Gra pozorów

Wyścig z czasem

„Człowiek żyje dzięki właściwej sobie umiejętności zapomnienia. Pamięć zawsze gotowa jest pozbyć się tego, co złe, i zachować tylko to, co dobre” – pisał Warłam Szałamow, rosyjski prozaik i poeta. O tym, jak wielkim darem może być zdolność zapominania wiedzą wszyscy, którzy doświadczyli traumy, którzy stali się świadkami lub bezpośrednim uczestnikami wydarzeń, o których lepiej jest nie pamiętać. Są jednak sytuacje, w których niepamięć jest przekleństwem, nie pozwala bowiem dociec prawdy, zostawia nas z bolesnym uczuciem pustki, świadomość luki w życiorysie staje się poważnym obciążeniem, a próby przypomnienia wiążą się z dużym wydatkiem energii.

O tym, jak czuje się człowiek, który zgubił siedem dni swojego życia doskonale wie Aleksandra Wilk, psycholog, biegły sądowy i wdowa po znanym biznesmenie działającym w branży informatycznej. Pamięta tylko tyle, że w pośpiechu wychodziła z domu, udając się na rozprawę, a tydzień później ocknęła się w swoim samochodzie niedaleko miejsca pracy. Okazuje się, że zostało zgłoszone jej zaginięcie, na dodatek jej nieobecność stawia pod znakiem zapytania kompetencje jako matki dwójki niepełnoletnich dzieci. Co się z nią działo w tym czasie? Czy ma to cokolwiek wspólnego z morderstwem jej męża? Na te pytania staramy się odpowiedzieć wspólnie z Joanną Opiat-Bojarską, autorką niezwykle wciągającego kryminału „Gra pozorów”. Opublikowana nakładem wydawnictwa Czwarta Strona książka to prawdziwa gratka dla wszystkich miłośników gatunku, a także dla czytelników poszukujących w powieściach skomplikowanej fabuły, doskonale prowadzonej akcji i barwnych bohaterów.

Aleksandrę Wilk spotykamy w trudnym dla niej momencie życia. Wciąż nie może otrząsnąć się z traumy po śmierci męża, który został w niewyjaśnionych okolicznościach zamordowany, a na dodatek nagranie ostatnich chwil jego życia zostało rozpowszechnione przez wszystkie media. Ten swego rodzaju wyrok staje się tym bardziej niezrozumiały, że morderca postanowił pozbyć się ciała, na miejscu pozostawiając tylko plamę krwi Gabriela Wilka. Jego żona musi zmierzyć się ze świadomością, że w grobie została złożona pusta trumna, a na dodatek Aleksandra obwinia siebie za zbyt późne zgłoszenie zaginięcia. Pretensje ma także egzaltowana siostra Gabiela, bezdzietna businesswoman, Iwona Drzewiecka. Tyle tylko, że w tym przypadku żal po śmierci brata i niechęć do jego małżonki stają się podstawą do uknucia skomplikowanej intrygi, mającej na celu odebranie bratowej dzieci.

To jeszcze nie koniec wszystkich problemów Aleksandry. Jeszcze bowiem nie zdążyła przyzwyczaić się do myśli, że została porwana, przetrzymywana i najprawdopodobniej odurzana narkotykami, a już na jej komórkę przychodzi zagadkowa wiadomość od porywaczy. Zawoalowana groźba jest jednym z wieku sms-ów, które odtąd burzyć będą spokój kobiety, a towarzyszyć im będą również przesyłki pocztowe, zawierające filmy z udziałem jej męża. Obraz, jaki się z nich wyłania, jest zdumiewający …

Jak zakończy się ta pełna zwrotów akcji historia? Czy Aleksandrze uda się dociec prawdy biorąc pod uwagę, że tak naprawdę została sama ze wszystkimi problemami? Czy zdoła jeszcze komuś zaufać? Czy odkryje zagadkę tajemniczego zabójstwa męża i czy uda jej się zatrzymać dzieci? Na te pytania odpowiedź przynosi lektura Gry pozorów”, znakomitego kryminału z doświadczoną przez życie panią psycholog w głównej roli. Trudno oprzeć się lekturze, która gwarantuje niesłabnące emocje, intrygi oraz tajemnice, która nie pozwala czytelnikowi na chwile wytchnienia, nieustannie zaskakując i zmuszając do weryfikacji przyjętego sposobu myślenia. To jedna z tych powieści, która zmusza nas do bycia czujnym, a po jej skończeniu … do natychmiastowego sięgnięcia po kolejne powieści autorki.

Justyna Gul

Qultura słowa

Każdego dnia odgrywamy swoje role w teatrze życia codziennego, często ubieramy maski, dostosowane do sytuacji, ukrywając swoje prawdziwie oblicze. Zdarza się też, że stajemy się marionetkami w rękach innych. W tę swoistą grę pozorów zaangażowany jest każdy z nas. Podobnie jest z bohaterami kryminału Joanny Opiat-Bojarskiej pod wymownym tytułem "Gra pozorów" właśnie.

Główna postać książki, Aleksandra Wilk - uznana poznańska psycholog i biegła sądowa, wdowa po biznesmenie z branży IT oraz matka dwójki dzieci - może zdecydowanie podpisać się pod hasłem "nie lubię poniedziałków", ponieważ rozpoczyna go reprymendą od swojego przełożonego, który próbuje dociec, gdzie na tydzień bez żadnego uprzedzenia zniknęła jego podwładna. Aleksandra sama jednak nie potrafi odpowiedzieć na to jakby nie było proste pytanie, ponieważ w jej świadomości pojawiła się poważna luka, podsycana poczuciem zagrożenia oraz mętlikiem w głowie przez nieznajomego nadawcę tajemniczych sms-ów.

Sytuacja ta jest kolejną w paśmie trudności, z którą od tragicznej śmierci męża boryka się Ola, żyjąc jakby na autopilocie i wykonując codzienne czynności bardziej z przymusu niż z przekonania, włączając w to opiekę nad piętnastoletnią córką oraz ośmioletnim synem.

Dość szybko Ola przekonuje się, że być może jej małżeństwo z Gabrielem nie było do końca takim, jakim jej się wydawało: zgodnym, spokojnym i pełnym zaufania. I gdyby nie to, że Gabriel został brutalnie zamordowany, sama chętnie zrobiłaby mu krzywdę za to, w jakiej sytuacji znalazła się ona oraz jej dzieci rok po jego śmierci. Ale czy rzeczywiście Gabriel rozstał się definitywnie z tym światem? Przecież skoro nie ma ciała, to nie ma zbrodni, a zwłok Gabriela nigdy nie znaleziono...

Akcja książki jest niezmiernie dynamiczna, nowe wątki oraz postaci wplatane są w ramach bardzo ciekawie poprowadzonej narracji trzecioosobowej, ale i w tych fragmentach, które przedstawiają pierwszoosobową perspektywę Oli, często lekko wypaczoną przez działanie leków uspokajających.

Jak dla mnie Opiat-Bojarska stworzyła bardziej thriller niż kryminał, ponieważ podczas lektury towarzyszyło mi nieustanne napięcie, czy Ola poradzi sobie z kolejnymi kłodami rzucanymi jej pod nogi i czy wyjdzie ze starcia z prześladowcą cało.

To moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki, ale jestem przekonana, że nieostatnie. Już przecież czeka na mnie drugi tom z Aleksandrą Wilk w roli głównej, czyli "Niebezpieczna gra". Serdecznie polecam fanom dobrej sensacji, osadzonej w polskich realiach, pełnych nieczystych interesów, przedkładanych ponad dobro innych.

Autorka stopniuje napięcie w oszałamiającym tempie i kiedy miałam wrażenie, że jestem już o krok od rozwiązania zagadki nagle - bum! - akcja wkracza na nowe tory, fabuła zmienia punkt widzenia i moja teoria pęka jak bańka mydlana. Przez całą historię miałam pięć teorii, które w końcowym rezultacie nawet nie zbliżyły się do finału powieści.

Jeśli macie ochotę na książkę, która zburzy Wasz obecny światopogląd - trafiliście idealnie. Staniecie do walki w bezwzględnej grze, która na pierwszy rzut oka wydaje się bezczelnie prosta. A później rujnuje wszystko co tylko możliwe. Takiej książki jeszcze nie poznaliście. Polecam!

Zastanawialiście się kiedyś dlaczego jedne rzeczy pamiętamy, a inne wypadają nam z głowy? Zawsze fascynował mnie ludzki mózg i jego działanie i zadziwiał fakt, że można zupełnie zapomnieć o fragmencie własnego życia.

W takiej właśnie sytuacji znalazła się Aleksandra. Nagle obudziła się we własnym samochodzie, a w jej głowie znajdowała się wielka (tygodniowa!) czarna dziura. Na domiar złego kobieta zaczyna dostawać niepokojące płyty DVD i SMS-y, przez co żyje w ciągłym strachu o życie dzieci oraz własne. Dodatkowo odkrywa tajemnice z życia (zabitego przed rokiem) męża i nie może się odnaleźć w nowej, mrocznej rzeczywistości.

Autorkę trzeba również pochwalić za trafne spostrzeżenia dotyczące naszych czasów, lekkie pióro, wiedzę psychologiczną i przede wszystkim realizm. Warto przyjrzeć się podziękowaniom, w których Joanna Opiat-Bojarska wymienia grono fachowców pomagających w utworzeniu tej książki – między innymi dzięki nim Gra pozorów jest tak niesamowicie prawdopodobna, przejmująca i dopracowana w najdrobniejszych szczegółach.

Joanna Opiat-Bojarska bawi się z czytelnikiem w kotka i myszkę... Daje jakiś trop czy skrawek informacji tylko po to, żeby nas złapać w pułapkę. To jedna wielka gra pozorów, w której nikt nie jest tym, kim się wydaje, a każdy fakt może mieć drugie dno. Aleksandra wie, że może ufać tylko sobie, a czytelnik wraz z nią otwiera szeroko oczy z przerażenia i niedowierzania.

Powiem krótko - jestem wstrząśnięta i zachwycona! Już od pierwszych stron zostałam wciągnięta w pędzącą akcję i nie mogłam się oderwać! A Ty? Podejmiesz ryzyko i zaczniesz grę?