Gaumardżos! Opowieści z Gruzji

Gruzja to niesamowity kraj, który zachwyca ale i zaskakuje w wielu kwestiach. Gruzini są niesamowicie gościnni. Wspaniali ludzie zawsze suto goszczą swoich gości. Traktują ich na równi z członkami swojej rodziny. Gruzja to kraj konserwatywny. Ogromnie ważna jest tradycja. Gruzini mają szereg zwyczajów, które przejezdnym i odwiedzającym ten kraj mogą się wydać nieco dziwne. Obecnie Gruzja przyjmuje bardzo dużo turystów. Coraz więcej osób decyduje się poznać ten kraj od wewnątrz i często do niego powraca. Są to regiony w większej części górzyste. Urwiste brzegi i stoki gór są niezwykle malownicze. Na całym świecie znane są gruzińskie wina.

Gruzini są bardzo religijni i pobożni. Mieszkańcy żyją wiarą. Boga traktują jak ojca. Z ich modlitw bije wielki szacunek i uwielbienie. Do kościoła przychodzą jak do domu. Kościoły zawsze są pełne, mieszkańcy chętnie rozmawiają z kapłanami a modlitw nigdy nie traktują jako przykrego obowiązku.

Kuchnia Gruzinów jest niezwykle bogata. W gruzińskiej kuchni łączą się smaki całego świata. Zajmuje szczególne miejsce w gruzińskiej tradycji i jest częścią tożsamości Gruzinów. Jedyna w swoim rodzaju, sycąca i aromatyczna. W Gruzji je się pysznie i bardzo obficie. Chaczapuri to placek zwinięty w kształt łódki zapieczony z serem. Pierożki - sakiewki chinkali wypełnione różnorodnym nadzieniem i rosołem. Gospodynie dbają tam aby goście nie odeszli od stołu nawet z minimalnym miejscem w żołądku. W Gruzji nie można być głodnym. Gruzińskie dania są niezwykle aromatyczne i zróżnicowane. Dużą rolę odgrywają w nich przyprawy. Dania podawane są w bardzo wielu kompozycjach, duszone, pieczone, smażone, w rozmaitych sosach.

Najważniejszym posiłkiem dnia dla Gruzinów jest kolacja zwana suprą połączona z huczną biesiadą. Supra to centrum życia towarzyskiego Gruzinów. Stół zastawiony jest po brzegi różnorodnymi daniami. Gdy jedno się skończy donoszone są kolejne. Uczta potrafi trwać wiele godzin a od stołu nikt nie może odejść głodny. Supra nie ma prawa odbyć się bez toastów, które wznoszone są niemal za wszystko. Największe zagrożenie podczas nich stanowi czacza - gruziński 50 - 70% bimber wytwarzany z winogron. Jeżeli kieliszek wypełniony jest tylko do połowy to znak, że należy dolać wina. Za jakość uczty odpowiada tamada. Główny dyskutant dbający o porządek przy stole.

Warto wspomnieć o gruzińskich kierowcach - szaleniec i mistrz w jednej osobie. Przepisy drogowe zdają się nie istnieć, tam można wszystko. Gruziński styl jazdy ciężko opisać. Na pewno jest bardzo ... spektakularny.

Gruzja to kraj, który kocha Polaków. Państwo Mellerowie kochają Gruzję. Zarażają swoją ogromną pasją, która bije z każdej strony. "Gaumardżos" to bardzo interesująca książka, z której można dowiedzieć się mnóstwa nowych rzeczy. Autorzy opisują sytuacje ze swoich podróży przytaczając te najlepsze momenty. W ciekawy i pasjonujący sposób przybliżają nam zwyczaje, kulturę i historię Gruzji. Ogrom zdjęć, niezwykłe historie. Gruzja to przede wszystkim ludzie. Ten kraj niewątpliwie jest przepełniony gościnnymi ludźmi, pyszną kuchnią i krajobrazami. W tej książce poruszone zostało wiele tematów zmiksowanych ze sobą. Podział na rozdziały z perspektywy Ani i Marcina jest bardzo interesujący, jednak to pani Ania bardziej mnie przekonała. Ta książka ma w sobie to "coś".

[Adres usunięty]

Książka o Gruzji i o wspomnieniach z Gruzji. O pysznym jedzeniu, o Tbilisi, o Kaukazie, polityce, społeczeństwie, gruzińskiej gościnności. O tym że Gruzini się nie spieszą. O specjalnym czasie Georgia Maybe Time. o częstych wojnach i zamieszkach między Gruzją a Rosją. O Szewardnadze i Saakaszwili. O czaczy, o monastyrach na szczycie gór, o niebezpiecznych drogach, o tańcu tradycyjnym i nowoczesnej muzyce. O 6833 do Batumi kiedy to porwali samolot. O herbacianych polach. O Katarzynie, która kiedyś kochała pewnego Mamukę. I o wielu innych ciekawostkach i wspomnieniach Ani i Marcina Mellerów. Ja nie jestem podróżnicza – jestem odludkiem i domatorem ale lubię czytać o takich właśnie miejscach i wspomnieniach. I mam chęć zrobić chinkali. Bardzo polecam książkę Ani i Marcina Mellerów pod tytułem „Gaumardżos”.