Hungerstone

Ta książka jest dosyć nieoczywista, mimo, że częściowo przewidywalna to jednak magnetyzująca.

Łączy w sobie zarówno elementy grozy jak i tematykę odkrywania swojej tożsamości.

Mimo, że fabuła osadzona jest w dawnych czasach to język powieści jest współczesny, dzięki czemu z dużą łatwością się ją czyta.

Przykładna żona nowobogackiego męża, mimo skazy - nie dała mu dziedzica.

Wtedy pojawia się ona, Carmilla i miesza wszystkim w głowach - wydaje się, że czasem dosyć dosłownie, wchodzi w umysły ludzi.

Chociaż ja przyznaję, że mam kilka teorii - jedna z nich oczywista, że Carmilla jest swego rodzaju wampirem a druga, że to tylko nasze alter egoz które się pojawia, kiedy tego potrzebujemy by dodać nam odwagi, śmiałości a nawet perwersji.

Z drugiej strony sceny z jej udziałem były dosyć obrazowez, fizyczne - pytanie brzmi, czy Carmilla istniała naprawdę?

Chociaż widziało ją więcej ludzi niż tylko główna bohaterka, co pozwala myśleć, że jednak objawiała się niczym zjawa z cielesną powłoką.

Jak widzicie po moich słowach ta książka została we mnie i skłania mnie do różnych przemyśleń.

Było momentami wręcz obrzydliwie, lubię takie mocne klimaty, gdzie groza i paranormalne zjawiska pojawiają się w historii a momentami było dosyć pikantnie ale nie wulgarnie i nie przesadnie.

Hungerstone to historia o tym, jak kobiety były jedynie ozdobą mężczyzn, jak niemalże nie mogły mieć swojego zdania, jak odkrywają swoje ja, odnajdują kobiecość i poddają się swoim pragnieniom.

To także historia niespełnionych ambicji, pełna intryg i kontrowersji, zdrady i naiwności.

Lubię takie książki, po których emocje buzują tygodniami i zastanawiamy się, ile ukrytych przekazów autorzy umieścili w tych książkach.

Hungerstone jest jedną z nich, wciągająca, porywająca, magnetyczna, oszałamiająca, budząca wiele emocji i intrygująca.

Mimo, że nasza bohaterka zdawała się być ślepa na niektóre rzeczy, jak to bywa, pod latarnią najciemniej, to jednak nie można o niej powiedzieć, że była słaba.

Co to, to nie.

Lenore była silna, prawdziwa siła kobiet i upór, konsekwentie dążyła do wyznaczonych celów i trzymała się swoich przekonań.

Hungerstone. Kamień głodu... Już sam tytuł obiecuje coś więcej niż gotycki horror z wampirycznym dreszczykiem - i co rzadkie, ta obietnica nie jest kłamstwem. Kat Dunn napisała książkę o głodzie w każdym możliwym sensie tego słowa: głodzie miłości, dotyku, tożsamości, a przy okazji - o tej wielkiej, bezlitosnej żarłoczności rewolucji przemysłowej, która pożerała ludzi równie sprawnie co węgiel.

Przyznaję od razu na wstępie: nie jestem fanką Carmilli. Uważam ją za tekst ważny historycznie, ale jako lekturę za przereklamowaną. Kiedy więc sięgałam po jej retelling, byłam ciekawa ale niezbyt entuzjastyczna. I właśnie dlatego muszę przyznać, również wobec samej siebie, że Hungerstone Kat Dunn zrobiło na mnie wrażenie.

Autorka rozumie, co w „Carmilli" jest naprawdę interesujące - nie potwór, lecz pożądanie, które on uosabia. Saficki wymiar tej historii nie jest tu ukrywany, jak u Le Fanu, lecz postawiony w centrum narracji. Relacja Lenore i Carmilli to nie tylko opowieść z wampirycznym dreszczykiem - to historia kobiety, która po raz pierwszy w życiu czuje coś, co nie mieści się w żadnej z przypisanych jej ról.

Zaś kontekst rewolucji przemysłowej dodaje dodatkową warstwę: głód. Głód o którym mówi tytuł, jest wieloznaczny. To głód dosłowny - choroba trawiąca wiejskie dziewczęta. To głód Lenore - za miłością, dotykiem, własną tożsamością. To głód epoki - za węglem, stalą, zyskiem, ekspansją, bez względu na ludzką cenę. Dunn splata te wątki ze sprawnością, która robi wrażenie.

Pióro autorki jest płynne i sprawne, Dunn ma talent do budowania napięcia i opisów, które nie spełniają jedynie funkcji ozdobnych w tekście ale realnie budują atmosferę. Nie ma tu pretensjonalności, która bywa zmorą literatury gotyckiej, Hungerstone czyta się łatwo - nawet jeśli niektóre fragmenty są dłuższe, niż powinny.

Podsumowując: Hungerstone to książka, która zaskoczyła mnie pozytywnie, dlatego oceniam ją na 7/10. Jest w niej dużo dobrego: atmosfera, tematyczna wieloznaczność, świadome i uczciwe podejście do queerowego wymiaru historii, sprawne pióro autorki. Jednak nierówne tempo, bohaterowie budzący antypatię i pewna narracyjna niecierpliwość w kluczowych momentach sprawiają, że nie mogę powiedzieć, żebym wyszła z tej lektury w pełni usatysfakcjonowana.

Jeśli, jak ja, nie jesteście fankami oryginału Le Fanu - być może ten retelling przypadnie wam bardziej do gustu niż klasyk. Jeśli szukacie gotyckich klimatów, wiktoriańskiego tła i historii o kobiecej tożsamości pisanej bez ogródek - Hungerstone jest propozycją wartą uwagi.

Za egzemplarz recenzencki dziękuję

Wydawnictwu StoryLight

#współpracarecenzencka

#współpracabarterowa

#współpracareklamowa

🦇🩸 Hungerstone autorstwa Kat Dunn to hipnotyzująca powieść, w której Lenore, żona magnata stalowego Henry’ego, zmaga się z dekadą chłodnego małżeństwa i brakiem potomstwa. Ich związek stał się pusty, a obowiązki i konwenanse przyćmiły emocje. Kiedy Henry przenosi ich do odległej posiadłości Nethershaw w Peak District, by urządzić myśliwskie przyjęcie, Lenore zostaje zmuszona do konfrontacji z własnymi pragnieniami i sekretami, które od lat zatruwają jej życie. Dunn od pierwszych stron wprowadza czytelnika w klaustrofobiczny, gotycki świat, w którym dom staje się niemym świadkiem napięć i ukrytych konfliktów.

🦇🩸 Wszystko zmienia się, gdy w pobliżu posiadłości dochodzi do wypadku powozu i pojawia się tajemnicza Carmilla. Nocą pełna życia, w dzień blada i słaba, wyzwala w Lenore pierwotny głód, który przez lata próbowała stłumić. Wkrótce dziewczęta z okolicznych wiosek zaczynają chorować, a ich tajemnicza przypadłość zwiastuje coś znacznie mroczniejszego. Dunn subtelnie miesza elementy horroru gotyckiego i erotyzmu, tworząc atmosferę napięcia, w której pragnienie i lęk przeplatają się wciągając czytelnika w mroczny wir wydarzeń.

🦇🩸 Centralnym wątkiem pozostaje konflikt wewnętrzny Lenore, rozdartej między pragnieniem odzyskania uczuć męża a rosnącą fascynacją Carmillą. Dunn przedstawia kobietę, która przez lata była tresowana do powściągania emocji i pragnień, a jej gniew zamienił się w apatię i chorobę. Lenore musi odnaleźć własną autonomię i zdecydować, czy chce podporządkować się wymogom Henry’ego, czy wreszcie uwierzyć w siebie i swoje pragnienia. To opowieść o kobiecej sile, tłumionym gniewie i potrzebie spełnienia, które są tak pierwotne jak życie samo.

🦇🩸 Gotycka atmosfera powieści jest nieodłączna od fabuły – Nethershaw, odizolowane odludzia Peak District, industrialne Sheffield z hutami i wypadkami robotników tworzą klaustrofobiczny i niepokojący świat. Dunn splata psychologię Lenore z fizycznością – mdłości, zmęczenie, pożądanie i wstręt przenikają się wzajemnie, a każdy fragment historii pulsuje napięciem i erotyzmem. Wampiryzm staje się metaforą kobiecego gniewu, pragnienia sprawczości i potrzeby zemsty, a nie jedynie mechanizmem fabularnym.

ㅤ

🦇🩸 Dunn nie ogranicza się do prywatnego koszmaru Lenore. Tło społeczno-klasowe dodaje głębi – kapitalistyczna chciwość Henry’ego i ryzyko robotniczych wypadków kontrastują z prywatnym cierpieniem bohaterki, tworząc uniwersalną refleksję nad opresją i nierównością. Jednocześnie ciało i pragnienia Lenore stają się centralnym punktem narracji: głód krwi, seksu, jedzenia i życia zostaje przedstawiony jako język prawdy, zamiast wstydu, a kulminacja powieści jest krwawa, intensywna, niemal operowa w swoim natężeniu.

ㅤ

🦇🩸 Hungerstone to powieść o kobiecej sile, seksualności, gniewie i wyzwoleniu z długotrwałego tłumienia emocji. Dunn przetwarza klasyczną historię Carmilli w sposób odważny, dając pierwszeństwo kobiecemu doświadczeniu i psychologicznemu realizmowi. Gotycka narracja, klaustrofobiczny nastrój i emocjonalna intensywność sprawiają, że książka wciąga od pierwszej strony i zostaje w pamięci długo po odłożeniu na półkę. To pozycja obowiązkowa dla miłośników horroru, gotyckiego romansu i literatury, w której pragnienia i gniew mają głos.