Gawra. Seri z Inspektor Katarzyna Łezka. Tom 2

Rota była bardzo dobra, ale wydaje się, że Gawra bije ją na głowę! Grzegorz Brudnik ponownie wkracza do akcji, by zaskakiwać, dawać do myślenia i od początku do końca intrygować.

Mocny kryminał z odpowiednim przytupem. Autor od początku buduje gęsty mrok, który z każdą kolejną siłą wydaje się nabierać rozpędu. Nic nie będzie tutaj oczywiste a mylne tropy wielokrotnie zmuszą nas do ponownej analizy faktów. Obrazowe opisy łączyć się będą z psychologiczną analizą bohaterów i tym samym otrzymamy mieszankę wybuchową, od której trudno się oderwać. Po raz kolejny przyznaję, że Brudnik potrafi w pełni wykorzystać potencjał swojego pomysłu a dopełniając całość odpowiednimi emocjami tworzy historię, której nie oprze się żaden fan gatunku.

Katarzyna Łezka ponownie staje w obliczu zagrożenia. Dziennikarz nielegalnej stacji radiowej milknie podczas prowadzenia audycji i pozostawia po sobie więcej pytań niż odpowiedzi. Inspektor będzie miała tylko trzy dni, by odnaleźć mężczyznę. Giną inni ludzie, ktoś rzuca bezpodstawne oskarżenia. W dodatku sprawy sprzed lat wydają się zmieniać swój bieg. O co w tym wszystkim chodzi?

Na pierwszym planie króluje atmosfera małego miasteczka. Duszna przestrzeń, przeświadczenie, że bohaterowie wiedzą więcej niż chcą powiedzieć oraz wiszące w powietrzu tajemnice idealnie potęgują zaangażowanie czytającego. Z główną bohaterką zdążyłam się polubić przy pierwszej części i wciąż uważam ją za pełną charyzmy oraz inteligencji kobietę z którą warto wkroczyć w nieznane. I chociaż nie ma tutaj silnego powiązania pomiędzy oba tomami, fanów gatunku zachęcam do zachowania chronologii - naprawdę warto. Autor pisze bardzo świadomie, jego opowieść jest intensywna i zaskakująca a o fabularnych twistach rozmyślałam przy każdym odłożeniu lektury na później. Bawiłam się fantastycznie łącząc fakty i umykając ślepym zaułkom a to dla tego typy opowieści najlepsza rekomendacja.

"Gawra" to wielowarstwowa powieść pełna ukrytych znaczeń. Hipnotyzująca, podejmująca wiele wątków, z intrygującymi bohaterami na wszystkich płaszczyznach. Grzegorz Brudnik skutecznie manewruje pomiędzy schematami pisząc własną fabułę, w której, jak się przekonacie, wszystko może się wydarzyć. Bardzo dobra książka, idealna do oderwania po ciężkim dniu, która nie wychodzi z głowy i której warto poświęcić wolny wieczór. Cała seria zasługuje na uwagę, więc mam nadzieję, że nie przyjdzie nam długo czekać na trzeci tom.

Nie mogłam się doczekać kolejnego spotkania z inspektor Łezką. Polubiłam jej twardą osobowość i miękki środek, który od czasu do czasu wypływa na powierzchnię, ukazując bardziej ludzką stronę bohaterki. Tym razem los postanowił wplątać ją w sprawę tajemniczego radiowca, która przeradza się w wielotorowe śledztwo. Nie zabraknie jej wiernych towarzyszy oraz niebezpiecznych zwrotów akcji, górskich klimatów, tajemnic, zwłok i prywatnych spraw, które domagają się uwagi. Do tego zakończenie, które intryguje i szokuje, dając nadzieję, na kolejną ciekawą historię. Czyli pióro autora w pełnej krasie! Miłośnicy kryminałów będą zachwyceni. Po raz kolejny upewniłam się, że ta seria jest równie dobra, co ta z Lichym i już nie mogę doczekać się kolejnych książek.

„Gawra” to drugi tom wciągającej od pierwszych stron serii z Inspektor Łezką. Mamy tutaj mroczny, miejsko-górsko klimat, który tak bardzo lubię w kryminałach.

Komisarz Łezka ma niebanalne zadanie. Musi odnaleźć kogoś, kto nie chce być odnaleziony. Tym kimś jest dziennikarz nielegalnej rozgłośni, który w trakcie audycji…milknie. Czy został zabity, bo chciał ujawnić wszystkim zbrodnie sprzed lat?

Uwielbiam kryminały i nie tylko, których akcja dzieje się w górach. Tutaj mamy Klimczok, gdzie odnalezionego znanego beskidzkiego włóczęgę. W tych górach dzieje się wiele. Wraz z bohaterami będziemy rozwiązywać wiele zagadek.

Czego nie znajdziemy w tej książce? Brutalnych, ociekających krwią scen. Osobiście mi one nie przeszkadzają, ale jak ich nie ma, a dobrze są poprowadzone zagadki kryminalne to również chętnie czytam.

Książka czyta się błyskawicznie. Jest ciekawa, wciągająca i trzyma w napięciu. Akcja jest dość dynamiczna, a relacje pomiędzy bohaterami potrafią czasami rozbawić.

Podczas jednej z nielegalnie działających audycji radiowych jej główny i jedyny prowadzący, dziennikarz Sentiel, nagle milknie. Wiele wskazuje na to, że chciał ujawnić sekret zbrodni sprzed lat i zapłacił za to życiem. Łezka dostaje tylko trzy dni, by go odnaleźć. W tym samym czasie w Beskidzie Śląskim dochodzi do kolejnych dramatycznych wydarzeń: ginie znany włóczęga Chodaczek, zostaje napadnięty młody turysta, a na nowo powraca pytanie o śmierć studentki sprzed lat. Góry zdają się kryć więcej, niż mogłoby się wydawać. Niewyjaśnione tajemnice powoli odnajdują swoje rozwiązanie, odsłaniając prawdziwy obraz wydarzeń.

„Gawra” Grzegorza Brudnika to drugi tom cyklu o inspektor Katarzynie Łezce. Autor umiejętnie splata kilka wątków i nie pozwala na nudę. Każdy szczegół ma swoje miejsce, a kolejne tropy prowadzą w stronę zaskakujących odkryć. To nie jest opowieść oparta wyłącznie na brutalnych scenach, ale na budowaniu atmosfery, w której napięcie narasta z rozdziału na rozdział. Brudnik potrafi oddać duszny, niepokojący klimat gór, a czytając, można poczuć ich ciężar i surowość.

Postaci są przemyślane i wielowymiarowe. Łezka pokazuje się zarówno jako twarda inspektor, jak i osoba z własnymi słabościami, co czyni ją bardziej autentyczną. Pojawia się też aspirant Gniewosz, której relacja z Łezką rozwija się stopniowo - początkowo bardzo topornie i nieprzyjemnie. To dodaje opowieści dynamiki. Dzięki temu duetowi śledztwo nabiera ciekawej energii, a bohaterowie pozostają w pamięci na dłużej.

„Gawra” to kryminał, który daje nie tylko trudną do rozwiązania zagadkę, ale też pozwala zanurzyć się w specyficzną atmosferę miejsca i ludzi. Brudnik po raz kolejny zapewnia sporą dawkę emocji i pokazuje, że potrafi pisać wciągające, mroczne historie. Ta seria zajmuje wysokie miejsce wśród moich ulubionych i z niecierpliwością czekam na kolejną część. Wam natomiast polecam tę historię - zdecydowanie warto ją poznać.

A gdyby góry mogły mówić… czy zdradziłyby wszystkie swoje tajemnice, czy raczej ukryłyby je jeszcze głębiej, pod warstwami mgły i zapomnienia?

„Gawra” Grzegorza Brudnika to powrót do Beskidu Śląskiego, ale w odsłonie jeszcze mroczniejszej, bardziej dusznej i przesyconej aurą noir. Katarzyna Łezka staje przed zadaniem, które na pierwszy rzut oka wydaje się niemożliwe - ma zaledwie trzy dni, by odnaleźć dziennikarza nielegalnej rozgłośni, który w trakcie audycji nagle zamilkł. Czy to przypadek, że zamilkł akurat wtedy, gdy miał ujawnić tajemnicę zbrodni sprzed lat?

Autor zręcznie rozgrywa fabułę na kilku planach. Mamy brutalne zabójstwo beskidzkiego włóczęgi na Klimczoku, napaść na młodego turystę, niepokojące echa dawnych tragedii i pytanie, które wisi w powietrzu od samego początku - czy za śmiercią studentki sprzed lat faktycznie stał niedźwiedź, czy raczej ktoś znacznie bardziej niebezpieczny… i dużo sprytniejszy?

To, co lubię w pisarstwie Brudnika, to umiejętność połączenia kilku wątków w spójną całość bez poczucia chaosu. Tutaj każdy trop jest ważny, każdy szczegół ma znaczenie. W „Gawrze” praktycznie nie ma scen przypadkowych - nawet drobny dialog może być wskazówką. A przy tym autor potrafi stworzyć tak sugestywny klimat gór, że czytając, czułam zapach mokrego lasu i ciężar chmur zawieszonych nisko nad szczytami.

Postaci? Łezka jak zawsze profesjonalna, ale w tej części pokazuje też bardziej ludzką, kruchą stronę. Gazda - tym razem mniej w centrum, ale jego solowe działania wnoszą świeżość do śledztwa. Pojawia się też Gniewosz, którego wątek daje nadzieję na ciekawe rozwinięcie w kolejnych tomach.

„Gawra” nie epatuje brutalnością. Mroczną atmosferę budują raczej niedopowiedzenia, rozmowy, napięcie i świadomość, że czas nieubłaganie ucieka. Finał? Wzruszający, bolesny i w pewnym sensie otwarty - taki, który sprawia, że po zamknięciu książki jeszcze długo się o nim myśli.

Ocena: 9/10 - bo to jeden z tych kryminałów, które nie tylko angażują, ale też zmuszają do refleksji. O winie, o karze, o tym, czy prawda zawsze jest tym, czego naprawdę chcemy się dowiedzieć.

Beskidy. Radiowiec rozkochany w teoriach spiskowych gdzieś w głuszy beskidzkich lasów w swoim studio nadaje audycję. Posiadający rzeszę fanów mężczyzna najczęściej zajmuje się tematami kontrowersyjnymi. Nie inaczej jest teraz. Na swojej antenie ma wyjaśnić sprawę śmierci młodej kobiety i pobicia jej kompana.

W trakcie emisji nagle milknie. Najprawdopodobniej doszło do najgorszego…

W międzyczasie na Klimczoku zostają znalezione zwłoki tamtejszego włóczęgi.

Obie sprawy początkowo się nie łączą, dlatego kierownictwo policji postanawia rozbić je na dwa zespoły. Morderstwem zajmą się Gazda i Korsarz, których współpraca należy raczej do trudnych. W dawno zamkniętą sprawę dwójki młodych ludzi angażuje się Łezka, której przydzielono młodą policjantkę aspirant Gniewosz.

Dwa śledztwa, dwa zespoły, jeden cel.

„Gawra” to najnowsza książka autora i drugi tom serii z Łezką. Po świetnej „Rocie” autor oferuje nam kryminał osadzony po raz kolejny w górskich krajobrazach. Beskidy w tej powieści nie są tylko tłem – są żywym, niemym świadkiem zbrodni i tajemnic. Las, mgła, stare opuszczone obiekty, zarośnięte szlaki – wszystko to przywołuje aurę zagrożenia i osaczenia, tak charakterystyczną dla noir, ale przeniesioną z miejskiego półświatka w realia wiejskie i górskie.

Siłą Grzegorza Brudnika jest umiejętność tworzenia genialnych postaci. W tym przypadku mamy inspektor Łezkę, która jest wiodącą postacią serii, nieugiętą i twardą policjantkę, która zjadła zęby na tej robocie. Kobiety, która dosłownie nie daje sobie dmuchać w kaszę. W tej historii wtóruje jej młoda i nieopierzona aspirat Gniewosz, która po bliższym poznaniu wydaje się być młodszą wersją samej Łezki. Ambitna, uparta ale też bardzo nerwowa.

Razem tworzą duet trudny, ale bardzo skuteczny, o czym przekonacie się czytając Gawrę” – do czego ogromnie Was zachęcam.

Grzegorz Brudnik po genialnej serii z Rafałem Lichym stworzył kolejne dzieło, na które każdy miłośnik jego twórczości czeka z niecierpliwością jak na gwiazdkowe prezenty.

Nie czekajcie – czytajcie.

„Gawra" Grzegorz Brudnik

Druga część serii z inspektor Katarzyną Łezką to kawał dobrego kryminału. Czekałam na tę książkę i nie zawiodłam się ani trochę. Już od pierwszych stron czułam ten dreszczyk emocji, który lubię w kryminałach i powiem Wam, że Łezka coraz bardziej mi się podoba jako bohaterka. Nie jest idealna, ale właśnie dlatego wydaje się być taka prawdziwa.

Cała historia zaczyna się od tego, że dziennikarz nielegalnej rozgłośni nagle "milknie" w trakcie audycji. I to w momencie, w którym miał ujawnić pewną tajemnicę... Od tego momentu zaczynają się dziać dziwne rzeczy, a w całą sprawę zostaje wciągnięta właśnie Łezka.

W książkach Grzegorza Brudnika podoba mi się to, jak miesza on ze sobą wątki: brutalne morderstwo beskidzkiego włóczęgi, napaść na młodego turystę, historia sprzed lat, która nagle zaczyna się "rozjaśniać". Czułam się tak, jakbym razem z Łezką błądziła po mglistych szlakach, próbując odczytać znaki, które pozostały w górach.

Łezka w tej części naprawdę rozwinęła skrzydła. Fajne jest też to, że autor wprowadza do serii wciąż nowe postaci - tu pojawia się młoda aspirantka Gniewosz, i choć pierwsze spotkanie kobiet było dość szorstkie, to stopniowo przerodziło się w coś, co ma ogromny potencjał na przyszłość. Na szczęście Gazda nie znika (lubię gościa), ale jest go tu mniej i widać też, że autor oddał "Gawrę" w kobiece ręce.

A rozwiązanie całej zagadki? Nieoczywiste. W pewnym momencie zorientowałam się o co chodzi i potwierdziło się to w finale, jednak nie umniejszyło to mojej satysfakcji.

I jeszcze te góry… Beskidy w tej części to znów nie tylko sceneria. One same budują klimat: te mgły, pustki na szlakach, przepaści, samotne górskie chaty, i poczucie, że coś się czai obok. Ja osobiście nie znam zbyt dobrze tych gór (byłam zaledwie kilka razy), ale naprawdę czułam, jakbym szła krok w krok z bohaterami.

Jeśli lubicie mroczne, duszne kryminały z noir’owym pazurem, w których najgroźniejszym drapieżnikiem Beskidów okazuje się nie natura, a człowiek, to bierzcie do ręki "Gawrę" i zanurzcie się w tym klimacie.