Gondolierka

„Gondolierkę. La sonata di ferro” Agaty Grabowskiej przeczytałam już spory kawałek czasu temu. Jednak z recenzją zwlekałam, gdyż w planach miałam wakacyjny wyjazd do Wenecji. Ten się oczywiście udał. I powiem Wam, że opisy tego miasta zawarte w książce są cudowne i realne. Niesamowitym uczuciem było zobaczyć to wszystko na żywo, popłynąć gondolą po weneckich kanałach, wsiąknąć w tłum turystów. Było tłoczno, ale klimatycznie. To miasto ma swój niesamowity urok.

Ale wracając do „Gondolierki”, Agata przedstawiła nam historię Fabioli, której marzeniem było posiadanie własnej gondoli, a to zwykle męska sprawa. Dodatkowo egzamin wymaga wielu umiejętności.Jej dążenie do przełamania zwyczajowych norm i zostania pierwszą kobietą – gondolierką jest inspirujące. Kolejną ciekawą postacią jest Alastore, przyjaciel Fabioli, ale czy tylko? Chłopak skrywa pewną tajemnicę. Czy uda się jej ją poznać? Czy marzenie o byciu gondolierką się spełni?

Agata cudownie oddała klimat zjawiskowej Wenecji, którą pokochałam całym sercem. Dodatkowo opisane emocje bohaterów, wątki związane z przyjaźnią i wyżej wymienioną tajemnicą Alastore dodają fabule głębi i sprawiają, że powieść ma wiele warstw i zaskakujących momentów. Zawiera ona też ważne przesłanie, jak ogromną moc ma wsparcie drugiej osoby w trudnych chwilach.

Dzięki krótkim rozdziałom, dynamicznej narracji i lekkiemu stylowi, książkę się wręcz połyka.

Ta powieść jest prawdziwą przygodą literacką, która pozwala czytelnikowi odkryć piękno i tajemniczość Wenecji, zarówno jej historycznych zakątków, jak i codziennego życia. Bardzo podobało mi się pokazanie tamtejszych zwyczajów, które niekiedy dla mieszkańców oznaczają ogromny ból, a dla turystów są jedną z atrakcji.

„Kiedy czarna pogrzebowa gondola z drewnianą trumną i wiązankami kwiatów przepływa przez weneckie kanały, turyści chwytają za swoje aparaty i telefony, aby jak najlepiej uwiecznić czyjąś tragedię. Szacunek odchodzi wówczas na drugi plan, a turystyczne sępy radują się nietypową atrakcją”

„Gondolierka. La sonata di ferro” zawiera też sporo włoskich słów i zwrotów, co dla mnie – miłośniczki tego języka było dodatkowym smaczkiem. Ja ze swojej strony serdecznie polecam! To jak, wsiadacie na gondolę?

Tytuł: "Gondolierka"

Autor: Agata Grabowska

Data premiery: 12.04.2023r.

Wydawnictwo: Novae Res

Zachęcona recenzją i polecajką od Uleńki @dziecko_z_zielonego_garnizonu wzięłam do swych rąk "Gondolierkę" Agaty Grabowskiej.

I...

Odbyłam malowniczą podróż do Wenecji... Kiedy ją czytałam... niemalże czułam się jakbym tam była!

Chociaż muszę się przyznać, że początkowo ciężko było mi się w nią wgryźć. Było dużo opisów, a ja tak średnio za tym przepadam 🙈

.

Ale wracając...

Poznamy Fabiolę i Alastore'a. To z nimi odbyłam tę piękną przygodę.

Ona i On - przyjaciele od dzieciństwa. Znają się na wylot, powierzają sobie tajemnice, przebywają ze sobą... I pewnego dnia okazuje się, że Fabiola nie zauważyła w przeszłości ważnej rzeczy u swojego przyjaciela... zaczął chudnąć... Nie widziała żeby jadł... Co się z nim działo?

Dlaczego o tym, że coś z nim nie tak dowiaduje się od jego koleżanki z pracy? Jak mogła tego nie zauważyć?

.

Zatrzymam się na chwilę - sama się dziwiłam, że dziewczyna nie widziała, że Alastore jest poważnie chory...Może w natłoku tych wszystkich wydarzeń po prostu jej to umknęło?

Może my też czasami nie widzimy u drugiej osoby, że coś poważnego się z nią dzieje, chociaż z nią mieszkamy albo przebywamy na codzień?

Czasami tak bywa...

.

.

Poza tym marzeniem Fabioli było posiadanie własnej łódki. Czy udało jej się spełnić marzenie?💙

.

.

Książka zrobiła na mnie wrażenie. Rozwijające się uczucie, choroba, przyjaźń i to wszystko wplecione w krajobraz Wenecji - naprawdę czytało się przyjemnie! Pomimo moich początkowych odczuć 😁

.

Także...

Jeżeli chcecie odbyć podróż do tej pięknej miejscowości - polecam!

Poznacie nawet kilka nowych słow- za to też ogromny plus 🫶

Kiedy mężczyzna płacze jak przysłowiowy bóbr, to znaczy, że ma ogromny problem. Nie należy tego lekceważyć. To już nie jest wizualizacja scen wybranych z melodramatu. Tak bywa w życiu, a nie tylko między okładkami powieści Nicolasa Sparksa. Są słowa, które jak balsam, łagodzą wystawione na próbę serce.

„Tu sei il mio cuore”

Jest takie miejsce dość odległe od gwarnego centrum Wenecji, gdzie myśli same układają się w logiczną sekwencję. Uparcie dążąca do cela przyszła Gondolierka odnalazła spokój i odpowiednią atmosferę na opuszczonej wyspie umarłych Poveglii.

Trzeba mówić o swoich problemach. Terapia może być zaskakująco skuteczna, niezbędna do przepracowania traumy. Siądźmy przy wspólnym stole i rozmawiajmy, częstujmy się, smakujmy potrawy i słowa.

„Chęć zjedzenia wspólnej kolacji była znakiem, że jeszcze nic nie jest stracone, że Alastore chce walczyć”

Wytworne i dopracowane stroje nie ukryją sterczących obojczyków. Fabiola wyobrażała sobie czarowne kostiumy zaprojektowane na Bal Dożów czy paradę La Regata Storica. Wspomnienie można zachować w niezwykłej postaci – pozytywce.

„Miałam wrażenie, że postaci ożyją, kiedy zabrzmi melodia”

Zachowana w mechanicznej zabawce, melodia fenomenalnego wenecjanina Vivaldiego, zabrzmi w odpowiedniej oprawie. Na wymarzonej gondoli pojawiła się również piękna szklana figurka z Murano.

Pani Agata Grabowska opowiedziała o młodych ludziach. Mieszkali prawie obok siebie w Wenecji, oddzieleni murem nieporozumienia. Blurb nie ujawnia najważniejszych treści, zawartych w książce. Spoglądając z Ponte dell’Academia, turysta, z książką w ręce, zapewne poszuka łodzi z „Gondolierką” dzierżącą wiosło… Pejzaż nie odzwierciedla uczuć i emocji. Trzeba zanurzyć się w nurt powieści i cieszyć się tym, jak chłopcy skaczący do wody w kanale. Nazwa tego miasta nad laguną brzmi majestatycznie La Serenissima (Najpiękniejsza), ale nie jest to największy walor tej powieści. Czasem ilość szczegółów technicznych wręcz dekoncentrowała mnie. Piękno miejsca tworzą ludzie. Proponuję, żebyście koniecznie przeczytali tę książkę i poznali jej bohaterów gorących jak włoskie słońce.

Odpowiada mi to, że nie trzeba udawać się w żadną podróż, by można było przeżyć jakąś ciekawą przygodę. Jest to możliwe oczywiście także za sprawą książek. W ostatnim czasie postanowiłam skusić się na wydanie ,,Gondolierka" Agaty Grabowskiej, które wywarło na mnie spore wrażenie. Ze względu na objętość książki idealnie będzie zarezerwować sobie na jej przeczytanie co najmniej kilka wolnych wieczorów. Ja tak zrobiłam i nie żałuję. Dzięki tej publikacji miałam okazję przenieść się do Wenecji.

Marzeniem Fabioli było zostanie gondolierką. W tym przypadku byłaby pionierką, jeśli weźmie się pod uwagę kobiety w tym zawodzie. Do tej pory żadnej z nich nie udało się uzyskać licencji. Czy cel Fabioli miał zostać przez nią osiągnięty? Dodatkowo w jej działaniach wspierał ją jej przyjaciel, który zajmował się modą. Czy Wenecja miała stać się miejscem, w którym licencję gondolierki otrzyma Fabiola? To się miało dopiero okazać.

,,Gondolierka" Agaty Grabowskiej jest jedną z tych propozycji, w której oprócz opisów przepięknej Wenecji autorka zwraca także uwagę na to, że bohaterowie również mają swoje problemy, plany, marzenia i zaszłości. Nie chcę tutaj zdradzać zbyt wiele, jednak na pewno wskazane jest przygotowanie się na zapoznanie nie tylko z opisami pięknych weneckich widoków.

W poszukiwaniu idealnej lektury na ciepłe popołudnie spędzane w ogrodzie zdecydowałam się na "Gondolierkę" Agaty Grabowskiej. Miała to być lekka i niezobowiązująca powieść, która pozwoli mi na moment oderwać myśli, ale muszę przyznać, że autorka tak pięknie pisała o Wenecji, że dałam się w pełni porwać do tego cudownego miejsca.

Autorka nie jest debiutantką co wyczuć można w stylu. Fabuła jest dopracowana, akcja dynamiczna, bohaterowie wiarygodni a sama historia opowiedziana w niezwykle szczery i obrazowy sposób. To lektura obyczajowa z subtelnym zabarwieniem romantycznym, która mocno stąpa po ziemi i pokazuje wszelkie uroki Wenecji, pozwalając nam samemu przenieść się w wyobraźni do miejsc opisywanych przez autorkę. Wszystko jest tutaj przemyślane, przedstawione w konkretnych kształtach, więc wodze wyobraźni śmiało można popuszczać według uznania.

Fabiola Faliero od pokoleń dziedziczy kulturę Wenecji i z dumą opowiada o niej podróżującym, ponieważ jest pełną pasji przewodniczką wycieczek. Dzięki niej poznajemy liczne fakty, smaczne kąski z życia miasta a także wędrujemy mało uczęszczanymi uliczkami. Czytamy o ludziach, którzy wydają się jedynie tłem a stanowią ważny punkt obserwacyjny, dostrzegamy ich prywatne problemy a także sami próbujemy postawić się tuż obok Fabioli, która porywa nas w imponującą i pełną atrakcji podróż. Nie jest to jednak banalna powieść podszyta pustymi słowami, ponieważ jest w niej wartościowa treść, która nawiązuje do ważnych aspektów. Czytamy bowiem o miłości do swojego miasta, o marzeniach zastania gondolierką, chociaż żadnej kobiecie w historii się to nie udało oraz o zaburzeniach odżywiania, które pojawiają się po cichu i zakorzeniają jak demony.

Leki styl, proste obrazy i życie, którego udziałem mógłby być każdy z nas. Agata Grabowska rozpoczyna swoją wędrówkę ku ludzkim marzeniom i sekretom, pokazując, że każdy z nas zasługuje na uznanie. Obserwujemy starania bohaterów, ich dylematy oraz wewnętrzne rozterki i wszystko przeżywamy wraz z nimi, ponieważ nie brakuje tutaj silnych emocji.

"Gondolierka. La Sonata di Ferro" to ciekawa opowieść, której zdecydowanie warto dać szansę. Wciągająca, dająca do myślenia, poruszająca istotne wartości. Nie chcę zdradzać zbyt wiele, ponieważ największą przyjemnością będzie indywidualne poznawanie tajników fabuły, ale zapewniam, że jest ona tak sprytnie przemyślana, że każdy znajdzie w niej coś dla siebie.