Gallant

"(.. .) - Dom taki jak ten ma bogatą historię, a to zawsze oznacza sporo duchów. Ale to wcale nie jest złe - dodaje, pakując z powrotem apteczkę. - Duchy były kiedyś ludźmi, a ludzie są rozmaici, dobrzy, źli i ci pomiędzy. Oczywiscie, może niektóre duchy straszą, ale inne, jak sądzę, tylko obserwują, żałując, że nie mogą pomóc."

◇◇

"To sen, najwspanialszy, jaki miała, toteż boi się przebudzić. Pije ten widok oczami, jakby umierała z pragnienia, rozpaczliwymi haustami, aż zmusza się, żeby przestać, odetchnąć i kosztować dalej, teraz już małymi łykami. Mówi sobie, że przecież będzie na to jeszcze czas, że nie jest tu tylko przelotnym gościem."

▪︎▪︎

Z całą pewnością jest to nietuzinkowa opowieść. Pełna sugestywnych, działających na wyobraźnię opisów, mroczna baśń z niezwykłą bohaterką, która jest inna niż wszyscy, i nie mam tu na myśl tego, że jest niema.

Weszłam w tę historię bez większych oczekiwań, jednakże posępny klimat i intrygująca fabuła pochłonęły mnie od pierwszej strony.

Magia, duchy i niepokojące tajemnice, to na początek, a dalej jest jeszcze lepiej.

Idealna książka na listopadowe wieczory.

❝𝐆𝐀𝐋𝐋𝐀𝐍𝐓 𝐕.𝐄. 𝐒𝐂𝐇𝐖𝐀𝐁❞

🥀Książka jest cudownie napisana, wciąga od pierwszych stron.

Autorka także odwaliła świetną robotę opisując bohaterkę która nie mówi a miga.

Uważam ze książka jest idealna na jesienne wieczory, jest tez napisana w bardzo przystępny sposób, a rozdziały są krótkie co przyspiesza czytanie.

🥀Odczuwałam każda emocje Olivii. Jest bardzo dopracowaną postacią. Nie dość ze wnętrze książki jest ciekawe i ma istny klimat Toma Burtona lub obrazów Beksińskiego (a bynajmniej w mojej głowie jak czytałam) to jej wydanie jest istnym gotyckim i mrocznym dziełem sztuki a okładka i ilustracje nadają intensywności do klimatu jaki już tworzy sam tekst.

🥀Jest dokładnie tym czego potrzebowałam w ostatnich dniach! Zaspokoiła mój czytelniczy głód w 100% 😊

Ocena: 5/5⭐ !!!

Olivia Prior wychowywała się w szkole dla dziewcząt, za jedyną pamiątkę rodzinną mając dziennik swojej matki. Poza tym nie wie nic, nie wie gdzie jest jej matka, kim są członkowie jej rodziny i czy są gdziekolwiek na świecie. Aż do momentu, gdy dostaje list podpisany przez swego wuja i zapraszający ją do powrotu do domu do Gallant. Gallant, przed którym matka w swych zapiskach ją ostrzegała...

W tym roku po raz pierwszy spotkałam się z piórem V. E. Schwab, przy lekturze Mrocznej krypty, i muszę przyznać, że kolejne spotkanie również utrzymało poziom. Przed rozpoczęciem czytania zastanawiałam się jak wypadnie mój odbiór książki przeznaczonej dla młodszych odbiorców, ale okazało się bardzo udane!

Droga Olivii nie była łatwa, a szczególnie utrudniającym wszystko faktem było to, że Olivia nie mówi. Choć dla mnie początkowo było to szokiem, to później z upływem stron oswoiłam się z taką sytuacją i starałam się zrozumieć jej działania. Brak komunikacji werbalnej nie sprawił, że książka na tym straciła. Olivia miała ogrom spostrzeżeń i pomysłów, a w jej głowie wciąż pojawiały się nowe pomysły na odkrycie zagadki Gallanta, stąd też nie sposób było się nudzić.

V. E. Schwab ma lekkie pióro, ciekawą wizję świata i pomysły, które w mojej ocenie zrealizowała na piątkę. W trakcie lektury bawiłam się świetnie i mimo że przeczytałam już wiele książek dla młodzieży, to i tak dałam się zaskoczyć autorce! Nie bez powodu o autorce jest głośno - w jej głowie roi się od pomysłów, które realizuje w kolejnych tytułach. I choć jej książki są w pewnym stopniu magiczne, to nie sposób zarzucić autorce powielania pomysłów i krążenia w jednym świecie. Każda nowa książka to osobna historia, która zachwyca.

"Gallant" to porywająca, choć milcząca historia, która kryje w sobie mroczną tajemnicę. Do tego jest stosunkowo krótka, a mimo tego wciąga i nie chce wypuścić ze swych objęć. Autorka przygotowała dla nas zakończenie otwarte, które zastanawia mnie do teraz, bo możliwości jest tak wiele! Z drugiej strony żałuję, że historia ta nie ma kontynuacji i po cichu liczę na odwiedzenie kogoś ze świata Olivii w innej książce.

Gallant to z pozoru tylko klimatyczna, mroczna powieść o walce z demonami i pogonią za poskromieniem samotności. Jednak za murem fabularnym, tak jak w Gallancie, kryje się druga, metaforyczna strona tej historii.

Olivia marzy o rodzinie, wychowując się w szkole dla dziewcząt. Pewnego dnia, otrzymuje list zapraszający ją do Gallant - jej rodzinnej posiadłości. Olivia nie może się doczekać, by poznać tajemnice swojej rodziny oraz mrocznego domu, który skrywa niejeden sekret.

Jestem absolutnie zakochana w klimacie tej książki. To nastrojowa historia, idealna na wieczory, gdy chcemy sprzedać swoją duszę za garść dreszczyku i wyśmienity styl pisania, do którego już przyzwyczaiła nas osoba autorska z jej innych dzieł.

Przez całą powieść towarzyszył mi silny niepokój. Martwiaki, niczym wyjęte z filmów Tima Burtona wstrząsają swoją obecnością bardziej czytelników niż główną bohaterkę.

Postać Olivii jest intrygująca, wspaniale wykreowana i pasuje idealnie do melancholijnej atmosfery książki. Brak dużej ilości dialogów spowodowanych przez cechę głównej bohaterki i dbałość o szczegóły w oddaniu nastroju, jaki panuje w książce, potęguje tylko lęk podczas jej czytania.

Osoba autorska pięknie ubrała śmierć i przemijanie w obraz zniszczonego domu i demonów, a Olivię jako symbol tętniącego życia, nowego pokolenia, które tchnie energię w domowe ognisko.

Mimo że książka jest króciutka, oprócz budzącego grozę klimatu znalazło się miejsce na dynamiczną akcję, odkrywanie swoich korzeni oraz momenty wzruszenia.

Pióro Victorii Schwab jeszcze nigdy mnie nie zawiodło.

🌹„Gallant” V. E. Schwab

Olivia Prior dorasta samotnie w szkole dla dziewcząt, nie znając swojego pochodzenia ani krewnych. Ogromną niespodzianką jest zatem list zapraszający ją do posiadłości Gallant, gdzie podobno ma wuja.

Jednak na miejscu, okazuje się, że nikt na nią nie czeka, a kuzyn reaguje na jej widok złością. Za to dom… cóż, nie jest zwykłą rodzinną posiadłością. Ponieważ Gallant ma swoje drugie oblicze niby tak podobne, a jednak zupełnie inne.🥀

„I pozostaniesz bezpieczna, dopóki będziesz się trzymać z dala.”

🍁Jesieniary łączmy się i czytajmy „Gallant”!

Klimatyczna, gotycka, nieco mroczna, wręcz horrorowa i niesamowicie tajemniczna, taka właśnie jest tak książka!

Akcja płynie powoli, snuje się jak cień, budując niesamowitą atomsferę. Styl i język są bardzo przyjemne, przez tę historię się płynie.

Gdyby to był film, nakręciłby go Burton, ale skoro to książka mogła ją stworzyć jedynie cudowna Victoria. Myślę, że już po opisie widać, że to 110% Schwab w Schwab. Każdy, kto lubi styl autorki, nie powinien czuć się zawiedziony.

„Spojrzenie jego mlecznobiałych oczu wędruje ku drugiej stronie, przez drugi ogród aż ku drugiemu domowi”

Całość zasnuta jest mgłą mroku i mimo tego, że to krótka książka, niespiesznie płynie naprzód. Samo zakończenie jednak, przyspiesza i staje się znacznie bardziej akcyjne. Z jeden strony uwielbiam, kiedy wiele się dzieje. Z drugiej, przez to końcówka nieco traci na tym niepowtarzalnym klimacie.

Niemniej uwielbiam tę powieść! Nie będzie to może moja ukochana książka autorki (to miejsce należy do Addie), ale genialnie mi się ją czytało.

„Ktoś z Priorów zawsze musi czuwać u bramy.”

𝗕𝘂𝘁 𝘁𝗵𝗲 𝘁𝗿𝘂𝘁𝗵 𝗶𝘀, 𝗱𝗲𝗮𝘁𝗵 𝗶𝘀 𝗲𝘃𝗲𝗿𝘆𝘄𝗵𝗲𝗿𝗲. 𝗗𝗲𝗮𝘁𝗵 𝗰𝗼𝗺𝗲𝘀 𝗳𝗼𝗿 𝘁𝗵𝗲 𝗿𝗼𝘀𝗲𝘀 𝗮𝗻𝗱 𝘁𝗵𝗲 𝗮𝗽𝗽𝗹𝗲𝘀, 𝗶𝘁 𝗰𝗼𝗺𝗲𝘀 𝗳𝗼𝗿 𝘁𝗵𝗲 𝗺𝗶𝗰𝗲 𝗮𝗻𝗱 𝘁𝗵𝗲 𝗯𝗶𝗿𝗱𝘀. 𝗜𝘁 𝗰𝗼𝗺𝗲𝘀 𝗳𝗼𝗿 𝘂𝘀 𝗮𝗹𝗹. 𝗪𝗵𝘆 𝘀𝗵𝗼𝘂𝗹𝗱 𝗱𝗲𝗮𝘁𝗵 𝘀𝘁𝗼𝗽 𝘂𝘀 𝗳𝗿𝗼𝗺 𝗹𝗶𝘃𝗶𝗻𝗴?

🏚 Pewnego dnia Olivia Prior otrzymuje list zapraszający ją do powrotu do domu — do posiadłości Gallant. Informacja o tym, że nie jest na tym świecie sama i posiada rodzinę, wydaje się spełnieniem marzeń. Kiedy przybywa na miejsce, okazuje się, że nikt tam na nią nie czeka. Dziewczyna jednak wie, że Gallant skrywa wiele tajemnic i jest zdeterminowana, by je odkryć.

🏚 Eh... Nawet nie wiem, co powiedzieć o tej książce. Na pewno nie była ona 'moja'. Uwielbiam czytać o tej porze roku mroczne fantasy - przyprawiające o dreszcze, powodujące niepokój i takie uczucie mentalnego uwierania. Tu tego nie było. Albo było, tylko za mało jak na moje oczekiwania.

🏚 Za mało było szkoły *ten etap był tak szybko pominięty, że aż szok*, jakiś szczegółów dotyczących martwiaków *Olivia je widzi i po co drążyć temat🙃* i o rodzinie Priorów *dałabym się pokroić za prequel!*. Lubię dużo wiedzieć, a tu nie miałam w co się wgłębić.

🏚 Momentami podobał mi się styl Schwab *który już zauroczył mnie w 'Niewidzialnym życiu Addie LaRue'*, a momentami miałam wrażenie, że czytam opowiadanie dziecka z podstawówki. Niecodzienne połączenie, ale nic na to nie poradzę. Na pewno znajdzie swoich zwolenników, ale ja do nich nie należę.

🏚 Przechodząc do przyjemniejszych rzeczy, nasze wydanie jest tak piękne i dopracowane, że aż nie mogę o nim nie wspomnieć. Wszelkie rysunki, pamiętnik czy sama okładka przypominająca w dotyku stare książki - CUDO! Mogłabym siedzieć z egzemplarzem w ręku i je miziać🙈🤣

🏚 Podczas lektury wpadł mi w oko komentarz, że akcja 'Gallanta' byłaby dobrą grą komputerową i zgadzam się z tym w 100%. Każda scena wraz z zakończeniem nadawała się na grę fabularną, gdzie wcielamy się w postać Olivii. Aż bym zagrała😈

🏚 Miałam nadzieję, że 'Gallant' będzie lepszy od Addie LaRue, ale nie tędy droga🤷🏻‍♀️

„Niektórych przyzwyczajeń trudno się oduczyć.

Jestem taka szczęśliwa.

I przerażona.

Okazuje się, że możemy podążać razem we dwoje, ręka w rękę.”

V.E. Schwab ma to do siebie, że każda jej książka ma niesamowity i jedyny w swoim rodzaju klimat. Tak było w przypadku Addie LaRue i tak jest teraz, w przypadku „Gallanta”.

Ale najpierw króciutkie wprowadzenie:

Olivia mieszka w sierocińcu i jedyną rzeczą, jaka pozostała jej po zmarłej matce jest pamiętnik z rysunkami ukazującymi jej końcowe zatracenie i szaleństwo. Inne dziewczęta ją również odbierają jako niespełna rozumu, bo nie jest w stanie wydobyć z siebie żadnego dźwięku i jako jedyna widzi coś. Martwiaki. Pewnego dnia jednak, los się do niej uśmiecha i tajemniczy wuj przysyła list do sierocińca, w którym prosi ją aby wróciła do domu. Domu, w którym jak się okazuje rzekomego wuja już dawno nie ma, a na jego miejscu mieszka kuzyn, który jej nie chce wraz ze starszą parą, która w każdy możliwy sposób stara się ukryć przed nią prawdę o Gallancie i tym, dlaczego na noc tak szczelnie zamykają wszystkie okna i drzwi…

Jest mrocznie, jest tajemniczo, jest wzruszająco. Przez „Gallanta” się płynie. On wciąga do siebie i zamyka za nami drzwi, bez możliwości ich otwarcia, aż do samego końca powieści. Czytając, do samego jednak końca, miałam poczucie deja vu, jakbym gdzieś to już widziała. Trochę może w „Za niebieskimi drzwiami”, albo w „Koralinie i tajemniczych drzwiach”? Nie jestem pewna. Nie zmienia to faktu, że wątki Martwiaków, Cieni, tajemnicy Gallanta i Pana Domu, czy prawdziwej historii jaka kryła się za rysunkami w pamiętniku matki szalenie mnie porwały, zaciekawiły i kiedy wszystko się wyjaśniło, w żadnym stopniu nie czułam się rozczarowana. Jedyne co bym zmieniła, to ilość opisów, których było naprawdę dużo i dodałabym trochę więcej dramaturgii w decyzjach bohaterki w kontakcie z Panem Domu. Pomimo tego, myślę, że oprócz cudownego wydania, „Gallant” może zachwycić naprawdę wiele osób treścią.

Idealna książka na jesień nie istn… A jednak!

Olivia Prior od zawsze marzyła o ciepłym domu, pięknym ogrodzie i kochających rodzicach. Niestety taka wizja może pozostać jedynie w marzeniach. Od dziecka wychowuje się w szkole dla nieprzystosowanych dziewcząt. Jej życie jest nudne, codziennie robi to samo, codziennie musi wysłuchiwać bełkotu nauczycielek i codziennie myśli o jej prawdziwych rodzicach. Jedyną rzeczą jaka jej po nich pozostała jest pamiętnik matki z listami do jej ojca.

Któregoś razu Olivia otrzymuje tajemniczy list zapraszający ją do rodzinnego domu – do Gallanta. Nareszcie będzie miała rodzinę, własny pokój i piękny ogród. Wszystkie jej marzenia mogą się spełnić, ale kiedy przybywa na miejsce okazuje się, że nikt na nią nie czekał, a w szczególności jej kuzyn Matthew. Dziewczyna widzi, że każdy skrywa przed nią jakieś tajemnice. W końcu to nie jest normalne, że widzi Martwiaki błąkające się po korytarzach Gallanta…

„Olivio, Olivio, Olivio (…) pozostaniesz bezpieczna, dopóki będziesz się trzymać z dala od Gallanta.”

To książka wielce niebezpieczna. Jest w niej coś przyciągającego, co sprawia że jesteśmy świadkami niewytłumaczalnych zdarzeń z pogranicza jawy i snu. Ten wszechobecny mrok wciąga nas do Gallanta, zamyka w pokoju pełnym tajemnic i nie wypuszcza dopóki nie doświadczymy klątwy strzeżonej od wieków przez rodzinę Prior. Razem z Olivią poznajemy tajemnice zniknięcia jej rodziców, niezwykle osobliwy mur i ciernie róż, które żyją własnym życiem. Nic nie jest takie jakie wydaje się na pierwszy rzut oka.

Właśnie odkryłam kolejną książkę 10/10. Zakochałam się w tym barwnym języku, zauroczył mnie oniryczny klimat i zachwyciło przepiękne wydanie. Tak jak Victoria Schwab zadbała o fabułę, tak wydawnictwo zadbało o oprawę graficzną.

Olivia mieszka w Merilance - ponurej Szkole dla Nieprzystosowanych Dziewcząt, gdzie wiele lat temu zostawiła ją pogrążona w szaleństwie matka. Dziewczyna nie mówi, przez co wszyscy traktują ją jakby sama również była szalona. Choć zna język migowy, nikt w szkole nie zadał sobie trudu, by go poznać i się z nią porozumieć. Rówieśnice nazywają ją Duchem Merilance i a Olivia nieco je przeraża. Sama z resztą zadbała o taką reputację i udowodniła koleżankom, że nie warto z nią zadzierać.

Olivia jest buntowniczką, z przyjemnością łamie zasady i marzy o ucieczce. Okazja by opuścić Merilance pojawia się jednak sama, wraz z listem od nieznanego wuja.

✍️📜"Chcemy Cię z powrotem. Potrzebujemy Cię. (...) Nie możemy się doczekać Twojego powrotu".

Problem w tym, że rodzinna posiadłość, Gallant, jest jedynym, przed czym przestrzegała ją matka w swoim pamiętniku. Nie ostrzegała jej przed snami, cieniami, czy martwiakami, które dziewczyna widzi. Zostawiła tylko jedno ostrzeżenie:

✍️📗"Pozostaniesz bezpieczna, dopóki będziesz się trzymać z dala od Gallanta"...

CO ZNAJDZIECIE W KSIĄŻCE?

🕯️🌹Mroczny, gotycki klimat

🖤✨Estetykę dark academia

🏚️🧱Ponure, pełne tajemnic domostwo

👩🏻🤐Milczącą główną bohaterkę

👻😱Trochę paranormalnych straszydeł

💌✍️Piękny poetycki język

Nie spodziewałam się, że ta historia będzie tak straszna! Wszystko za sprawą klimatu, który wyczarowała autorka. Jest ponuro, mrocznie i smakowicie gotycko. Gallant pełen jest tajemnic, duchów i mrocznych zakamarków. Kiedy Olivia przekracza próg domu, robi się coraz dziwniej i mrocznej. Z jakiegoś powodu, Gallant doprowadza do szaleństwa mieszkających w nim ludzi. Dlaczego Priorowie mieszkają w nawiedzonej posiadłości? Dokąd prowadzi tajemnicza brama, której muszą strzec? Co stało się z rodzicami Olivii i czy ją również czeka podobny los? Przekonajcie się!

Każda z książek napisanych przez V. E. Schwab ma swój niepowtarzalny styl i klimat. Każda kolejna powieść jest o czym innym, a jednak wszystkie mają wspólny mianownik. W jej nieoczywistych, lekko baśniowych historiach należy doszukiwać się drugiego dna i to zawsze ono jest w nich najbardziej jasne i najważniejsze.

Tym razem Schwab zabiera czytelnika w mroczną podróż do ogromnej rezydencji, która dość ponurym, choć szalenie interesującym kształtem przyzywa do siebie bohaterkę. Szybko okazuje się, że dom zamieszkuje troje niezwykłych indywiduów oraz zgraja całkiem strasznie wyglądających Martwiaków. I właśnie tam trafia Olivia, dziewczynka, która nie ma rodziców, a do tej pory wychowywana była w szkole dla dziewcząt. Dziewczyna cieszy się z rodziny, którą zyskała, ale szybko okazuje się, że nie znajdzie tu szczęścia, jeśli nie rozwiąże kilku zagadek: kim właściwie jest i dlaczego nie wolno zaglądać za mur z żelazną bramą.

Tej książce bliżej do klimatu opowieści braci Grimm, niż do baśniowych, lekkich utworów z morałem Andersena. Nie oznacza to jednak, że książka jest nudna czy nieciekawa. Co to to nie. W tej prostej historii bowiem, można dostrzec tak wiele dwuznaczności i wskazówek, że zachwyt miesza się tu ze zdziwieniem.

Na wszystko jest tu czas. I na wzruszającą opowieść o dziecku wychowującym się bez rodziców, i na niezwykle romantyczną acz trudną miłość, ale też na zaufanie, przyjaźń i oddanie oraz na poszukiwanie siebie, które tak naprawdę stanowi oś całej tej historii.

Na kanwie dziecięcej tragedii i przerażającego, nieco podobnego do Sandmana, okrutnego Pana Cieni, autorka zbudowała historię, która utwierdza w przekonaniu, że warto dążyć do prawdy, nawet jeśli ta jest przerażająca, lub jeśli dotarcie do niej będzie bolesne.

Wydanie tej powieści jest jak najwspanialsza, artystyczna uczta. Piękne, choć niepokojące ilustracje, celne cytaty, fragmenty pamiętników i baśniowo-horrorowy klimat. To cudowna, z lekka snująca się opowieść o sile i determinacji, a także dążeniu do celu mimo wszystko. Młodzież (choć nie tylko) będzie zachwycona!

"Gallant" to kolejna publikacja, która została przeze mnie przeczytana w ramach akcji "Czytania z Wiedźmami". Jednocześnie było to moje pierwsze spotkanie z twórczością V.E.Schwab. Czy udane?

Tym razem przenosimy się do świata dorastającej w szkole dla dziewcząt Olivii Prior, która nie wie nic o swojej rodzinie i pochodzeniu. Jedyną rzeczą, która w jakiś sposób wiąże ją z jej przodkami, jest dziennik z nieco niezrozumiałymi zapiskami jej matki. Za sprawą listu, który trafia do placówki, w której dziewczyna przebywa, dowiaduje się, iż przynajmniej jeden członek jej rodu żyje i pragnie sprowadzić ją do tytułowego rodzinnego domu, o którym Olivia nie miała pojęcia.

Kiedy dziewczyna przybywa na miejsce, okazuje się, że nikt z mieszkańców posiadłości na nią nie czeka, a wujek, który rzekomo wysłał do niej list, nie żyje od przeszło roku, o czym dobitnie informuje ją jej kuzyn Matthew. Mężczyzna jednocześnie nakazuje Olivii natychmiastowe opuszczenie jego dom. Jednak dziewczyna nie zamierza dać się tak łatwo wyrzucić z miejsca, z którym od samego początku czuje pewnego rodzaju więź.

Olivia nielal od razu zdaje sobie sprawę z faktu, iż Gallant skrywa wiele tajemnic. Jest zdeterminowana, aby poznać je wszystkie, szczególnie gdy przez przypadek odkrywa, że w murze ogradzającym posiadłość znajdują się drzwi, do alternatywnej rzeczywistości. Czy dom, który znajduje się po drugiej stronie, pozwoli jej znaleźć odpowiedzi na nurtujące ją pytania? Czy tajemnicza postać, która jest władcą tamtego domu, wykorzysta dziewczynę do własnych celów? Która z posiadłości okaże się bliższy sercu Olivii? Odpowiedzi na te pytania, znajdziecie w książce "Gallant" autorstwa V.E.Schwab.

Muszę przyznać, że z początku miałam mieszane uczucia, jeżeli chodzi o tę publikację. Pierwsze rozdziały i cały pobyt Olivii w Marilance strasznie mnie nudziły, a jedyną interesującą rzeczą w tej części książki były Martwiaki, które dziewczynka spotykała w zasadzie na każdym kroku. Mocno rozczarowało mnie to w jaki sposób osoba autorska przedstawiła zachowanie wychowawczyń, które zostały opisane bardzo stereotypowo. Zamiast wspierać dziewczynki w trudnej sytuacji, jaka ich spotkała, wręcz rzucały im kłody pod nogi, by jeszcze bardziej uprzykrzyć im pobyt w ośrodku. A już szczególnie pastwiły się nad główną bohaterką, która w dodatku jest osobą niepełnosprawną. Nie pochwalam takiego zachowania w realnym świecie, dlatego również nie popieram utrwalania takich wzorów w literaturze.

Dalej było już nieco lepiej. Gdy Olivia opuściła Marilance i trafiła do swojego rodzinnego domu, akcja zaczęła nabierać nieco tempa. Stała się tajemnicza i klimatyczna, chociaż osobiście brakowało mi dreszczyku emocji, którego spodziewałam się po takiej historii. Myślę, że gdyby opisy zdarzeń i uczuć, które towarzyszyły bohaterom, byłyby opisane bardziej szczegółowo, odbiór całości historii byłby zdecydowanie lepszy. Oczywiście jest to tylko moje odczucie i być może jestem już też po prostu za stara na tego typu historie, ponieważ uważam, że dla młodszych odbiorców "Gallant" byłaby zdecydowanie bardziej mroczny i wywoływałaby w czytelnikach zdecydowanie więcej emocji.

Jeżeli natomiast chodzi o mnie, to tak naprawdę polubiłam tę historię dopiero pod koniec, gdy akcja nabrała rozpędu, a kuzynostwo wreszcie zaczęło współpracować, by zmierzyć się z tym, co kryło się po drugiej stronie muru. Żałuję, że całej historia nie była taka od początku, ponieważ zdecydowanie bardziej trafiłaby w mój gust.

Chociaż historia nie do końca spełniła moje oczekiwania, muszę przyznać, że książka została naprawdę pięknie wydana. Wprawdzie nie miałam w rękach papierowej wersji, ale widziałam to już po wersji elektronicznej. Dlatego, jeżeli nadal wahacie się, czy sięgnąć po tę publikację, uważam, iż warto, chociażby po to, by zobaczyć jej wnętrze.