Glint. Saga o złotej niewolnicy. Tom 2

Przez dziesięć lat żyła w złotej klatce na zamku króla Midasa. Jedna noc zmieniła wszystko.

Pojmana przez Armię Czwartego Królestwa, Auren stała się kartą przetargową w rozgrywce między królami oraz ich armiami. Nie mieszka już w klatce, ale nie znaczy to, że jest wolna. Jej głównym powodem do obaw jednak nie jest ta rozgrywka... a marszałek Rip, który okazuje się być Fae - członkiem rasy, która doprowadziła do zagłady Siódmego Królestwa. Dodatkowo Rip nosi w sobie potężną moc, a jego spojrzenie jak i ciało zniewala... 

Zacznę od tego, że widzę progres w zachowaniu i rozumowaniu Auren. Dziewczyna ewoluuje, zaczyna myśleć i dochodzić do jakiś wniosków. Równocześnie w trakcie trwania akcji dostajemy flashbacki z jej życia sprzed klatki, kiedy to była blisko z Midasem i jak ten zaskarbił sobie jej zaufanie. Dzięki temu lepiej rozumiemy bohaterkę i dzięki temu też zaczęłam darzyć ją cieplejszym uczuciem niż wcześniej. 

Wbrew pozorom Auren będąc jeńcem w armii Czwartego Królestwa, nie siedzi bezczynnie... stara się działać i pomóc (zwłaszcza osobom, które jej wcześniej towarzyszyły, nawet mimo tego, że jej nienawidzą). Dodatkowo dziewczyna wchodzi, jeśli mogę tak to ująć, w łaski przybocznych Marszałka, a i z nim łączy ją przedziwna więź oraz pewna gra, która sprawia, ze dziewczyna zaczyna wątpić jeszcze bardziej w swojego Złotego Króla.

Generalnie książka, budując tą psychologiczną otoczkę i pokazując jednocześnie perspektywę innej osoby (Poza Auren mamy tutaj często punkt widzenia Królowej Szóstego Królestwa), rozbudowuje nam ten świat i pokazuje, że nie jest taki czarno-biały, jaki mógłby się wydawać. Ba! Pierwszy tom już wcześniej nam to pokazywał, ale to w tym widzimy to wyraźniej. Zwłaszcza przez to, co dzieje się przy końcu. Ostatnią stronę czytałam dwa razy, żeby w pełni zrozumieć, co się wydarzyło. I tak jak pierwszy tom nie do końca podbił moje serce... tak ,,Glint" jest coraz bliżej do tego. Jestem zadowolona, to była bardzo dobra książka i nie mogę się doczekać trzeciego tomu. Raven Kennedy naprawdę bardzo dobrze buduję napięcie i całą tę historię, dlatego na razie dam 7/10. Mam nadzieję, że trzeci tom pokaże, jeszcze większą klasę. 

Uwielbiam retellingi, tym bardziej powrót do złotego świata Midasa był wyczekiwanym przeze mnie wydarzeniem.

[Współpraca reklamowa z @wydawnictwomuza #glintpl]

Ta część podobała mi się zdecydowanie bardziej niż „Gild”. Zaangażowałam się od samego początku, a autorka zostawiła mnie z kolejnymi pytaniami, dlatego nie pozostaje mi nic innego, jak wyczekiwać następnej premiery.

Ta seria ma w sobie pewną wyjątkowość. Opowiada o faktycznie trudnych sprawach w otoczeniu blichtru i przepychu. To nie jest książka dla każdego, znajduje się w niej wiele brutalności – zerknij, proszę na TW przed czytaniem.

W tym tomie autorka powoli wprowadza nas w funkcjonowanie systemu magicznego i do świata fae. Dowiadujemy się o przekleństwie i wykluczeniu, jakie spada na osoby obdarzone magią.

Cieszę się, że poznajemy rozterki Auren. To jak poznaje nieznane dotąd perspektywy, jak próbuje wyjść ze swojej strofy komfortu, jak otrzymuje wiele szans. Droga, która jest głównym motywem tego tomu to nie tylko wędrówka. To przede wszystkim droga, jaką przeszła Auren w swojej głowie, jak wiele zrozumiała i przepracowała.

To też niestety obraz toksycznej relacji, w której osoba krzywdzona uświadamia sobie, w jak złym położeniu się znalazła i podejmuje proby zmiany dotychczasowego życia.

Postać Marszałka to taki idealny zły charakter. Jestem przeciekawa, jak potoczy się jego wątek, bo to, co wydarzyło się na końcu….

Pozostaje mi ładnie poprosić wydawnictwo o kolejny tom w trybie przyspieszonym, bo potrzebuję wyjaśnień. 🔥

„Glin” to moje kolejne spotkanie z Auren, którego troszeczkę się obawiałam. Jednak nawet nie wyobrażacie sobie mojego szczęścia, gdy okazało się ono znacznie bardziej udane od pierwszego!

W pierwszym tomie główna bohaterka strasznie mnie irytowała. Dziewczyna żyła w złotej klatce, byłam wykorzystywana I na domiar złego nie widziała w tym kompletnie żadnego problemu. Na szczęście w tej części przechodzi ona prawdziwą przemianę przez co książkę czytam z ogromnym zapałem i zainteresowaniem. Wreszcie z Zagubionej laleczki stawała się kobietom walczącym o swoje. Zaczynało do niej docierać co oznacza zamknięcie w złotej klatce i pragnęła ją opuścić. Ouran wreszcie zaczęła korzystać ze swoich mocy i odkryła, że jest naprawdę silna. Zaczęła akceptować siebie i swoją odmienność, której zawsze się wstydziła.

Sama fabuła jest dość ciekawa i oczywiście w dalszym ciągu nawiązuje do mitologii, mamy w niej do czynienia z intrygami politycznymi i przemocą fizyczną, a także psychiczną. Sam napis na okładce wskazuje, że jest to książka +18 i muszę przyznać, że wcale się nie dziwię. Prócz wyżej wymienionej przemocy jest także dawka erotyzmu, która autorce wyszła świetnie.

Akcja raczej należy do spokojniejszych, chociaż i tak następują w niej różne zwroty, które powodują że nie możemy się nudzić.

W tej części autorka wprowadziła także nowe postacie, które wiele wnosiły do całej fabuły. Natomiast troszeczkę z kreśliła samego Midasa i muszę stwierdzić że wyszło tutaj historii zdecydowanie na lepsze. Skupiono się tutaj bardziej na relacji Auren i Ripa, który widział w kobiecie zdecydowanie więcej niż inni i ona sama.

„Glin” to naprawdę świetna książka i ogromne zaskoczenie po średnim pierwszym tomie. Co prawda fabuła momentami jest przewidywalna, ale kończy się w taki sposób, że już nie mogę doczekać się trzeciego tomu. Mam nadzieję, że zostanie on wydany już wkrótce. Tymczasem z czystym sumieniem mogę wam napisać, że polecam „Glint” i zachęcam was do przeczytania dwóch pierwszych tomów z serii.

Auren będąc jeńcem okrutnego generała wrogich wojsk stara się przyzwyczaić do nowej sytuacji i zmierzyć się z próbami wyciągnięcia z niej informacji o królu Midasie oraz finalnie, wykorzystanie jej jako towaru w ramach umowy. Szybko jednak okazuje się, że nawet będąc jeńcem traktowana jest jak księżniczka, lepiej niż na dworze swojego ukochanego.

Przez całą jednak książkę Auren z dystansem podchodzi do okazywanej jej dobroci ze strony generała i jego przyjaciół, podejrzewając manipulację z ich strony. Wiele razy jesteśmy świadkiem jak generał dba o jej bezpieczeństwo, jest świadomy krzywd, które ją spotkały ale przede wszystkim wierzy w jej moc i chce nauczyć ją z niej korzystać - co wiąże się z zaakceptowaniem przez nią faktu, że jest fae.

Bardzo zgrabnie i w smaczny sposób autorka pokazała z jaką trudnością przychodzi wyzbycie się starych nawyków, obaw i wstrętu do samej siebie oraz jaki to wymagający proces zrozumienie, że znajdujemy się w toksycznej relacji z osobą, która wykorzystuje nasze uczucia. Ten tom to zdecydowanie czas leczenia dla Auren poprzez nawiązywanie nowych relacji i odnajdywania w sobie pewności siebie, co nie jest łatwe przez jej reputacje.

Auren i Rip są cudowni. Chemia pomiędzy nimi jest przeogromna, a mimo to dominuje tutaj slow burn, który jest miną odmianą po pierwszym tomie, dominującym pod względem erotycznym. On staje się moim nowym książkowym mężem bo ma wystające kolce z pleców! KOLCE! Oprócz tego oczywiście jest gburowaty, przerażający i chodzi ubrany na czarno. Jestem bardzo ciekawa czy skrywa także inne moce. Okazuje się, że pod tą czarną zbroją kryje się coś więcej i już nie mogę się doczekać, aż poznamy go bliżej w kolejnym tomie.

Dowiadujemy się jak wyglądała przeszłość Auren, jej dzieciństwo i relacja z Midasem, a z drugiej strony dostajemy też parę rozdziałów z perspektywy królowej Malinei, która także uwolniona ze złotych okowów Midasa, stara się przywrócić dawny (nie) blask swojemu rodzinnemu królestwu. Dużo się tu dzieje!

Końcówka oczywiście ZŁOTO! Załamanie nerwowe, brzask nadziei i plot twist na końcu, który rozsadza głowę.

Szukacie lżejszej książki na lato? Jesli macie powyżej 18 lat to sądzę, że Glint może spełnić Wasze oczekiwania 😏

Jednak uprzedzam - recenzja zawiera spojlery z 1 tomu, czytacie na własną odpowiedzialność 😉

Drugi tom Sagi o złotej niewolnicy jest bezpośrednią kontynuacją pierwszego tomu. Rozgrywa się w większości w obozie wojsk Czwartego Królestwa, gdzie znalazła się Auren wraz z nałożnicami i gwardzistami, przetrzymywanymi wcześniej przez Karmazynowych Korsarzy.

Złota dziewczyna przez pierwsze dni obawia się jak będzie traktowana, podejrzewa wszystkich o najgorsze i tęskni za bezpieczeństwem swej złotej klatki. Jednak po pewnym czasie uświadamia sobie, że wszyscy traktują ją dobrze, pomimo tego, że jest ich jeńcem...

Jak to wszystko wpłynie na faworytę Midasa? Czy pozostanie mu lojalna, czy jednak zechce się wyzwolić ze swej złotej klatki?

Przez pierwsze 2-3 rozdziały trochę mnie irytowała postawa głównej bohaterki - te jej podejrzenia, przemyślenia i ciągły strach. Na szczęście to były krótkie rozdziały ;)

Kolejne wydarzenia już bardziej mnie wciągnęły i resztę przeczytałam błyskawicznie.

Dzięki wspomnieniom Auren można było choć częściowo zrozumieć jej przywiązanie do Midasa. I to dlaczego i w jaki sposób dała się zamknąć w złotej klatce.

Cieszę się, że autorka dodała kilka rozdziałów z punktu widzenia królowej, żony Midasa, którą pojął, by objąć tron. Od razu napiszę, że nie jest to osoba dobra, ale warto poznać jej motywację oraz sposób myślenia ;)

Trochę naciągane wydawało mi się zaskoczenie głównych postaci zaistniałą sytuacją pod koniec tego tomu. Nie trudno było się domyśleć kto jest kim i skąd pochodzi moc, no ale, może za dużo już książek przeczytałam, by mnie to zaskoczyło ;)

Niemniej - świetnie się bawiłam przez większość tej książki, która jest lepsza niż pierwszy tom, choć może nie jest to arcydzieło :D

Polecam osobom dorosłym! (znającym pierwszy tom),jako coś lekkiego - w sam raz na letnie popołudnia.

Jesteście okładkowymi srokami? Mogę się z czystym sercem nazwać sroczką, której świecą się oczy na piękne i błyszczące okładki. Właśnie okładka przyciągnęła mnie w kwietniu do książki “Gild” Raven Kennedy. Historia była zaskakująca, jednak na tyle intrygująca, że bardzo chciałam sięgnąć po kolejny tom. “Glint” Raven Kennedy to drugi tom Sagi o złotej niewolnicy, która została wydana nakładem wydawnictwa Muza. Historia przepełniona jest wieloma brutalnymi scenami, jednak ten tom wydaje się całkiem inny niż poprzedni. Poprzednia część podobała mi się, jednak długo musiałam czekać na ten moment, w którym w końcu fabuła mnie porwie. Obecnie książka spodobała mi się od samego początku, mimo faktu, że mało się w niej działo. Brak akcji nadrobiony został wieloma nowymi postaciami, które wnoszą wiele do głównej historii i jestem pewna, że jeszcze o nich usłyszymy. Zakończenie za to pozostawiło mnie z ogromnym niedosytem. Zrobiło się ciekawie i nagle koniec, jak tak można.

Auren przeszła w swoim krótkim życiu wiele, jednak ostatnie lata spędziła bezpiecznie na zamku króla Midasa, który pilnował jej jak oka w głowie. Zamknięta w złotej klatce, złota faworyta króla przez jedną noc straciła poczucie bezpieczeństwa. Najpierw porwana przez korsarzy, doświadczyła zniewag i była świadkiem wielu okropnych rzeczy, potem trafiła z deszczu pod rynnę. Obecnie jest w rękach armii wojska czwartego królestwa, którym dowodzi sławny marszałek Rip. Złota niewolnica po raz kolejny trafia w ręce osób, które chcą ją zniewolić, lecz czy aby na pewno? Jedną pewną w jej życiu jest tylko to, że tajemnice, jakie ukrywa od lat, nie mogą ujrzeć światła dziennego.

Wydaje mi się, że autorka pisząc pierwszy tom Sagi o złotej niewolnicy, chciała swoich czytelników nie tylko zaciekawić, lecz również nimi wstrząsnąć, by zapamiętali na długo historię złotej niewolnicy. W drugim tomie już nie wstrząsnęła mną tak bardzo jak w pierwszym, ale przyznaję, że nie jest to minus książki, ponieważ jestem bardzo pozytywnie zaskoczona. Widać znaczną zmianę w tym tomie, zmianę na duży plus, dlatego chciałabym polecić ją wszystkim, którzy po poprzedniej książce nie chcą wracać do historii Auren, zdziwicie się. Co prawda nadal jest niezdrowa miłość do Midasa, jednak bardzo spodobała mi się przemiana głównej bohaterki, w końcu nie jest już delikatną zabaweczką.

Mam jedno zastrzeżenie, mianowicie zmiana nazewnictwa w tym tomie, nie lubię gdy z tomu na tom, wydawca coś zmienia, jednak mimo mojej niechęci, muszę przyznać, że ta zmiana wyszła historii na lepsze.

A wiecie, co jest najlepsze w tej historii? Wątek psychologiczny, zagłębiamy się w traumach Auren, przechodzimy wraz z nią powolny proces zmiany myślenia, może i nawet powolnego leczenia, jednak z tym stwierdzeniem byłabym ostrożna, to, w jaki sposób Midas przywiązał ją do siebie, jest tak głębokie, że proces leczenia może być bardzo długi i trudny.

Dziękuję bardzo za książkę wydawnictwu Muza.

Aż ciężko mi znaleźć słowa, które opisałyby moją miłość do tej historii. Naprawdę chciałabym wszystkich wahających się przekonać do sięgnięcia po sagę od Kennedy, bo, kurczę!, warto.

Niedawno czytałam książki o podobnej tematyce, tylko innej pisarki, od Armentrout. To również był fantastyczny świat, z silną i wyjątkową główną bohaterką, którą miotają uczucia do idealnego JEGO. Zauważyłam taką różnicę, że w miejscach, gdzie Armentrout, według mnie, zaczyna przesadzać (wydłużać rozmowy, rozwijać romantyzm do granic, powielać wątki), Raven Kennedy balansuje wyśmienicie. Przede wszystkim grubą kreską podkreśla, że wartość kobiety nie jest zależna od mężczyzny.

"Glint" to ciąg dalszy rozwoju Auren, głównej bohaterki, tytułowej Złotej Niewolnicy. Dowiadujemy się więcej o jej przeszłości, obserwujemy jak odkrywa samą siebie i swoje możliwości. Bardzo mnie cieszy, że rozwinięto wątek wstęg, które wyrastają z jej kręgosłupa. W pierwszym tomie był to raczej wstydliwy element jej wyglądu, dla czytelnika ewidentnie coś dziwnego, w drugim tomie zaczynamy uświadamiać sobie, że saga korzysta w pełni z dobrodziejstw fantastycznego gatunku.

W książce trochę więcej jest rozmów, budowania postaci i odkrywania ich potencjału, niż typowej akcji, ale w niczym mi to nie przeszkadzało. Pisarka postawiła na psychologię, pokazanie, w jaki sposób działa manipulacja czy przemoc psychiczna. Kennedy bawi się metaforą złota, sama klatka, w której Auren przebywała w pierwszej części, tutaj jest przywoływana jako mentalne ograniczenie, które bohaterka sama na siebie nakłada.

Wciągnęłam się i miałam ochotę czytać bez przerwy, kibicowałam mocno Auren i rozumiałam ją, gdy po dwóch krokach do przodu, robiła jeden krok w tył. Zwykle podczas lektury spoglądam na liczbę stron do końca, bo tak mi się nudzi. W przypadku "Glint" patrzyłam z lękiem, bo nie chciałam kończyć. Oczywiście, że powieść kończy się cliffhangerem! Ja chcę już ciąg dalszy! Polecam bardzo, a sama czekam niecierpliwie na to, co będzie dalej.

„Glint” to druga część sagi o złotej niewolnicy i królu Midasie. I bije na głowę, pierwszy tom.

Pierwsza część była ciekawa, ale brakowało mi w niej czegoś. Przez zakończenie postanowiłam dać jeszcze szansę tej serii. I dobrze się stało!

Zacznę od tego, że po prostu uwielbiam bohaterów tej książki. Jest kilka postaci, które sprawiają, że fabuła i akcja są świetne, a do tego doprawione szczyptą humoru. Nie raz uśmiechnęłam się podczas lektury.

Auren, początkowo jest przerażona tym, że jest jeńcem Armii Czwartego Królestwa. Jednak z czasem zaczyna rozumieć, że Ci ludzie są całkiem inni niż myślała. Zaczyna się zastanawiać czy żyje w kłamstwie, czy złota klatka jest dla niej. Te tygodnie sprawią, że odnajdzie siebie.

Podobało mi się, że mogłam śledzić przemianę Złotowłosej. Czasami przeszkody, które widzimy, nie istnieją naprawdę tylko są w naszej głowie. Czasami sami narzucamy sobie ograniczenia.

Historia po części była trochę przewidywalna. Koniec w ogóle mnie nie zaskoczył, bo podejrzewałam od początku, że autorka w ten sposób postanowiła rozegrać karty. Co nie zmienia faktu, że bawiłam się świetnie podczas lektury i z niecierpliwością czekam na kolejną książkę. Jestem bardzo ciekawa, jak zakończy się cała ta historia.

Bardzo się ucieszyłam, że mogłam ponownie powrócić do historii o Złotej niewolnicy. Pierwszy tom naprawdę mi się podobał, dlatego chętnie przeczytałam drugi. Spotkało mnie nawet miłe zaskoczenie, bo o ile we wcześniejszym akcja była wolniejsza i pełna erotyzmu, o tyle tutaj wydarzenia przyspieszają i nie skupiają się tylko na jednym. Pojawia się więcej postaci i walki. Sama Auren pała wielką wściekłością i wyrzuca sobie wiele rzeczy o których opowiada nam zaraz w pierwszym rozdziale. Dostrzega swoją ślepotę i niemal pluje sobie w twarz, kiedy tylko wspomni o królu Madiasie. Obecnie dostała możliwość bycia sobą i robienia tego na co ma ochotę. Widać jednak, że jest w tym wszystkim nieco pogubiona. Nadal przeżywa śmierć Saila, którego powieszono i wyrzucono za burtę. Był jej najlepszym przyjacielem i wciąż odczuwa jego brak. Sporo opisuje na temat tego co z nim przeszła, ile dla niej poświęcił i jak wiele w niej emocji na widok marszałka Ripa, który w części pierwszej był katem. Widzimy tutaj jego niezbyt dobrą naturę, to jak się do niej zwraca daje do myślenia, że czegoś będzie chciał. Zaskakujące było dla mnie to, że choć tyle lat była przez króla więziona, ona nie chce by Rip zrobił mu jakąkolwiek krzywdę. Chciałaby go ostrzec, ale nie wie jak.

,,Lepiej być bezpieczną u Złotego Króla niż służyć podłemu gnilcowi, który jest niczym więcej jak tylko utrapieniem dla kraju, którym włada- rzucam ostro i spluwam".

Strażnicy Ripa bardzo ją obrażają. Chcą by zdradziła króla, lecz ona się zarzeka, że tego nie zrobi. To co wtedy sobie obiecuje, dziwiło nawet mnie. Z sekundy na sekundę rósł mój podziw dla niej. Aż mnie nieco wzruszyła. Po groźbach wraca do swojego namiotu i ponownie bardzo dużo rzeczy nam opowiada. Poznajemy jej plany i zdziwienie, kiedy okazuje się, że została godnie ugoszczona w namiocie. Bardzo ją dziwi wszystko, co dla niej pozostawili. Nawet ja byłam pod wrażeniem, jakby ktoś nie chciał, by wszelkich wygód jej zabrakło. A później dzieje się coś, co nawet mnie szokuje. Ona jest zlękniona, gdyż nie spodziewała się wizyty pewnego mężczyzny, a później samego Ripa. Zresztą w ogóle nie ogarniałam jego zachowania. Co wydawało mi się, że będzie złośliwy, to okazywał się władczy, ale i miły. Nawet przez myśl mi nie przeszło, że mogę polubić tutaj każdą postać. Jakie to odmienne od części pierwszej! Ostrzegam jednak przed Ripem, aby i was jego magiczne oczy nie zahipnotyzowały:-) Nie zawsze bowiem co się świeci jest złotem:-)

Oj co tu dużo pisać, bardzo książka mi się podobała! Niby oboje wiedzieli kim druga osoba jest, jednak coś tam na koniec dla nas zostawili. Świetna fantastyka z dodatkiem erotyzmu:-)

"Nie wiem po prostu, kim teraz jestem. Owszem, wiem kim byłam - dziewczynką Fae, która wyrwano z jej świata i sprzedano handlarzom niewolników. Dziewczynką wykorzystywaną do żebrania, nim dorosłą na tyle, by dało się ją wykorzystać inaczej. Byłam obrazem beznadziei. Potem pojawił się Midas, który to zmienił. Poznałam inne życie i dostałam, to o czym przez lata marzyłam".

Druga część sagi o Złotej Niewolnicy, która ujrzała światło dzienne po dziesięciu latach więzienia w klatce. Jednak znowu została pojmana przez Armię Czwartego Królestwa. Na czele tej armii stoi Rip, znany z okrucieństwa. On jest inny, jest magiczną istotą, nosi w sobie potężną moc. Auren, nie mieszka już w klatce, może chodzić po obozie, lecz nie znaczy to, że jest wolna. Ona i marszałek niebezpiecznie zbliżają sie do siebie, a szacunek jakim cieszy się w obozie nadweręża lojalność względem Midasa, który trzymał ją w klatce nie bez powodu.

Książkę przeczytałam bardzo szybko, nim się obejrzałam musiałam kończyć. Historia opowiedziana z perspektywy Auren i królowej Maliney. Jest mroczna, dużo bardziej emocjonalna daje nam tym świat pełen intryg, tajemnic, strachu i napięcia. Kobiety są w centrum uwagi, śledzimy to z czym muszą się zmierzyć, jakie decyzje podjąć, komu zaufać. Każdy ich krok, każda podjęta decyzja przeprowadza nas przez fabułę w mgnieniu oka. Chcemy wiedzieć co za moment się wydarzy. Autorka postawiła na kobietę silną, która nie chce już klatki, pragnie być wolna jak ptak. Potrafi się postawić i jak trzeba potrafi bronić słabszych. Za to królowa Malinea pragnie odzyskać coś co jej zabrano - królestwo, tylko idzie jej to opornie.

Z tej części dużo można się dowiedzieć o historii Auren, jej życiu, skąd pochodzi. Jaka jest jej moc. Wszystko uświadamia jej marszałek Rip rzucając na każdym kroku wyzwania, starał się ukazać jej to o czym zapomniała i pokazać, że może być silna i samodzielna. Ich potyczki słowne i przyciąganie udziela się czytelnikowi. Za to zakończenia takiego nigdy bym się nie spodziewała, pozostaje mi tylko czekać z niecierpliwością na kolejną cześć.

Ta seria ma w sobie coś takiego, że przyciąga. Jestem niesamowicie zaangażowana w historie Auren i bardzo jej kibicuje, aby w końcu była sobą.

Nie jest to typ książki, gdzie mamy akcje za akcja, a tempo wydarzeń jest szybkie. Ta część jest o odnajdywaniu siebie. W Auren zaczyna świecić powoli czerwona lampka, że to jak żyła do tej pory nie jest tym czego pragnęła. Dzięki naszemu wspaniałemu Rip’owi dostrzega, że nie tylko fizycznie tkwiła w złotej klatce, ale też mentalnie. On za to dostrzega w niej coś więcej niż złoto i podejmuje próby, aby dziewczyna przejrzała w końcu na oczy. I gdzieniegdzie mu się to udaję, bo w głowie Auren kruszy się ten idealny wizerunek Midasa.

O Rip’ie mało co można jeszcze powiedzieć, bo cała jego postać jest ciągle owiana tajemnica i mrokiem, ale wystarczy pare scen z nim, aby go zacząć lubić. Za to Auren to jest taki uroczy promyk nadziei. Nawet w najgorszych sytuacjach szuka jasnych stron i nie oczekuje niczego w zamian za jej dobroć.

Jeśli szukacie czegoś co jest pełne akcji i wrażeń, no to nie jest to dla was (chociaż na końcu mamy pare dobrych plot twistów). W tej części poznajemy życie Auren w obozie i jej stopniową walkę o samą siebie. Pojawia się też tak świetny slow burn, że nie mogę doczekać się trzeciej części!

📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚

"Gdy cierpimy, inaczej odbieramy upływ czasu. Wszystko zadaje się ciągnąć w nieskończoność. Zdążyłam nauczyć się już, że ból i strach potrafią kurczowo się nas chwycić i trwać. Jakby samo ich doznawanie nie było dość okrutne, nasz umysł dopilnuje, by raz po raz powracały do nas we wspomnieniach...

Czas - co za skończone bydlę."

📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚

"Glint" autorstwa Reven Kennedy to kolejna część Sagi o Złotej Niewolnicy. Po skończeniu "Gild" byłam bardzo ciekawa, jakie będą dalsze losy Auren.

Auren jest więźniem Armii Czwartek Królestwa, na której czele stoi marszałek Rip. Wie on, kim naprawdę jest dziewczyna i zrobi wszystko, by wreszcie przyznała się do swojego dziedzictwa. W obozie wroga, bardziej traktowana jako gość, niż więzień, Auren, poddaje w wątpliwość całe swoje życie na dworze Midasa. Niestety ciężko jej zmienić swoje nastawianie, ale coraz wyraźniej widzi rysy na wizerunku Midasa i dochodzi do niepokojących wniosków. Niewolnica, zagubiona kobieta, wojowniczka i karta przetargowa w zbliżającej się wojnie królestw. Czy wreszcie wyrwie się ze szponów Midasa? Czy wreszcie odkryje jego prawdziwą naturę???

Ta część jest o wiele spokojniejsza od swojej poprzedniczki. Mamy tutaj wiele przemyśleń Auren, widać kiedy zaczyna wątpić w Midasa, ale walczy z tym za wszelką cenę. Chce być lojalna w stosunku do niego przez co nie widzi jego wad. Dostajemy kilka retrospekcji, poznajemy trudną przeszłość dziewczyny i wreszcie możemy zrozumieć jej przywiązanie do złotego króla. Auren to po prostu zagubiona kobieta, która szuka jednego, bezpieczeństwa. Tyle razy w życiu została brutalnie zraniona, że teraz nie umie inaczej żyć, niż tylko chować się. Rip chce sprawić, by uwierzyła w siebie i zaczęła myśleć o sobie, swoim dobru i przestała się ukrywać. Stawia ją w kłopotliwych sytuacjach i wymaga od niej walki, walki o siebie. Czuć między nimi przyciąganie. Rip to fae, jest brutalny, mroczny, jego wyglad może przerażać, ale i delikatny, a nawet czuły. Liczę, że ich relacją rozwinie się w tym kierunku. Już w myślach widzę ich razem i czekam na to😊.

Autorka wprowadziła tutaj rozdziały z perspektywy królowej Malinei, żony Midasa. Bardzo podobał mi się ten pomysł. Pokazuje, że jest to kobieta, która umie walczyć o swoje. Teraz jak Midasa brak w królestwie, planuje odzyskać władzę, a nie być tylko ozdobnikiem męża. Cwana bestyjka, czuję, że jeszcze nie jedno namiesza.

Jeżeli chodzi o samo zakończenie, to było super, nie spodziewałam się takiego obrotu spraw. Jestem strasznie ciekawa, co będzie dalej. Mam nadzieję, że za długo nie będziemy musieli czekać na kontynuację. Polecam😊

!UWAGA! Książka przeznaczona tylko dla czytelników 18+. Zapoznaj się z TW przed jej przeczytaniem.

Ostatnio mam naprawdę dobry czas, jeśli chodzi o książki. Raz za razem trafiam na coraz to nowsze serie, które w błyskawicznym tempie podbijają moje serce i szturmem wdzierają się do moich faworytów wszech czasów. I tak właśnie mam z sagą o Złotej Niewolnicy. „Gild”, jako wprowadzenie do prawdziwej historii, przekonało mnie wykreowanym „męskim” światem pełnym niewysłowionego okrucieństwa, w którym ludzie, a zwłaszcza kobiety, traktowani byli jako mięso. Wtedy dopiero poznawałam Auren, początkowo zaślepioną faworytę Złotego Króla rozkwitającą na przestrzeni stron. Choć może to złe słowo, bo Auren tak faktycznie rozkwitła dopiero w „Glint”. Wydarzenia w „Gild” miały ją naznaczyć i naprowadzić na zmiany widoczne w drugim tomie. Ale do rzeczy…

Zaskoczył mnie i jednocześnie urzekł zabieg autorki – pierwszy tom obfitował w okrutne sceny, wulgarne dialogi mogące maksymalnie obrzydzić i odrzucić od siebie czytelnika. Drugi? Zmienił się o 180 stopni. Jest bardziej psychologiczny, skupiony na próbie zrozumienia samej siebie, poznania innego świata. Bo właśnie w ten sposób Raven chciała pokazać nam diametralne różnice między królestwem Midasa, a Ravingera. W tym tomie więc, tempo lekko zwalnia, usypia. Pojawiają się nowe postacie, śledzimy wolno kiełkujące przyjaźnie, zawierane umowy, pojawiające się niewygodne uczucia, razem z Auren zaczynamy widzieć świat takim, jakim jest, a nie tylko w odcieniach złota. Wyglądamy trochę dalej, przed nami nie ma już tak widocznych prętów klatki.

To, co jednak najbardziej mnie ujęło to bohaterowie. Rip! Jak ja uwielbiam tę postać. Jej złożoność, to jaką tajemnicą jest sam w sobie. Jego mrok, wypowiedzi, kierowanie żołnierzami, próby dotarcia do Auren. Fakt, że na koniec (mimo, że spodziewałam się, iż coś się czai) tak bardzo mnie zaskoczył. Dodatkowo jego Gniewni i cała armia „okrutników”. Już dawno tak się nie śmiałam na dialogach (zwłaszcza, kiedy występował Keg, obozowy kucharz). Ponadto pojawia się nowa perspektywa królowej Malinei, żony Midasa – pominiętej i pomiatanej, która (jak pięknie ujęła to @moody_fangirl) pełni rolę zarówno ofiary jak i kata. Tak samo ciekawi mnie postać Rissy i jestem pewna, że będzie ona odgrywać naprawdę sporą rolę w kolejnych tomach.

Po zakończeniu sama nie mogłam uwierzyć, że nie mam w rękach, na JUŻ, trzeciej części, bo serce biło mi w rytm słowa „Glint”. Absolutnie uwielbiam tę sagę i nie mogę się doczekać, aż poznam ją całą. Połknęłam ją w noc i zaledwie dwie godzinki następnego dnia i ani razu nie czułam znużenia. Mogę być jednak nieobiektywna, bo od pierwszej strony mam słabość do tej historii.