Fire Force. Tom 24

POPKulturowy Kociołek:

Dzielni strażacy doskonale zdają sobie sprawę z tego, że zbliża się moment, w którym będą musieli zmierzyć się z naprawdę groźnym przeciwnikiem. Nic więc dziwnego, że każdy przygotowuje się na tę potyczkę, najlepiej jak potrafi. Początkowe rozdziały mangi pokazują nam między innymi trening Shinry pod czujnym okiem Benimaru czy wykucie nowego ostrza dla Arthura. Swoje pięć minut ma tutaj również kapitan Obi oraz Shou, w którego sercu zachodzi dosyć poważna zmiana pchająca go w kierunku pewnych działań.

Fabuła mangi stanowi tu głównie wstęp do nowej porcji ognistej widowiskowości. Sama akcja pojawia się tu bowiem dopiero pod sam koniec, zachęcając czytelnika do szybkiego sięgnięcia po kolejną odsłonę.

Autor największą uwagę czytelnika skupia tu na wyjaśnianiu pewnych scenariuszowych tajemnic oraz odkrywaniu kwestii powiązanych z narodzinami sekty Świętego Słońca. Nie boi się on przy tym sięgać po pewne wątki filozoficzno-teologiczne, które dobrze dopasowuje do samej treści i podaje je w przystępnej formie.

Kolejny również raz duże znaczenie dla samej treści mają charyzmatyczni bohaterowie. Ohkubo świetnie prezentuje ich złożoność i ciągle trwającą walkę ze swoimi słabościami czy wewnętrznymi demonami. Całości tej treści dopełnia lekka dawka humoru, który tym razem pojawia się częściej niż w poprzedniej odsłonie....

OSTATNIA MSZA

I can feel the heat risin'

Everything is on fire

Today is a painful reminder

Of why we can only get brighter

The further you put it behind ya

But right now I'm on the inside

Lookin' out, 'cause

- Eminem & Sia

Na pełnej petardzie – a może należałoby powiedzieć na pełnym ogniu – leci sobie ten tomik. Akcja na kilku frontach i poziomach, wydarzenia z epicko-dynamicznym zacięciem, no dzieje się, dzieje, a jeszcze serio jest na co popatrzeć, bo autor tym razem nie żałuje nam też i spokojniejszych plansz, na których można na dłużej zawiesić oko. Więc już dwadzieścia cztery części za nami, a ja nadal czuje się, jakby ta seria wciąż najlepsze miała przed sobą i co raz odsłaniała kolejne, coraz to fajniejsze karty. A to optymistycznie nastraja na przyszłość.

Wielki kataklizm nadciąga. Shinra stara się lepiej opanować Adolla Link, a tymczasem święty miecz Arthura wreszcie udaje się dokończyć. Pora na przemianę, pora na ostatnią mszę i odliczanie do wielkiego, tragicznego końca. I na pewnego wroga.

Nie napiszę w tym miejscu nic odkrywczego ani oryginalnego, bo i po co. Leci to wszystko na przód, gna przed siebie, pędzi i właściwie nic więcej nie potrzeba, by naprawdę dobrze się bawić. Siada czytelnik, bierze taki tomik do ręki i już wpada. Odkłada dopiero po skończeniu – no ja tak mam – bo ta akcja, to jak to wszystko dociska gaz do dechy wciąga i nie pozwala się nudzić ani przez chwilę. No i właśnie o to chodzi.

Po mangi takie, jak ta sięgam, jak sięgam po filmy Michaela Baya czy Rolanda Emmericha. Nie liczysz na realizm ani oryginalność, sens też nie ma większego znaczenia – choć w przypadku „Fire Force” muszę dodać, że to nie jest głupie, jak większość filmów tych twórców – po prostu chcesz się dobrze bawić, chcesz dramatyzmu i czegoś do śmiechu, chcesz by widowiskowe sceny zalewały cię ze wszystkich stron, by było imponująco i epicko… No i to właśnie mam tu, z taką lekkością serwowane, z wyczuciem i w ogóle.

No i ładnie to graficznie wypada. Bo bez tego by wrażenia nie robiło, no bo jak. Można by pisać o wielkich wydarzeniach, ale nie widząc ich należycie przedstawionych, co z tego by wyszło? Ale tu przedstawienie jest dobre, nie wybitne, ale jednak miłe dla oka i ogólnie sympatyczne. Ot jak cała ta manga.