Hrabia Monte Christo. Tom 2

Autor: Aleksander Dumas

Tytuł: Hrabia Monte Christo. Część 2

Wydawnictwo: MG

Dopiero treść drugiej części „Hrabiego Monte Christo” przynosi właściwą opowieść o czynach tytułowego bohatera najsłynniejszej opowieści Aleksandra Dumasa. Metamorfoza, jaką w tomie pierwszym przechodzi Edmund Dantès – młody i ubogi marynarz, odznaczający się zarówno szlachetnością, jak i naiwnością – sprawia, że w drugiej części powieści staje się ON zupełnie innym typem bohatera. Dopiero tutaj poznajemy prawdziwe oblicze hrabiego Monte Christo – wyrachowanego, inteligentnego i ekscentrycznego arystokraty, ogarniętego żądzą okrutnej zemsty za niesprawiedliwe wieloletnie uwięzienie i pokrzyżowanie planów życiowych.

Poprzednia część urzekła moje serce. Chciałam jak najszybciej poznać dalsze losy bohatera. Czy był to dla mnie zaskok? Tym razem mamy ciekawsze elementy życia tytułowego bohatera. Bałam się, że tutaj też będzie tyle historii co wcześniej, jednak jestem pozytywnie zaskoczona. Po prostu przez nią płynęłam. Nie chciałam jej kończyć, pragnęłam żyć tą fabułą przez dłuższy czas. Od początku wciągnęłam się w nią i gdybym tylko mogła nie odkładałabym jej na moment. Pismo było dla mnie przyjemne co też sprawia, że czyta się w miarę szybciej. Polubiłam Hrabiego już na samym początku tej historii, gdy zmienił się całkowicie nadal go uwielbiam. Jestem zaskoczona tym, co robił i jak się zachowywał, w pewnym sensie nie do końca rozumiałam. Uważam, że tutaj jest jeszcze więcej momentów, w których ja byłam wzruszona. Tak zżyłam się z Edmundem, ze każdą trudniejszą sprawą po prostu się wzruszałam. Te uczucia sprawiły, że ja pokochałam ją jeszcze bardziej. Zakończenie było dla mnie oszałamiające, a zarazem bardzo poruszające. Ocena 9/10

Ta historia jest wręcz odurzająca. Bezbłędne pióro autora, intryga doprowadzona do perfekcji, niepowtarzalna charakterologia, jedyny w swoim rodzaju humor. Pierwsza część podbiła moje serce, przy drugiej całkowicie ono wymiękło. Genialna powieść! Jak widać, już na samym początku recenzji wręcz nie mogę powstrzymać się od pozytywnych odczuć. A to dlaczego? Sprawdźcie, czytając moje wrażenie oraz przemyślenia po lekturze drugiej części Hrabiego Monte Christo.

Wszystkich zainteresowanych odsyłam do recenzji pierwszej części powieści. KLIK

Bardzo długo przygotowywałam się do recenzji tej części. Zbierałam myśli, analizowałam wątki oraz decyzje bohaterów. Hrabia Monte Christo to dzieło, które można studiować. Zawiera ono tak dużo treści i wartości, iż powstałby z tego cykl wykładów. Pozwoliłam przeprowadzić sobie nieco okrojone badania na temat genezy pomysłu autora. Skąd wziął się Edmund Dantes? Czy jest ON tylko fikcyjną postacią? Czy ma swój pierwowzór na kartach historii? Otóż według wielu źródeł inspiracją Aleksandra Dumasa była kolekcja raportów policyjnych. Nazwisko człowieka, którego francuski pisarz stworzył według własnego pomysłu brzmi François Picaud. Był ON 19-wiecznym szewcem z Nîmes. W 1807 roku Picaud zaręczył się z bogatą kobietą, lecz trójka jego zawistnych przyjaciół - Loupian, Solari oraz Chaubart złożyła fałszywe zeznania, oskarżające szewca o bycie szpiegiem działającym na korzyść Anglii. I tak też prawdziwy Edmund Dantes wylądował na siedem lat w więzieniu, gdzie poznał włoskiego księdza - Ojca Torri, który zdradził mu położenie skarbu. Po wyjściu z więzienia François Picaud stworzył plan zemsty na swoich przyjaciołach, który powoli wplótł w życie. Zaskoczeni? Ja bardzo. Jak widać Hrabia Monte Christo miał swoje odbicie w rzeczywistości.

Druga część powieści Aleksandra Dumasa jest bardziej dynamiczna od pierwszej. Autor mknie przez fabułę, zwinnie skacze pomiędzy wątkami i bohaterami. Odkrywa przed czytelnikiem wielowarstwowy światek paryskiej elity społecznej. Wśród barwnych, tryskających energią życiową person stoi ON - mroczne uosobienie Opatrzności. Sindbad Żeglarz, Hrabia Monte Christo, Edmund Dantes. To tylko niektóre z wcieleń niesamowitej postaci fikcyjnej, która wyszła spod pióra Dantesa. Niesamowitym jest to, jak każdy szczegół, postać, obiekt wraz z rozwojem fabuły składa się w całość tak logiczną i spójną, iż geniusz autora wręcz uderza czytelnika prosto w twarz. I część była wstępem, II to wybuchowa kontynuacja, gdzie osoba Hrabiego de Monte Christo delikatnie odsuwa się w bok - a może raczej mrok, a na pierwszy plan wchodzą bohaterowie, do tej pory, drugoplanowi. Ów bohaterowie powoli zrzucają swoją przybraną skórę parweniuszy - przewinienia, grzeszki i pierwotne wady zakopane w przeszłości wychodzą na jaw za pomocą geniuszu Monte Christo.

,,Według wschodnich obyczajów , by nie utracić prawa do zemsty, nie jada się nigdy ani nie pije w domu nieprzyjaciela."

To nic zaskakującego, iż wśród rewii charakterów odnalazłam postaci, które szczególnie zapadły mi w sercu. Są to trzy postaci damskie - i o dziwo, nie znajduje się pomiędzy nimi Mercedes! Akurat ta kobieta złamała mi serce tak samo jak głównemu bohaterowi. Hayde, Eugenia Danglars oraz Valentine Villefort. Hayde oczarowała mnie swoją innością, porównaniami autora do bogiń. Eugenia Danglars w powieści Dumasa pełniła rolę walkirii. Eugenia to córka człowieka, który z zawiści skazał swego przyjaciela na lochy i śmierć w zapomnieniu - barona Danglarsa oraz Herminii z domu de Salvieux. Była dzieckiem niekochanym, odtrącanym przez rodziców z wielu powodów. Nie nauczona miłości ani nie potrafiła jej nikomu okazać, ani też nie odczuwała bycia kochaną. Samotna indywidualistka, artystka pragnąca żyć ku chwale wolności. Przyznam, iż dopiero pod koniec powieści jej osoba mnie urzekła, bowiem dopiero wtedy tak naprawdę wdzieramy się w jej umysł. Przejdźmy teraz do Valentine. Chyba każdy kto czytał Hrabiego Monte Christo zgodzi się ze mną, że córka prokuratora Villefort to anioł. Prócz tego, jest to przede wszystkim smutne dziewczę, biernie chodzące po świecie, nie potrafiące znaleźć w sobie wystarczająco siły by sprzeciwić się ojcu.

Hrabia Monte Christo to powieść, którą każdy powinien poznać. U mnie (oczywiście) książka zajęła już szczególne miejsce na półce. W kilku słowach wypowiem się jeszcze na temat ekranizacji powieści Aleksandra Dumasa. Wczoraj pochłonięta miłością do tej historii przeszukiwałam internet w poszukiwaniu godnej ekranizacji. I wicie co? Nie znalazłam. Interpretacje filmowe znacznie odbiegały od fabuły, kluczowi bohaterowie w ogóle w nich nie występowały. Powyższa ilustracja pochodzi z ekranizacji z 2002 roku. W niej pasowały mi tylko postacie, które się pojawiły (nie było właściwie 3/4 bohaterów, reszta znacznie różniła się od tych przedstawionych w książce). Nie polecam oglądania filmów. Nie przedstawiają one świetności tej historii. Czytać, czytać i jeszcze raz: TYLKO czytać.

więcej recenzji na: ksiazkowa-[Adres usunięty]

Hrabia Monte Christo to mężczyzna, który zamieszkał w Paryżu. Zapoznał się z wieloma ważnymi osobistościami. Kilkoro stało się jego przyjaciółmi, inni po prostu znajomymi. Nie jest wybredny: baron, książę, wdowa, dziecko, panna, kawaler… z każdym znajdzie chwilkę na pogawędkę. Jednakże jego towarzyskość, a zarazem tajemniczość wokół jego osoby, stwarza coraz większe zainteresowanie hrabią. Zna osoby, o których nikt nie słyszał. Rozumie to, co jest niezrozumiałe i nie pojęte. Wie jak zachować się w każdej sytuacji. Kim jest i dlaczego pojawia się teraz? Czemu nikt o nim nie słyszał? Pomimo spędzenia kilku tygodni na paryskich ulicach, te pytania nadal wleką się za nim jak klątwa. Lecz to prawdziwa klątwa pada na mieszkańców Paryża: ktoś umiera, ktoś znika, ktoś zdejmuje maskę. Pytanie nie dlaczego, tylko czemu teraz, gdy pojawił się hrabia Monte Christo?

Zemsta to uczucie, które kiełkuje nawet przez długie lata nienawiści. Niewielu potrafi przebaczyć, jednak czasami jest to niemożliwe. Mścimy się za siebie, lecz za kogoś stajemy się jeszcze bardziej niebezpieczni. Z drugiej strony, jeśli ktoś wznosi się po trupach, to czy nie zasługuje na karę? Co z wielką, prawdziwą miłością? Co z nędzą i niesprawiedliwością? Czy na nasze postępki jest zawsze boskie wytłumaczenie? Uczucie mściwości często mnie zaskakiwało, jednak ostatnimi latami nie sprawia mi żadnej trudności. Świat pełen jest takich osób, które marzą o tym by dokonać zbrodni: czy to fizycznej, psychicznej czy po prostu przestępczej. Tylko dlaczego robią to tylko dlatego, bo poczuli się urażeni? Urażeni o nic? Tak wygląda dzisiejszy świat. Czy istnieje jeszcze prawdziwa zemsta? Z prawdziwych, szczerych pobudek? Trudno stwierdzić, lecz wiem jedno: Hrabia Monte Christo to najlepszy przykład tego, co dzieje się z człowiekiem mścicielem.

Z powieści zdobyłam wiedzę. Są dwa rodzaje osób. Pierwsze to te, które krzywdzą innych po tym jak zostały niesprawiedliwe potraktowane przez innych i cierpiąc przez jakiś czas postanawiają się zemścić za wyrządzoną im krzywdę. Drugie to osoby, które robią krzywdę innym z powodu własnego egoizmu, zazdrości i brak przemyślenia konsekwencji, a zwłaszcza chęci bycia lepszym i braku posiadania kręgosłupa moralnego. Ci mszczą się za coś, co trudno nazwać zniewagą, wielką obrazą, czy skrzywdzeniem, które będzie miało długoletni negatywny rezultat w ich życiu. Na dodatek ich „upokorzenie” trwało może kwadransik. Niestety ludzi pokroju numeru dwa są plagą. Spotkamy ich wszędzie. Na ulicy, w pracy, w szkole, na studiach. Znajomi, koledzy, koleżanki, przyjaciele… Jedynek jest niewiele. Dlaczego? Ponieważ niewiele takich osób przeżywa po tym, co zrobiły im dwójki. Wiele umiera w nędzy, albo po prostu popełnia samobójstwo.

Zbiegi okoliczności, rumieńce na twarzy, śmierć, kara boska, nieszczęście, zakazana miłość – to wszystko znajdziecie również i drugiej części. Piękne opisy krain, domostw, przyjęć to tylko podstawa mająca na celu przedstawienie świata stworzonego przez Dumasa. Chociaż prawda jest taka, że tak mniej więcej było w tamtych czasach. Tylko potrafiono to ładniej opisać. W elegancki sposób używać ironii i sarkazmu doprowadzając do gorączki emocjonalnej. To jest ogromny atut, ponieważ na próżno szukać takiego języka literackiego. Wielu próbuje, ale to zaledwie próbka możliwości prawdziwych mistrzów. Doceniam starania, lecz jeśli chcesz przeżyć prawdziwą przygodę w XIX wieku musisz sięgnąć po pisarzy nazywanych dzisiaj klasycznymi.

Wystarczy spojrzeć na misterną intrygę zbudowaną i wykreowaną przez Dumas. Nie każdy potrafiłyby dokonać czegoś takiego. Jest to zawiłe, a zarazem spójne. Samemu potrafimy wszystko ze sobą połączyć. Nawet jeśli znamy nierozwianie prędzej niż w samej historii, nic się nie stało. Nie tracimy przyjemności z czytania, ponieważ to co zawiera się na stronicach jest tak ciekawe, że nie można się oprzeć dalszej lekturze. Dzisiaj szukamy zaskakujących zawrotów akcji, nierozwiązywalnych zagadek, palety interesujących bohaterów. Mamy pretensje do wykreowanych postaci, miejsca akcji i innych aspektów. W tej powieści tego nie dostrzeżemy. Ich urok polega na tym, że nie ma tylu punktów kulminacyjnych, jednak sama treść i język oraz barwność historii są wystarczające by przepaść na wiele godzin w otchłań zemsty.

Podsumowując: Na próżno szukać takich powieści w dziale księgarni: literatura współczesna. Klasykiem nie zostaje się z przypadku, lecz dzięki umiejętności pisania oraz poprze zachwyt milionów czytelników. Jeśli myślisz, że po obejrzeniu filmu wiesz wszystko: mylisz się. To tylko fikcja, która ma za zadanie pobudzić Cię do sięgnięcia arcydzieła jednego z najlepszych pisarzy na świecie. Niech Hrabia Monte Christo i Aleksander Dumas zostanie w Twej pamięci na wiele długich lat. Nie pożałujesz wyboru.

wiecej na: [Adres usunięty]

Powieści Aleksandra Dumasa cieszą się dużą sympatią czytelników i należą do klasyki literatury światowej, do której zawsze chętnie się powraca.

Autor tak precyzyjnie opisał głównego bohatera, że pod wpływem życiowych doświadczeń z młodzieńca wrażliwego zmienił się w nieczułego mściciela, który za wszelką cenę chce osiągnąć swój cel.

Czy mu się to uda?

Jak wszyscy pamiętamy to Edmund Dantes - młody i zdolny marynarz, zakochany w przepięknej Mercedes, którego dotyka wielkie nieszczęście - zostaje wtrącony na wiele lat do więzienia i niesłusznie osądzony. Gdy wychodzi na wolność skrzętnie obmyśla plan zemsty.

Trucizny, knowania i pojedynki sprawiają, że powieść czyta się chętnie i z zainteresowaniem, przenosząc się do Francji z pierwszej połowy XIX wieku.

Hrabia udając przed znajomymi zawsze odpowiadał, „Kocham wszystkich, tak, jak Bóg nakazuje kochać bliźniego, to znaczy po chrześcijańsku, a nienawidzę tylko kilku osób”.

W tych słowach zawarte jest cel jakim się kierował hrabia.

To chęć zemsty na ludziach, którzy tak bardzo go skrzywdzili. I tylko taka zemsta ukoi jego sumienie.

Hrabia do tego stopnia był wyrachowaną osobą, że jego uprzejmość, osobowość, oczy błyszczące i grzeczność, rozpraszały każdego, kto mógłby mieć do hrabiego jakieś obawy.

Sam postanowił wymierzyć sprawiedliwość, tym którzy na czternaście lat zamknęli go w więzieniu za niewinność.

Przez dziesięć lat hrabia obmyślał plan, aby uciec z więzienia. Kierował się zasadą, że w Piśmie Św. Napisano „Za winy ojców cierpieć będą dzieci, aż do trzeciego i czwartego pokolenia”.

I tutaj hrabia miał na myśli syna Mercedes, który miałby cierpieć za swojego ojca.

Czy hrabia Monte Christo zemści się na synu Mercedes? Czy też go oszczędzi?

Czy po czternastu latach rozpaczy i dziesięciu latach nadziei nauczył się wierzyć w Opatrzność?

Co też stanie się z Morcerfem, Danglarsem i Villefortem?

Czy poniosą zasłużoną karę?

Czy też przypadkiem uwolnią się od wroga?

Zostawiam Was drodzy czytelnicy z tymi pytaniami i odsyłam do lektury. Sprawi ona, że „odpłyniecie” do XIX wiecznej Francji i poznacie codzienne życie „ludzi pieniądza”, a także przygody hrabiego oraz do czego może się posunąć człowiek, aby dokonać zemsty.

Książka nie jest cienka, bo tak jak poprzednia część zawiera ponad 600 stron, więc to może być jej jedynym minusem, ale myślę, że nie dacie się zniechęcić i zajrzycie do tej lektury - klasyki literatury światowej.

Życzę wytrwałości i przyjemności z czytania.

Polecamy, zespół [Adres usunięty]

Aleksander Dumas, to jeden z najznamienitszych pisarzy, jacy kiedykolwiek tworzyli. Przynajmniej moim skromnym zdaniem. Każda z jego powieści na stałe zagościła w moim sercu i biblioteczce i uważam, że powieść przygodowa, wiele by straciła, gdyby Pan Aleksander nie zajął się pisarstwem. "Trzej muszkieterowie", "Królowa Margot", "Naszyjnik królowej"-można tak wymieniać bez końca.

Edmund Dantes, niesłusznie skazany na wieloletnie więzienie zostaje osadzony w twierdzy dIf. Poznaje tam na poły szalonego duchownego, który przekazuje mu całą swoją wiedzę, a także wyjawia prawdę o ogromnym skarbie ukrytym przed ludzkimi oczyma. Edmund ucieka, znajduje skarb i jako niezwykle bogaty hrabia wraca do Paryża aby dokonać zemsty na tych, którzy skazali go na męki. Przez nikogo nie rozpoznany. Wprowadzony na salony, przez pewnego wdzięcznego młodzieńca spotyka swoich dawnych adwersarzy i wszelkimi sposobami stara się doprowadzić do skutku swoją wendetę.

Jako człowieka z natury prawego, nękają go co jakiś czas wątpliwości natury moralnej, czy jego działania są słuszne. Nie ustaje jednak w wysiłkach aby ukarać wszystkich którzy przyczynili się do jego niesłusznego skazania. Sprawy komplikują się, gdy hrabia... Ale tego Wam nie zdradzę. Zachęcam do lektury.

Powieść przygodowa, którą przez swoje nagromadzenie wątków, niezwykle ciekawych postaci, tła historycznego czyta się jednym tchem. Jak zwykle zapomniałem o wszystkim, gdy zagłębiałem się w lekturze. Autor doskonale ukazał moralne dylematy głównego bohatera. Jak już wspominałem pisarz ten znakomicie przedstawiał także historyczne wątki w swych dziełach, jednak traktował je jedynie jako tło, chyba że miało to znaczenie, dla jego pomysłu. Pozostało tylko jedno do napisania:Polecam nieustająco.