Głodni

Irlandia kojarzy Nam się ze św. Patrykiem, pięknymi krajobrazami i typową wyspiarską pogodą. Mało kto pamięta jednak, że mieszkańcy tego kraju nie mieli łatwej przeszłości. O jednym z takich epizodów z historii Zielonej Wyspy przeczytacie w powieści autorstwa Agaty Bizuk pt. „Głodni”, która ukazała się w ofercie Wydawnictwa Bookend.

Powieściowa historia obejmuje dwie perspektywy czasowe równocześnie. Mamy tu współczesną Nam bohaterkę, próbującą odnaleźć w Irlandii spokój dla swojego złamanego serca i zranionej duszy oraz Marię O’Brien, matkę czwórki dzieci, której rodzina doświadczyła tzw. Wielkiego Głodu. Kobiety równolegle opowiadają swoje historie a każda z nich porusza do głębi. I choć dzielą je od siebie stulecia, to obie mają w sobie wolę życia, pragnienie bycia szczęśliwymi a przy tym ogromną wrażliwość na cierpienie drugiego człowieka.

Głód w tej powieści urasta do rangi symbolu. Jego dosłowna i metaforyczna obecność sprawia, że także odbiorcy zaczynają odczuwać jego intensywność. Bohaterowie głodni z powodu niedożywienia, odczuwający głód życia, miłości i powrotu do minionych czasów skłaniają do refleksji nad tym, czym tak naprawdę jest dostatek i jak bardzo powinniśmy być za niego wdzięczni.

„Głodni” to niepozorna, acz wyjątkowo udana powieść, która odkrywa przed czytelnikiem inne, zdecydowanie mniej przyjazne oblicze Irlandii. Dzięki tej narracji mamy okazję poczuć choć namiastkę tego, co stało się udziałem Irlandczyków skazanych przed laty przez Anglików na śmierć z głodu, chorób i wycieńczenia. I choć obozowa tematyka tej książki do łatwych nie należy, to Agata Bizuk zadbała, by opowieść toczyła się niespiesznie, własnym tempem a dzięki przywołanym na kartkach książki losom Moniki, dała czytelnikom szansę na oddech od tej ponurej XIX-wiecznej rzeczywistości.

Oczarowana lekkością, z jaką autorka potrafi mówić o bolesnych ludzkich losach i zachwycona nieznanymi mi dotąd epizodami z historii Irlandii, z czystym sumieniem polecam Wam tę powieść i pewnie jeszcze nie raz skuszę się na przyjemność obcowania z prozą Agaty Bizuk, która potrafi ująć czytelnika niemal od pierwszej strony.

Od pierwszej chwili książka autorki urzekła mnie swoją okładką i opisem.

Akcja powieści przedstawiona jest dwutorowo. Część historii rozgrywa się w czasach współczesnych, natomiast druga część w XIX - wiecznej Irlandii.

Czasy współczesne.

Główną bohaterką jest Monika, którą po ponad dwudziestu latach małżeństwa zdradził i porzucił mąż. Żeby dojść do siebie po bolesnym rozstaniu i ułożyć sobie życie na nowo kobieta wyjeżdża do swojej siostry do Irlandii.

Tam dzięki pomocy najbliższych oraz przyjaciół zaczyna stawać na nogi i patrzeć z większym optymizmem w przyszłość.

Jednocześnie dzięki nowym znajomym zaczyna dogłębniej poznawać historię kraju, w którym postanawia osiąść.

XIX wiek.

Niezwykle trudne czasy dla Irlandii i jej mieszkańców, gdy wszyscy zmagali się z ogromnym kryzysem gospodarczym zwanym Wielkim Głodem

Historia Marii O'Brien to opowieść o tym, z czym w tamtych czasach musieli zmagać się mieszkańcy wyspy. Pokazuje ich dramaty, cierpienie, głód, strach i rozpacz.

Ta książka jest obrazem silnej kobiety, która zrobi wszystko dla dobra swojego dziecka.

Tak naprawdę autorka pokazała nam dwie silne kobiety, które dzieli ponad 170 lat.

Czasy są inne, jednak wewnętrzna siła, walka o siebie czy dzieci była, jest i będzie czymś niezwykle wartościowym.

Ogromnie kibicowałam Monice w odnalezieniu samej siebie po chaosie, który w jej życiu spowodował były mąż. Jednak to losy Marii wstrząsnęły mną najbardziej. Czułam jej ból, strach, powoli gasnącą nadzieję, a także doceniałam jej poświęcenie dla swojej córki, by w miarę możliwości zapewnić jej lepszy los.

Ta książka jest swoistym pomnikiem i hołdem oddanym wszystkim ludziom, którzy zginęli w czasie tego strasznego kryzysu w Irlandii.

Według danych historycznych szacuje się, że w latach 1845-1850 zmarło z powodu głodu i chorób około półtora miliona osób, a kolejny milion udał się na emigrację do Australii, Nowej Zelandii i Stanów Zjednoczonych.

Jednocześnie ten okres jest niechlubną kartą w dziejach Wielkiej Brytanii, ponieważ Anglicy zabierali Irlandczykom ziemię, plony i nakładali na nich tak wysokie podatki, aż ci w końcu zaczęli przymierać głodem.

"Z roku na rok podnoszą ceny i zabierają coraz więcej naszych plonów. Doprowadzili do tego, że oddajemy im wszystko - pracujemy od świtu do nocy, by dać im płody naszej ziemi, a za zarobione pieniądze jesteśmy w stanie opłacić jedynie czynsz. I koło się zamyka, bo nie stać nas na nic więcej niż tylko niezbędne minimum."

Wiecie, jakie przysłowie przychodzi mi do głowy, gdy czytam o tym, co się działo w tamtych latach w Irlandii?

"Człowiek człowiekowi wilkiem".

Choć równie prawdziwe są słowa Marii opowiadającej historię swojej rodziny: "Bać się trzeba żywych, a nie zmarłych. Umarli już nic nam nie zrobią, a żywi wciąż mogą."

Głodni Agaty Bizuk to ogromnie poruszająca powieść, która skłania nas do refleksji. Opowiadająca historię, która nigdy nie powinna zostać zapomniana. Historię, która powinna być przestrogą dla przyszłych pokoleń.

Gorąco polecam.

„Głodni" to opowieść o dwóch kobietach, które teoretycznie nic nie łączy, a jednak ich historie w pewnym momencie się zazębiają.

Losy Marii O'Brien to wstrząsający obraz tego, jak wyglądało życie w Irlandii w okresie Wielkiego Głodu. W czasie, kiedy należała ona do angielskiej kolonii. To było straszne. Anglicy nakładali na mieszkańców Irlandii wysokie podatki, doprowadzając w ten sposób do wielkiego ubóstwa. Zabierano im praktycznie całe plony, a kiedy nadszedł czas nieurodzaju ludność zaczęła głodować… Kawałek chleba był na wagę złota, a troska o dzieci doprowadzała rodziców do obłędu. Irlandczycy w tamtym czasie nie mieli absolutnie żadnych praw. Nazywani przez Anglików biedakami zmuszani byli do katorżniczej pracy, na którą godzili się, byleby nakarmić dzieci, byleby nie musieć patrzeć jak syn, córka umiera na rękach z głodu i wycieńczenia.

„Byli głodni życia. Głodni miłości. I głodni naprawdę".

Z drugiej strony poznajemy historię czterdziestoletniej Moniki, która po zdradzie męża próbuje odciąć się od przygnębiających myśli i o ile to możliwe zapomnieć. W tym celu wyjeżdża do siostry do Irlandii. Nieopodal miejsca, w którym się zatrzymała znajduje się duży kamienny budynek, który fascynuje Monikę, odkąd go zobaczyła. Jednak wstrząsającej historii, jaka rozegrała się w jego murach nie była gotowa poznać. Nikt by nie był…

To była bolesna historia. Znacie to uczucie, ten ból w skroniach, kiedy próbujecie walczyć z silnymi emocjami i łzami cisnącymi się do oczu? Właśnie tak się czułam, czytając książkę Agaty Bizuk. To nie jest tak, że nie wiedziałam, na co się porywam. Czułam, że to nie będzie łatwa historia, ale absolutnie nie spodziewałam się, że wstrząśnie mną tak mocno, że będę musiała odrywać się od lektury by zaczerpnąć głęboko powietrza i ochłonąć.

Chcę zaznaczyć, że chociaż jest to historia dwóch kobiet przedstawiona w dwóch różnych płaszczyznach czasowych to nie ma co ukrywać, że ta Moniki nie zaciekawiła mnie tak bardzo jak Marii. To na jej rozdziały czekałam. To o jej losach czytałam w większym skupieniu.

Jeszcze nigdy nie byłam tak bardzo zadowolona z wyboru lektury jak teraz. „Głodni" to według mnie książka, którą powinien przeczytać każdy. Warto poznawać historię, chociażby w takiej formie jak ta powieść, zapamiętać i przekazywać ją dalej.

Szczerze polecam

Prawdziwe życie zaczyna się po 40 -tce? Zgodzicie się z tym stwierdzeniem? Oczywiście pytanie kieruje do osób, które już przekroczyły tę magiczną cyfrę. Nie skromnie się przyznam, że ja już jakiś czas należę do takich osób i jakoś nie zauważyłam diametralnych zmian związanych ze zmianą kodu na cztery z przodu. Być może każdy jest inny. Na jednych to działa, na innych nie.

"Czasami słowa są zupełnie niepotrzebne. Czasem wie się wszystko, nawet bez wydania ani jednego dźwięku. I tak jest wtedy najlepiej".

Monika pół roku przed swoimi czterdziestymi urodzinami otrzymuje wiadomość, która zwala ją z nóg. Jej mąż Mikołaj odchodzi do innej. Monika zostawia przeszłość za sobą, wsiada w samolot i leci do siostry do Irlandii. Na początku mieszka kątem u Eweliny i jej chłopaka. To dzięki nim znajduje satysfakcjonującą pracę i próbuje na nowo ułożyć sobie życie. Wtapiając się w lokalną społeczność, Monika próbuje się dowiedzieć czegoś więcej o mieście, w którym obecnie przebywa. Irlandczycy tym różnią się od Polaków, że nie są zainteresowani odkrywaniem historii. Dla nich najważniejsze jest to co tu i teraz, a historia to tylko nic nieznacząca przeszłość. Uwagę Moniki przyciąga pewien dom i zaczyna zgłębiać wiedzę na temat miasta Dunshaughlin. Ku swojemu wielkiemu zdziwieniu natrafia na informacje, które szokują. Kamienna budowla to pozostałości po obozie pracy z lat czterdziestych XIX wieku.

Dwie ramy czasowe rok 1845 i czasy obecne. Autorka udziela głosu Marii O'Brien, która opowiada o Wielkim Głodzie, obozach pracy i walce o przeżycie każdego następnego dnia. Zaraza ziemniaczana i wysoki czynsz za dzierżawę ziemi doprowadzają ludzi na skraj nędzy. Głodni, chorzy umierają na ulicach. Skala okrucieństwa przeraża i pomyśleć, że to ludzie ludziom zgotowali ten los. Co oprócz tego samego wieku łączy Monikę, która do Irlandii trafiła przypadkowo i Marię O'Brien?

Pani Agata Bizuk odkrywa nowe, szokujące karty historii, o których do tej pory nie miałam pojęcia. Tę książkę czytałam z niedowierzaniem i ze łzami w oczach. Niepojęte jest to, w jakich czasach przyszło ludziom żyć, a raczej wegetować. A były to czasy smutne i przepełnione nędzą i niepokojem. Rodzice byli bezsilni patrząc, jak umierają ich dzieci. Świat nie powinien milczeć, nikt nie powinien zapomnieć o tym co spotkało tych ludzi. Ta historia nie może się powtórzyć.

"Przywyknę do wszystkiego oprócz głodu

Za zdrowie bliskich dziś dziękuję Bogu .

... Możemy mieć na chleb, ale każdy z nas jest życia głodny

To czego brakuje nam to miłość i czas " -Paluch "Głód"

Muszę przyznać, iż do końca nie byłam pewna, czego mogę się spodziewać po powieści "Głodni". Kiedyś gdzieś tam słyszałam o Wielkim Głodzie w Irlandii, ale nie wiem czemu nie zagłębiłam się w ten temat. Może potrzebowałam nie tyle samych suchych faktów, a powieści, która rozbudzi moją ciekawość. A poza tym zwykle autorzy skupiają się na okresie II wojny światowej, gdzie jednym z przygnębiającej rzeczywistości były obozy pracy. A one jak widać, były już znacznie wcześniej. Dlatego wielkie chapeau bas dla autorki, że wyszła poza utarte schematy.

Jak już wspomniałam, Agata Bizuk porusza ważny problem wyzysku Irlandczyków przez Anglików w 1845 roku. Trafiamy w samo centrum tych wydarzeń. Czasów, gdzie za najmniejsze przewinienie można było umrzeć. Nie sposób nie przeżywać tego wszystkiego, co bohaterowie. Namacalnie czujemy ich ból, cierpienie, rozpacz i beznadzieję. Emocje przygniatają, uwierają. Nieco oddechu od tych wstrząsających momentów daje przeplatanie przeszłości i teraźniejszości. Ale nawet gdy czytamy bardziej optymistyczne, napawające nadzieją fragmenty, to trudno usunąć z głowy te szokujące obrazy.

"Głodni" bez wątpienia jest tytułem dosadnym, i jakże trafnym w kontekście tego, o czym czytamy. To lektura wstrząsająca, przejmująca i pozostawiająca po sobie ślad. To jedna z tych książek i poruszanej w niej tematyki, którą trzeba ocalić od zapomnienia, by nigdy więcej się nie piwtórzyła. Głodni miłości, głodni życia. I głodni naprawdę. Ale za wszelką cenę trzymający się życia! To trzeba przeczytać!