Grant. MacGregorowie. Tom 4

Jakiś czas temu upodobałam sobie czytanie książek Nory Roberts jako tych lekkich, idealnie nadających się po ciężkim dniu. Jej książki zazwyczaj nie wymagają zbyt dużo od czytelnika, a do tego bardzo szybko się je czyta. Aktualnie jestem w trakcie czytania serii pod tytułem „MacGregorowie”. Gdy sięgałam po pierwszą część, to nie spodziewałam się, że ta seria liczy aż jedenaście tomów. Teraz, mam nadzieję, że wydawnictwo wznowi wszystkie i będę mogła się z nimi zapoznać. Ostatnio, udało mi się przeczytać czwarty tom, czyli „Grant”.

W książce „Grant” trochę odchodzimy od rodu MacGregorów, gdyż tym razem żadna z głównych postaci nie nosi tego nazwiska. Oczywiście MacGregorowie się pojawiają i mamy wtedy okazję dowiedzieć się co dalej się u nich zadziało. Historię Granta jak i jego poprzedników czytało mi się bardzo dobrze i szybko. Udało mi się ją przeczytać w jeden wieczór. Nie zaskoczyła mnie niczym nowym i wiedziałam jakie będzie zakończenie. Jednak pomimo tego z przyjemnością podążałam za kolejnymi wydarzeniami.

„Grant” to było moje czwarte spotkanie z serią o MacGregorach. Poznałam kolejnych bohaterów i z chęcią śledziłam ich losy. Książka nie wymagała ode mnie zbyt wiele, a dawała samą radość z czytania. Bardzo polubiłam ten cykl i czekam na wznowienia kolejnych części.

Jak tam się czujecie po świętach? Najedliście się?

Trochę zjadłam i absolutnie na razie mam dosyć jajek. Dobry nastrój był, a pogoda pomagała go utrzymać.

Autor: Nora Roberts

Tytuł: Grant

Wydawnictwo: Harper Collins.

Miałam z autorką różne problemy. Do niektórych pozycji nie mogłam się przekonać. Bałam się, że z tą będzie tak samo.

Napisana jest ona dobrze, a to, że jest krótka sprawia, że czyta się ją szybciej. Autorka zadbała o to, aby nam się nie nudziła. Emocje, które są w niej zawarte sprawiają, że nie chce się jej odkładać nawet na moment.

Jest to kolejna część z serii, dlatego nie mogłam przejść obok niej obojętnie. Bohaterów poznajemy w dziwnych sytuacjach. Byłam ciekawa co czym razem przygotowała dla nas autorka. Nie do końca się spodziewałam tego, co tutaj dostaliśmy.

W pewnych momentach byłam pod takimi emocjami, że musiałam na chwilę odpocząć od niej.

Mimo wszystko historia jest świetna, a to jak została przedstawiona bardzo mi się podobało. Ocena 7/10

To już czwarta część losów rodu MacGregorów, czyli miłosne potyczki, słowne przepychanki, wielkie nadzieje oraz liczne niedomówienia. Chociaż seria jest prosta, lekka i niezobowiązująca to czas spędzony w towarzystwie bohaterów wykreowanych przez Norę Roberts zawsze uważam za dobrze spożytkowany.

Wszystkie tomy możecie czytać dowolnie - w porządku chronologicznym lub na podstawie najciekawszego opisu, ponieważ autorka kładzie nacisk na odrębne historie przypisane do danej pary głównych bohaterów. Pojawiają się oczywiście konkretne wzmianki odwołujące do wcześniejszych części, ale to niewielkie detale, które po prostu wypełniają obraz.

Tym razem naszą uwagę skupia na sobie tytułowy Grant i muszę przyznać, że robi to zaskakująco dobrze. Spośród wszystkich uroczych męskich bohaterów tej serii, ta postać zasługuje na największą uwagę, ponieważ to wycofany, zamknięty w sobie samotnik o niebanalnym charakterze i seksownym sposobie bycia, nic więc dziwnego, że rzuca czar na dokuczającą mu bohaterkę. Ona widzi w tym pewną okazję, ale tak trudno oderwać Granta od jego pasji i przekonań, że czeka nas nie lada potyczka, by zaangażować go w romantyczny proces. Gennie Grandeau ma pazur i tendencję do przeciwstawiania się mężczyzną, więc nie spocznie, nim nie osiągnie swojego celu. Jedno jest więc pewne - będzie naprawdę wesoło!

Fabuła jest lekka i bardzo romantyczna. Owszem, jest również przewidywalna, ale myślę, że sięgając po książki autorki musimy zawsze liczyć się z pewną dozą schematów oraz oczywistości. Nie zawsze jest to wadą co potwierdza powyższy przypadek, ponieważ książkę czyta się z uśmiechem na ustach a historia tej dwójki wprowadza na scenę wystarczającą ilość emocji, by móc się odstresować, spędzić przyjemnie czas i zaangażować w ten słodki, uroczy romans.

"Grant" to czysta przyjemność z czytania. Jeśli poszukujecie lektury lekkiej i niezobowiązującej, takiej, która wypełni Wam leniwe popołudnie - nie musicie daleko szukać. Przyjemna dla wyobraźni, rozgrzewająca serce, może dość przewidywalna, ale kto by się tym przejmował? Poprawia humor, angażuje do kibicowania bohaterom i sprawia, że wszystko wydaje się jakby łatwiejsze.

Muszę przyznać, że uwielbiam zapoznawać się z takimi szybkimi i nie wymagającymi większego nakładu pracy lekturami. Seria ,,MacGregorowie" Nory Roberts z pewnością zalicza się do tego grona. Choć ,,Grant" to czwarty tom, polecam mimo wszystko zapoznawać się z cyklem od początku, choć jeśli szukasz historii nieco wyrwanej z kontekstu możesz przeczytać i samego ,,Granta". Seria otrzymuje obecnie nową szatę graficzną. A o czym właściwie opowiada kolejny tom przygód MacGregorów i ich rodzin?

Pierwsze trzy części zostały poświęcone dzieciom sławnego Daniela MacGregora, który lubi trzymać wszystko twardą ręką. Serena, Alan i Caine już doczekali swojego szczęśliwego zakończenia. Nie można tego powiedzieć jednak o Grancie Campbellu, bracie Shelby, która została szczęśliwą żoną Alana. Rodzeństwo na własne oczy widziało śmierć ojca, trudno się po takim zdarzeniu otrząsnąć. Z tego też względu Grant ukrył się w dawnej latarni morskiej w małym miasteczku, gdzie wszyscy wiedzą, że lepiej mu nie przeszkadzać. Przekonać ma się o tym także znana malarka Genvieve Grandeau, która po tragicznej śmierci siostry także szuka ucieczki od gwarnego miasta. Nieoczekiwania trafia do twierdzy Granta, gdzie zburzy nie tylko mury fortecy, ale i jego serce...

Książki Nory Roberts nie są szczególnie ambitne i takie też nawet nie muszą być. Bardzo przyjemnie spędziłam czas z kolejnym tomem serii ,,MacGregorowie". To kolejny bohater, który dzięki pomocy i dobrym chęciom postanawia odmienić swoje życie i dać szansę miłości. Grant skrywa przed światem także inną tajemnicę, Ciekawa jestem, komu Nora Roberts poświęci kolejną część cyklu. Niezależnie od tego, kto zostanie głównym bohaterem rodzina MacGregorów jest tak urocza, że koniecznie musisz poznać ich losy.

Gennie, jest znaną malarką, jednak po śmierci siostry pragnęła odpoczynku, oderwania od codzienności. Postanowiła wyjechać z miasta, w którym mieszka i podróżować zatrzymując się w miejscach, które uzna za warte namalowania. Tak trafia do małej miejscowości, która zachwyciła ją krajobrazem. Udaje jej się znaleźć domek do wynajęcia na jakiś czas i właśnie do niego zmierza, kiedy psuje jej się samochód. Niestety nie udaje jej się go uruchomić, więc postanawia resztę drogi przebyć na piechotę. Chociaż nie jest daleko, brak widoczności spowodowany mgłą, burzą i intensywnymi opadami deszczu sprawia, że gubi drogę i trafia do latarni.

Grant jest twórcą komiksów, mieszka w latarni i uwielbia swoją samotnię. W stosunku do innych zachowuje się niemile, nie znosi, kiedy ktoś narusza jego prywatność. Kiedy pewnego wieczoru w jego drzwiach staje przemoczona kobieta, coś sprawia, że postanawia pozwolić jej przenocować. Wcale nie jest dla niej miły, jednak ona mimo wszystko zostaje. Rano miała zniknąć nie tylko z jego latarni, ale również z jego życia. Jednak Gennie jest zachwycona widokami i postanawia przenieść je na płótno. Co na to Grant? Jak potoczy się ich znajomość?

Osobiście lubię tę serię i chociaż nie uważam książki za jakieś arcydzieło, czas, jaki z nią spędziłam, był dość udany. To historia o miłości, a także śmierci bliskiej osoby, samotności, przeszłości, która mocno wpływa na bohaterów. Mnie się podobała.

Gennie to, kobieta z charakterkiem, z własnym zdaniem, potrafiąca pokazać pazurki, a jednocześnie potrzebująca wsparcia, cierpiąca po stracie siostry. Osobiście ją polubiłam.

Grant przeżył w swoim życiu pewną tragedię, która sprawiła, że odsunął się od ludzi. Nie czuje się samotny, nie brakuje mu towarzystwa. To mężczyzna szorstki, chamski, gburowaty, jednak to jego jedna twarz, ta, która ma odstraszać innych. To bohater, którego trzeba poznać, aby móc zrozumieć i ocenić.

Moim zdaniem książka pt.: „Grant” to pozycja dość lekka, dobra na leniwe popołudnie. Polecam.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA