Harem

Po książkę "Harem. Pierwsza opowieść o polskim haremie" sięgałam z wielką ciekawością, bo wcześniej niewiele słyszałam na ten temat, nie miałam pojęcia, że w Polsce funkcjonowało coś takiego jak harem. A głównego bohatera tej książki Jana "Sobiepana" Zamoyskiego kojarzyłam jedynie z "Potopu" Sienkiewicza.

Czy zatem moje oczekiwania co do książki zostały spełnione? I tak, i nie. Książka oparta jest na historycznych wydarzeniach i opowiada o nieznanych działaniach Sobiepana, który był strasznym erotomanem, i to jest ciekawe. No bo kto z nas mógłby przypuszczać, że kojarzące się z kulturą Bliskiego Wschodu haremy, istniały także na terenach Polski? Z pewnością niewiele osób, a faktycznie tak było, i co ciekawe działały one dość prężnie. Cały pomysł na napisanie książki o nieznanych faktach i zdarzeniach z historii Polski może być ciekawy i godny pochwały.

Ale czy nieznany temat to nie za mało, aby można było uznać książkę za dobrą i wartą uwagi? Sam styl i język, w którym książka została napisana, przywołuje na myśl, że jest to harlequin, i to ten gorszego sortu. Sposób napisania książki bardzo mocno kojarzy mi się z książkami o Greyu. Taką myśl przywołuje już sama okładka książki, która jest tak bardzo w stylu "50 twarzy Greya". To wszystko sprawiło, że moje odczucia po przeczytaniu tej książki były dość ambiwalentne. Właśnie ten infantylny styl sprawia, że bardzo ciężko jest przez tę książkę przebrnąć i czyta się ją dość długo.

Na pewno będą osoby, którym ta książka będzie odpowiadać. Mnie niestety nie przekonała, zwłaszcza że pełna jest dość dosłownych scen łóżkowych, które jeśli zostałyby napisane w inny, bardziej stonowany sposób, to dałoby się przez nie przebrnąć. Inną kwestią, jaka mi się nie spodobała to sposób przedstawienia obu płci przez autora. Mężczyzna - pan i władca, i kobieta - uległa, spełniająca jego zachcianki.

Muszę przyznać, że dobry temat został zmarnowany przez kiepski styl i język. Książka ta okazała się tanim romansidłem w stylu "50 twarzy Greya", ale umiejscowiona w XVII wieku, a nie współcześnie.

Bardzo dobra, wciągająca wartka akcja, ciekawe losy bohaterów, szczególnie podobał mi się pamiętnik głównej bohaterki, opis jej przemiany z głupiej gąski w pełną swojej świadomości kobietę - zdecydowanie polecam.