Heretycy Diuny. Kroniki Diuny. Tom 5

Tom 5 Heretycy Diuny był dla mnie jedną z najtrudniejszych części ze wszystkich, które przeczytałem. Nie wiem, czy wynikało to z moich problemów ze skupieniem. Trudno powiedzieć. Wraz z rozwojem całej akcji wkręcałem się w nią i powiem szczerze, że nie wiem, co działo się na początku ze mną, ale książka ta wywarła na mnie naprawdę świetne wrażenie. Planuje powrócić do niej jeszcze raz, gdyż chce lepiej zgłębić jej początek. Te opisy są bardzo szczegółowe, przez co wyobrażenia czytelnika mogą być bardzo realne. Brawa dla Franka Herbera. Od dziś trafia ON do mojej obszernej listy ulubionych autorów książek.

Jedną z lepszych książek, jaką miałam dotychczas w swoich w rękach był piąty tom sagi "Kroniki Diuny" pt."Heretycy Diuny". Tak jak wszystkie inne części tej kultowej serii i ta pozycja zabiera czytelnika w fantastyczny świat stworzony przez Franka Herberta. Świat, w którym międzygalaktyczna polityka imperialna i spiskowanie są na porządku dziennym. Rewelacyjne przygody bohaterów fascynują odbiorców z całego świata, już od wiele lat. Jako wierna fanka s-f oraz fanatsy, w pełni zgadzam się pod opinią, że Diuna to jedna z lepszych serii fanatycznych na świecie. A jej tom piąty, to zdecydowana perełka wśród wszystkich tytułów. Polecam.

Lubicie czytać dłuższe sagi science fiction? Ja bardzo, dlatego uwielbiam zaczytywać się w cyklu o Diunie. Kilka dni temu skończyłam czytać piąty tom, który wzbudził we mnie dość mieszane odczucia. Z jednej strony fabuła jest tutaj spójna, logiczna i jak zawsze świetnie wymyślona. Uniwersum zostało tutaj rozbudowane do granic możliwości. Autor zadbał o każdy szczegół. Jednak wydaje mi się, że akcja toczy się w książce zbyt wolno. Momentami czytelnik może odnieść wrażenie, że stoi ona w miejscu. Na szczęście powieść jest na tyle ciekawa i wciągająca, że warto po nią sięgnąć. Zachęcam serdecznie do czytania.

Są czasem takie książki, do których po prostu ciężko jest się zabrać. Człowiek zaczyna czytać, ale odkłada powieść na później, wraca do niej i tak w kółko. Po prostu początki bywają trudne, ale kiedy już się przełamiemy, nie jesteśmy w stanie oderwać się od lektury. Dokładnie tak samo było w moim przypadku, kiedy próbowałem wziąć się za piąty tom tej serii. Kiedy już udało mi się wejść w ten niesamowity świat, to mogę śmiało powiedzieć, że zostałem wchłonięty przez fabułę. Czytało mi się tak dobrze, że sam nie wiem, kiedy doszedłem do finału. Jeśli więc szukacie niezłego fantasy, to zachęcam do czytania tej serii.

Wydawnictwo Rebis wznowiło serię „Diuna” w ekskluzywnym wydaniu, z genialnymi rysunkami Siudmaka, a całkiem niedawno dla mniej wybrednych czytelników – wydanie w miękkiej oprawie. Jednak treść nadal jest doskonała.

O tomie piątym możemy przeczytać, że:

Blisko półtora tysiąca lat po śmierci Boga Imperatora we wszechświecie dużo się zmieniło, jednak Tleilaxanie, Ixanie i Bene Gesserit pozostali na scenie, a nieżyjący Leto II wciąż kładzie się cieniem na ich przeszłości.

Walcząc o supremację, a zarazem usiłując ocalić zgromadzenie przed napływającymi z Rozproszenia dostojnymi matronami, Bene Gesserit układają diaboliczny plan. W jego centrum tkwią kolejny ghola Duncana Idaho i żyjąca na Rakis dziewczyna, która… rozkazuje czerwiom.

Dbałość o szczegóły najbardziej mnie urzekła w tym wielotomowym dziele. Wtedy świat jest bliższy prawdy. Nie lubię pisarzy, którzy traktują swoje światy po "łebkach". Książka jest obszerna i ten parter ma windę, która wjeżdża na prawdę wysoko. Doskonały przykład dzieła, które czyta się od deski do deski. A po lekturze chce się więcej. A wydarzenia przedstawione w cyklu na długo pozostają w pamięci.

Przyszło nam czekać na najnowszy film będący adaptacja pierwszego tomu. A ja zachęcam do lektury wszystkich części.

Akcja przeskakuje o kolejne kilka tysięcy lat. Imperium Leta II upadło, a galaktyka weszła w nową erę chaosu. Pojawiają się nowe siły, jak Bene Gesserit i tajemnicze Matki Honory, które próbują przejąć kontrolę nad Arrakis. To powrót do bardziej klasycznej narracji – mamy intrygi, polityczne starcia i dynamiczną akcję. Herbert rozbudowuje świat, ukazując konsekwencje długowiecznego panowania Leta II.

'Heretycy Diuny" to według mnie jedna z ciekawszych części z sagi "Kroniki Diuny" Tom piąty serii przepełniony jest niesłuchanie wartką akcją, zawiłymi intrygami i doskonalą oraz zagmatwaną fabułą. Uzupełnieniem całości są fantastyczne opisy obcych planet i cudowny klimat, który autor Frank Herbert, potrafi jak mało który psiarz wprowadzić do swoich powiesić. Dla mnie arcydzieło gatunku. Szczerze polecam.

Heretycy Diuny są dla mnie odsłoną dużo cięższą w odbiorze niż poprzednie tomy. Historia ponownie przenosi nas do fantastycznego świata, który pokochałem pierwszy raz czytając Diune. Tym razem jednak Herbert dostarcza nam wątki dużo cięższe w bezpośrednim odbiorze jednocześnie dostarczając nam to co najlepsze w Diunie. Nieoczywiste zwroty akcji ponownie wciągają nas w historię tak że nie można się od niej oderwać. Przetrawienie jednak niektórych intryg, decyzji kreatywnych zajęło mi wiecej czasu niż poprzednio co nie oznacza, że jest to słaba pozycja. Wręcz przeciwnie. Pozycja jest obowiązkowa dla każdego fana Diuny i z pewnością powinien zapoznać się z tym rozdziałem historii.

Akcja przeskakuje o kolejne kilka tysięcy lat. Imperium Leta II upadło, a galaktyka weszła w nową erę chaosu. Pojawiają się nowe siły, jak Bene Gesserit i tajemnicze Matki Honory, które próbują przejąć kontrolę nad Arrakis. To powrót do bardziej klasycznej narracji – mamy intrygi, polityczne starcia i dynamiczną akcję. Herbert rozbudowuje świat, ukazując konsekwencje długowiecznego panowania Leta II.