Fix Me (barwione brzegi)

♡Recenzja♡

Premiera 01.05.2025 r.

„Fix me” – Natalia K. Polonek

Współpraca reklamowa z @wydawnictwo_kdw

Motyw:

◇Przepracowanie traumy

◇Krwawa zemsta

◇Slow burn

◇Przyjemni i ciepli bohaterowie

Już pierwsze strony mocno mnie zaskoczyły. Autorka zrzuciła na mnie wielka bombę, która już na samym początku wywołała salwę gniewu, niemocy i płaczu. Poczułam stan bohaterki każdą cząstką siebie i zastanawiałam się jak uda jej się dalej żyć. Savannah po latach poradziła sobie z tym co ją spotkało, ale nadal pozostały blizny. Jednak zostaje nadal uśmiechnięta, ale zachowawcza. Boi się pewnych rzeczy, ale nigdy się nie poddaje. Ma w sobie siłę i odwagę na która niewielu by było stać. W stosunku do nowych znajomości jest ostrożna, ale nie zamyka się na nie. A kiedy poczuje, że może komuś w pełni zaufać, to potrafi to zrobić. Nie wiem czy po tym co przeszła, to byłabym w stanie tak zaufać, a ona się nie boi.

Hunter jest dojrzałym mężczyzną na którego barkach ciąży wiele zobowiązań. Jego głowa ciągle musi być w gotowości na nowe wyzwania. Był zbyt młody żeby to wszystko udźwignąć, ale małymi krokami daje radę. Jest odpowiedzialnym facetem, który wie jak powinni się postąpić w przypadku trudnej sytuacji. Jeśli chodzi o relacje damsko-męskie to próbuje swoich sił, ale nie jest nachalny. Wie kiedy powinien przestać, wie kiedy powinien zostać i przytulic i wie kiedy powinien wysłuchać.

Bardzo podobała mi się kreacja bohaterów, bo byli zwyczajni, ludzcy i z takimi problemami. Nikogo nie udawali, to co czuli to mówili i mieli w sobie złość. Rozumieli wiele sytuacji, czyli tak jak powinien każdy z nas reagować. Niestety nie każdy trafia na takie osoby. Od takich bohaterów można się wiele nauczyć np. słuchać innych, dawać czas kiedy ktoś sam będzie chciał się otworzyć, pytać nawet jak to niewygodne, i przede wszystkim być przy tej osobie.

Historia jest bardzo trudna bo porusza ciężkie tematy i potem sposób radzenia sobie z traumą. W miedzy czasie pojawi się niebezpieczeństwo w postaci krwawej zemsty i wyjdzie na jaw tajemnica sprzed lat. Nie wszystko jest takie jakim by się wydawało. Stare rany nie raz zostaną jeszcze odkryte, a ból w tym towarzyszący będzie umocnieniem. Podziwiam bohaterkę i w tym momencie stała się moją bohaterką. Przeszła długą drogę aby stać się tym kim jest teraz. Nie jedną osobę, by to załamało.

Autorka ma wspaniale ciepłe pióro, które otoczy nas niczym kocyk poprzez szczere rozmowy, ale też wyrwie gwałtownie, gdy się zadzieje coś strasznego. Umie zachować wszystko w tajemnicy, chociaż małe znaki się już pojawiają, wiec można domniemywać o co chodzi. Ale bardzo polubiłam jej styl pisania. Opisy pełne i szczegółowe, bez zbędnej długości, a dialogi treściwe i długie. Nie ma między nimi zachwiań, są chwile ciszy, ale też i długich rozmów, nie tylko o sobie, ale też o teraźniejszych sprawach.

Pokochałam tę historię cała sobą i serce jest przy bohaterach. Musicie ją przeczytać i na własnej skórze poczuć to wszystko co ja. Nie będziecie żałować.

10/10❤️

#smoczyca_poleca

„Fix me” to miała być urocza młodzieżówka, która miała dać mi wytchnienie po poprzedniej książce. Jakież było moje zdziwienie, kiedy autorka już w prologu zaserwowała mi fabularnego liścia w twarz 😳

Savannah jest świetnie rokująca pływaczką, ale jedno włamanie do jej domu niszczy jej marzenia. Po kilku latach terapii, dziewczyna próbuje ułożyć sobie życie na nowo i zaczyna pracę jako asystentka trenera pływania w szkole. Jej samochód niestety ulega awarii i w ten oto sposób trafia na Huntera, który miał być zieloną flagą tej książki. Dlaczego napisałam „miał być”? to już musicie przeczytać sami.

Jest to historia o bolesnych decyzjach, wychodzeniu z traumy, a także o drugiej szansie i umiejętności wzięcia odpowiedzialności za swoje czyny. Bardzo mi się podobało, że właśnie ten aspekt był podkreślony, a także fakt, że dochodzenie do siebie po traumatycznych wydarzeniach to bardzo długi proces. W świecie, gdzie młodzi ludzie uczeni są chodzenia na skróty i że wszystko powinno być już i natychmiast taka lekcja jest naprawdę wartościowa. Podobał mi się też motyw „aktywnego strzelca” - ty już z perspektywy nauczyciela - bo mam wrażenie, że trochę u nas w szkołach zapomniano o takim zagrożeniu. Jestem ciekawa ilu młodych ludzi (i nauczycieli) wiedziałoby, jak się zachować 🤔

Czy było coś, do czego mogłabym się przyczepić? Tak, jeśli byłaby to powieść dla dorosłego czytelnika, natomiast uważam, że na poziom literatury YA młody czytelnik dostał tyle, ile powinien, bez wchodzenia w dodatkowe, niekiedy brutalne, szczegóły. A wierzcie mi, jest tam nad czym myśleć 🥺🥺🥺 Jak dla mnie pozycja obowiązkowa i dla nastolatków, i - myślę że - rodziców.

Ja ze swojej strony bardzo polecam.

🛠️💔 Fix Me autorstwa Natalii K. Palonek to historia, która wdziera się pod skórę cicho, ale bez litości. To nie jest klasyczny romans z cukierkowymi dialogami i przewidywalnym happy endem. To opowieść o bólu, stracie, kruszeniu się i mozolnym składaniu siebie na nowo. Tytuł doskonale oddaje istotę tej książki – to krzyk z wnętrza kobiety, która próbuje znów uwierzyć, że życie może być czymś więcej niż przetrwaniem.

🛠️💔 Savannah to dziewczyna, która przeszła przez piekło, a teraz nie tyle żyje, co funkcjonuje. Każdy jej dzień to próba – jak nie dać się złamać kolejnym wspomnieniom, jak oddychać, kiedy wszystko boli. Napięta relacja z ojcem, który wciąż próbuje wepchnąć ją z powrotem w dawną siebie, tylko pogłębia ranę. I wtedy pojawia się Hunter. Nie jako wybawiciel, nie jako książę na białym koniu, ale jako ktoś, kto też nosi swoje demony i nie udaje, że ich nie ma.

🛠️💔 Ich relacja rozwija się powoli, bez przymusu. Każde zbliżenie to dla Savannah wyzwanie, każda rozmowa to krok do przodu lub trzy kroki wstecz. Autorka nie idealizuje tego związku. Pokazuje, jak trudno zaufać, kiedy wszystko, co znasz, to lęk i wstyd. Hunter, choć spokojny i troskliwy, nie jest wolny od przeszłości. Jego historia także porusza i uświadamia, że trauma nie zna płci ani wieku. Natalia K. Palonek nie unika trudnych tematów. Wręcz przeciwnie – otwiera je z chirurgiczną precyzją. Trauma seksualna, przemoc psychiczna, izolacja społeczna, ale też nadzieja, odwaga i potrzeba bliskości. Wszystko to splata się w opowieść, która zamiast nas bawić, ma nas zatrzymać i zmusić do refleksji. A przy tym wszystkim nie traci literackiej lekkości – język autorki jest naturalny, emocjonalny, chwilami surowy, ale nigdy przerysowany.

🛠️💔 Dużym atutem powieści są bohaterowie drugoplanowi – nie tylko wspierają fabułę, ale też pokazują, jak bardzo nasze otoczenie może wpływać na proces zdrowienia. Relacje rodzinne, zwłaszcza z ojcem, są bolesnym, ale bardzo realnym tłem. Tak samo jak decyzja Savannah o podjęciu kursu samoobrony – nie jako deklaracja siły, ale desperacki akt odzyskiwania kontroli nad swoim ciałem.

ㅤ

🛠️💔 Jedynym zgrzytem może być zakończenie – otwarte, nieco urwane, pozostawiające niedosyt. Choć wielu czytelniczkom da przestrzeń na własne interpretacje, niektóre mogą poczuć frustrację. To jednak nie zmienia faktu, że historia Savannah i Huntera zostaje w głowie długo po przeczytaniu ostatniej strony. Może nawet zbyt długo, jeśli miałaś w życiu chwile, które odbierają głos i pewność siebie.

ㅤ

🛠️💔 Fix Me to książka, która nie daje prostych odpowiedzi. Zamiast tego zadaje pytania, które powinny padać częściej: jak wspierać kogoś po traumie? Czy cierpienie nas definiuje? I czy miłość może naprawdę leczyć? To nie jest łatwa lektura, ale z pewnością potrzebna. Dla każdej kobiety, która kiedykolwiek czuła się złamana, niezrozumiana, wycofana. I dla tych, które chcą wiedzieć, jak być przy kimś w milczeniu i cierpliwości.

Lubicie książki pełne emocji?

Ja bardzo!

Nie zliczę ile razy „Fix me” od @nataliapalonek sprawiło, że moje serce się zatrzymało.

Ta dziewczyna ma talent do tworzenia emocjonujących historii!

Na wstępie warto zaznaczyć, że nie jest to lektura dla każdego. Już na pierwszych stronach mamy ostrzeżenie, które warto wziąć sobie do serca. Nie jest to słodka historia, w której książę na białym rumaku ratuje swoją księżniczkę z opresji i żyją długo i szczęśliwe, chociaż faktycznie, Savannah zostaje uratowana z opresji przez… mechanika. Nie, to nie tak jak myślicie. Ta relacja nie pójdzie od razu w dobrą stronę. Dziewczyna zmaga się z przeszłością, która odbija się na jej teraźniejszości. Przeszła ona prawdziwe piekło, które tkwi w niej od lat i zmieniło ją, jako osobę.

Podoba mi się to, że @nataliapalonek nie napisała przesłodzonego romansu, w którym bohaterowie zakochują się w sobie od pierwszego wejrzenia. Savannah to „wyjątkowa” postać, pełna sprzeczności. Nigdy nie wiadomo, czego można się po niej spodziewać. Jest nieufna i zraniona przez życie. Ważnym elementem tej lektury jest również jej relacja z ojcem, jej dawnym trenerem, zwróćcie na to koniecznie uwagę.

Po drugiej stronie stoi Hunter. Mężczyzna również nie ma idealnego życia. Wychowuję samotnie nastoletnią siostrę i poświęca jej się całkowicie. Wydaje się być idealny. Jego relacja z naszą główną bohaterką rozwija się niespiesznie, powoli. Lubię, który jest tak bez zbędnego pośpiechu. Para poznaje się, uczy się siebie wzajemnie. Ich relacja jest świetna! Kocham te ich żarty, to jak spędzają ze sobą czas.

@nataliapalonek stworzyła wyjątkową historię. Tak jak mówiłam, nie jest to przesłodzony romans, a głęboka opowieść o życiu, złych wyborach i traumach. Nie jest ona łatwa, ale zdecydowanie warta poznania. Jest to jeden z tych tytułów, który pozostanie w moim sercu na zawsze.

Jeśli jeszcze zastanawiacie się, czy po nią sięgnąć, to spójrzcie tylko na to piękne wydanie. I co? Czujecie się przekonani? 😎