Godzina wilka. Kroniki Półmorku. Tom 2 (barwione brzegi)

Po Półmroku wchodziłam w Godzinę Wilka z mieszanką ekscytacji i niepokoju. Pierwszy tom postawił poprzeczkę wysoko - emocjonalnie, fabularnie i pod względem świata przedstawionego - dlatego od kontynuacji oczekiwałam nie tyle powtórzenia intensywności, co jej pogłębienia. I choć mam wrażenie, że akcja w drugim tomie wyraźnie zwalnia, to nie nazwałabym tego spadkiem formy. Raczej zmianą rytmu. Taką, która nie zawsze działa na korzyść dynamiki, ale za to mocno pracuje na rzecz psychologii postaci.

Eriena ucieka z Białych Wież, jednak szybko okazuje się, że ucieczka nie oznacza wolności. Przeciwnie - każdy kolejny krok tylko mocniej zaciska pętlę. Autorka prowadzi bohaterkę przez Północ ogarniętą chaosem, wśród dawnych towarzyszy, którzy stają się wrogami, i wrogów, którzy nagle zaczynają odgrywać kluczową rolę w jej przetrwaniu. To świat, w którym nie ma miejsca na niewinność, a każda decyzja - nawet ta podjęta z najlepszych pobudek - domaga się zapłaty.

Jednym z motywów Godziny Wilka, który niezwykle do mnie przemawia jest właśnie konieczność ponoszenia konsekwencji własnych czynów. Eriena nie może udawać, że pewne wybory da się cofnąć albo że wystarczy dobra wola, by wszystko naprawić. Przeszłość stale ją dogania, a im bardziej próbuje chronić bliskich, tym wyraźniej widzi, że ochrona jednych oznacza krzywdę innych - czasem także samej siebie.

W tym wszystkim szczególnie poruszający jest wątek „powrotu do domu”, który przestaje być domem. Towarzyszy mu jednocześnie radość i smutek - ulga, że to miejsce wciąż istnieje, i ból wynikający z faktu, że nie jest już takie samo. Eriena wraca odmieniona, obciążona doświadczeniami, których nikt tam nie dzieli. Znane ściany stają się obce, a wspomnienia zamiast dawać ukojenie, potęgują poczucie straty.

Autorka bardzo wyraźnie pokazuje też uczucia, z którymi trudno sobie poradzić: poczucie winy, wstyd, gniew, żal i tęsknotę za dawną wersją siebie. To emocje niewygodne, nieupiększone, często sprzeczne. Eriena nie zawsze reaguje właściwie, nie zawsze budzi sympatię - i właśnie dzięki temu wydaje się tak ludzka. Jej słabość nie polega na braku siły, ale na świadomości ceny, jaką przychodzi jej płacić.

Kolejną mocną stroną powieści pozostają dla mnie relacja między bohaterami - pełne napięcia, niedopowiedzeń i wzajemnej nieufności ale również nieskończonej lojalności i wiary w drugą osobę. Eriena na każdym kroku by przetrwać musi coś poświęcić. To wybrzmiewa w książce bardzo dosłownie i bardzo boleśnie. Proces przemiany bohaterki jest rozpisany drobiazgowo, czasem wręcz zbyt drobiazgowo, ale trudno odmówić mu konsekwencji. To nie jest szybka metamorfoza ani efektowny montaż z kilku scen. To powolne obdzieranie z iluzji, złudzeń i resztek bezpieczeństwa.

Moje małe „ale” co do poprzedniego tomu zostaje w mocy, natłok imion sprawiał, że bohaterowie trochę mi się mylili, ale tak jak ostatnio pisałam, być może wynika to z mojej dysleksji i wiecznego roztrzepania a ktoś bardziej ogarnięty nie będzie miał z tym problemu. Jak już wspominałam tempo akcji w Godzinie Wilka się zmienia. Dzieje się dużo - ucieczka przez ogarnięte chaosem pustkowia, pościgi, konfrontacje, polityczne napięcia - a jednak po zamknięciu książki miałam wrażenie, że tak naprawdę ważnych scen było niewiele. Może trzy, takie które zostają pod skórą, zmieniają coś nieodwracalnie i nadają historii nowy kierunek. Reszta była nie tyle mało ważna co bardziej rozciągnięta w czasie, jakby Katarzyna Staniszewska bardziej skupiała się na drodze niż na punktach przełomowych.

Z drugiej strony rozumiem ten zabieg. Zwolnienie akcji pozwala lepiej wybrzmieć dylematom moralnym i cenie, jaką Eriena musi zapłacić za każdy kolejny krok. Książka nieustannie pyta: ile warte jest życie, gdy straci się wszystko inne? I nie daje na to pytanie łatwej odpowiedzi. Tu nie ma zwycięstw bez strat ani decyzji, po których da się spokojnie zasnąć.

Finał, to jedno z tych zakończeń, które zostawiają czytelniczkę w emocjonalnej rozsypce. Nie przynosi ukojenia ani poczucia domknięcia, raczej zostawia z emocjonalnym niedosytem i świadomością, że to dopiero kolejny etap drogi, która będzie jeszcze trudniejsza. Wciąż je przeżywam - i to chyba najlepszy dowód na to, jak mocno ta historia potrafi oddziaływać.

Podsumowując: Godzina Wilka była równie mroczna i bolesna jak Półmrok, ale jednocześnie bardziej wyciszona. Tam gdzie tom pierwszy skupiał się bardziej na istotnych punktach ścieżek przeznaczania, drugi wydaje się na pierwszym miejscu stawiać bardziej samą drogę między nimi. Był dla mnie lekturą cięższą i bardziej wymagającą emocjonalnie. Oparty na budowaniu napięcia i podkreślaniu kosztów, jakie ponoszą bohaterowie, zanim nadejdzie coś większego. Nieidealny, momentami nieco zbyt powolny, ale uczciwy w tym, co chce opowiedzieć. I jeśli kolejne części wykorzystają położone tutaj fundamenty - to naprawdę jest na co czekać.

Eriena uciekła z Białych Wież, ale na jej drodze stanął wróg. Jedyną nadzieją na przeżycie jest sojusz z człowiekiem, na którym ciąży wyrok śmierci. Uciekając przez ogarniętą chaosem Północ, ścigani przez dawnych towarzyszy i otoczenie przez wrogów, próbują dokonać niemożliwego.

„Godzina wilka” drugi tom cyklu Półmrok, na który czekałam z niecierpliwością! Ponownie wracamy do mrocznego i brutalnego świata, pełnego magii, rytuałów i walki z ciemnością.

Akcja rozpoczyna się tuż po wydarzeniach z pierwszego tomu, na spokojnie, ale już niedługo potem wpadamy ponownie w emocjonujący wir wydarzeń. Czytelnika czeka nie jedno zaskoczenie, szybsze bicie serca i tajemnice, które wyjdą na jaw. Autorka ponownie wykreowała wciągającą fabułę, motyw drogi, pościgu oraz zdrady, przez co nie można się oderwać od lektury. Dark fantasy z klimatem średniowiecza, polityczne intrygi, złożone relacje, wewnętrzne konflikty, mroczne rytuały, nekromancja, alchemia to czeka nas w drugim tomie, a także trudne decyzje, które niosą konsekwencje. Atmosfera jest gęsta i mroczna, wizje, niepokojące sny oraz oniryczne elementy czynią tę powieść bardziej sugestywną, niejednoznaczną. Dla równowagi i rozładowania napięcia mamy również ironiczny humor. Postaci wykreowane są barwne i różnorodne, każda z nich ma swoją historię. To prawdziwa czytelnicza uczta, styl autorki jest niezwykle przyjemny i z lekkością czyta się te mroczną opowieść. Zanurzamy się w wielowątkową historię, pełną zaskoczeń, napięcia, bólu i gęstej atmosfery. Na koniec nie można nie wspomnieć o pięknym wydaniu, zawierającym mapkę oraz dodatki 😍 Polecam i czekam na ciąg dalszy!