Głód

Muszę przyznać, że z początku trochę z dystansem podchodziłam do tej książki, ponieważ nigdy nie czytałam książki dofinansowanej przez Ministerstwo kultury i dziedzictwa narodowego i przez to, nie wiedziałam czego się spodziewać. Jakże bym się pomyliła, nie sięgając po nią! Powiem Wam tylko, że autorka przychodzi do nas z niezłym kryminałem. Dlatego też tę książkę czyta się szybko i przyjemnie. Dwoje bohaterów z zupełnie innych światów łączy siły, by rozwiązać morderczą zagadkę. Oryginalna fabuła i ciekawe wątki w śledztwie (np. auto kanibalizm) sprawiły, że przepadłam w tej lekturze na długo. Powieść zawiera wątek historyczny, który dodaje książce smaku i sprawia, że nie dość, że czytamy wciągający kryminał, to jeszcze poznajemy równocześnie wiele ciekawych miejsc oraz zabytków. W taki sposób powinni uczyć historii w szkole. Jest ciekawie i pouczająco! W czasie tej lektury na pewno nie będziecie się nudzić, ponieważ nasi bohaterowie to nowi Holmes i Watson 😉 Nie poczną, póki nie rozwiążą mrocznej zagadki.

Z czystym sumieniem polecam 🙂

Komisarz Kornel Rostocki nie po raz pierwszy w swojej karierze widzi zwłoki, jednak bardzo rzadko trafia na tak zbezczeszczone ciało. Choć śledczym trudno w to uwierzyć, to wszystko wskazuje na to, iż denatka... pogryzła swoje ręce, bardzo głęboko zresztą. Początkowo policja nie ma żadnych tropów ani powiązań, nie wspominając już o potencjalnym podejrzanym. A ciał przybywa...

W nieco innym zakątku miasta profesor Teresa Levy przekopuje się przez zapasy Biblioteki Jagiellońskiej w poszukiwaniu materiałów niezbędnych jej do napisania artykułu. W jednej z książek jednak znajduje listy sprzed ponad wieku, w których autorka wzywa pomocy. Teresa jeszcze nie wie, że znalezisko - chociaż z dawnych lat - ma związek z tym, co obecnie dzieje się w jej mieście. Odpowiedzi na liczne pytania może przynieść połączenie sił z Kornelem Rostockim, prywatnie jej sąsiadem.

Czy ta dwójka ma szansę dopaść mordercę nim będzie za późno... ?

Wiecie, chyba najwięcej "tajemnicy" mają w sobie książki autorów debiutujących bądź tych mniej popularnych, na których natrafiamy przypadkiem. Nie znamy bowiem ich stylu pisania, nie wiemy, czym mogą nas zaskoczyć. Ponadto odkrycie swojej nowej literackiej perełki to też całkiem przyjemne uczucie, prawda? Nie mogę co prawda powiedzieć, żebym dostała podczas lektury palpitacji serca z ekscytacji, jednak nazwisko naszej autorki na pewno od tej pory będzie zwracało moją uwagę.

Zbrodnia, która miała swój początek wiele lat temu.

Dziedzictwo, którego nikt nie chciał nosić na swoich barkach.

Niebezpieczeństwo.

Dwoje głównych bohaterów, na pozór z dwóch kompletnie odrębnych światów, którzy nieoczekiwanie muszą połączyć siły, by dorwać sprawcę. Motyw tajemniczych listów odnalezionych przez Teresę Levy bardzo mnie zainteresował. Zastanawiałam się, czy nadawczyni chorowała na jakąś chorobę psychiczną i owe listy były tego efektem czy może ktoś naprawdę dybał na jej życie? Takie sprawy sprzed lat, którymi nikt się wówczas nie zainteresował (bo też zapewne nie było odpowiednich przesłanek ku temu), niezwykle intrygują. Szczególnie te, które w mniejszym lub większym stopniu mają wpływ na współczesność.

Moim zdaniem pani Sol miała świetny pomysł na fabułę, pomijając już nawet wspomniany wcześniej wątek listów. Autokanibalizm nie jest raczej motywem, który często przewija się w literaturze - szczególnie związany z historycznymi wydarzeniami, o których dziś może pamiętać już niewielu. Do tego dochodzi pewna rodzinna tajemnica i mamy przepis na ciekawą lekturę. Nie można się przy niej nudzić, bo choć ma niecałe trzysta stron, to dzieje się tam naprawdę dużo - z drugiej strony autorka znalazła złoty środek, dzięki czemu nie przesadziła z akcją, tym samym męcząc czytelnika. Wszystko zostało stworzone w odpowiednich "proporcjach".

Co do bohaterów - w pewnych momentach irytował mnie komisarz, jednak były to dość krótkie przebłyski i najczęściej związane z jego prywatnymi upodobaniami, jeżeli mogę to tak nazwać. Nie wpływało to jednak na ogólny odbiór książki.

Zakończenie mnie zaskoczyło, głównie dlatego, że nie mogłam obstawić winnego. I ostatecznie nie spodziewałam się tego, co nadeszło...

Cóż więcej mogę dodać? Warto poznać książkę pani Idy Sol, gdyż wyszła jej bardzo dobrze. Z chęcią zapoznam się z kolejną.

Do powieści Idy Sol podchodziłam z pewnego rodzaju dystansem. Choć sam opis podpowiadał, że może być to naprawdę dobry kryminał, to coś kazało mi powstrzymywać swoje możliwie zbyt wysokie oczekiwania jej względem. Czy ostatecznie Głód okazał się pozycją na tyle dobrą, że mogę polecać ją dalej? O tym w recenzji poniżej.

Na ogródkach działkowych zostają znalezione całkowicie zbezczeszczone zwłoki. W tym samym czasie Teresa Levy odnajduje w rękopisach Biblioteki Jagiellońskiej listy sprzed wieku, w których pewna młoda kobieta wprost wołała o pomoc. W kolejnych dniach liczba ofiar rośnie, a ze względu na modus operandi zabójca otrzymuje nazwę Zielarz. Czy zbrodnie mogę mieć coś wspólnego z poszukującą pomocy młodą kobietą z listów? Tego postanawia dowiedzieć się Teresa, a ścieżki dodatkowo zaczynają prowadzić w stronę jednej z ogromnych tragedii w historii – Wielkiego Głodu.

Zaczynając lekturę tej powieści, nie do końca wiedziałam, w którą stronę zostanę poprowadzona przez autorkę. Oczywiście, wiedziałam, że będzie tutaj dość sporo warstwy historycznej, jednak chyba nie spodziewałam się tego, że będzie jej aż tyle. Czy jednak jest to minus książki? Myślę, że nie — pokusiłabym się o stwierdzenie, że wręcz przeciwnie.

W moich oczach główną bohaterką powieści jest Teresa Levy. Jest to osoba bardzo wykształcona, która z miejsca czuje się zaintrygowana nie tylko tajemniczą kobietą z listów, ale i popełnionymi w mieście zbrodniami. Uważam ją za postać bardzo dobrze wykreowaną i przede wszystkim interesującą. Choć nie nawiązałam z nią tak mocnej więzi, jakiej bym sobie życzyła, to i tak uważam ją za ciekawą bohaterkę, o której po prostu chciało mi się czytać.

Oprócz Teresy pojawiło się tutaj oczywiście o wiele więcej bohaterów, jednak przyznam szczerze, że poza nią żadna z pozostałych postaci nie zapisała się w moim umyśle na tyle, bym chciała poświęcić im więcej swojej uwagi – przykro mi z tego powodu, ale nie można w życiu mieć wszystkiego.

Pośród krakowskich (i w zasadzie nie tylko) ulic nie brakuje przemocy, śmierci i przede wszystkim trupów, powiedzmy to sobie wprost. Myślę, że to czyni całą powieść naprawdę dobrym kryminałem, który czyta się całkiem szybko i sprawnie. W pewnym momencie zdołałam wciągnąć się na tyle, że nie wiem nawet sama, kiedy przewracałam kolejne strony. Warto jednak wspomnieć, że nie jest to taka książka, którą da się czytać tylko z doskoku – tutaj potrzeba więcej uwagi i skupienia, by nie umknął nam żaden z wymienionych wątków, a i tych tutaj nie brakuje.

Autorka postanowiła wpleść w całą opowieść Wielki Głód, który zapisał się na kartach historii ludzkości jako jedna z większych tragedii. Nie zabrakło tutaj odwołań do pozycji konkretnie opowiadających o tym temacie i muszę przyznać, że po lekturze Głodu sama poczułam się zainteresowana tematem i popełniłam zakup w postaci książki Czerwony głód. Można więc rzec, że jedna książka zainspirowała mnie do kupienia kolejnej – no cóż, żyćko.

Podsumowując: Głód to naprawdę dobry kryminał, który początkowo nie dał mi jednoznacznej odpowiedzi co do tego, w którą stronę mnie zaprowadzi ta historia, a ostatecznie okazał się pozycją wartą uwagi i całkiem wciągającą.

Jeżeli poszukujcie kryminału na długi zimowy wieczór, to myślę, że ta pozycja może sprawdzić się idealnie. Być może nie wszystkim przypadnie do gustu – ze względu na bardzo rozbudowane wątki historyczne, ale uważam, że mimo wszystko warto ten tytuł poznać i dać mu szansę.

Kraków, klimatyczne obiekty sakralne, uniwersyteckie biblioteki, a później podróż przez małe miasteczka - to jeden z dwóch dużych plusów debiutu Idy Sol pt. “Głód”, powieści kryminalnej napisanej przez naukowczynię. Drugim plusem jest pomysł na intrygę - rozpoczyna się dwutorowo: od brutalnych morderstw i odkrycia w bibliotece dokumentów sprzed wieku, które mogą mieć coś wspólnego z okresem Wielkiego Głodu w Ukrainie. Autorka dobrze osadza akcję w czasie, a historię przedstawia w krótkich naprzemiennych fragmentach podpisanych datą, czasem, jak i miejscem. Czytelnik opowieść obserwuje poprzez dwie postacie - policjanta Kornela i profesorkę UJ Teresę, którzy jako bohaterowie niestety nie wypadają najbardziej wiarygodnie - autorka skupia się na ich zachowaniu i wyglądzie, na tym co widać, a nie na tym, co czuć. Niestety są też dość schematyczni, na czym historia później mocno się opiera tracąc skupienie na intrydze kryminalnej. “Głód” mógłby być dobrym kryminałem, gdyby został odpowiednio przypilnowany, odpowiednio poprowadzony, gdyby pewne wydarzenie nie brały się znikąd, a były dobrze uzasadnione, a postaci, ich prywatnych relacji i przekomarzaniach pasujących do całkiem innego gatunku literackiego było mniej. Pozostaje więc mieć nadzieję, na lepsze rozwiązania w przyszłych powieściach, bo potencjał jest, tylko trzeba go dobrze, ciekawie rozwinąć. A sam „Głód” może przypaść do gustu czytelnikom literatury kryminalnej mniej wymagającym, gdyż punkt wyjścia intrygi, jak i miejsce akcji oddane są naprawdę ciekawie.