Figurka z porcelany

„Nic, co raz zostało rozbite, nawet po sklejeniu nie będzie już nowe. Blizny zostaną na zawsze.”

Poznajemy Igę, kobietę czterdziestoletnią, która nie potrafi, nie może i nie umie pozostawić swojej bolesnej przeszłości za sobą. Wychowywała się w patologicznym domu. Jej ojciec całe życie znęcał się nad nią i jej matką fizycznie i psychicznie. Bardzo dobrze się uczyła, skończyła studia, pracując, jako sprzedawca w księgarni poznaje Piotra. Pomimo ostrzeżeń ze strony matki, dziewczyna całkowicie traci dla niego głowę. Biorą ślub, już wkrótce okazuje się, że mąż niczym nie różni się od ojca. W piekle z gotowanym przez męża, trwa kilka dobrych lat, po wpływem pasierba, nabiera wewnętrznej odwagi i rozwodzi się ze swoim oprawcą. Mijają kolejne lata, na jej drodze staje Adam…

Czy Iga da radę i odnajdzie w końcu spokój, szczęście i miłość u boku Adama? Akcja powieści toczy się swoim rytmem, niepokoi, szokuje i niesie sprzeczne emocje. Z szczerością i realizmem mamy ukazany portret psychologiczny kobiety, która wielokrotnie została złamana przez najbliższych ludzi. Poznajemy ją, jako małą dziewczynkę i razem z nią przemierzamy jej życiowe ścieżki. Odczuwamy jej strach, niepewność, bezsilność razem z nią cierpimy. Czułam ogromną potrzebę, aby ją wesprzeć, przytulić, dać nadzieję. Postać matki, która zaciska zęby, znosi kolejne razy, jest upokarzana i niszczona na każdym kroku, z uporem maniaka tkwi przy swoim oprawcy. Dlaczego ta kobieta nie podejmie walki o godne życie dla swojego jedynego dziecka, skoro dla siebie nie chce?

Temat przemocy fizycznej i psychicznej dominuje w całej powieści. Skomplikowana relacja między oprawcą, a ofiarą. Precyzyjnie, krok po kroku zaplanowany plan kata, aby zniszczyć, złamać, całkowicie od siebie uzależnić swoją ofiarę. Mechanizmy, jakimi posługuje się oprawca. Ogromne spustoszenie i spaczony obraz postrzegania codzienności przez osobę krzywdzoną. Poczucie bycia gorszym, bezwartościowym człowiekiem. Strach i niepokój paraliżują, pod ich wpływem podejmowane decyzje są błędne, złe i koło się zamyka. Odrzucanie pomocy, życie w swoim zamkniętym, wypaczonym świecie. Czy dla Igi jest jakakolwiek nadzieja na normalność?

Potrzebna, wartościowa, mądra, trudna, opowieść o kobiecie, którą zdominowała bolesna przeszłość. O przemocy domowej powinno się mówić głośno, tylko w ten sposób możemy z nią walczyć. W ilu domach za zamkniętymi drzwiami dzieją się takie straszne rzeczy? Nie każdy ma w sobie odwagę, siłę, aby przeciwstawić się swojemu katowi. Powieść daje do myślenie, nie można obok niej przejść obojętnie. Polecam, Tatiasza i jej książki :)

Nie mogę powiedzieć, że wymarzyłam sobie tę lekturę, wydawnictwo mnie nią zaskoczyło. Czy żałuję? Kompletnie nie 💚

Iga to kobieta, która wyrosła w toksycznym domu. Naturalną koleją losu trafiła na mężczyznę, który zgotował jej piekło w małżeństwie. Po iluś latach walki o związek decyduje się na życie w samotności i spokoju. Tylko czy jest w stanie go zaznać? Co zrobi gdy na jej drodze pojawi się Adam.

Autorka w prawdziwy sposób oddała emocje jakie targają taką osobą. Wszystkie lęki i obawy, strach przed miłością do innych i nienawiść do samej siebie. To nie jest proste zostawić za sobą całe dekady potwornego życia i zdecydować, że od dzisiaj będę żyć inaczej, od dzisiaj będę szczęśliwa. To tylko myśl ale jak ją zrealizować kiedy każda komórka Twojego ciała krzyczy nieeeee......

Rewelacyjnie napisana powieść o emocjach. Może być książką, która pokaże Ci jak daleko jesteś od tego miejsca lub pomoże zrozumieć innego człowieka. Jakikolwiek powód jest dobrym powodem by ją przeczytać.

Autorka pokazała jak przeszłość może niszczyć teraźniejszość. Zrobiła to w sposób delikatny i wyjątkowy. To książka gdzie jest wiele bólu i cierpienia a jednak nie to jest jej sednem. Niesie w sobie o wiele więcej. Pozwala zrozumieć Igę ale i inne osoby będące w tak trudnym położeniu.

@agata_bizuk_oficjalnie wielkie gratulacje. Rewelacyjna znajomość tematu i niezwykły talent przelewania słów na papier. Nie byłam w stanie oderwać się od lektury, chciałam więcej i więcej. Chciałam wierzyć, że Iga jest w stanie pokochać siebie.

Czy tak się stało? Przeczytajcie sami...

Nieraz słyszeliśmy stwierdzenie "być kruchym jak porcelana". Czy jest to atutem czy wręcz przeciwnie słabością, którą ktoś będzie mógł wykorzystać?

W najnowszalej książce Agaty Bizuk Poznajemy Igę, której życie w domu rodzinnym nie było usłane różami.

Przemoc psychiczna i fizyczna ze strony ojca towarzyszyła jej każdego dnia.

Wychodząc za mąż miała nadzieję na lepsze, szczęśliwe życie. Niestety ON postanowił zgotować jej piekło na ziemi. Marzenie o byciu szczęśliwą i kochaną prysło jak bańka, a rozwód miał zapoczątkować nowe życie.

Kobieta przestaje wierzyć w siebie, w lepsze jutro. Nie wierzy, że może być kiedykolwiek szczęśliwa. Czy jej serce roztrzaskane na milion kawałków kiedyś zostanie sklejone?

Nigdy nie mów nigdy. Na jej drodze staje Adam. Czy będzie to kolejna powtórka? Czy powróci ból i strach? Być może los z niej zadrwi kolejny raz? A może będzie nareszcie szczęśliwa?

Autorka stworzyła idealny portret psychologiczny bohaterki.

Czytając książkę miałam wrażenie jakbym czytala prawdziwą historię. Zastanawiałam się czy ta książka jest na faktach?

Oczywiście, że mogłaby. Wiele kobiet żyje w takich toksycznych rodzinach, brnie w związki, które powinny się dawno skończyć.

Iga jest naszą tytułową figurką z porcelany.

Krucha, wrażliwa, chce być tylko kochana i szczęśliwa. Bohaterka jest prawdziwa, szczera, doświadczona przez życie, ciepła i naturalna.

Kobiety walczcie o siebie, nie dajcie się nikomu krzywdzić.

Polecam z całego serca książkę.

Iga nie miała łatwo. Jej dzieciństwo pełne było strachu i przemocy. Ojciec znęcał się nad nią i  jej matką jednocześnie wkładając im do głowy, że są nikim, a bez niego sobie nie poradzą. By wyrwać się z domu wychodzi za mąż ale niestety okazuje się że jej mąż jest dokładnie taki sam. Nieoczekiwanie bohaterka otrzymuje wsparcie od kogoś od kogo nigdy by się jej nie spodziewała. Ale czy będzie potrafiła zaufać drugiej osobie? Czy potrafi być szczęśliwa ?

„Figurka z porcelany” to niezwykle trudna i poruszająca książka pełna demonów z przeszłości, strachu i bezsilności. Autorka porusza problem przemocy domowej, alkoholizmu oraz problemów dzieci, które wychowywały się w takich toksycznych warunkach. W niezwykle obrazowy sposób zostało pokazane jak nasze dzieciństwo wpływa na nasze życie. Pokazuje, iż często dramaty dzieją się za zamkniętymi drzwiami, a idealna rodzina jest tylko taka z pozoru. Całość zmusza do refleksji. Pokazuje również jak ludzie potrafią udawać na zewnątrz choć w zaciszu domowym dzieje się dramat. Autorka fantastycznie nakreśliła tutaj portret psychologiczny bohaterki, to jak siebie widzi, jak zakłada maskę dla innych by prawda nie ujrzała światła dziennego. Książka pozwala również zrozumieć zachowanie oraz postepowanie ofiar przemocy. Krytykować z  boku zawsze łatwo ale czy my sami potrafimy zawalczyć o siebie? Czy będziemy mieli tyle siły? To niezwykle autentyczna i przejmująca historia, która w dobitny sposób pokazuje jak toksyczne relacje wpływają na nasze postrzeganie swojej osoby, a gdy nie wierzymy w siebie to tak naprawdę odbija się na naszym życiu, decyzjach i wyborach

"Figurka z porcelany" Agata Bizuk.

Praktycznie na każdym spotkaniu autorskim z czytelnikami pisarze mówią nam, że pisanie daje im bardzo wiele przyjemności i satysfakcji. Oczywiście jest to naturalne, ponieważ w przeciwnym razie zapewne nie poświęcaliby temu, co robią ogromu swojego czasu i pracy. Jednak dziś spróbujemy przyjrzeć się niejako drugiej stronie medalu pracy twórczej autora. Nie zawsze bowiem jest ona tak łatwa, prosta i przyjemna, jakby to się mogło wydawać. Jak można się domyślać, wszystko zależne jest od tematu, którego w danej książce podejmuje się autor. Dlatego ja zawsze niezmiennie powtarzam Wam kochani, że jestem pełna podziwu i uznania dla tych z nich, którzy znajdują w sobie siłę, aby na kartach swoich książek zmierzyć się z naprawdę ciężkimi tematami, które niestety są często bardzo ponadczasowe i aktualne. Dzieją się gdzieś bardzo blisko nas i są opisem ludzkich dramatów rozgrywających się za zamkniętymi drzwiami domów pozornie idealnych rodzin. Nie dalej, jak wczoraj rozmawiałam na ten temat z moją znajomą, która stwierdziła, że przecież autorowi nikt nie narzuca, o czym ma pisać, więc po prostu niech nie podejmuje się tak ciężkich emocjonalnie tematów, a wówczas, problem radzenia sobie z trudnymi emocjami podczas pisania książki sam się rozwiąże. Owszem jest to bardzo proste rozwiązanie pójścia po linii najmniejszego oporu. Autorzy jednak doskonale wiedzą, że słowo ma wielką moc, która może stać się impulsem do zmian na lepsze dla wielu osób, które przeżywając piekło we własnym domu, nie dostrzegają dla siebie szansy na wyrwanie się z jego czeluści. Wszyscy oni mocno wierzą w to, że ich książka może pomóc, komuś odzyskać nadzieję i zobaczyć, że w swoim cierpieniu nie są sami. Ja również mocno w to wierzę i uważam, że takie książki są bardzo potrzebne, dlatego przychodzę do Was z recenzją najnowszej książki Agaty Bizuk „Figurka z porcelany”, która już teraz mogę powiedzieć była dla mnie lekturą niezwykle trudną, lecz bez wątpienia niezmiernie wartościową i niezwykle potrzebną.

Autorka opisując losy Igi, głównej bohaterki swojej książki zdecydowała się zerwać zasłonę milczenia wobec przemocy w rodzinie i jego wpływu na dorosłe życie dziecka dorastającego w toksycznym i patologicznym domu. Nie będę opisywała Wam koszmaru, jakim było dzieciństwo i okres dorastania dziewczyny, ponieważ chcę, abyście sami doświadczyli ciężaru krzywdy, bólu, upokorzenia i strachu, którymi naznaczona była jej codzienność. Powiem tylko, że Pani Agata w bardzo przejmujący i bezkompromisowy sposób ukazała schemat życia rodziny, w której niepodzielną władzę sprawuje ten dla ludzi z zewnątrz idealny mąż i ojciec. Tylko nasza bohaterka wie, jak wiele masek pozorów musiały nosić ona i jej matka, aby prawda o tym, jakim potworem jest jej ojciec, nie ujrzała światła dziennego. W momencie, kiedy my czytelnicy stajemy się obserwatorami jej obecnego życia, czas spędzony z rodzicami jest przeszłością, która jednak nie poszła w niepamięć. Ciągle jest w niej żywa i niszczy ją na naszych oczach. Szansą na nowe lepsze życie miał być dla naszej bohaterki Piotr, już teraz były mąż naszej bohaterki, z którym małżeństwo niestety stało się jedynie przedłużeniem gehenny doznanej wcześniej od ojca, ale o tym przeczytajcie już sami, sięgając po książkę.

Ja natomiast chciałabym, abyśmy teraz postarali się wspólnie bardziej zrozumieć postępowanie i zachowania osób, które są ofiarami przemocy, po to, abyśmy przestali krytykować ich wybory i podejmowane decyzje. Łatwo jest bowiem ferować wyroki i mówić komuś, jak powinni żyć, samemu nigdy nawet przez chwilę nie będąc na ich miejscu. Spójrzmy zatem na życie ich oczami i rozpatrzmy kilka kwestii. Często, słyszymy stwierdzenie: „Nie rozumiem, jak można godzić się na takie życie i nie walczyć o siebie”. Otóż moi kochani można, jeśli tak, jak Iga nie zna się innego życia. Jeśli jest się przesiąkniętym przemocą. Kobieta od dziecka słyszała, że jest beznadziejna, głupia i do niczego się nie nadaje. I uwierzcie mi, że jeśli mówi to rodzic, a więc osoba najważniejsza w życiu dziecka, to takie słowa zostają w nim na zawsze, zaczyna w nie wierzyć. Co więcej, sam siebie również tak postrzega. Iga dorosła i w związku z Piotrem, który stał się najbliższą jej osobą, słyszy dokładnie to samo. Co za tym idzie siłą rzeczy winy za to, co dzieje się w jej małżeństwie dopatruje się w sobie. Zaczyna tłumaczyć swojego oprawcę, będąc przekonaną, że to ona znowu zrobiła coś, co sprowokowało jego agresywne zachowanie. Ponadto, co może się wydać paradoksalne i niezrozumiałe, musicie wiedzieć, że osoby, które latami doświadczają przemocy, doskonale znają schemat następujących po sobie wydarzeń, co daje im pewien rodzaj swego rodzaju kontroli w przewidywalności tego, co będzie się działo. Najpierw będzie bił i upokarzał, potem przepraszał i mówił, że nie wie, jak to się stało. Przecież ją kocha. Może nawet przyniesie kwiaty i tak do czasu następnego pretekstu, by uderzyć. Znany strach jest dla ofiar przemocy w ich odczuciu lepszy, niż najmniejsza nawet niepewność.

Po rozwodzie Iga nie chce mieć nic wspólnego z mężczyznami, ale los ma względem niej inne plany i stawia na jej drodze Adama. Nasza bohaterka próbuje ułożyć sobie życie na nowo, jednak doświadczenia z przeszłości nie pozwalają jej wierzyć w to, że Adam może ją naprawdę kochać. Stara się zasłużyć na jego miłość, próbując przysłowiowo go zagłaskać, ale gdy mężczyzna otwarcie mów o swoich uczuciach, do głosu na nowo dochodzą lęk i niepewność. Koniecznie przekonajcie się, czy kobiecie uda się uciszyć tkwiące w niej obawy i przyjąć ofiarowaną jej miłość.

W moim odczuciu „Figurka z porcelany” jest bardzo silną formą przekazu dla wszystkich, którzy w samotności czterech ścian własnego domu przeżywają piekło przemocy, w której autorka wyciąga do nich rękę i mówi: Nie jesteście sami, nie obawiajcie się i nie wstydźcie mówić o krzywdzie, która Was spotyka. Niestety z przykrością trzeba powiedzieć wprost, że temat przemocy jest ciągle w naszym społeczeństwie w dużej mierze pomijany i zamiatany pod dywan. Tymczasem trzeba mówić o nim jak najgłośniej i jak najczęściej. Ta książka mimo całego, ciężaru, jaki ze sobą niesie, nie pozostawia nas bez nadziei. Daje wiarę w to, że takie osoby mają szansę zaznać upragnionego spokoju i miłości. Nie da się zapomnieć, ale można to wszystko przepracować. Choć będzie to niełatwy i długotrwały proces, możliwe jest, że kiedyś spojrzymy w lustro i pokochamy osobę, w której oczy patrzymy.

Nie ulega wątpliwości, że takie książki, jak „Figurka z porcelany” są bardzo potrzebne, bo nawet jeśli trafi w ręce, chociażby jednej osoby, która utożsami się z przeżyciami Igi i dzięki niej znajdzie choćby najmniejszą szansę wydostania się z tego zaklętego kręgu przemocy, to było warto. Z pewnością dla Pani Agaty była to bardzo trudna do napisania książka, ale ja jako człowiek i czytelnik z całego serca dziękuję za to, że odważyła się ten trud podjąć. Macie moje słowo, poradziła sobie doskonale. Z całego serca polecam Wam tę książkę. Wierzę w to, że nawet jeśli jej tematyka bezpośrednio Was nie dotyczy, to po jej przeczytaniu będziecie uważniej rozglądać się wokół siebie, bo być może gdzieś blisko Was jest ktoś, komu możecie pomóc. Pamiętajcie ta idealna rodzina, którą każdego dnia widzicie i podziwiacie, może być tylko bez zarzutu odegraną grą pozorów dla świata zewnętrznego.

[RECENZJA]

FIGURKA Z PORCELANY

Autor: Agata Bizuk

Wydawnictwo: Dragon

Premiera: 19.05.2021

Agata Bizuk – autorka poczytnych powieści obyczajowych, mieszkająca za granicą. Miałam okazję czytać serię ZIELONĄ. Tym razem pisarka sięga po trudny temat przemocy psychicznej i fizycznej oraz konsekwencji wychowywania się w rodzinie dysfunkcyjnej. Książka przypomina pamiętnik…

KOBIETA, KTÓRA BAŁA SIĘ KOCHAĆ. ŻYCIE, KTÓRE BOLEŚNIE JĄ DOŚWIADCZYŁO. NADZIEJA, KTÓRA NIE GAŚNIE NIGDY…

Iga wychowywana w toksycznym domu, przez przemocowego ojca, kiedy w końcu udaje jej się wyprowadzić, trafia do drugiego piekła, jakim jest małżeństwo z Pawłem. Kobiecie brakuje wiary w siebie, przytłaczają ją bolesne wspomnienia, trudno jej ruszyć z miejsca i zawalczyć o siebie. Wkrótce kobieta poznaje Adama. Czy tym razem uśmiechnie się do niej szczęście i los w końcu się odmieni? A może kolejny raz na swojej drodze spotka potwora, który zniszczy ostatnie pokłady nadziei na lepsze jutro? Iga to tytułowa figurka z porcelany – delikatna, krucha, piękna, wrażliwa. Od dziecka walczy z przeciwnościami losu, wielokrotnie się poddaje, ale nie traci też siły by ponownie zawalczyć.

FIGURKA Z PORCELANY to książka zupełnie inna niż seria ZIELONA. Historia podzielona jest na kilka części, każdy fragment ma osobny tytuł, bardzo trafnie dobrany do treści. Autorka sięgnęła po trudny temat, ale myślę, że poradziła sobie z tym bardzo dobrze. Sięga głęboko do ludzkiego serca, duszy i umysłu. Z pewnością dużo łatwiej pisze się o przyjemnych rzeczach, tutaj czytamy przede wszystkim o bólu, cierpieniu, szarej codzienności, braku pozytywnych perspektyw na przyszłość. Agata Bizuk stworzyła prawdziwą, szczerą, naturalną bohaterkę, złamana przez życie, wciąż odnajduje w sobie pokłady energii do stawiania czoła rzeczywistości. Czy uda jej się wyjść na prostą i poradzić sobie ze wspomnieniami? Czy kiedykolwiek pokocha siebie i otworzy się na miłość?

Bardzo podoba mi się okładka książki, idealnie odzwierciedla klimat tej historii oraz odczucia głównej bohaterki. Myślę, że mimo trudnej tematyki, warto sięgnąć po Figurkę z porcelany. Nie jest to lekka lektura, ale napisana w sposób przystępny dla Czytelnika. Podczas czytania mocno trzymałam kciuki za Igę, aby w końcu jej się udało. Sprawdźcie sami jak skończy się ta historia.

"Wolę więc zakładać maski, żeby nikt nie zauważył, w jak wielkim chaosie żyję. Dla Adama mam przepiękną, uśmiechniętą maskę optymistki. I niech tak zostanie."

‼️"Figurka z porcelany" to historia dziecka, kobiety, a później już dojrzałej osoby, wychowywanej w dysfunkcyjnej rodzinie. Przeplatane są wydarzenia z przeszłości i te, które dzieją się w czasie teraźniejszym. Stopniowo poznajemy, jak przeżycia z dzieciństwa, wpływają na dalsze życie głównej bohaterki, oraz umiejętność stworzenia własnej rodziny. Czytamy ją w podobnej formie co pamiętnik, więc osoby, które wolą więcej dialogów niż opisów, niestety mogą czuć się nieco zawiedzeni. Autorka porusza w tej historii bardzo ważne problemy społeczne i co może być dla niektórych czytelników przerażające, pokazana jest tutaj relacja, która niestety niejednokrotnie istnieje w prawdziwym życiu..

"- Cześć, Iga! Pięknie dziś wyglądasz. Kocham cię."

‼️Smutna, może nawet nieco przygnębiająca opowieść o kobiecie, która ma bardzo niską samoocenę i to właśnie przez to nie może zaznać szczęścia. Nie wierzy w siebie kompletnie, świat widzi tylko w białych i czarnych barwach, a najgorsze jest to, że nie pozwala na to, by ktoś ją pokochał. Spotkamy się w niej z dramatami rodzinnymi, okrutną przemocą wobec słabszych, zachwianym poczuciu własnej wartości i trudnym poszukiwaniu szczęścia. Bardzo często powielamy błędy naszych rodziców i to właśnie ta historia jest tego najlepszym przykładem.

Iga będzie miała szansę, by zaznać szczęścia, ale czy będzie umiała otworzyć na tyle serce, by ponownie się zakochać i pozwoli przede wszystkim,by ktoś pokochał ją?

Nowa powieść Agaty Bizuk "Figurka z porcelany" porusza tematy przemocy domowej nie tylko fizycznej ale i psychicznej i skutków życia w dysfunkcyjnej rodzinie.

Ta książka to trochę jak pamiętnik głównej bohaterki, dużo w niej o tym co czuje, co myśli, czego się boi i wspomnień z rodzinnego domu, które niestety nie był kolorowe.

Wspomnienia i życie Igi jest bardzo przytłaczające i depresyjne, pełno w niej bólu i nienawiści do samej siebie przez co nie potrafi żyć normalnie i czerpać z życia to co najlepsze, co powodowało u mnie złość na nią, że nie potrafi i nie chce wziąć się w garść i spróbować coś z tym zrobić.

Książka ta mimo, że ważna i porusza trudne tematy trochę mnie przytłoczyła, za dużo było analiz i powtarzania tych samych frazesów, brakowało mi więcej historii samej Igi, co momentami było nużące, bo o ile rozumiem (a w zasadzie nie rozumiem, bo na szczęście nie byłam w takiej sytuacji) ból i problemy z zaakcentowaniem siebie i problemach z zaufaniem, o tyle czytanie w kółko, że jest nic nie warta bywało irytujące.

Niestety ale trochę się zawiodłam, ponieważ sięgając po "figurkę z porcelany" spodziewałam się więcej opowieści o życiu w patologicznej rodzinie i stawaniu na nogi i radzeniu sobie z tym piętnem bycia dzieckiem z syndromem DDA niż psychologicznych analiz, bo w zasadzie książka to 395 stron użalania się nad sobą.

Mimo wszystko trzeba przyznać, że jest to powieść z ogromem emocji niestety głównie negatywnych, bo na happy end jako taki nie ma co liczyć, chociaż jest jakieś tam światełko w tunelu.

Iga miała wyjątkowo trudne dzieciństwo. Niby zwyczajny dom, oboje rodzice, ona jako dziecko nieodczuwająca specjalnie biedy, materialnych braków, to jednak nie działo się tam dobrze. Despotyczny, terroryzujący żonę i dziecko mężczyzna sprawił, że ta mała dziewczynka boryka się z problemami, jakich nie mają jej rówieśnicy. Przemoc fizyczna i psychiczna to jej codzienność. Kiedy udaje jej się wyrwać z tego domowego piekła, poznaje mężczyznę, który miał być jej obrońcą, towarzyszem, ukochaną osobą, a okazuje się być odbiciem jej ojca. Na szczęście kobieta ma w sobie siłę, by nie tkwić w tym związku. Wtedy poznaje Adama, i próbuje mu zaufać. Ich relacja nie jest łatwa, codziennie stają przed nowymi wyzwaniami. Jak wielki wpływ na życie Igi będą mieć wydarzenia z przeszłości?

Ta książka jest po prostu genialna, możecie to przeczytać już w mojej rekomendacji. Niewiele jest autorek, które potrafią tak wpłynąć na moją zdolność przeżywania czytanej historii. Zapytacie, czy płakałam? Nie. Ja chyba nie potrafię płakać, czytając książkę. Ja podczas czytania, czuję wręcz fizyczny ból, wczuwając się w postaci bohaterów. I dokładnie tak było tym razem.

Agata Bizuk mistrzowsko przedstawiła postać Igi. Najpierw jej przeżycia jako małej dziewczynki, jej zmysł obserwacji, poczucie winy za czyny ojca, próba chronienia matki, to jest bardzo mocne, i naprawdę ciężko sobie uświadomić, że to nie tylko wyobraźnia autorki, a takie rzeczy dzieją się naprawdę. Jakże dosadnie widzimy, jak mała dziewczynka tęskni za przyjaźniami, uśmiechniętą, spokojną, mamą. Jak kilkuletnie dziecko, mimo że nie ma wygórowanych potrzeb, widzi niesprawiedliwość w traktowaniu ojca, który ma ich gdzieś.

Postać oprawcy, bo nie umiem tego ująć inaczej, jest bardzo wiarygodna i chyba charakterystyczna co do takich typów. Na zewnątrz niby zwyczajny, elegancki pan pod krawatem, a za drzwiami własnego mieszkania tyran i dręczyciel słabszych, a do tego wyrachowany manipulant.

Autorka pokusiła się o pokazanie nam, jak może na człowieka wpłynąć takie udręczone dzieciństwo. Brak poczucia własnej wartości, o którym dzień w dzień ktoś nam przypomina i utwierdza, czyni w życiu człowieka ogromne spustoszenie. Dosłownie wbija w człowieka poczucie winy, że jest gorszy, że do niczego się nie nadaje i absolutnie nie zasługuje na coś dobrego w życiu. Spróbujcie tylko wyobrazić sobie coś takiego!

Ta książka nie jest tylko smutna. Nie myślcie sobie, że Agata napisała coś, co nie ma w sobie jakichś pozytywnych przesłań. Życie jej bohaterki nie jest tylko pasmem nieszczęść, bo są i dobre momenty kiedy pokazuje się słońce. Pytanie tylko, czy Iga zdobędzie się na to, by wpuścić te promyki do własnego życia?

Postać Adama, partnera tej młodej kobiety nie jest do końca oczywista. To mężczyzna nieco tajemniczy co podsyca ciekawość w czasie czytania. Jego zachowania, tajemnice czasem doprowadzają do wstrzymania oddechu. To bardzo ciekawy wybieg, bo czytelnik wciąż czeka na wielki finał.

"Figurka z porcelany" to powieść, która wstrząsa czytelnikiem, budzi sprzeciw, wywołuje ogrom emocji. Czytanie tej książki boli, ale i napawa nadzieją. Jestem pewna, że pisanie tej powieści autorka bardzo przeżyła, chyba że zupełnie nie znam naszej Agaty.

Koniecznie przeczytajcie tę książkę, bo jest tego warta!

„Jednak mój problem od zawsze polegał na tym, że za bardzo wierzyłam w to, że w każdym człowieku jest chociaż cząstka dobra. Że każdy potrafi się zmienić, wystarczy tylko dać mu na to szansę”.

Jedną z pierwszych rzeczy, na które zwróciłam uwagę jest konstrukcja książki. Każda z zatytułowanych części ma swoje odzwierciedlenie w dalszych rozdziałach. „Figurka z porcelany” to zarazem krucha, jak i trudna opowieść o życiu. O jego trudach i kruchości. Główna bohaterka jest kobietą doświadczoną przez los, który nie był dla niej łaskawy. Problemy, przemoc, zniewaga doprowadziły do tego, że sama staje się nieufna. Boi się okazywać emocje. Boi się zakochać i okazywać miłość. Tak naprawdę poznałam całe życie Igi, od wydarzeń z przeszłości po teraźniejszość. Z drugiej strony mam wrażenie, jakby wszystko działo się za szybko, jakby sama książka skończyła się zbyt szybko. Jednak im bardziej zagłębiam się w historię tym bardziej myślę, że nie dało się jej bardziej rozdrobnić (chyba chodzi mi o spowolnienie opisywanych wydarzeń), bo wyszłoby zbyt monotonnie. W każdym razie ten tytuł daje do myślenia pod wieloma względami, ale co ważniejsze pobudza najbardziej odległe zakątki duszy i sprawia, że one zaczynają czuć. Wszystkie te emocje i uczucia, których doświadczała Iga – ja przeżywałam razem z nią. Każde przemyślenie jakie wypływało z kolejnych akapitów rozkładałam na czynniki pierwsze. Ta książka to naprawdę wielka księga mądrości, takich po prostu życiowych, ludzkich i emocjonalnych. W jakimś stopniu, ja, jako czytelnik odbierałam te myśli personalnie. Jakby to wszystko było skierowane do mnie. Jakby ten cały ból i trauma w pewien sposób dotyczyły mnie, jako człowieka, który jest kruchy i pełen lęku. Myślę, że to wielka zaleta przelać na papier tyle trudnych emocji w taki sposób, żeby czytelnik brał je w sposób personalny. I uważam, że to największa zaleta tej książki, tej historii o ulotności chwil i pokochaniu siebie. Jest piękna, dramatyczna i naturalna – jak życie. A jednak najpiękniejszym czego doświadczyłam jest zakończenie. Po prostu – idealne.

Agata Bizuk w swojej najnowszej powieści podejmuje się tematu syndromu DDA, przemocy domowej (fizycznej i psychicznej), emocjonalnego i finansowego uzależnienia od oprawcy. O tych problemach wciąż zbyt mało się mówi. Ofiary nadal nie otrzymują należytej pomocy, a i same wstydzą się lub boją przyznać, że dzieje się coś złego.

Autorka przeplata teraźniejszość z przeszłością ukazując nam, jak wyglądało dzieciństwo i małżeństwo Igi. Najpierw nieczuły, wręcz kat ojciec, potem mąż tyran. Za zamkniętymi drzwiami piekło, a na pokaz przykładny obywatel. Ileż takich potworów jest tuż obok nas? Z pewnością wielu. Bardzo ciężko było mi czytać te wszystkie straszne opisy znęcania się i poniżania. Jednakże autorka wie, kiedy przystopować, a kiedy dodać mocniejszy akcent. W rezultacie fabuła pod każdym względem jest bardzo spójna, dopracowana i prawdziwa.

Postać Igi w moim odczuciu z pewnością należy do jednych z najbardziej i najciekawiej skonstruowanych osobowości, jakie miałam okazję spotkać w książkach. Autentyzm w jej kreacji można odczuć na każdej płaszczyźnie jaki ukazała nam autorka. To nie tylko wygląd, charakter, ale również jej zachowanie, wybory, obawy i lęki. Ogromnie poruszyła mnie jej historia, to co przeszła i jak to na nią wpłynęło.

Każdy z nas pragnie być kochanym, szczęśliwym, potrzebnym, akceptowanym. Jednak niestety nie zawsze jest to takie proste. Widzimy jak dzieciństwo i wydarzenia z tego okresu mają wielki wpływ na to, jak nasza bohaterka sobie radzi (choć w tym przypadku zupełnie nie radzi) jako dorosła kobieta. Jej niskie poczucie własnej wartości, brak wiary w to, że może ją ktoś pokochać i że sama to potrafi sięga praktycznie zera. Obserwujemy jej wątpliwości, miotanie się, ciągłe analizy tego, co zrobiła, a czego nie. Bardzo szybko ją polubiłam, współczułam, kibicowałam, by wszystko się jej poukładało, by pokonała strach i lęk.

"Figurka z porcelany" to niezwykle przejmujący obraz kobiety, której wydarzenia z przeszłości nie pozwalają zaufać i być szczęśliwą. Teraz, by się podnieść i zaznać szczęścia musi nauczyć się kochać samą siebie. Ale czy zdoła tego dokonać? Czy da sobie szansę na normalność? Polecam gorąco!

Co czuje małe dziecko, gdy w jego domu panuje przemoc? Co powinna zrobić matka, gdy ojciec jest agresywny?

Nie mamy wpływu w jakiej rodzinie przychodzimy na świat. Iga główna bohaterka powieści "Figurka z porcelany" pochodzi z patologicznej rodziny. Jej życie to niekończący się lęk i strach. Teraz jest dorosła, ale krucha jak porcelanowa figurka. Nie ma poczucia własnej wartości, nie umie budować zdrowych relacji z ludźmi. Ma dużo obaw. W przeszłości ojciec mówił jej, że jest nic niewarta, że jest nikim.

Dziewczyna poznaje Adama i próbuje stworzyć z nim związek? Czy znajdzie miłość i szczęście?

"Figurka z porcelany" to świetnie napisana powieść, pełna prawdziwych, niełatwych emocji. Dzięki autorce bardzo dobrze poznajemy psychikę Igi, jej relacje z matką, ojcem, oraz innymi ludźmi. Widzimy jak wielki wpływ na jej przyszłość ma koszmarne dzieciństwo.

To książka bardzo poruszająca i dająca do myślenia.

Recenzja przedpremierowa.

**

Życie Igi Małeckiej już od wczesnych lat dzieciństwa dyktowane było przez strach. Ojciec, który dla każdej małej dziewczynki powinien być autorytetem okazał się tyranem, bestią w ludzkiej skórze. Po tym gdy przez cały czas wpajano jej, że jest nieporadnym śmieciem, który nic nie znaczy po prostu zaczęła w to wierzyć. Po wyrwaniu się z samego środka piekła, w którym przyszło jej się wychowywać trafiła z deszczu pod rynnę. Pierwsze małżeństwo i kolejne życiowe fiasko. Schemat ten sam co wcześniej- przemoc, podporządkowywanie i słowa, które raniły bardziej niż nóż. W momencie, gdy nie wierzy, że mogłaby jeszcze kiedykolwiek być komuś potrzebna i znaleźć swoje szczęście, na jej drodze staje Adam. Człowiek, który może nie wpisuje się w jej wizualny kanon piękna, ale za to prezentuje sobą to, czego kobiecie od zawsze brakowało w swoim życiu. Czy ktoś, kto jest do granic możliwości zbrukany - przez osoby, które powinny stać za nią murem, zamiast wgniatać w ziemię- ma szansę na normalne życie? Czy tak bolesna historia przewiduje w ogóle happy end?

___________________________________________

No nieeee, próba nakreślenia Wam fabuły chyba mnie pokonała! Nawet nie wiecie jak bardzo swędziały mnie palce, by wyłożyć Wam jak najdrobniejsze szczegóły tej historii. Kontroluję się, ale przychodzi mi to z wielkim trudem, uwierzcie mi.

___________________________________________

Piszę tę recenzję na dwie godziny po lekturze, mając przed sobą planer z notatkami, które tworzyłam w czasie czytania. Mówię z góry: będzie chaotycznie, może czasami nieskładnie. Nic nie poradzę na to, że "Figurka z porcelany" zrobiła na mnie tak niesamowite wrażenie, awansując do najbardziej poruszających książek, jakie przeczytałam w tym roku. Iga Małecka to postać bardzo złożona. Posuwa się naprzód ze świadomością, że jest zepsuta, pusta, niewarta niczyjej miłości. Nie wierzy w siebie, swoje umiejętności, szczęście uznaje za zwiastun czegoś złego. Pragnie poczuć się potrzebna, choć wiara w to, że ktoś może zaakceptować jej poharataną duszę już dawno się rozmyła. W dorosłym życiu stale węszy podstęp, obarcza się winą za wszystkie niepowodzenia tego świata. Często sama nie rozumie swoich decyzji i własnego zachowania. Analizuje, wątpi, żałuje, że jednak nie postąpiła inaczej. Nie planuje, nie chce dostać obuchem w głowę. Przekonana, że nie zasługuje na miłość przez całe życie trzyma gardę, przygotowana na każdą ewentualność. Tak naprawdę to dobra, empatyczna kobieta, która zrobiłaby wiele dla drugiego człowieka. Już po pierwszych stronach czułam, jakbym znała tę kobietę przez całe życie. Po kilkudziesięciu kolejnych miałam ochotę przytulić ją mocno i długo nie wypuszczać ze swoich objęć. Książkę czytałam ze ściśniętym gardłem. Autentyczna, do granic możliwości prawdziwa, po prostu chwytająca za serce. Porusza najczulsze struny czytelnika, kolejne strony wertuje się niczym w hipnozie. "Figurka z porcelany" to poradnik, życiowa mądrość i najlepsza przyjaciółka kobiety w jednym. Zwraca uwagę na tak wiele aspektów. Pokazuje jak zdeptane poczucie własnej wartości oraz koszmarne dzieciństwo przekładają się na dalsze funkcjonowanie. Przedstawia piekło kobiet, które każdego dnia rozgrywa się za zamkniętymi drzwiami i uzmysławia nam jak ogromną i wiążącą moc mają słowa. Żyłam życiem głównej bohaterki, nawet nie wyobrażacie sobie jak trudno było mi wrócić na ziemię. Ocknęłam się po ostatniej kropce, powoli wybudzając się z tego dziwnego stanu zawieszenia i podziękowałam w myślach za własne życie, które przecież zawsze mogło być inne. Pozaznaczałam chyba kilkadziesiąt stron trafiających do mnie fragmentów. To niezwykły dar, by przekazywać tak trudne, bolesne historie w tak trafiający do czytelnika sposób. @agatabizuk- szacunek! W tym roku nie trafiłam jeszcze na tak autentyczną, przejmującą książkę. Jestem szczerze wzruszona, że miałam tę cudowną okazję, by zapoznać się z jej treścią i móc zrecenzować w ramach współpracy recenzenckiej z Wydawnictwem Dragon. Opowieść o doświadczonej przez życie, wspaniałej Idze będzie mi towarzyszyć jeszcze przez długi czas. Tych obrazów nie da się wyrzucić z głowy. 19 maja premiera, czytajcie bo warto ❤️

„Figurka z porcelany” to pięknie napisana powieść obyczajowa o kobiecie naznaczonej przeszłością w taki sposób, że nie potrafi żyć rzeczywistością.

Iga wychowała się w dysfunkcyjnej rodzinie. Była właściwie jak półsierota, bo ojciec nie odegrał żadnej pozytywnej roli w jej życiu. Pozbawił ją dzieciństwa i poczucia własnej wartości. Siłą perswazji trenował domowników. Przemoc fizyczna i psychiczna, strach i niepewność – były w jej domu codziennością, jedyna jaką znała. Każda akcja powodowała reakcję. Nóż pod poduszką małej dziewczynki miał kroić nerwy. W świecie pełnym dramatów i rozczarowań nie było miejsca na słabości, dlatego gdy Iga dorosła i pojawił się w jej życiu ktoś, dla kogo stała się ważna myślała, że złapała Pana Boga za nogi. Niestety, mąż, podobnie jak ojciec, zafundował jej emocjonalną huśtawkę. Uzależnił psychicznie, emocjonalnie i finansowo. I mimo, że udało jej się wyrwać z tej chorej relacji, jej życie nie przestało przypominać karuzeli i każdego dnia patrząc w lustro rozpadała się na miliony kawałków. Czuła się dysproporcjonalna, dysfunkcyjna, gorsza, winna.. Gdy w jej życiu niespodziewanie pojawił się kolejny mężczyzna – Adam, pełna wątpliwości i lęków, nie wiedziała czy warto zawalczyć o własne szczęście.

Czy Adam to jej wygrana na loterii życia?

Czy osoba która nie kocha samej siebie będzie umiała pokochać inną osobę?

Iga i jej życie, które jest jak ciągła wojna ze światem, pokazują jakim piętnem może stać się trauma z dzieciństwa. Życie z taką osobą to balansowanie po bardzo cienkiej linie utkanej z jej pragnień lęków i przerażenia. Ciągły strach przed odrzuceniem, nienawiścią innych i poczuciem, że nie jest się nic wartą, dominuje każdy aspekt życia.

„Figurka z porcelany” to mądra, osobista, wzruszającą i ważna historia kobiety, która była tak silna, jak porcelanowa baletnica z pozytywki tańcząca w rytm narzuconej melodii i tak krucha, że wystarczył podmuch wiatru by ją przewrócić i rozbić w drobny mak.

Polecam.

Iga Małecka - czterdziestolatka, ma za sobą trudne dzieciństwo, nieudane małżeństwo, obecnie bardzo dobrą pracę. Mieszka ze starszym od siebie Adamem. Wbrew pozorom mogłoby się wydawać, że ma szczęśliwe i udane życie. Jednak czy to właśnie nie tylko pozory? Czy tak naprawdę nie jest tytułową figurką z porcelany, która przez nieuwagę może rozbić się na milion kawałków. Powiem szczerze, że to nie jest lekka książka. To jakie ta kobieta ma o sobie zdanie, jak bardzo krzywdzi samą siebie jest bardzo ciężkie dla czytelnika. Dzieciństwo - to jak strasznie została skrzywdzona nie tylko fizycznie, ale bardziej psychicznie odcisnęło wielkie piętno na jej dorosłym życiu. Jeszcze bardziej jej psychikę zniszczyło małżeństwo z Piotrem - wydawać by się mogło idealnym kandydatem na męża. Iga to kobieta z wielkim bagażem doświadczeń, który blokuje ją przed szczęściem, przed przyjmowaniem miłości, zaufaniem. Autorka stworzyła bohaterkę, którą mnie osobiście bardzo ciężko polubić. Kilka razy czytając cisnęło mi się na usta "Dziewczyno zacznij się doceniać, jesteś silna, wartościowa. Pomimo tego co przeżyłaś potrafiłaś zawalczyć o swoje życie". Iga nigdy nie okazuje słabości, bo nie wypada. Kobieta powinna sobie ze wszystkim dać radę sama - wydaje mi się, że to zachowanie to wina matki Igi, która swoim życiem tego jej właśnie nauczyła. Ale czasami trzeba odpuścić, pozwolić żeby ktoś razem z nami dźwigał problemy. Zakończenie daje nadzieję, że Iga przepracuje swoje emocje i zacznie kochać samą siebie.

"Figurka z porcelany" to książka z wielkim pokładem emocji. Ta historia na długo zostanie w pamięci.