Hamlaghkem. Kuskus, ciasto ze świni i wino do kolacji

Powiem Wam, że jak zobaczyłam tę książkę już jakiś czas temu, to wiedziałam, że będzie oryginalna, intrygująca i po prostu życiowa. Później, gdy czytałam wiele recenzji na jej temat, utwierdziłam się w przekonaniu, że nie myliłam się ani trochę. Jest wyjątkowa, bo pisana przez życie, a życie daje idealne scenariusze.

Czasy się zmieniają i akceptacja par różnej narodowości nie jest już tak zaskakująca, jak kiedyś. Nie mniej jednak pewne stereotypy zostały. Może kieruje ludźmi strach? Przecież tyle słyszy się negatywnych rzeczy o muzułmanach.

Poza stereotypami jest też sytuacja między dwojgiem ludzi, między ich rodzinami, kwestia np. religijna, która może przysporzyć problemów, albo i nie. Zależy od postrzegania całej sytuacji, od otwartości rodziny na przyjęcie nowego członka innej narodowości, od kompromisów.

Jednak, gdy w grę wchodzi miłość, to czy ta cała otoczka życia ma jakieś znaczenie? W pewnym sensie tak, bo takim parom jest na pewno trudno i wiele przeszkód mają na swojej drodze, ale miłość to miłość zwycięży wszystko i jest ponad wszystko.

Dlaczego o tym piszę? Autorka książki ,,Hamlaghkem" Alicja Thiziri opisała kawałek swojego życia. W książce poznajemy historię Polki, w sumie młodej studentki, która wyjeżdża do Francji, a na jej drodze staje Ali, mężczyzna, który jest muzułmaninem. Rodzi się między nimi więź i pierwsze uczucia.

Jesteście ciekawi, jak potoczyły się losy tej dwójki? Czy różnice, których jest sporo, będą miały tu jakieś znaczenie?

Dzięki tej książce spojrzałam w ogóle inaczej na ludzi tamtej narodowości. Poznałam ich zwyczaje, tradycje, ich sposób bycia. Patrząc na okładkę, możemy odnieść wrażenie, że książka będzie pisana trudnym dla nas językiem, że będzie nachalna, poważna i ciężka. Nic mylnego. Książka owszem jest z jednej strony poważna, bo opowiada losy bohaterów, których różni wszystko, z drugiej strony jest przezabawna w niektórych momentach. Na pewno nie jest nachalna i autorka nie próbuje przekonać nas, czy przemówić do nas. Ona po prostu pisze sercem.

Pióro autorki jest naprawdę lekkie i przyjemne. To, o czym nam opowiada, jest tak ciekawe, że nie jesteśmy w stanie się od tego oderwać. Porusza wiele ważnych i fascynujących tematów. To jest naprawdę świetna książka.

Na początku odniosłam wrażenie, że autorka bardzo delikatnie, skromnie i niepewnie, wręcz z obawą szukała recenzentów do swojej książki. Tu nie ma się czego obawiać! Tę książkę po prostu się smakuje, rozkoszuje i płynie przez nią. Niesamowita treść, która dzięki realności zmieni nie jedno myślenie i trafia prosto do serca czytelnika.

Alicjo, chce więcej. Szczerość, która płynie z kartek Twojej książki, urzeka. Jestem bardzo ciekawa Twojej kolejnej pozycji, bo mam nadzieję, że kolejna będzie ! ❤️ Takie pióro nie może się zmarnować, trzeba je rozwijać i dawać czytelnikom rozkosz z czytania. 😁

"Pomysł, by zakończyć wieczerzę biszkoptowo-kremowym francuskim deserem przyozdobionym mikołajami uzbrojonymi w siekiery i piły do drewna zachwycił mnie bardzo."

Nie bez powodu wybrałam ten cytat. On doskonale opisuje tę książkę. Dlaczego? Ponieważ to jest taki misz masz kulturowy, religijny, światopoglądowy. Ale w pozytywnym znaczeniu. I niech nie zmyli was niezbyt przyjemna dla oka okładka (moim zdaniem) i dziwny tytuł. To wszystko znajdziecie w tej książce i zrozumiecie dlaczego akurat taki tytuł nosi.

Polka i Kabyl? I to jeszcze w Paryżu, mieście miłości? Żeby nie było, to nie jest słodka historia o uczuciu jak z bajki. To opowieść o życiu codziennym dwójki ludzi, którzy postanowili spróbować. To zderzenie innych kultur, zasad, stereotypów, trudności w zdobywaniu pracy i wykształcenia. Ale też szacunek dla drugiego człowieka, wsparcie w trudnych chwilach i celebrowanie tradycji.

Dzięki autorce poznałam trochę inny świat. Wiadomo, każdy z nas ma jakieś wyobrażenie o innych narodowościach, i niestety, bardzo często mylne, co uświadamia nam ta książka. Bardzo dobrze zobrazował to fragment gdy spotkała się rodzina Alicji z Alim (Kabylem). Jakie to stereotypy krążą... Dlatego warto zagłębiać się w inną kulturę i poznawać ją bliżej by poszerzyć własne horyzonty i eliminować stereotypy.

Muszę jeszcze wspomnieć, że natraficie tu na momenty, w których będziecie się zaśmiewać do łez, ale przeżyjecie też chwilę strachu. Bo takie jest właśnie życie i miłość. Szalone i pełne niespodzianek.

Podsumowując "Hamlaghkem" to oryginalna książka ze świetną fabułą pozwalająca wierzyć w dobro drugiego człowieka, ale też mająca ciemną stronę czyli rasizm i uprzedzenia.

Polecam 💚

Alicja. Polka, która do Francji przyjechała podszkolić swój język.

Ali. Kabyl, który przebywa w tym miejscu nielegalnie a każdy dzień to strach przed deportacją do Algierii.

Między tą dwójką wybucha uczucie.

On i ona. Klasyka? Ależ, jaka znów klasyka?

” Hamlaghkem” książka, która mnie zaskoczyła. Za tą, nie oszukujmy się, mało zachęcającą okładką, dziwnym opisem i słowami „Kuskus, ciasto ze świni i wino do kolacji” kryje się naprawdę świetna historia, pełna humoru, mądrości i wiedzy.

Autorka poruszyła w tej książce bardzo ciekawe wątki między innymi miłość, jaką może darzyć się dwoje ludzi różnych kultur.

Kiedy miłość zawładnie twoim sercem, kolor skóry, wyznanie, język czy różnorodność kulturowa nic nie znaczą.

Alicja Thiziri pokazuje nam również jak często tylko ze względu na to, że ktoś jest inny od nas, wyrabiamy sobie zdanie z góry nie poznając go tak naprawdę.

Dzięki autorce poznałam obyczaje, tradycje Kabylów, które tak bardzo różnią się od naszych.

Jeszcze do niedawna muzułmanie kojarzyli mi się z kobietami z zakrytymi głowami, przemocą i całkiem innym, obcym dla mnie światem.

Może i tak jest, ale teraz dzięki autorce trochę inaczej postrzegam tych ludzi i wiem, że nie zawsze tak musi być.

Książka napisana jest lekkim i przyjemnym językiem dzięki czemu, wręcz się przez nią płynie i z wielkim zainteresowaniem przyswaja wiedzę, którą przekazuje nam na każdej stronie powieść aktorka.

Dlatego polecam Wam i radzę „Nie ocenianie książki po okładce”, bo naprawdę można się zdziwić 🤭

"- Co właściwie znaczy nazwisko Alego? - zaciekawił się Kuba (...)

- Thiziri to po kabylsku księżyc."

"Hamlaghkem" Alicji Thiziri to opowieść jedyna w swoim rodzaju, przynajmniej ja jeszcze nie miałam okazji takiej poznać. Historia, którą napisało samo życie. Tak czuję. Czasem tak mam, że za zasłoną słów potrafię odkryć coś, czego autor nie chciał powiedzieć. A może chciał, tylko nie miał śmiałości? W tym wypadku stykamy się z powieścią osnutą na kanwie rzeczywistych wydarzeń mających miejsce w życiu autorki.

Ile prawdy jest ujętej na kartach książki? To już nie mnie oceniać. Faktem jest że Alicja i Ali, których poznajemy w powieści, żyją naprawdę.

Przyznam, że patrząc na okładkę, czy nawet na lead znajdujący się na niej ("Kuskus, ciasto ze świni i wino do kolacji") byłam dosyć sceptycznie nastawiona. Opis zamieszczony z tyłu książki jest, co tu dużo mówić, lakoniczny, a sama autorka była wyjatkowo tajemnicza, gdy zwracała sie z propozycją współpracy recenzenckiej, więc już w ogóle nie wiedziałam czego się spodziewać. Jednak już pierwsze fragmenty tekstu rozwiały moje obawy. W początkowych scenach poznajemy dwie przyjaciółki: Danutę i Alicję, w dosyć niecodziennej sytuacji, ale to nawet nie te wydarzenia zwróciły moją uwagę, a sposób narracji. Śmiało mogę rzec, że zapachniało mi tu Joanną Chmielewską, a jeśli chodzi o tę niekwestionowaną królową polskiego kryminału, napisane przez nią książki brałam w ciemno.

"Hamlaghkem" to powieść okraszona nietuzinkowym poczuciem humoru, który momentami bawił mnie do łez. Niektóre sytuacje były tak zabawne, że musiałam naprawdę mocno się hamować, by w środku nocy nie ryknąć głośnym śmiechem. Jednak jeśli chodzi o samą historię to jest całkiem poważna. Książka przybliża nam losy młodziutkiej Alicji, studentki. Dziewczyna celem podszlifowania języka udaje się do Francji. Na miejscu poznaje mężczyznę, który zawraca jej w głowie i w sumie nie byłoby w tym nic złego, gdyby nie fakt, że jest on muzułmaninem.

Ali to Kabyl, przedstawiciel dumnego narodu pozbawionego państwowości, zamieszkującego tereny Algierii. Tych dwoje różni niemal wszystko: począwszy od języka, przez kolor skóry, na wyznaniu skończywszy, jednak dziwnym trafem ich serca zaczynają bić zgodnym rytmem.

Czy dane im będzie połączyć swój los wbrew naturalnym przeciwnościom losu?

Czy uda im się pokonać własny lęk i wzajemnie zaufać pomimo uprzedzeń postronnych osób?

"Hamlaghkem" to piękna historia o dążeniu do spełnienia marzeń, o miłości i to wcale niełatwej, bo obwarowanej różnicami kulturowymi. Na przykładzie przedstawionych w książce wydarzeń widzimy, że bardzo często szufladkujemy coś bez odpowiedniej wiedzy na ten temat. Nie lubimy tkwić w niepewności, dlatego czasem przypinamy komuś lub czemuś wygodną dla nas łatkę, która jednak pociąga za sobą określone konotacje, a czy właściwie, to już tak naprawdę nas nie interesuje. Pozwalamy, by rządziły nami stereotypy, bo tak jest dużo łatwiej i wygodniej. Często też w takich sytuacjach do głosu dochodzi strach przed nieznanym.

Jestem pozytywnie zaskoczona tą książką. Mam co prawda kilka uwag do niektórych fragmentów, w których brakło mi dosadnego określenia pewnych faktów, pozostających dla mnie w sferze domysłów. Poza tym, wszystko jest w jak najlepszym porządku: historia naprawdę ciekawa, a wydarzenia przedstawione zostały w prawdziwie zajmujący sposób. Autorka ma bardzo charakterystyczny styl pisania, który sprawia, że wprost nie można oderwać się od lektury tej książki.

Polecam!

Moja ocena 8/10.

Alicja obecnie pracuje jako niania w Paryżu. Ali jest Kabylem, który przebywa nielegalnie w Paryżu. Kiedy tych dwoje stanie na swojej drodze nic już nie będzie takie samo.

Kiedy ludzie słyszą, że Europejka związała się z arabem od razu wyobrażają sobie najgorsze. Bo on jej będzie wszystkiego zabraniał, a jeśli pojawią się dzieci to może je wywieźć bez jej zgody. Ona nie będzie mogła nigdzie wychodzić, tylko będzie musiała robić za kurę domową. Ale czy naprawdę powinniśmy wszystkich wrzucać do jednego worka i tak samo oceniać? Ludzie, którzy pochodzą z innego kraju, niekoniecznie muszą być tacy, jak ich nam przedstawiają inni. Aby kogoś poznać, potrzeba czasu, a przede wszystkim trzeba sobie samemu wyrobić opinię.

Co kraj to obyczaj. Każdy ma swoje tradycje, których się trzyma. Dzięki autorce poznałam wiele obyczajów od Kabylów i ich rodzinne tradycje, które z nami

Polakami nie mają nic wspólnego. U nas inaczej wygląda życie, jak u nich, ale to przecież nic dziwnego. Nie musi to jednak oznaczać, że to życie musi być gorsze. Do wszystkiego można się przyzwyczaić.

Miłość w naszym życiu może pojawić się w najmniej spodziewanym momencie, a jak dobrze wiemy, nad uczuciem ciężko zapanować. Serce jednak nie sługa, więc nie można z nim dyskutować. Nasza bohaterka poznała Kabyla i przepadła. Jej uczucie z każdym dniem stawało się coraz bardziej silniejsze. I choć on nie mówił otwarcie o swoich uczuciach, widać było, że ona nie jest mu obojętna.

„Pocałował mnie czule w kark, gapiąc się w świeżo zapisaną stronę. Powoli zaczynała do mnie docierać jej treść i dziękowałam Bogu, że była po polsku. Przykucnął przy fotelu, żeby spojrzeć mi w oczy. Nie musiał nic mówić. Kiedy wyszedł, nowa kłótnia wybuchła jak bomba atomowa.”

Dzięki tej historii będziecie mieli możliwość zobaczenia jak wyglądały początki poznawania się nawzajem i jak ich uczucie rozwijało się z postępem czasu. Nie ominie nas wiele śmiesznych momentów, nieporozumień pomiędzy zakochanymi oraz ich sprzeczek.

Czy miłość pomiędzy Polką, a Kabylem jest możliwa? O tym dowiecie się sięgając po tę pozycję.

Alicja Thiziri porusza w swojej powieści bardzo ważny temat jakim są różnice pomiędzy religią katolicką, a muzułmańską. Większości z nas Ci drudzy kojarzą się z terroryzmem, ale ta książka uświadomi nam, że niekoniecznie musi tak być. Poznamy tutaj zwyczaje i obyczaje muzułmanów, przekonamy się, że islam nie musi być przedstawiony tylko w złej wersji. Pojawia się tutaj również problem rasizmu czy też brak akceptacji ze strony rodziny.

Ciekawa kreacja bohaterów, lekki styl autorki i wiele zabawnych momentów sprawiają, że książkę czyta się dosyć szybko. Wszystko zostało realnie przedstawione.

"Hamlaghkem" to historia o dwójce całkowicie odmiennych osobach, których połączyło uczucie pomimo wszelkich różnic społecznych. Historia czasem zabawna, czasem poważna, ale przede wszystkim poruszająca ważne tematy.

Chciałabym prosić Was o wypowiedź na temat związku Polki z Arabem. Jakie są Wasze pierwsze skojarzenia odnośnie takiej relacji?

Ja od razu powiedziałabym, że będzie to związek pełen przemocy, poligamii, uległości ze strony Polki i wielu innych przerażających sytuacji o których często się słyszy.

Jednak nie zawsze tak jest.

Bohaterowie książki, o której dzisiaj opowiem, poznali się w Paryżu, przypadkiem na siebie wpadając. Ona jest Polką, on Algierczykiem.

Bariera językowa jest duża, szczególnie ze strony kobiety, która nie do końca potrafi posługiwać się językiem francuskim.

Następną barierą jest wiara. Zupełnie różne obrzędy religijne.

Jak wygląda życie na emigracji?

Jak wygląda studiowanie w obcym państwie?

Czy trudno jest radzić sobie z rasizmem, brakiem akceptacji, a jak wygląda ubieganie się o pozwolenie na przebywanie w kraju?

Książka mimo, że nie jest gruba, zawiera w sobie mnóstwo ciekawostek. Kultura arabska, dania, ceremonia ślubna i wesele to coś o czym nie mówi się na co dzień a jest naprawdę bardzo ciekawe i nieoczywiste.

Mnóstwo skrajnych sytuacji i emocji. Niepewność, strach, niebezpieczeństwo ale i radość, ogromne szczęście i miłość.

Warto pamiętać, co też wyciąga się z książki, że nie mamy prawa oceniać kogoś na podstawie jego wyborów miłosnych. Ciężko w to uwierzyć ale kobiety spoza kręgów kultury arabskiej, wstępując do takiej rodziny mogą czuć się szczęśliwe. Wiadomo, że zdarzają się różne sytuacje ale nie każda jest zmuszana do czegokolwiek.

Polecam tę powieść bardzo bardzo.

Myślę, że będziecie zadowoleni z lektury.

“Hamlaghkem” autorstwa Alicji Thiziri kusi czytelników obietnicą emocjonującej historii miłosnej przemieszczonej w kręgu dwóch różnych kultur.

🗼 Alicja, główna bohaterka, wyrusza do Paryża, marząc o nauce języka i odmiennej od swojej dotychczasowej, łódzkiej egzystencji. Jej praca jako opiekunki dzieci otwiera drzwi do spełnienia tych marzeń.

❤️ W tym magicznym mieście Alicja przypadkiem spotyka Alego, przystojnego Kabyla z Algierii. Ich spotkanie prowadzi do romansu, który jest jednak skomplikowany przez różnice kulturowe, językowe i społeczne. Autorka wyróżnia się wspaniałym przedstawieniem zderzenia dwóch światów: Wschodu i Zachodu. Przedstawia starania bohaterów o zrozumienie siebie nawzajem, co wymaga czasu, cierpliwości i często prowadzi do nieporozumień.

🗼❤️ Książka głęboko angażuje czytelnika w życie Alicji i Alego, prezentując ich walkę o zrozumienie siebie nawzajem w obliczu kulturowych różnic. Obserwujemy, jak stopniowo przystosowują się do siebie, pomimo nieuniknionych trudności wynikających z odmiennych tradycji, religii i światopoglądów.

🗼❤️ Momentami miałam wrażenie że akcja rozwija się, aż za szybko szczególnie na początku, jednak głównym atutem książki jest przekonujący sposób, w jaki autorka oddaje ewolucję uczucia między Alicją i Alego. Ich miłość przeplata się z burzami i trudnościami, ale jednocześnie umacnia i rozwija się, co pozwala czytelnikowi śledzić ten proces i kibicować bohaterom.

Książka dzięki swojej tematyce jest nowością i zainteresuje niejednego czytelnika!

Sięgając po powieść „Hamlaghkem” tak do końca nie wiedziałam czego mogę się spodziewać, jednak byłam jej strasznie ciekawa. Opis na tyle mnie zaintrygował, że postanowiłam poznać tę historię. Jednak, czy moje oczekiwania zostały spełnione? Tego dowiecie się poniżej.

"Hamlaghkem" to opowieść pełna kontrastów i nieoczekiwanych zwrotów akcji. Książka, która zdaje się przekraczać granice, prowadzi czytelnika przez świat Alicji-Polki i Aliego-Kabyla, obydwoje zakotwiczeni w fascynującym Paryżu. To opowieść o dwóch różnych światach, zderzających się i splatających w nieprzewidywalny sposób.

Alicja i Ali, to nie tylko bohaterowie, ale symbole różnic kulturowych i społecznych. On bez prawa pobytu, ona jest zagadką, a jej przeszłość jest pełna tajemnic. To właśnie te kontrasty i niewiadome tworzą napięcie w fabule, a czytelnik jest zmuszony zastanowić się nad pytaniami dotyczącymi miłości, tożsamości i co najważniejsze akceptacji.

Książka przypomina, że nie zawsze wszystko jest takie, jakie się wydaje na pierwszy rzut oka. Zaskakujące zwroty akcji i momenty pełne emocji sprawiają, że czytelnik zaczyna zastanawiać się nad własnymi przekonaniami i uprzedzeniami.

Język używany w powieści jest barwny i obrazowy, co pozwala czytelnikowi przeniknąć się atmosferą Paryża i głębią uczuć bohaterów. Autor umiejętnie balansuje pomiędzy lekkością a powagą, wprowadzając momenty śmiechu, łez i refleksji. Różnice kulturowe często doprowadzały do zabawnych sytuacji, kiedy to ciężko jednemu zrozumieć drugiego. Coś co dla nas jest normą dla innych jest czymś nieznanym.

Warto zauważyć, że "Hamlaghkem" nie tylko bawi i wzrusza, ale także skłania do myślenia o współczesnym społeczeństwie, wielokulturowości i potrzebie zrozumienia drugiego człowieka.

Podsumowując, "Hamlaghkem" to niezwykła podróż przez życie dwóch ludzi, których losy splatają się w tajemniczy sposób. Książka, pełna smaku i głębokich emocji, zostawia czytelnika z refleksją nad wartością różnorodności i siłą ludzkich więzi. To literackie doświadczenie, które z pewnością zostawi trwały ślad w sercu każdego, kto zdecyduje się na tę lekturę. Ponadto dzięki tej lekturze możemy zrozumieć, że nie powinno się wkładać wszystkich do jednego worka. To, że ktoś pochodzi stąd, a nie stąd nie oznacza, że utożsamia się z pewnymi zachowaniami. Książka ta idealnie pokazuje jak bolesne jest okazywanie swojego pochodzenia w innych krajach. Polecam!