Hidden in the dark

„Hidden in the Dark” to debiutancka powieść, która wczoraj miała swoją premierę i z pewnością zasługuje na uwagę każdego miłośnika literatury o głębokim ładunku emocjonalnym. Już od pierwszych stron autorka wprowadza nas w mroczny i duszny świat straumatyzowanych młodych ludzi, tajemniczej księgarni, nocnych spacerów oraz ucieczki w świat poezji.

Cyprian, główny bohater, to postać głęboko skrzywdzona. Jego sarkastyczny humor i zamiłowanie do literatury czynią go outsiderem, a to, co kryje pod powierzchnią, jest znacznie głębsze i bardziej złożone. Jego historia jest pełna bólu i tajemnic, a unikanie koszulek z krótkim rękawem staje się metaforą jego walki z przeszłością. Wciągająca narracja pozwala nam odkrywać jego emocje i zrozumieć, dlaczego tak trudno mu otworzyć się na innych. Jako matka młodego człowieka w podobnym wieku i o podobnej wrażliwości, postać Cypriana jest mi szczególnie bliska, a jego historia porusza mnie głęboko.

Sara, z kolei, to postać, która przeszła przez wiele trudnych doświadczeń. Jej zmagania z uzależnieniem i toksycznym związkiem sprawiają, że jest niezwykle autentyczna i wiarygodna. Spotkanie z Cyprianem po latach staje się dla niej szansą na nowy początek, ale także konfrontacją z demonami przeszłości. W ich relacji dostrzegamy nie tylko napięcie, ale i głęboką tęsknotę za tym, co utracone.

Książka to nie tylko historia miłości, ale także opowieść o przebaczeniu, akceptacji i odnajdywaniu siebie po trudnych przejściach. Autorka z niezwykłą wrażliwością ukazuje, jak traumatyczne doświadczenia mogą wpływać na naszą zdolność do budowania relacji oraz jak ważne jest wsparcie drugiej osoby w procesie leczenia depresji.

Styl pisania jest piękny i poetycki, pełen metafor, które dodają głębi i emocji. Każda strona przepełniona jest uczuciami, które dotykają najgłębszych zakamarków duszy. Czytelnik czuje się zaproszony do intymnej podróży bohaterów, co sprawia, że książka staje się naprawdę niezapomniana. Do każdego egzemplarza powinno być dołączone pudełko chusteczek.

„Hidden in the Dark” to pozycja, która z pewnością na długo pozostanie w pamięci. To historia nie tylko Cypriana i Sary, ale także bezwarunkowej miłości rodzicielskiej, która potrafi przetrwać najtrudniejsze chwile, o nadziei, która nigdy nie gaśnie, oraz o sile, jaką daje nam bliskość drugiego człowieka.

"Kiedy go adoptowaliśmy, usłyszeliśmy, że nie będzie lekko. Na początku zupełnie nie wiedzieliśmy, o co chodzi. Wymykanie się nocami, wandalizm, kradzieże."

Historia rozpoczyna się od przypadkowego spotkania dwójki osób: Cypriana i Sary. Wydawałoby się, nic niezwykłego, ot, najzwyklejsza rzecz w życiu człowieka. Jednak, po nitce do kłębka dochodzimy do tego, że bohaterowie wcześniej się już znali, więcej, łączyły ich dużo bliższe relacje. Niestety drogi Sary i Cypriana się rozeszły, pytanie tylko, czy teraz, po czasie, będą jeszcze w stanie odnaleźć wspólny język.

Razem z bohaterami odkrywamy wydarzenia z ich przyszłości oraz jesteśmy świadkami tego, co dopiero się wydarzy.

Jak potoczą się ich losy?

"Hidden in the Dark" to debiutancka powieść Leny Sidorczuk, studentki psychologii. Przyznam, że od razu da się wyczuć w książce tę informację. Historia Sary i Cypriana przesiąknięta jest trudnymi tematami, które ocierają się o tę dziedzinę. Zresztą, nie tylko oni zmagają się z demonami. Na kartach "Hidden..." znajdujemy szereg różnych bohaterów, którzy w mniejszym lub większym stopniu walczą o utrzymanie się na powierzchni. Właśnie dlatego opowieść ta jest pełna mroku, który pochłania czytelnika, obłapia go z każdej strony. Jeśli o mnie chodzi, było tego zbyt dużo. Nie czułam się dobrze w trakcie lektury powieści, miałam poczucie, że coś mnie uwiera, że lada moment ciemność z książki doszczętnie mnie pochłonie.

Nie uważam, że "Hidden in the Dark" to zła książka. Jestem pod wrażeniem kunsztu pisarskiego autorki oraz jej umiejętności wpływania na emocje czytelników. Mam tylko wrażenie, że nie jestem odpowiednim odbiorcą tej powieści. Cechuję się wysoką wrażliwością i właśnie dlatego książka ta trafia do mnie znacznie mocniej, co więcej, w trakcie lektury odczuwałam dyskomfort, który przysłaniał mi opowiedzianą przez autorkę historię. Momentami udawało mi się zapomnieć o tym wrażeniu, jednak znacznie częściej nakładało sie na wszystko inne, sprawiało, że miałam nieodpartą ochotę, by odłożyć tę książkę. Jedyne, co mnie przed tym powstrzymywało, to chęć poznania dalszych losów bohaterów.

Skąd u mnie takie wrażenia?

W książce nie znajdziemy jakichś wulgarnych słów czy nieprzyzwoitych scen. Nie, jest tu coś znacznie gorszego - depresja i związane z nią spadki nastroju. Główny bohater - Cyprian - od wielu lat zmaga się z tą chorobą. Po tak długim czasie czuję się już zniechęcony brakiem większych rezultatów. Właśnie dlatego odmawia dalszego leczenia, bez zgody terapeuty odstawia lekarstwa i próbuje wieść normalne życie. Niestety, nie kończy się to zbyt dobrze. Cyprian źle czuje się w swoim ciele, a jego myśli nieustannie krążą wokół śmierci.

Jedyną nadzieję w tej sytuacji stanowi dla niego Sara, a nie jest to właściwy budulec dla zdrowej relacji.

Historia nie kończy się jednoznacznie, dlatego tym bardziej wchodzi pod skórę. Czytelnik pozostaje z niewypowiedzianym pytaniem o dalsze losy bohaterów. Być może autorka planuje kontynuację ich losów?

Tego nie wiadomo.

Moja ocena 7/10.

Gniew, ból, lęk, rozpacz… I co jeszcze? Co jeszcze można dodać do tej listy? Uwierzcie mi, że bardzo dużo. Choćby strach – strach przed własnym życiem…

„Hidden in the Dark” to w dosłownym tłumaczeniu „ukryty w ciemności” i o tym właśnie jest ta opowieść. Słodko-gorzka historia miłości Sary i Cypriana, którzy jak na swój młody wiek wycierpieli o wiele za dużo. To zawiła składanka melodii, która nigdy nie powinna powstać. To gasnący na wietrze płomień, który usilnie próbuje się utrzymać. To zabawa w kotka i myszkę z teraźniejszością i przeszłością. To ślady atramentu na niedokończonym wierszu. To strzępki tkaniny na krwawiącym sercu…

Lena Sidorczuk stworzyła powieść przepełnioną rozpaczą, ale i blaskiem nadziei. Na tych kilkuset stronach umieściła tak wielki bagaż przeżyć, że do tej pory ciężko mi go udźwignąć. Ale udowodniła też, że zawsze warto dawać drugą szansę, nawet jeżeli miałaby być ona tysięczną z kolei…

I pamiętajcie, nawet jeżeli czegoś nie widać, nie znaczy to, że tego nie ma...

Wow to jest naprawdę dobry debiut i jeszcze pod moim patronatem. Nie wierzycie sprawdźcie sami.

Szukacie historii, która was pochłonie, rozleje się w was docierając do serca, duszy i głowy, która zostawi swój ślad po sobie. To może być zdanie, wspomnienie, doświadczenie. Dotknie czule twojej duszy, ściśnie serce, wywoła łzy i poczujesz to chwilowe zawieszenie, kiedy zbierasz myśli uspokajasz oddech, zatrzymujesz się, pozwalasz płynąć, bo może widzisz teraz siebie, budzi się, wychodzi z ukrycia ten mrok, który jest obecny również w twoim życiu. Te chwile, kiedy wcale nie jest różowo, mają wszyscy, bo życie to bie bajka, ale ciągła walka w której nigdy nie jesteś sam, bo u twojego boka zawsze jest ktoś kto cię podniesie, kto jest na dobre i na złe.

Lubisz takie historie jeśli tak to czytaj dalej...

Cyprian jest zamkniętą księgą, w której nie znajdziecie lukrowanej opowieści, a życiowy dramat. Ale on nie pozwala nikomu poznać swojej historii, swoje rozdziały pisze w samotności. Buduje wokół siebie mur nie pozwala się zbliżyć, bo bliskość jest mu obca. Cyprian boi się kochać i zaufać, bo wmawia sobie, że sam jest niewystarczający i nigdy nie będzie na tyle dobry by zasłużyć na miłość. Niby zwykły mrukliwy i sarkastyczny outsider zakochany w książkach, zamknięty na ludzi. Pozory często mylą, a noszone maski tak bardzo uwierają. Bo kiedy udajemy tego kim nie jesteśmy to już sami nie wiemy co jest prawdą, a co złudzeniem. Chłopak doświadczył w swoim życiu dużo złego ludzie których spotkał na swojej drodze zniszczyli go rozszarpując jego piękną duszę kawałek po kawałku. Kształtowali w nim nienawiść odrazę do samego siebie. Formowali w jego umyśle mylne postrzeganie siebie samego. Zniszczyli radość życia naszpikowali mrokiem złością i nienawiścią do samego siebie. Życie stało się piekłem, w jego głowie wyblakły wszystkie kolory tęczy nie nauczono go kochać, nie ogrzano w ciepłych bezpiecznych ramionach. Wykorzystano i porzucono na pastwę losu. Na jego drodze staną ludzie, którzy staną u jego boku, zawalczą o niego, ale czy on sam będzie chciał o siebie walczyć? Czy poradzi sobie ze swoim bólem? Czy przeszłość zawładnie jego duszą i wyznaczy zgubną ścieżkę? A może znajdzie w sobie siłę ?

Sara nie była grzeczną dziewczynką nie niejednego żałuje w swoim życiu. Na pewno żałuje pewnego zakładu, którym zraniła uczucia nic nie świadomego chłopaka. Ten zakład był początkiem wspólnej historii, która przerwana na kilka lat zaczyna tworzyć się na nowo. Każdy z nich przez te lata doświadczył życia, zmagał się z rzeczywistością. Ale uczucie choć głęboko ukryte wyrywa się mimo wszystko i ogarnia swoim ciepłem dając nadzieję na namiastkę szczęścia.

A co jak, to nie wystarczy? Jak są już zbyt słabi, by walczyć? Czy będą mieli dość siły, by nie ściągnąć się w dół? Czy utrzymają się na powierzchni?

Niesamowite jak ta książka na mnie wpłynęła. Każdym zdaniem czułam rosnące cierpienie Cypriana, porażającą bezsilność, miłość i ból jego przybranych rodziców, przyjaciół i Sary, za każdym razem gdy upadał. Tyle emocji, tyle słów. Lena piękny debiut taki dojrzały, prawdziwy, głęboki, przemyślany. To była cudowna przygoda zwana życiem. To było tak prawdziwe tak chwytające za serce, przejmujące czasami bolesne. Tak historia pokazuje jak człowiek jest słaby, jak łatwo można go zniszczyć, ale nigdy nie jesteśmy sami z naszym mrokiem Cyprian też nie był sam. Nadzieja zawsze umiera ostatnia. Wszyscy o niego walczyli, ale to on musiał zawalczyć o siebie, bez względu na to jak bardzo ja chciałam to on musiał chcieć. Czy chciał ? Tego dowiecie się czytając całą jego historie jego i Sary. A zakończenie cóż pozostawia wiele do myślenia.

Ufff... powiem Wam tak, moi drodzy, że mamy tu do czynienia z dużym kalibrem emocjonalnym.

Ja już kilka razy wspominałam Wam o mojej przypadłości, a mianowicie nie płaczę na książkach

i filmach, ale gdybym tylko umiała to robić, byłabym odpowiedzialna za powódź w moich okolicach. Na niespełna 300 stronach można się po prostu odwodnić.

Jednym zdaniem: Ta książka zmiecie niejednego zawodnika z planszy.

Genialny debiut autorki! Gdyby nie było to wcześniej powiedziane, w życiu nie pomyślałabym, że ta kobita jest świeżaczkiem w tej branży. Naprawdę!

Poznajemy Sarę i Cypriana, dwójkę z pozoru obcych ludzi, którzy poznają się przypadkiem w księgarni. Ich spotkanie nie należy do najprzyjemniejszych. Ale czy to na pewno było ich pierwsza styczność? A może przeszłość splotła już ich drogi?

Więcej Wam nie powiem, bo nie chcę czegokolwiek zdradzić. A uwierzcie, tutaj Lena od początku porywa nas w wir tej opowieści i nie ma szans na powrót aż do ostatniego słowa.

Oryginalna i niepowtarzalna powieść. Mimo ogromnie ciężkich tematów, książkę pochłaniasz na jednych tchu, co prawda w między czasie krztusząc się swoimi łzami, ale to nieodłączny skutek uboczny.

Historia bohaterów z niewyobrażalnie wielkim bagażem doświadczeń, nieadekwatnym do ich wieku.

Pfft... Co ja mówię?! Takie rzeczy nie powinny zdarzyć się nikomu, obojętnie w jakim jest wieku.

To opowieść z dwóch perspektyw ukazująca walkę

z własnymi demonami, słabościami i chorobami.

Autorka zabiera nas w podróż pełną bólu, smutku oraz udręki. Gdzie brak wiary w to, że można zostać naprawdę pokochanym, prowadzi nierówną bitwę z chęcią zatracenia się w prawdziwej miłości. Gdzie definicja prawdziwej przyjaźni jest tu idealnie przedstawiona poprzez zachowanie danych bohaterów.

Wyprawa w głąb tej historii udowadnia, że rodzina to nie są geny i miejsce w drzewie genealogicznym, ale to że czasem obcy ludzie, których spotykamy na swojej drodze, mogą stać się naszymi najbliższymi.

To, że główni bohaterowie skradli moje serce, to mało powiedziane, ale oni muszą też ustąpić troszeczkę miejsca pobocznym postaciom, którzy nie pozostali mi obojętni. Tak, mimo że grali tutaj role drugoplanowe, to są tak wyraziste i ważne dla fabuły, że nie można ich zignorować, a swoimi postępowaniami, krok po kroku wdzierają się w Twoją duszę.

Wspominałam już Wam w innym poście, że historia zostawia nieodwracalny ślad i wręcz wypala znamię w duszy czytelnika. W moim przypadku nawet wiele pojedynczych scen tak się zakorzeniła w głowie, że czuję się jakbym je dopiero przeczytała, a uwierzcie, trochę czasu już minęło, kiedy miałam okazję sięgnąć po tę ksiażkę. Na przykład wątek ślubu i cmentarza. Gdy zamykam oczy, mam obraz tej sytuacji przed oczami... Matko Bosko! Właśnie przeszły mnie niekontrolowane ciarki, jak napisałam to zdanie. To sobie wyobraźcie jak wyglądałam czytając to po raz pierwszy.

Mogłabym wymieniać tak wiele rzeczy, ale po co? Przeczytajcie to zrozumiecie o co mi chodziło.

A list? Końcówka? O rany... Co to było do [Adres usunięty]?! Jak?! Gdzie?! Czemu?!

Czy po tragicznych wydarzeniach i okropnych przejściach liczyłam na happy end, aby zakończyć cierpienie bohaterów?

Być może.

Czy to dostałam?

Tego Wam nie powiem, musicie się tego sami dowiedzieć, ale zdradzę tylko, że zakończenie zryję po prostu banię. A nie... czekajcie... TO ZROBI WAM CAŁA TA KSIĄŻKA.

Piszecie się na to? To zapraszam do zanurzenia się w otchłani ''Hidden in the dark''.

Miłego dnia!

Ufff... powiem Wam tak, moi drodzy, że mamy tu do czynienia z dużym kalibrem emocjonalnym.

Ja już kilka razy wspominałam Wam o mojej przypadłości, a mianowicie nie płaczę na książkach

i filmach, ale gdybym tylko umiała to robić, byłabym odpowiedzialna za powódź w moich okolicach. Na niespełna 300 stronach można się po prostu odwodnić.

Jednym zdaniem: Ta książka zmiecie niejednego zawodnika z planszy.

Genialny debiut autorki! Gdyby nie było to wcześniej powiedziane, w życiu nie pomyślałabym, że ta kobita jest świeżaczkiem w tej branży. Naprawdę!

Poznajemy Sarę i Cypriana, dwójkę z pozoru obcych ludzi, którzy poznają się przypadkiem w księgarni. Ich spotkanie nie należy do najprzyjemniejszych. Ale czy to na pewno było ich pierwsza styczność? A może przeszłość splotła już ich drogi?

Więcej Wam nie powiem, bo nie chcę czegokolwiek zdradzić. A uwierzcie, tutaj Lena od początku porywa nas w wir tej opowieści i nie ma szans na powrót aż do ostatniego słowa.

Oryginalna i niepowtarzalna powieść. Mimo ogromnie ciężkich tematów, książkę pochłaniasz na jednych tchu, co prawda w między czasie krztusząc się swoimi łzami, ale to nieodłączny skutek uboczny.

Historia bohaterów z niewyobrażalnie wielkim bagażem doświadczeń, nieadekwatnym do ich wieku.

Pfft... Co ja mówię?! Takie rzeczy nie powinny zdarzyć się nikomu, obojętnie w jakim jest wieku.

To opowieść z dwóch perspektyw ukazująca walkę

z własnymi demonami, słabościami i chorobami.

Autorka zabiera nas w podróż pełną bólu, smutku oraz udręki. Gdzie brak wiary w to, że można zostać naprawdę pokochanym, prowadzi nierówną bitwę z chęcią zatracenia się w prawdziwej miłości. Gdzie definicja prawdziwej przyjaźni jest tu idealnie przedstawiona poprzez zachowanie danych bohaterów.

Wyprawa w głąb tej historii udowadnia, że rodzina to nie są geny i miejsce w drzewie genealogicznym, ale to że czasem obcy ludzie, których spotykamy na swojej drodze, mogą stać się naszymi najbliższymi.

To, że główni bohaterowie skradli moje serce, to mało powiedziane, ale oni muszą też ustąpić troszeczkę miejsca pobocznym postaciom, którzy nie pozostali mi obojętni. Tak, mimo że grali tutaj role drugoplanowe, to są tak wyraziste i ważne dla fabuły, że nie można ich zignorować, a swoimi postępowaniami, krok po kroku wdzierają się w Twoją duszę.

Wspominałam już Wam w innym poście, że historia zostawia nieodwracalny ślad i wręcz wypala znamię w duszy czytelnika. W moim przypadku nawet wiele pojedynczych scen tak się zakorzeniła w głowie, że czuję się jakbym je dopiero przeczytała, a uwierzcie, trochę czasu już minęło, kiedy miałam okazję sięgnąć po tę ksiażkę. Na przykład wątek ślubu i cmentarza. Gdy zamykam oczy, mam obraz tej sytuacji przed oczami... Matko Bosko! Właśnie przeszły mnie niekontrolowane ciarki, jak napisałam to zdanie. To sobie wyobraźcie jak wyglądałam czytając to po raz pierwszy.

Mogłabym wymieniać tak wiele rzeczy, ale po co? Przeczytajcie to zrozumiecie o co mi chodziło.

A list? Końcówka? O rany... Co to było do [Adres usunięty]?! Jak?! Gdzie?! Czemu?!

Czy po tragicznych wydarzeniach i okropnych przejściach liczyłam na happy end, aby zakończyć cierpienie bohaterów?

Być może.

Czy to dostałam?

Tego Wam nie powiem, musicie się tego sami dowiedzieć, ale zdradzę tylko, że zakończenie zryję po prostu banię. A nie... czekajcie... TO ZROBI WAM CAŁA TA KSIĄŻKA.

Piszecie się na to? To zapraszam do zanurzenia się w otchłani ''Hidden in the dark''.

Miłego dnia!