Akademia Crookhaven. Zemsta oszustów. Tom 5

Przyszedł czas, w którym trzeba się pożegnać z ulubionymi bohaterami.

Ostatni, piąty tom serii dał nam zakończenie, jakiego potrzebowaliśmy.

Nie brakowało akcji, napięcia i emocji, smutku ale i radości.

Gabriel i Penelope nareszcie przyznali głośno co czują.

Bracia Crim namieszali ale nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło.

Rodzice Gabriela stanowią niebezpieczeństwo ale nasze ekipa oszustów bierze sprawy w swoje ręce.

Jak im to wyjdzie?

Czy trafią na coś, czemu nie potrafią sprostać czy nadal ich dobra passa będzie trwać?

To już musicie sprawdzić sami.

Seria jest świetna nie tylko dla dzieci od 9 roku życia ale także daje dużo radości dorosłym, o czym się osobiście przekonałam czytając z moim synem.

Wciągnął mnie ten świat pełen intryg ale także wartości, za którymi warto podążać, nawet gdy się uczęszcza do szkoły oszustów.

Ten tom pochłonął mnie do reszty od samego początku, przeczytałam go w jedno krótkie popołudnie w całości, musiałam się dowiedzieć jak się skończy ta historia.

Panna Crook w końcu wyjawiła swoje drugie imię i nie dziwię się, że chłopcy zaśpiewali jej TĄ piosenkę bo sama miałam ją na myśli 😂

Autor pisze fantastycznie, odpowiednio do wieku czytelników a jednocześnie uniwersalnie tak, że trafia w gusta różnorodnych książkomaniaków.

Ciężko się rozstać z tą serią, chciałoby się więcej i więcej ale jak wiadomo, wszystko co dobre, kiedyś się kończy.

Tyle dobrego, że zakończenie jest dosyć satysfakcjonujące aczkolwiek nie obeszło się bez straty i nie było cukierkowo.

Wręcz przeciwnie, ten tom obfituje w ostrzejsze klimaty, nasza ekipa także jest już starsza, w końcu najstarszy rocznik opuszcza mury szkoły by ruszyć w świat i zacząć sprawdzać w praktyce wszystko to, czego się uczyli ostatnie pięć lat.

Seria Akademia Crookhaven trafi na moją top listę serii tuż obok Harrego Pottera.

Recenzja

"Zemsta oszustów"

Cykl: Akademia Crookhaven (tom 5)

Autor: J.J. Arcanjo

Wydawnictwo: Media Rodzina

„Masz świadomość, że kiedy ktoś zagląda do podejrzanego pudełka, sam się prosi o kłopoty? Pamiętasz pewną puszkę sprzed wielu stuleci?”

Są historie, które zaczynają się niewinnie, od ciekawości, od jednego pytania, od decyzji, która wydaje się nie mieć większego znaczenia. A potem nagle okazuje się, że to właśnie ona uruchamia lawinę zdarzeń, których nie da się już zatrzymać. Piąty tom przygód Gabriela z Akademii Crookhaven jest dokładnie taką historią, pełną napięcia, sekretów i decyzji, które mają swoją cenę.

To już ostatni rok w Akademii. Ostatnia prosta. Moment, w którym wszystko powinno się wyjaśnić… a zamiast tego komplikuje się jeszcze bardziej.

Gabriel nie walczy już tylko o punkty, zwycięstwa czy szkolne trofea. Jego stawka jest znacznie wyższa, chodzi o rodzinę, o prawdę i o wolność. O odnalezienie rodziców i przywrócenie bezpieczeństwa tym, których kocha. Problem w tym, że prawda wymaga poświęceń, a nie każdą tajemnicę da się unieść bez konsekwencji. Zwłaszcza gdy trzeba ją ukrywać nawet przed najbliższymi.

W tej części czuć wyraźnie, że bohaterowie dojrzeli. Ich decyzje nie są już spontaniczne czy impulsywne, są przemyślane, czasem ryzykowne, a czasem wręcz desperackie. Gabriel, Val i Vilette tworzą zgraną ekipę, ale nawet między nimi pojawiają się napięcia. Bo kiedy w grę wchodzi prawda, zaufanie zaczyna być kruche.

I choć w tle mamy szkolną codzienność, rywalizację o Trefny Puchar, emocje związane z Włamaniem, zajęcia, nauczycieli i zdobywanie punktów, to nie jest już tylko przygodowa opowieść o sprytnych uczniach. To historia o granicach, które jesteśmy gotowi przekroczyć, by osiągnąć cel.

Autor prowadzi fabułę pewnie i bez zbędnych przestojów. Każdy wątek ma swoje miejsce, każda zagadka prowadzi dalej, a napięcie nie pozwala złapać dystansu. To historia, która płynie szybko, ale nie traci głębi, lekka w formie, cięższa w emocjach.

Największą siłą tej części jest konsekwencja. Wszystko, co było budowane wcześniej, tutaj znajduje swoje odbicie, czasem satysfakcjonujące, czasem bolesne, ale zawsze znaczące. Zwroty akcji potrafią zaskoczyć, nawet gdy wydaje się, że nic już nie może zmienić kierunku historii.

Bardzo podoba mi się, jak mocno Akademia żyje w tej części. To nie jest tylko dekoracja, to miejsce, które oddycha razem z bohaterami. Z jednej strony daje poczucie bezpieczeństwa, z drugiej… skrywa więcej, niż powinna.

Ogromnym atutem tej książki jest klimat, lekki, ale podszyty napięciem. Styl autora jest przystępny, naturalny, niewymuszony. Nie ma tu zbędnych komplikacji, historia płynie, wciąga i sprawia, że kolejne strony znikają zdecydowanie za szybko.

Pod płynnością kryje się historia pełna emocji i trudnych pytań. Gdzie leży granica? Czy cel uświęca środki? I czy można nauczyć się „zła”, by zrobić coś dobrego?

A zakończenie? Zaskakuje. I to w ten dobry sposób. Kiedy wydaje się, że wszystko zmierza w oczywistym kierunku, fabuła skręca tam, gdzie się jej nie spodziewasz i nagle okazuje się, że to była dokładnie ta droga, której ta historia potrzebowała.

To nie jest tylko kolejny tom serii. To moment przełomowy. Pełen emocji, decyzji i konsekwencji, które będą miały znaczenie.

Jeśli lubisz historie o przyjaźni, tajemnicach i sprycie, a do tego cenisz motyw szkoły, która naprawdę ma znaczenie, Crookhaven wciągnie Cię bez reszty.

I jedno jest pewne, nie każde pudełko powinno zostać otwarte.

"Masz świadomość, że kiedy ktoś zagląda do podejrzanego pudełka, są się prosi o kłopoty? Pamiętasz pewną puszkę sprzed wielu stuleci?"- J.J. Arcanjo, "Akademia CrookHaven. Zemsta oszustów"

Wracamy do Akademii Crook Haven. To już piąty tom naszej przygody z Gabrielem. Dla niego to piąty rok w Akademii i zarazem ostatni. Gabriel ma jedno marzenie i cel: babcia i Harry muszą wrócić bezpiecznie do domu. Jednak najpierw należy odnaleźć dwoje osób: jego własnych rodziców. Bo przecież dopiero zapanuje wolność, gdy Bezimienni staną przed sądem i trafią do więzienia. Gabriel nawet przed bliskimi przyjaciółmi musi ukrywać, że jego bliscy uciekli bardzo daleko, a nie tak jak oni sądzą zginęli. Grupa próbuje zrobić wszystko by osiągnąć swój cel, już na początku nie jest łatwo. Mimo, wszystko ruszają do akcji po przegadaniu wszystkiego co można było wywnioskować. A tam, też nic nie jest logiczne i zarazem bliskie odpowiedzi. Na swoje nieszczęście znajdują kolejną zagadkę, która jest znów pytaniem bez odpowiedzi. Grupa (Gabriel, Val, Vilette) międzyczasie prubuje wyremontować dawną posiadłość Mercierow na bar U Bensona. Mimo remontu tematy dalej opierają się na rozwikłaniu zagadki.

"Crookhaven w tym roku wydawało się Gabrielowi całkiem inne niż w poprzednim"*

W szkole zmieniło się trochę na lepsze po ostatniej ingerencji w nią Bezimiennych, ale z drugiej strony ktoś wrócił do niej bez zapowiedzi. A grupa już ma plan wobec tej postaci i to bardzo skrupulatnie przemyślany. A w samej szkole zaczynają się tematy rywalizacji o punkty dotyczące zdobycia Trefnego Pucharu i zwycięstwie w Włamaniu. Rozpoczyna się praca nad zdobyciem jak najlepszym wyników. Ogólnie szkoła jest pełna nauczycieli, uczniów, zajęć, zadań, punktów, nagród. Co samo w sobie mi się podoba! Uwielbiam motyw szkoły z elementami właśnie tymi co wymieniłam wyżej. Dodaje to magii i takich cech dla mnie pozytywnych. Nie mamy tylko wspomnianej szkoły, ale jest ona rzeczywiście obecna w historii. Podobają mi się tutaj bohaterowie jest ich, tyle że mamy na tacy różne charaktery, przeszłości, a zarazem zachowania. Jednak razem tworzą nieodłączną ekipę do zadań specjalnych.

I najważniejsze to jest ostatni rok, tutaj wszystko na koniec może się wydarzyć i pojawić. Ja też spodziewałam się, że zostanę zaskoczona jakimś elementem historii toczącej się w tej książce. I tak było, sądziłam, że jeden element książki zostanie całkiem inaczej rozwiązany, ale tutaj zaskoczyłam się pozytywnie. Było lepiej niż myślałam. Uwielbiam ten lekki styl Autora. Bez utrudnień bez niezrozumiałych zdań. Czysta prostota.

Polecam całą serię jako miła historia o grupie przyjaciół z motywem szkoły w tle.

*Cytaty pochodzą z recenzowanej książki.