Niezwykła historia o niezwykłych ludziach, którą… skleiła guma do ŻYCIA.
1 lipca 1999 roku legendarna artystka Nina Simone dała wyjątkowy koncert w Wielkiej Brytanii, który okazał się jednym z ostatnich w jej karierze. Po zakończeniu występu australijski muzyk Warren Ellis zakradł się na scenę i zabrał gumę do żucia, którą Simone zostawiła na fortepianie. Zawinął ją w jej sceniczny ręcznik i włożył do foliowej torby. I tak, guma do żucia, która zapewne kilka minut później trafiłaby do śmietnika, stała się dla Ellisa świętym totemem, muzą inspirującą jego twórczość przez następne dwadzieścia lat.
W 2019 roku Nick Cave organizował w Kopenhadze wystawę zatytułowaną Stranger Than Kindness . Spytał Ellisa, swojego kolegę z zespołu i przyjaciela, czy chciałby włączyć coś do wystawy. Wspólnie zdecydowali, że pokażą światu gumę do żucia Niny Simone – w szklanej gablocie, niczym świętą relikwię. Obawiając się, że guma może zostać uszkodzona lub zgubiona, Ellis kazał odlać ją ze srebra i złota. Nie wiedział, że decyzja ta uruchomi łańcuch wydarzeń, przenosząc go z powrotem do przeszłości i jego relacji z rozmaitymi znalezionymi przedmiotami.
Guma Niny Simoneto nie tylko zwykła guma DO ŻUCIA; to guma DO ŻYCIA, hołd dla procesu artystycznego, przyjaźni, ludzkiego porozumienia i miłości. To historia o tym, jak pozornie nieistotne i ulotne rzeczy mogą przyczynić się do powstawania pięknych relacji między ludźmi i wspaniałych dzieł.
I tak oto guma Niny Simone wykroczyła poza swoje pierwotne przeznaczenie, aby stać się potężnym symbolem pulsującym żywą kreatywnością, głębokim sensem i magią artystycznych więzi.
O autorze
WARREN ELLIS jest australijskim multiinstrumentalistą i kompozytorem, najlepiej znanym jako współpracownik Nicka Cave`a w jego dwóch formacjach, the Bad Seeds i Grinderman. Jest również – w pojedynkę i w duecie z Cave`em – nagradzanym kompozytorem muzyki filmowej, który w swoim dorobku ma ścieżki dźwiękowe do wielu filmów, m.in. Propozycja , Droga , Zabójstwo Jesse`ego Jamesa przez tchórzliwego Roberta Forda , Pociąg do życia, Duch śniegów, Back to Black. Historia Amy Winehouse. Za muzykę do filmu Mustang otrzymał prestiżową nagrodę Cezara. Jego zespół Dirty Three wydał dziesięć albumów studyjnych. Ellis to także uznany producent muzyczny i autor piosenek, współpracuje między innymi z Marianne Faithful, Jupiter & Okwess i Tinariwen.
Szukasz więcej propozycji? Zobacz nasze tytuły z kategorii reportaż
Czy "Guma Niny Simone" to biografia legendarnej piosenkarki?
Nie, ta książka to osobista opowieść Warrena Ellisa o procesie twórczym, a nie klasyczna biografia artystki. Publikacja skupia się na relacji autora z konkretnym przedmiotem i jego wpływie na artystyczną wyobraźnię przez dwie dekady. Czytelnik znajdzie tu refleksje nad przyjaźnią i magią codzienności, zamiast szczegółowego opisu życia piosenkarki. To literacki hołd dla inspiracji, który wykracza poza ramy standardowych publikacji o muzykach.
Kim jest autor książki i jakie ma powiązania ze światem muzyki?
Warren Ellis to ceniony australijski multiinstrumentalista, znany przede wszystkim jako wieloletni współpracownik Nicka Cave'a. Artysta współtworzy legendarne formacje The Bad Seeds oraz Grinderman, a także przewodzi grupie Dirty Three. W swoim dorobku posiada liczne nagrody za muzykę filmową, w tym prestiżowego Cezara za ścieżkę dźwiękową do filmu "Mustang". Jego unikalne doświadczenie na scenie alternatywnej nadaje tej opowieści autentyczności i wyjątkowego, muzycznego rytmu.
W jaki sposób guma do żucia stała się tematem całej książki?
Historia opisuje przemianę gumy do żucia pozostawionej przez artystkę w 1999 roku w symboliczną relikwię. Warren Ellis zabrał ten przedmiot z fortepianu po koncercie i przechowywał go przez dwadzieścia lat w foliowej torbie. Opowieść szczegółowo przedstawia moment, w którym guma została odlana ze złota i srebra na potrzeby wystawy "Stranger Than Kindness". Całość stanowi głęboką analizę tego, jak niepozorne przedmioty mogą budować trwałe więzi i inspirować do działania.
Dla kogo "Guma Niny Simone" może okazać się nieodpowiednim wyborem?
Publikacja ta nie jest polecana czytelnikom szukającym faktograficznego reportażu muzycznego lub chronologicznej biografii. Treść ma charakter subiektywnego eseju i koncentruje się na emocjonalnym znaczeniu przedmiotów, a nie na datach czy dyskografii. Osoby oczekujące tradycyjnej literatury faktu o życiu Niny Simone mogą poczuć się zawiedzione brakiem encyklopedycznych danych. Jest to pozycja skierowana do odbiorców ceniących literaturę piękną, refleksyjną i nieszablonowe podejście do tematu sztuki.
Jakim stylem narracyjnym posługuje się Warren Ellis w tej publikacji?
Autor posługuje się stylem narracyjnym, który łączy intymne wspomnienia z refleksją nad naturą kreatywności. Język publikacji jest pełen pasji i szacunku do opisywanych postaci, co pozwala czytelnikowi poczuć bliskość z autorem. Ellis unika skomplikowanego żargonu branżowego, stawiając na budowanie atmosfery i przekazywanie emocji towarzyszących procesowi tworzenia. Taki sposób pisania sprawia, że historia staje się uniwersalną opowieścią o poszukiwaniu sensu w otaczającym nas świecie.
