Głupiec

Głupiec – to książka, która wywarła na mnie ogromne wrażenia. Rzadko się zdarza żebym poświęciła cały dzień na przeczytanie książki. Jednak nie mogłam się od niej oderwać…

Olga to 42-letnia kobieta sukcesu. W końcu otrzymała propozycję awansu, którą ku zaskoczeniu przełożonego, odrzuca…

Dlaczego?

Wyobraź sobie, że otrzymujesz od lekarza informację „został Pani/ Panu rok życia”… 365 dni … dużo czy mało? Co robisz? Myślę, że nie ma na to oczywistej odpowiedzi.

Olga odrzuca proponowane leczenie, gdyż jakość jej życia znacznie by się pogorszyła. Woli wykorzystać czas, który jej się został. Postanawia nażyć się.

Sprzedaje cały majątek. Odwiedza mamę i proponuje jej wspólne wakacje nad morzem. Nieświadoma niczego mama zgadza się. Olga uznała, że nie powie nic mamie. Wybrała za mamę, Olga nie chce żeby mama cierpiała, martwiła się. Chce spędzić z mamą najwspanialsze wakacje życia. Korzystając z okazji, że odwiedziła mamę w rodzinnych stronach postanowiła odwiedzić stare kąty, spotyka się z dawną znajomą, a niespodziewanie trafia na Lukę – dawną miłość. Luka jest totalnie zaskoczony tym spotkaniem, odżyły dawne wspomnienia. Niestety, Luka ma żonę i dziecko.. Olga rzuca mu na odchodne, że umiera i tyle ją widział.

W końcu nadszedł czas podróży nad morze. Olga od razu zapisuje się na windsurfing, a w oko wpada jej przystojny trener, którego starała się początkowo zignorować. Czas na półwyspie płynie Oldze i jej mamie bardzo dobrze. Są razem, jedzą wspólne posiłki, spędzają mnóstwo czasu. Olga robi niesamowicie dużo zdjęć. Stara się zatrzymać każdą chwilę. Pragnie szczęścia mamy. Sprzedając cały majątek postanawia również zabezpieczyć mamę na czas, kiedy jej już nie będzie. Dużo biega, uprawia sporty wodne. Robi to, na co nigdy prędzej nie miała CZASU.

Trenuje z Jacą – trenerem windsurfingu. Po krótkim czasie między tą dwójką rodzi się uczucie. Olga ciągle sobie tłumaczy, że to tylko wakacyjna przygoda. Wyjedzie i Jaca o niej zapomni, a jej za rok i tak przecież już nie będzie. Dlatego na razie nic nie mówi o chorobie…Wszyscy zapomną o jej istnieniu…

Splot wydarzeń powoduje, że Jaca w końcu dowiaduje się o jej chorobie. Błagał ją wręcz o to, aby podjęła leczenie, że tak trzeba, że trzeba walczyć, że medycyna poszła do przodu, a życie ze stomią wcale nie musi być takie straszne…

Późniejsze wydarzenia w książce powodowały wręcz palpitacje serca. Tak mocno bałam się o Olgę, co zrobi, jakie podejmie decyzje. Co ja bym zrobiła na jej miejscu? Szczerze mówiąc – nie wiem. Myślę, że dopóki cieszymy się zdrowiem to nikt z nas nie dopuszcza takiej myśli. I mojej ocenie nikt nie wie, co by zrobił. Trudno sobie wyobrazić cały proces leczenia, radio, chemioterapia, okropny ból, cierpienie własne i całej rodziny, współczucie, litość… Czy rezygnacja z leczenia może być lepsza? Przeżyć rok i cieszyć się życiem. Robić to, o czym zawsze się marzyło, ale nigdy nie było czasu?

Zostawiam Was z tą refleksją…

A książkę trzeba po prostu przeczytać. Autorka książki stworzyła prawdziwy gejzer uczuć! Od płaczu po śmiech. Od poczucia beznadziejności po nadzieję. Od współczucia do podziwu. Moje serce wciąż drży… nawet teraz, kiedy piszę dla Was tą recenzję.

Gdyby teraz, właśnie w tym momencie okazało się, że został Wam jedynie (albo aż, zależy jak na to patrzeć) r o k ż y c i a , jak postanowilibyście go spędzić, na co wykorzystać?

***

Przed taką decyzją stanęła Olga, bohaterka najnowszej powieści Katarzyny Franus. I zmotywowała mnie do tego, bym przeanalizowała swoje dotychczasowe życie. Nie jest tak, że nie zastanawiam się nad uciekającym czasem, wręcz przeciwnie. Kiedy 13 lat temu zdiagnozowano (okazało się, że mylnie) u mnie raka jajnika, życie wywróciło mi się do góry nogami. Przez miesiąc żyłam w zawieszeniu, w stanie emocjonalnego zlodowacenia. Nie byłam w stanie patrzeć na moich zdruzgotanych bliskich (to bolało najbardziej), nie umiałam wstawać codziennie z łóżka, jak gdyby nigdy nic. Aż pewnego dnia nadeszło otrzeźwienie. I podjęłam najważniejszą decyzję w moim życiu.

Przysięgłam sobie, że już NIGDY NIE BĘDĘ NICZEGO ODKŁADAŁA NA PÓŹNIEJ, na odległe „kiedyś”. Ono może już nie nadejść.

Diagnoza okazała się błędna, jednak myśli, które podczas tamtego okresu towarzyszyły mi nieustannie, zmieniły perspektywę, światopogląd, co trwa po dziś dzień.

Każdy chwila, która jest naszym udziałem, to ogromny dar. Życie zaś musimy wykorzystać najpiękniej, jak tylko zdołamy. To nasz obowiązek.

Dlatego tak niewymownie bliska jest mi ta powieść. Dlatego tak doskonale rozumiem Olgę, której świat się zawalił, a mimo wszystko nie poddała się. Postanowiła w pełni wykorzystać czas, który jej pozostał. Bliski mojemu sercu jest także kierunek, który obrała na podróż życia, a mianowicie Pomorze, dokładnie Półwysep Helski.

Jakaż to była wspaniała powieść, obfitująca w życiową mądrość. „Głupiec” oczarował mnie, postawił do pionu, bo przyznaję, ostatnio byłam troszkę zachwiana :) Zachłysnęłam się tą historią, przeczytałam ją dwukrotnie, by nic mi nie umknęło, by jeszcze mocniej ją przeanalizować.

Urzekł mnie styl Kasi, przepiękny język pełen zachwytów nad codziennością, a tak daleki od pensjonarskich wywodów. Odurzył ten odświeżający vibe książki, pełen rześkiej morskiej bryzy, porywistych szkwałów i spokojnej flauty. Zupełnie jak w życiu.

Jestem zachwycona. Potrzebowałam tej lektury, nawet nie zdając sobie sprawy z tego, jak bardzo. Jestem pewna, że potrzebuje jej każdy z nas, by wejść na właściwe tory :)

Myślę, że każdy z nas zadał sobie choć raz te pytania – po co żyję? Jaki jest sens naszego życia? Dokąd zmierzamy? Co w życiu jest najważniejsze? Co daje nam szczęście? To kluczowe pytania dotyczące naszego istnienia. To pytania, na które poszukujemy odpowiedzi. A ta zależna jest od nas samych, od naszego katalogu życiowych wartości. Pieniądze? Podróże? Szczęście? Co jest dla Ciebie najważniejsze drogi czytelniku. Jeśli nadal zadajesz sobie te pytania, to koniecznie przeczytaj najnowszą książkę Katarzyny Franus.

Sięgając po książkę „Głupiec”, wyruszycie w podróż. W podróż swojego życia. Tę egzystencjalną – najważniejszą. Katarzyna Franus jest psycholożką, która z dociekliwością wnika w ludzki umysł, tak abyśmy mogli otworzyć się na poznanie siebie, swojego JA. Warto być „tu i teraz” i chłonąć całym sobą.

Na kartach tej książki poznajemy historię Olgi, kobiety, która ma świadomość, że jej czas się kończy. Jest terminalnie chora. Zaawansowane stadium jej choroby można łagodzić tylko objawowo. Pozostał jej rok życia. Rezygnując z leczenia, decyduje się wykorzystać ten czas jak najlepiej. Pragnie „soczystego życia, pełnego przygód, na które wcześniej nie było czasu, ochoty albo odwagi”. To właśnie teraz wie, czego tak naprawdę chce. Wiedząc, że jej czas ucieka, postanawia żyć „tu i teraz”. Wie, że jeśli porzuci wszystko i wyruszy w drogę, zyska o wiele więcej, niż kiedykolwiek miała. Wyrusza zatem w podróż, aby korzystać z każdej chwili i wybrać z niej to, co jest dla niej najlepsze. Czasami zastanawiałem się, czy Olga się nie poddała? Jednak doszedłem do wniosku, że NIE!!! Postanowiła czerpać z życia pełnymi garściami, brać z niego wszystko, co najlepsze, tak aby jej ostatnie chwile nie przeciekały przez palce.

Nie ukrywam, że historia Olgi jest smutna. Jednak napawa pewną nutką optymizmu. Katarzyna Franus uświadamia czytelnikowi, że warto zatrzymać się w tym codziennym pędzie i zastanowić się dokąd zmierzamy? Czego pragniemy najbardziej? I czy idąc obecną drogą, podążamy w odpowiednim kierunku? Lektura tej książki to spojrzenie w głąb siebie. Koniecznie poznajcie historię Olgi. Historię trudną, bolesną, lecz dającą promyk nadziei w poszukiwaniu swojego JA.

„Głupiec” to książka drogi. To podróż, w której nie musimy mieć biletu. Wystarczy nasza chęć, aby mieć odwagę spojrzeć w siebie, w swoją duszę i odkryć swoje pragnienia. Te prawdziwe, nie te dyktowane konsumpcjonizmem czy „wyścigiem szczurów”, lecz płynące z naszego wnętrza, serca, duszy. Ta książka jest mi bardzo droga, szczególnie bliska mojemu czytelniczemu sercu, więc po jej przeczytaniu umieszczam ją na półce NIK – Najlepszych Interesujących Książek.

Książka „Głupiec” ukazała się nakładem Wydawnictwa Czarna Owca

Rok to według Was dużo czy mało? Co można zrobić przez ten czas? Jak może zmienić się nasze życie przez 365 dni? Zupełnie inaczej postrzegamy upływający czas jako dzieci, a inaczej jako dorośli. Przez rok w człowieku zachodzą diametralne zmiany. U dzieci są bardziej widoczne. Zmienia się ich wzrost, wygląd, głos. U osoby dorosłej te zmiany nie są aż tak ani widoczne, ani odczuwalne. A co byście zrobili, gdybyście się dowiedzieli, że został Wam rok życia? Macie do wyboru trzy opcje: leczenie, siedzenie w czterech ścianach i czekanie na to co nieuniknione, czyli śmierć czy może żyjecie na pełnej petardzie i czerpiecie z życia, które wam zostało całymi garściami? Podejrzewam, że na taką diagnozę każdy z nas zareagowałby zupełnie inaczej.

"Życie na niby jest łatwe. Nie wymaga odwagi."

Poznajcie Olgę, czterdziestodwuletnią singielkę, dla której do tej pory liczyła się tylko kariera i możliwość awansu. Świat dziewczyny sypie się z dnia na dzień niczym domek z kart. Rak ta diagnoza nie pozostawia złudzeń. Olga rezygnuje z leczenia i postanawia żyć chwilą, obojętnie czy będzie ona trwała rok, czy krócej. Rzuca pracę i postanawia cieszyć się życiem, które jeszcze jej zostało. Dobra materialne sprzeda lub rozda, a z racji tego, że ma trochę oszczędności, postanawia wyjechać w "podróż życia". Wreszcie ma czas, odwagę i możliwości. W towarzystwie swojej mamy rusza na Półwysep Helski. Na miejscu podejmuje spontaniczne decyzje, zachwyca się drobiazgami, dostrzega niuanse, na które nigdy wcześniej nie zwróciłaby uwagi. Daje się porwać chwili. Żyje dla siebie nie dla innych. Odkrywa w sobie pokłady niespożytej energii. Chłonie świat wszystkimi zmysłami. Docenia otaczające ją piękno. Jeżeli ma ochotę na coś szalonego, robi to. Nie martwi się tym, co inni o niej powiedzą. Jak będą postrzegać jej zachowanie.

"Od urodzenia do śmierci z uporem pchamy wózek wypełniony lękami, niby zawsze do przodu, niby na pełnej mocy, ale z zaciągniętym ręcznym. Najstraszniejszy jest strach. To on jest naszym prawdziwym wrogiem. To, czego się boimy, rzadko się wydarza."

Dokładnie 15 czerwca mija rok od ukazania się debiutanckiej powieści Katarzyny Franus "Osobni". Mnie debiut Kasi zachwycił i z niecierpliwością czekałam na kolejną jej książkę. I oto jest i ona "Głupiec".

"Niestety, dopiero wtedy, gdy dowiadujemy się, że nasze życie dobiega finału, przestajemy się tego życia bać".

Często jest tak, że nasze życie przecieka nam przez palce, żyjemy z dnia na dzień, od weekendu do weekendu. Przyzwyczajenie, wygoda, a może po prostu strach przed zmianami to jest coś, co nas ogranicza. Jest nam tak dobrze, że nie zastanawiamy się nad tym, co było gdybyśmy zrobili coś spontanicznego. A z drugiej strony boimy się reakcji najbliższych, łamiąc dotychczasowe schematy, możemy narazić się na krytykę. Czasami w naszym życiu potrzeba bodźca, żebyśmy wyszli ze swojej strefy komfortu i zrobili coś, na co w normalnych warunkach nigdy byśmy się nie zdecydowali. Życie to wędrówka od narodzin aż do śmierci. W trakcie tej podróży dokonujemy wyborów. Niektóre z nich kończą pewne etapy. Ale nigdy nie jest za późno na to, aby rozpocząć wszystko od nowa. Wbrew sobie i innym. Życie mamy tylko jedno i nikt za nas go nie przeżyje.

Kasiu gratuluję Ci kolejnej wspaniałej książki! Znawcy rynku swoje dobre rady mogą schować między bajki, ponieważ wśród czytelniczek są też takie, które twardo stąpają po ziemi i nie przepadają za ckliwymi historyjkami o kobitach płaczących po kątach i czekających na księcia na białym koniu. A kto powiedział, że kobiety śmiertelnie chore nie mogą żyć pełnią życia? Kasiu Historia przez Ciebie przedstawiona jest tego dowodem. Spokojnie może być inspiracją dla osoby chorej. Być może właśnie Ona teraz potrzebuje tej powieści, by coś zrozumieć i zmienić w swoim krótkim życiu. Kasiu jak dla mnie to Twoja książka już odniosła sukces. Ślicznie Ci dziękuję za to, że mogłam przedpremierowo przeczytać Twoją powieść. Ściskam i trzymam kciuki za kolejne książki.

Polecam!

Za egzemplarz recenzencki dziękuję Autorce i Wydawnictwu Czarna Owca.