Figgrotten

Każdy z nas na swój sposób jest wyjątkowy, inny i nietuzinkowy. Każdy ma to coś, co wyróżnia go w tłumie.

Każdy z nas dojrzewa, ale to dojrzewanie w różnoraki sposób przebiega. Nikt nie mówił, że dojrzewanie będzie łatwe, wręcz przeciwnie jest to proces trudny i bardzo dotykający naszą strefę uczuć i naszą wrażliwość. Jedni sobie z tym poradzą i zrozumieją, a inni niestety nie i dalej będą trwać…

Figgrotten – Frances nasza główna bohaterka uczęszcza do piątej klasy, chowa się przed światem nakrywając głowę czapką. To ona daje jej poczucie bezpieczeństwa i ochronę przed innymi dziećmi. Ma swój styl ubierania się odmienny od innych, przez co niestety jest szkalowana. Jest introwertyczką z wyboru. W swoim towarzystwie nigdy się nie nudzi. Swój pokój wystroiła zniesionymi kijami i liśćmi z lasu oraz znalezionymi piórami. Uwielbia spać przy otwartym oknie i obserwować przyrodę ze skały, gdzie ma niesamowity widok. Jest bardzo wrażliwą i zdolną dziewczynką. Zawsze ma wiele do powiedzenie na każdy temat oraz daje również szansę swoim rówieśnikom na wypowiedzenie się – jest tolerancyjna. Jej największym problemem jest nawiązanie relacji z innymi dziećmi i dogadaniem się ze swoją starszą siostrą Christini.

Wszystko się zmienia, gdy jej jedyny dorosły przyjaciel – kierowca autobusu, który dawał jej życiowe rady i zawsze był miły dla każdego trafia do szpitala. Cały jej świat po tym wydarzeniu wywraca się do góry nogami. Cały nagromadzony przez nią smutek zostaje uwolniony.

Jaką przemianę tak wrażliwa dusza przejdzie? Czy zostanie zaakceptowana przez rówieśników? Czy znajdzie wspólny język z siostrą? Czy otworzy się na świat, który ją otacza?

Przepiękna książka, która wzruszyła mnie do łez. Dzięki bohaterce przyjrzymy się bliżej relacjom dzieci i młodzieży wkraczających w okres dojrzewania lub będących w tej fazie. Poznamy ich smutki, rozterki, problemy. Dowiemy się jak bardzo się różnimy i co nas poróżnia, często z błahych powodów, przez co, stajemy się wyobcowani przez społeczeństwo, które nas otacza. Ale nie musi tak być! Trzeba dojrzeć do tego psychospołecznie. U każdego z nas objawia się inaczej. Do pewnych decyzji czasem życiowych po prostu musimy dojrzeć. Nim jednak to nastąpi musimy przejść pewną przemianę.

Na pewno przypominacie sobie czasy, kiedy w klasie były takie osoby, które wyróżniały się w tłumie uczniów innością, która powodowała, że mniej z tą osobą przebywaliście, albo omijaliście ją dużym łukiem. Była powodem waszej kpiny i powodem do plotek. Ale czy staraliście się ją poznać?

Książka uczy nas jak słuchać, akceptować i być życzliwym dla drugiego człowieka. Każdy z nas się od siebie różni, ale w pewnych aspektach niewątpliwie jesteśmy do siebie bardzo podobni. Powinniśmy mimo wszystko być sobą, mieć swój świat, ale jednocześnie stać się również częścią tego wielkiego świata, który nas otacza i daje wiele możliwości, a swoją inność starać się spróbować schować w zaciszu domowym. Nie jest to łatwe, ale małymi krokami, każdy z nas z czasem może się przekonać, że dzięki temu mniej cierpi i nie daje powodów do niemiłych uwag.

„Wszystko może być dla nas życiową lekcją (…) To, co nas uwiera, złości, smuci. (…) trzeba iść przez życie tak, aby nie krzywdzić ani siebie, ani innych.”

Pokochałam Figgrotten. Ta książka to złoto. Brawo za piękny i bardzo literacki język.

Ależ ja czekałam na taką książkę! Już po pierwszych stronach wiedziałam, że to będzie prawdziwa perełka w mojej biblioteczce – na razie w mojej, a kiedyś zapewne w biblioteczce mojego dziecka.

Figgrotten to wymyślone imię głównej bohaterki, którym lubi się ona określać. Niemniej Figgrotten wyróżnia nie tylko imię, zdecydowanie nie jest ona typową bohaterką powieści młodzieżowych ani też typową piątoklasistką. Wyobraźcie sobie dziewczynkę, która nawet zimą śpi przy otwartym oknie, w swoim ulubionym płaszczu, z którego tak na dobrą sprawę już wyrosła. Dziewczynkę, która praktycznie cały wolny czas spędza na skałach, gdzie urządziła sobie coś w rodzaju drugiego domu, w którym czyta encyklopedię i obserwuje kruki. Być może wasze myśli pobiegły teraz w pewnym nasuwającym się kierunku…

Czy Figgrotten jest w spektrum autyzmu? Tego nie wiemy, możemy spekulować, ale nigdzie nie zostało to nazwane. I to moim zdaniem jest wspaniałe rozwiązanie – nie dawać gotowych odpowiedzi, pozwolić czytelnikowi coraz lepiej poznawać tę dziewczynkę i coraz bardziej ją lubić. Bo Figgrotten jest naprawdę wspaniała. A dzięki temu, że nic tu nie zostało nazwane, czytelnik nie patrzy na nią przez pryzmat ewentualnego spektrum, po prostu lubi lub kocha ją jako osobę.

„Figgrotten” to także książka o stracie przyjaciela, w tym najbardziej ostatecznym sensie – gdy odbiera nam go śmierć. Czytelnik, znając już główną bohaterkę, być może będzie się bał, czy udźwignie ona ciężar żałoby. I muszę przyznać, że ten proces jest tutaj naprawdę dobrze opisany. W ogóle jest tu tyle trudnych, ale i potrzebnych wątków, takich, które warto ze starszymi dzieciakami przegadać w sensowny sposób – żałoba, przyjaźń, dorastanie, zmiany w ciele i emocjach, trudności w relacjach rówieśniczych i tych między rodzeństwem, różnorodność, no naprawdę długo można by wymieniać.

Jestem oczarowana, zachwycona. To jedna z najlepszych książek, które przeczytałam w ostatnich latach. Dla mnie murowany bestseller.

„Mogła być tym, kim jest, a jednocześnie stać się częścią świata wokoło, który ciągał ja coraz mocniej. Czuła jego wołanie (…)”.

Kiedy zobaczyłam po raz pierwszy opis wydawcy, wiedziałam że ta książka będzie wyjątkowa. Nie spodziewałam się jednak, takiej porcji emocji, wzruszeń i głębokich przemyśleń jakie zaserwowała nam autorka.

„Figgrotten” to książka wyjątkowa, wielowymiarowa, która daje wolność, pozwala odetchnąć pełną piersią, zastanowić się się nad dorastaniem, szukaniem i odnajdywaniem siebie. Myślę, że każdy odnajdzie w głównej bohaterce choć niewielką cząstkę siebie.

Frances Pauley, która sama nazywa się Figgrotten, to nieprzeciętnie inteligentna, zamknięta w sobie dziewczynka, która kocha przyrodę, stroni od innych i jest przy tym doskonałym obserwatorem. Traktowana przez rówieśników jako dziwadło, jest w rzeczywistości odseparowana od realnego życia. Gdy traci jedynego człowieka, którego nazywała mianem przyjaciela, smutek i poczucie straty, powodują szereg zmian w jej życiu i zachowaniu.

Zaczytując się w kolejnych stronach tej przepełnionej mądrością, książce o dojrzewaniu wręcz namacalnie czujemy zimne, oczyszczające podmuchy świeżego powietrza, które tak kocha główna bohaterka. Ta pozycja otwiera horyzonty, pomaga spojrzeć na skomplikowany proces dojrzewania i trudy z nim związane, a także zagłębić się w czeluściach duszy nastolatka.

To absolutnie magiczna, doskonała powieść psychologiczna dla dzieci. Choć porusza niewątpliwie trudny temat kryzysu osobowości i dojrzewania, napisana została lekko, spokojnie, wręcz kojąco. Obcowanie z nią to była dla mnie prawdziwa przyjemność.

Jeśli szukacie książki, która pomoże Waszym dzieciom w procesie dojrzewania, wesprze ich lub otworzy oczy na zachowania i potrzeby innych, to będzie to bez wątpienia strzał w 10!