Gdzie diabeł nie może, tam trupa pośle

"Gdzie diabeł nie może, tam trupa pośle" autorstwa Iwony Banach, to bardzo zawiła ale jakże zabawna historia. Mamy tutaj kobietę, która odkrywa, że w jej telewizorze jest szatan. Przerażona tym faktem, prosi o pomoc swoją koleżankę. W międzyczasie, pewien dziennikarz zostaje uwięziony wraz z trupem w mrocznej piwnicy. A na pomoc w śledzenie przychodzi Magda i Mikołaj, którzy za wszelką cenę pragną rozwiązać sprawę.

.

Tym razem jest to komedie kryminalna - czyli coś z czym się pierwszy raz zetknąłam i wiecie co? Wybornie się na tym bawiłam. Humor jest tutaj cudowny, więc niejednokrotnie uśmiałam się do łez - a u mnie to rzadkość. Iwona, tworzy takie komiczne i przedziwne sytuacje, że chyba nigdy się z takim czymś nie spotkałam, ale kurcze podobało mi się to. Jednak, to bohaterowie skradli mi serce. Co prawda, jest ich tutaj sporo, więc na początku trzeba się ostro skupić, żeby połapać się kto jest kim, ale jak już się to ogarnie, to mamy z górki. Ogólnie rzecz biorąc, postaci są barwni i różnorodni a co najważniejsze, bardzo naturalni. Nie są w żaden sposób idealizowane, co mi się bardzo podobało. A dodatkowo, autora tak umiejętnie każdego z bohaterów przedstawiła, że tak naprawdę każdy z nich może okazać się mordercą. Dla mnie bomba.

Krótko mówiąc, ja tę książkę bardzo polecam, bo jest to świetna a zarazem przedziwna rozrywka. Ja z pewnością sięgnę po poprzednie części i Wam radzę zrobić to samo.

Jestem osobą, do której wiele razy przemawiał „diabeł z telewizora” i z tego powodu zrezygnowałam całkowicie z oglądania telewizji. Jak zwykle wątek przewodni w książce Iwony Banach jest absurdalny i życiowy jednocześnie. Kto nie miał wrażenia, że serwisy informacyjne mają na celu zatruć jego życie oraz umysł? Myślę, że niewiele jest takich osób.

Wielką sztuką jest pisanie komedii, dużo bardziej skomplikowaną niż pisanie kryminału, jak łączy się te dwa gatunki, to wychodzi mieszanka wybuchowa. W książce „Gdzie diabeł nie może, tam trupa pośle” są poruszone zwykle przyziemne sprawy. Mamy zazdrość, która balansuje na cienkiej granicy, pojawia się upór, ambicja i walka o własne marzenia. Z tego powodu przepadam w każdym tomie, dawkuję sobie strony, żeby zbyt szybko nie skończyć i nawet gdy zaczynam domyślać się kto jest mordercą, to nie psuje mi zabawy z lektury.

Książki Iwony Banach pokochałam miłością prawdziwą i tracę całkowicie swój obiektywizm, nie umiem nic innego napisać na ich temat, to czysta forma zachwytu!

W pierwszym tomie szokowała mnie postać cioci zwiastującej koniec świata, ale dzięki temu poszerzyłam własne horyzonty. Przeczytałam już kilka obszernych artykułów na temat prepersów i chylę czoła, pisarka znakomicie przygotowała się do tematu. Nie mówię tu o skrajności typu apokalipsa zombie, ponieważ wiadomo, że to akurat jest element humorystyczny, jednak pozostałe metody działania, umiejętności jakie ciocia Magdy wykształciła martwiąc się o przetrwanie, to wszystko zgadza się z faktycznymi założeniami ideologii osób szykujących się do przetrwania. W tym miejscu pragnę zachęcić czytelników do zapoznania się z pomysłami i rozwiązaniami prezentowanymi przez prepersów, temat obszerny i ciekawy. Dzięki zdobytej wiedzy, jeszcze mocniej uwielbiam ciocię Emilię!

Medal należy się Iwonie Banach za podtrzymanie losów bohaterów w formie przyziemnej, zwykłe życie z nutą napięcia i zaskoczenia. Magda i Mikołaj mieli się ku sobie od początku historii, już w pierwszym tomie iskrzy między nimi. Wbrew wszystkim decydują się na związek, relacja między nimi nie jest przeciętna, jeden z portali społecznościowych podpowiedział stwierdzenie „to skomplikowane” z czym ja się zgadzam w przypadku tej dwójki. Jestem dobrej myśli i kibicuję im zawzięcie, zwłaszcza Magdzie, która chce prowadzić swoją agencję detektywistyczną, spełniać marzenia. Takich postaci nigdy dość, siła jest kobietą!

Końcowa treść książki, jak zwykle, nabiera szaleńczego tempa. Drobne zgrzyty w fabule ja wybaczam bez problemu, czepiałabym się, gdyby był to kryminał, a ze względu na wartość humorystyczną są one mi obojętne, ta książka ma za zadanie bawić czytelnika do łez.

Raduję się z otwartego zakończenia, zagadka kryminalna jest wyjaśniona bardzo dokładnie, jednak losy bohaterów zawisły na cienkim włosku, z ogromną niecierpliwością będę wypatrywała kolejnego tomu!

"Mąż, prawdę powiedziawszy, do niczego nie był jej potrzebny. To częste w małżeństwach, które trwają przez lata. Owszem jest trochę wytarta na łokciach miłość, jest zrozumienie (mocno podkreślane przewracaniem oczami), jest jakaś przyjaźń, ale również dobrze każde z małżonków może funkcjonować oddzielnie, żeby nie powiedzieć - samotnie."

"Seria z trupem" to moje "guilty pleasure" i nie ma dla mnie nic lepszego na zły humor niż cała ta zwariowana ferajna bohaterów, którzy co rusz wplątują się w coraz to bardziej absurdalne sytuacje. Tym razem Emilia musi pomóc swojej przyjaciółce Reginie, u której w telewizorze zamieszkał szatan, Paweł (mój ulubieniec) przez przypadek znajdzie tytułowego trupa, a we wszystkie wydarzenia zostaną również wplątani Mikołaj i Magda. Nie mam do napisania nic o czym nie pisałam przy poprzednich częściach, te książki to zabawa w najczystszej postaci, szalone zwroty akcji, świetny humor i zagadka tak zagmatwana, że nie sposób jej odgadnąć. Uwierzcie mi na słowo, że przy tej historii będziecie się śmiać do łez i jestem niesamowicie szczęśliwa, że to jeszcze nie koniec tej serii, a mam wrażenie, że po wydarzeniach w tym tomie, kolejny może być jeszcze lepszy.

"Gdzie diabeł nie może, tam trupa pośle" jest wprawdzie odrębną historią, ale polecam Wam sięgnąć po wcześniejsze dwa tytuły, gdyż łączy je pewna grupa bohaterów. Można poznać też ich wzajemne korelacje, animozje, a przede wszystkim to, w jakie kłopoty zostali przez autorkę uwikłani.

Czytając książki Iwony Banach za każdym razem zastanawiam się, jak można w jedną powieść upchnąć tyle zabawnych, przekomicznych wątków, absurdów, zwrotów, wydarzeń i sytuacji. Tu naprawdę trzeba być dobrym obserwatorem rzeczywistości, tego co się wokół nas dzieje. Ja nie potrafiłabym ująć tego tak w słowa, jak robi to autorka. Ciekawa zagadka, intryga, nieprzewidywalność zdarzeń, im dalej w fabułę, tym więcej niewiadomych i tajemnic, do tego świetne dialogi oraz wszędobylski ociekający sarkazmem i ironią humor.

Czego jeszcze możecie się spodziewać? Niemało tego będzie. Kurier złodziej, trup w piwnicy, szatan ukryty w telewizorze, nocne seanse terapeutyczne, sztuczna noga, maści z kalafiora, pies kradnący solary, betonowy penis, siekiera, więzi uwięzi - i to tylko zalążek tego, co jeszcze napotkacie. Poza tym gęsto tu od wszelkiej maści dziwności. No i ten wysunięty na pierwszy plan telewizor. Czy można prowadzić dialog z własnym telewizorem? Absurd? Skądże znowu. Znam kilka osób, które wręcz kłócą się z nim. Ale czy to już szaleństwo? Po odpowiedzi zapraszam do książki. Ja kolejny raz bawiłam się przednio! 

"- No, w telewizorze. Tak o, zjawia się czasami. Wie pan, jak to jest. Siądzie człowiek po pracy przy tiwiku, obejrzy coś, a tu szatan."

Autorka stworzyła dużą ilość bohaterów, których ubrała w cechy sterotypowych postaw. Przyglądamy się małomiasteczkowej społeczności, która jest niezwykle prawdziwa w swoim zachowaniu i myśleniu. Bo niby to wszystko jest tak mocno przekoloryzowane, a jednak tak bardzo znajome. Jest Emilia Gałązka - specjalistka od końców świata, jej siostrzenica Magda, policjant Mikołaj, żądny zemsty Pawełek i nie mniej interesująca Regina oraz korowód innych postaci. Z taką ekipą na pewno nie można się nudzić.

"Miał naturę psuja. Wierzył, że miłość jest w porządku, ale zemsta też dobrze smakuje."

"Gdzie diabeł nie może, tam trupa pośle" to mocno zaplątana komedia kryminalna, która złapie Was w codzienność i niecodzienność dziwności. Kto i dlaczego zabił kuriera? Sprawdźcie!

Czy szatan może się ukryć w telewizorze i straszyć starszą panią?

Regina nie jest pewna czy diabeł jest prawdziwy, czy może ona jest bliska postradania zmysłów. O pomoc prosi swoją bliską znajomą Emilię Gałązkę.

A to dopiero początek dziwnych zachowań.

W tym samym czasie Paweł młody dziennikarz, zostaje ogłuszony i trafia do ciemnej piwnicy. Gdy otrząsa się z szoku, trafia na trupa. Do kogo należy martwe ciało? Kto miał motyw? Tą zawiłą sprawę chcą rozwiązać Mikołaj i Magda.

"Gdzie diabeł nie może, tam trupa pośle" to świetnie napisana komedia kryminalna. Nic nie jest oczywiste, nic nie jest pewne. Tropów jest kilka, podejrzanych dużo. Akcja się zagęszcza. Książkę czytało mi się szybko. Świetnie wykreowani bohaterowie, zawiła intryga, oryginalne poczucie humoru, to wszystko znalazłam w powieść Iwony Banach.

Przy lekturze czas zleciał mi nie wiadomo kiedy. Jeśli diabeł z telewizora i jego wybryki są Wam nie straszne to sięgnijcie po tę komedię kryminalną. Dużo śmiechu i dobrej zabawy gwarantowane.

Emilia między jednym końcem świata, a kolejnym zostaje poproszony o pomoc. W telewizorze jej znajomej zamieszkał nie kto inny ale sam szatan. W tym samym czasie Paweł zostaje uwięziony w ciemnej piwnicy i dzwoni do Magdy po pomoc. Dziwnym trafem wszystko dzieje się na tej samej ulicy. Na nieszczęście okazuje się że w piwnicy poza Pawłem jest jeszcze trup sąsiada. Dojście do prawdy oraz znalezienie mordercy zdecydowanie nie jest łatwe. Ale co wspólnego z tym ma pies, mieszkająca po sąsiedzku pisarka, noga, czciciele Światłowida oraz schron przypominający penisa zdecydowanie musicie sprawdzić sami.

"Gdzie diabeł nie może ,tam trupa pośle " to zabawna komedia pomyłek, pełna przedziwnych zbiegów okoliczności z niezwykle intrygującym śledztwem w tle. Spotykamy bohaterów bardzo dobrze nam znanych z poprzednich części i jednocześnie poznajemy nowych. Całość jest przerysowana z dużą dawką humoru i sarkazmu, a bohaterowie niezwykle zabawni przez co trudno ich nie lubić. Dzieje się dużo ,więc zdecydowanie nie da się nudzić.

Jeśli macie ochotę na dużą dawkę humoru to zdecydowanie polecam książkę autorki. Całość zdecydowanie poprawi humor.

,,Gdzie diabeł nie może tam trupa" pośle to komedia kryminalna. I czasami było śmiesznie, nie powiem, że nie, ale poprzednia częśćbyła lepsza. Tutaj te żarty były trochę żenujące, absurdalne. Cala fabuła jest poplątana niesamowicie i mi ciężko było się odnaleźć. Śledztwo prowadzone jest totalnie poza jakąkolwiek rzeczywistością, nawet jak na komedię kryminalną i mam wrażenie, że zagadka rozwiązała się sama przez zupełny przypadek i bez udziału osób trzecich (czyt. stróżów prawa), bo osob postronnych to nie brakowało. Tutaj jest taki wysyp bohaterów, że można dostać kręćka 🙊i dla jednych to będzie zaletą pewnie a dla innych niekoniecznie. Ja znalazłam się w tej drugiej grupie.

Książkę cechuje wielozagadkowość, wielowątkowość, duża ilość bohaterów, którzy reprezentuja różne stereotypowe postawy i spora dawka absurdu. Moja ocenę znacie, ale zawsze warto sięgnąć po książkę i przekonać się samemu 🙃