Gabinet doktora Spinozy

"Gabinet doktora Spinozy" to książka wyróżniająca się na tle innych azjatyckich powieści niosących wyciszenie, pocieszenie czy nadzieję. Być może wynika to z osobistych doświadczeń autora Sosuke Natsukawy, który z zawodu jest lekarzem - podobnie jak bohater jego najnowszej powieści.

#recenzja #współpracabarterowa

Głównym bohaterem powieści obyczajowej "Gabinet doktora Spinozy", której akcja rozgrywa się w Kioto, jest

Tetsuro Omachi. Kiedyś pracował w szpitalu uniwersyteckim, odnosił sukcesy i wróżono mu wielką karierę. Niestety jego ukochana siostra Nana zmarła, pozostawiając po sobie synka Ryūnosuke. Tetsuro dla dobra siostrzeńca zmienia miejsce pracy - teraz leczy pacjentów w małym szpitalu oraz świadczy wizyty lekarskie w domach pacjentów paliatywnych. Zmiana stylu życia umożliwia mu opiekę i wychowywanie siostrzeńca. Rozmowy ze współpracownikami, a przede wszystkim z pacjentami, często będącymi na granicy życia i śmierci stają się podstawą do rozważań filozoficznych na temat sensu życia, leczenia i granic możliwości współczesnej medycyny. Tetsuro wielokrotnie odwołuje się w swoich przemyśleniach do życia i propagowanych idei europejskiego filozofa Barucha Spinozy, który go inspiruje.

Dlaczego warto sięgnąć po tę książkę?

"Gabinet doktora Spinozy" jest historią o wyborach, o odpowiedzialności i sile więzów rodzinnych, o solidarności zawodowej (ale takiej w pozytywnym znaczeniu), o walce człowieka z chorobą i o odchodzeniu, o możliwościach medycyny i jej ograniczeniach. Filozofia życia Tetsuro Omachiego uczy, że nie wszystkie problemy można rozwiązać, ale nawet w sytuacjach trudnych czy beznadziejnych można odnaleźć sens, spokój i wdzięczność.

Czytajcie, bo warto!

✨️Kto i za co pokocha?

Ta książka jest wspaniała i nie mieści się w mojej głowie, że można jej nie pokochać. Po pierwsze, jeśli lubisz literaturę japońską, to już samo to sprawi, że obdarzysz tę powieść sympatią. Po drugie, jeżeli jesteś fanką/em książek z wątkami medycznymi, to witaj w domu. Po trzecie, jeżeli cenisz sobie literaturę piękną, to miłość do "Gabinetu doktora Spinozy" masz jak w banku. To pięknie napisana historia, w której przeplatają się tematy życia oraz śmierci, do których Natsukawa podchodzi z wielkim szacunkiem.

Pokochasz za postać doktora Tetsuro Omachi, empatycznego i zaangażowanego w swoją pracę wybitnego, a przy tym bardzo skromnego lekarza.

✨️Czy ja pokochałam?

Bardzo i jestem szczerze zachwycona tą powieścią. Czytałam dwie poprzednie książki autora z serii "O kocie...", ale to jest zupełnie inny kaliber. Sosuke Natsukawa pisząc tę książkę, korzystał z własnego, dwudziestoletniego doświadczenia pracy lekarza. I to widać i to czuć. Bo kiedy na tapet brany jest jakiś medyczny przypadek, to jest on potraktowany z profesjonalizmem i wnikliwością, ale co najważniejsze, to my jako czytelnicy nie zostaliśmy zalani trudną medyczną terminologią. Mam wrażenie, że w takich momentach dla autora, odbiorca książki jest równy pacjentowi, któremu należy w sposób jasny wytłumaczyć, o co w danej chorobie chodzi.

Ta książka łączy literaturę piękną, nieco refleksyjną, nieco filozoficzną (nie ma nudy!) z literaturą medyczną. W tej drugiej odnajdzie się każdy laik będący ciekaw różnorodnych zagadnień związanych z funkcjonowaniem szpitala i w ogóle z opieką nad pacjentem (głównie poruszane są tu aspekty pracy gastroenterologa), ponieważ zostały one przedstawione w sposób bardzo przystępny i obrazowy.

Pokochałam tę książkę za to, że jest klarownym i konsekwentnym obrazem lekarza-empatycznego profesjonalisty i lekarza-zwykłego człowieka, który po tragicznej śmierci siostry musiał zrezygnować z dalszego rozwijania kariery, aby zająć się siostrzeńcem. Praca w małym szpitalu daje mu satysfakcję, a on sam jest wzorem do naśladowania dla kolegów i koleżanek po fachu. Tetsuro wielokrotnie zadaje sobie pytania natury filozoficznej dotyczące życia i śmierci oraz granic gdzie kończy się sens dalszego leczenia, a zaczyna akceptacja tego, co nieuchronne.

✨️Czy polecam?

Nie mam wątpliwości co do tej polecajki. To spokojnie poprowadzona, refleksyjna, ale też bardzo autentyczna opowieść o pracy lekarza, o bezsilności, trudnych wyborach i ciągłym zawieszeniu między tym, co moralnie etyczne a decyzjami pacjentów. Wbrew tej trudnej tematyce, ta powieść jest niezwykle ciepła i dająca ukojenie.

“Bez względu na to, jak bardzo rozwija się medycyna, nie sprawia ona, że ludzie stają się silniejsi. Technologia nie ma mocy, by pokonać ludzki smutek. Odwagi i otuchu nie mozna przepisać w aptece. Marzymy o szczęściu, chcemy mieć je w zasięgu rąk, a ono znika w jednej chwili, bezpowrotnie unicestwione z powodu okrucieństw tego świata. To, co możemy zrobić, polega na czymś zupełnie innym [...] Chodzi o to, żeby włożyć płaszcz sąsiadowi drżącemu z zimna w ciemności”*

*cytat pochodzi z książki “Gabinet doktora Spinozy” Sosuke Natsukawa wyd. Flow books

"Gabinet doktora Spinozy" - Sosuke Natsukawa (Wydawnictwo Flow Books)

"Nawet jeśli choroba jest nieuleczalna, nawet jeśli pozostało niewiele czasu, ludzie nadal mogą żyć szczęśliwie."

Tetsuro Omachi, niegdyś utalentowany lekarz z obiecującą karierą, po rodzinnej tragedii porzuca zawodowe ambicje i podejmuje pracę w niewielkim szpitalu, jednocześnie wychowując osieroconego siostrzeńca. Spotkania z pacjentami oraz współpraca z pełną ideałów stażystką sprawiają, że zaczyna na nowo zastanawiać się nad sensem medycyny, cierpienia i własnych życiowych wyborów.

Medycyna to temat, po który w popkulturze sięgam bardzo rzadko. Poza serialem „Hoży doktorzy” właściwie nie miałem z nim większej styczności, a już szczególnie w kontekście japońskiej kultury pracy. Tym większym powiewem świeżości okazała się historia Tetsuro. To jedna z tych książek, które czyta się z przyjemnością od pierwszej do ostatniej strony. Cztery przedstawione opowieści nie wywołały u mnie łez, ale pozostawiły po sobie melancholię i skłoniły do refleksji nad ulotnością życia. Przez lata gromadzimy ludzi, wspomnienia i doświadczenia, aż nagle przychodzi chwila, w której wszystko się zmienia i jakoś trzeba nauczyć się żyć dalej. Szczególnie wątki dotyczące śmierci osób starszych i schorowanych skłoniły mnie do przemyśleń na temat przeżywania żałoby.

Kiedy zmarł mój dziadek, który nie był już samodzielny i przeżył więcej niż wynosi średnia długość życia w Polsce, nie odczuwałem przede wszystkim smutku. Miał za sobą długie życie, a śmierć jest przecież nieuniknioną częścią ludzkiego losu. „Gabinet doktora Spinozy” sprawił jednak, że zacząłem zastanawiać się nie tyle nad samym odchodzeniem, ile nad tym, co po nas zostaje. Było to dla mnie doświadczenie wręcz terapeutyczne, pozwalające spojrzeć na własne życie z większym dystansem.

Tetsuro Omachi to bohater, którego zapamiętam na długo jako jednego z najlepiej napisanych protagonistów w japońskiej literaturze, jaką miałem okazję poznać. Jest niezwykle autentyczny i łatwo zrozumieć, dlaczego niektóre jego cechy chciałoby się naśladować. Pewnym problemem okazała się natomiast liczba pozostałych postaci. W zależności od relacji bohaterowie zwracają się do siebie raz imieniem, raz nazwiskiem, przez co łatwo się pogubić. Chętnie zobaczyłbym na początku książki krótki spis postaci. Dodatkowo sam Omachi bywa nazywany „Machim”, co początkowo również wprowadzało mnie w konsternację.

Nie czytałem jeszcze „O kocie, który ratował książki”, ale po lekturze tej powieści wiem, że będzie to jedna z moich najbliższych książkowych decyzji. Nowa książka Natsukawy to piękna, ciepła i melancholijna opowieść, która angażuje emocjonalnie i skłania do przemyśleń. Po zamknięciu ostatniej strony miałem poczucie, że był to bardzo wartościowy czas i lektura, która w pewnym stopniu mnie wzbogaciła. Z przyjemnością polecam „Gabinet doktora Spinozy” wszystkim miłośnikom literatury japońskiej oraz spokojnych, refleksyjnych historii.

PS. Spinoza nie jest bohaterem tej powieści. To autentyczny filozof, a jego sposób myślenia wyraźnie pobrzmiewa w podejściu Tetsuro Omachiego do życia i swoich pacjentów.

Czy w życiu ważniejsza jest ilość czy jakość? To pytanie towarzyszyło mi przez całą lekturę tej książki.

Główny bohater rezygnuje z prestiżowej pracy w dużym szpitalu i wybiera niewielką placówkę, aby móc zaopiekować się swoim siostrzeńcem. To właśnie ta decyzja sprawia, że zaczyna dostrzegać coś, o czym tak łatwo zapominamy, że nie zawsze wyścig szczurów, kolejne sukcesy i praca na akord są tym, co naprawdę daje poczucie spełnienia.

Doktor Omachi poświęca swoim pacjentom czas, uwagę i szacunek, a to często okazuje się cenniejsze niż najlepsze leczenie. A pacjenci odwdzięczają mu się jak mogą, czasami dokonując różnych wyborów.

To piękna, spokojna opowieść o życiu, chorobie i czasie, który każdemu z nas został dany. Pokazuje, że nie wszystko da się naprawić i nie na wszystko mamy wpływ. Ale nawet wtedy można odnaleźć w sobie spokój, nauczyć się wdzięczności i doceniać każdą chwilę.

Najbardziej poruszył mnie moment, gdy starsza pacjentka mówi doktorowi, że wkrótce umrze. A on z niezwykłym spokojem odpowiada: „W porządku, po prostu proszę się nie spieszyć.” To jedno zdanie zostało ze mną na długo. Jest w nim tyle czułości, akceptacji i nadziei, że trudno o nim zapomnieć.

To nie jest książka pełna spektakularnych zwrotów akcji. To historia, która płynie spokojnie i zostawia czytelnika z ważnymi pytaniami o to, jak chcemy przeżyć własne życie. I właśnie za tę mądrość oraz ciepło bardzo ją doceniam. No i też jestem łasuchem jak główny bohater :)

Moja ocena: 8/10