Hellblazer. Tom 7

Poza dwoma zeszytami z Potworem z Bagien, w tym tomie znajdziemy przede wszystkim osobne historie blond detektywa. Będą to zeszyty 1-9, czyli seria Grzechy pierworodne oraz 10-13, czyli Zło, które znamy. To początki działalności Johna. Poznajemy więc nie tylko pierwsze przyzwanie demona, ale także pierwsze błędy. A błędów Constantine w swoim życiu ma wiele. Niestety większość kończy się dla jego przyjaciół tragicznie. Może dlatego John jest ryzykantem i nie stroni od butelki. Ogólnie dla postronnego obserwatora mógłby się wydawać pijaczyną w delirium: gada do siebie, biegnie w owczym pędzie niby coś goniąc, robi głupie rzeczy. Wszystko dlatego, że on widzi zjawy, demony i duchy, a inni nie.

Podróż Johna w tomie Grzechy pierworodne była wypełniona mentalną udręką i poczuciem winy. Jego bagaż to ogromny ból i za każdym razem, gdy pozwala nam zajrzeć do jego uszkodzonej psychiki, nie jesteśmy przygotowani na ilość cierpienia, którą nosił przez cały ten czas. Nie jest nam jednak do końca żal, ponieważ większość strat została spowodowana przez niego na własne życzenie. Jest zbyt arogancki, pewny siebie, impulsywny – takiego Constantine nie kochamy, takim gardzimy, bo zagrażał ludziom, których spotkał na swojej drodze. Być może dlatego jest to o wiele cięższy komiks niż kolejne zeszyty innego autora.

Więcej na: [Adres usunięty]

HELL IS BACK

Do tej pory po polsku mieliśmy okazję czytać właściwie wszystko, co najlepsze seria „Hellblazer” miała do zaoferowania. Zarówno początki samej postaci (drugi i początek trzeciego tomu serii „Saga o potworze z bagien”), jak i rewelacyjnie, wysoko oceniane runy Gartha Ennisa, Briana Azzarello i Warrena Ellisa. Teraz nadszedł czas byśmy poznali początki samej serii, których akcja po części wypełnia lukę między „sagą o potworze z bagien”, a opowieściami Ennisa. A że jest to wypełnienie bardzo dobre i jak na swoje czasy mocne i dojrzałe, a przede wszystkim absolutnie warte polecenia.

John Constantine. Cynik. Magik. Powraca. Stawiał już czoła wielkiemu złu, chociaż jego samego trudno nazwać dobry, a teraz musi zmierzyć się [Adres usunięty]. z demonem Nergalem i współczesnymi krzyżowcami. Jak sobie poradzi? W jakie tarapaty się wplącze? I do czego doprowadzi?

John Constatntine jako postać debiutował w roku 1985 w 37 zeszycie drugiej serii „Swamp Thinga”, jako bohater poboczny (chociaż wcześniej pojawił się w „Kryzysie na nieskończonych Ziemiach”, stworzonym później, ale wydanym dwa tygodnie przed tym numerem „Potwora z bagien”). Powstał z inspiracji wyglądem Stinga – potem jednak Alan Moore, jak sam utrzymuje, spotkał Johna w prawdziwym życiu – i dzięki swojemu cynizmowi, zyskał sympatię. Nic dziwnego, że w styczniu 1988 roku otrzymał własną serię, która trafiła w ręce Jamiego Delano, scenarzysty „D.R. & Quinch” (tytułu, który nomen omen to Alan Moore uczynił popularnym), a ten naznaczył opowieść satyrą polityczną i w godnym stylu poprowadził całość. I prowadził (z drobnymi przerwami, choćby na historie Morrisona i Gaimana) do 40 zeszytu włącznie, wracając potem w numerach 84 i 250. Po nim serię przejęli Ennis (z przerwą na niewydany w Polsce run Paula Jenkinsa), Ellis i Azzarello, a po nich Mike Carey, Denise Mina, Andy Diggle i Peter Milligan, kończąc całość na 300 zeszytach. A ostatnio seria powróciła, ale już mocno odmieniona i nie tak udana.

Tyle historii. Wracając do tego tomu „Hellblazera”, to można było mieć obawy czy początkowe epizody serii będą równie udane, jak te, które czytaliśmy do tej pory, jednak niesłusznie. Nie przypadkiem bowiem run Delano jest tak kultowy, nawet jeśli nie tak ceniony, jak dokonania jego kontynuatorów. To, co bowiem dostajemy w tych zeszytach to mocna, świetnie napisana i zaangażowana opowieść z krwistymi postaciami. To rasowy horror, ale bardziej horror psychologiczny i społeczny, niż paranormalny, choć i takiej grozy tu nie brakuje. Całość jest mroczna, brutalna i zadziwiająco dojrzała, jak na czasy, kiedy komiks był nadal traktowany w dość dziecinny sposób. Ba, nawet jak na obecne standardy, gdzie wrócono do ułagodzonych wersji znanych postaci, robi duże wrażenie. i skłania do myślenia, a to naprawdę ważne.

Do tego mamy iście zachwycającą szatę graficzną. Prace Alcali, Ridgwaya i Veitcha to klasyka w najlepszym wykonaniu. Realistyczna, dopracowana, brudna, mroczna, nastrojowa. Niby kolor, który widzimy na stronach jet barwny, a jednak buduje świetny klimat i doskonale do tego wszystkiego pasuje. A całość, w świetnym wydaniu, robi wielkie wrażenie. Dlatego każdemu dojrzałemu miłośnikowi komiksów polecam gorąco. Dobrze, że Egmont nie poprzestał na sześciu tomach i kontynuuje „Hellblazera”. Oby jednak kolejny tom, zbierający resztę prac Delano i mający być ostatnim z serii, nie był jeszcze jej finałem. Bo któż z nas nie chciałby jeszcze jednego, złożonego z prac wspomnianych już Morrisona czy Jenkinsa, pięknie dopełniającego całości, prawda?