Farmazony

hoćbym nie wiem jak się starała wyłuskać coś z pamięci, nie jest to Farma. Po szybkim zerknięciu na informację w google okazało się, że w Polsce show transmitowany jest od 2022 roku, przez co można uznać go za świeżynkę. Od kilku lat nie mam w mieszkaniu telewizora, toteż jest to dla mnie zupełna nowość, choć podobne tematycznie programy z motywem roli, skazania siebie na obecność innych ludzi i ciągłe bycie pod ostrzałem kamer i mikrofonów kojarzę. Autor Piotr Żabicki sam był uczestnikiem trzeciej edycji programu, a z informacji znalezionych w Internecie można wywnioskować, że farmazony są programem zainspirowane, a nie dokładnym jego odtworzeniem w formie papierowej. Przejdźmy więc do recenzji. Światła, kamery i... nie do dobra, starczy tych kamer.

Dwunastu uczestników wyrusza do miejsca, gdzie nie ma technologii, elektryczności, ani żadnych udogodnień dla przeciętnego człowieka pierwszego świata. Uczestnicy sami muszą zadbać o pozyskanie wody i pożywienia. Muszą też zatroszczyć się o zwierzęta i stan farmy. Co kilka dni typowani są kolejni uczestnicy, którzy mają opuścić gospodarstwo. Nie pomagają rodzące się konflikty i knucie przeciwko sobie, aby zwyciężyć za wszelką cenę. Kto opuści miejsce wygrany i czy to naprawdę ta osoba, która pozostanie tam do samego końca?

Przyznam szczerze, że nie oczekiwałam po tej pozycji niczego. Może trochę pikanterii dotyczących tego, co działo się za kulisami programu, jednak to przerosło moje oczekiwania i bardzo pozytywnie się zaskoczyłam, ponieważ jest to książka bardziej filozoficzna, poruszająca uniwersalne dla człowieka części składowe życia. Jednocześnie nie ma tu języka pełnego zawiłych terminów, które mogą odstraszać potencjalnych czytelników. Co prawda niektóre dialogi brzmią jak na zwykłych ludzi przy codziennej rozmowie zbyt erudycyjnie, jednak ostatecznie chodzi o treść, a nie o to, kto i jak je wypowiada.

Przekrój bohaterów jest bardzo zróżnicowany - mamy feministkę, kobietę żyjącą z myślą, że wszystko dzieje się z woli Boga... ogólne wrażenie jest takie, że babki są tu bardziej charakterne, a tym samem dostrzegalne.

Sama fabuła skupia się na obserwowaniu ludzi w różnych trudnych sytuacjach. Akcja nie jest bardzo dynamiczna, natomiast rozdziały są krótkie i nie zawierają zbędnych opisów. Dużo się dzieje rzeczy, które są zwyczajne i nie poświęcalibyśmy im czasu, jednak przy sytuacji, gdzie uczestnicy są zdani na siebie, większość z nich nabiera dużego znaczenia. Trochę jak sytuacja, kiedy w małej miejscowości wyje syrena i pół miasteczka jest zaaferowana u kogo coś się dzieje.

Nie wiem też czy autorowi na tym zależało, natomiast przy końcowych rozdziałach poczułam przypływ motywacji i chęci działania. No i trochę smutku przy czytaniu o śnie z udziałem kozła. Trochę jak historia konia z Folwarku zwierzęcego.

Myślę, że jest to pozycja warta uwagi jako obyczajówka z elementami filozoficznymi. Plus zwracana jest uwaga na to, jak człowiek mógłby żyć bez generowania większych kosztów dla środowiska. Rozdziały mijają w mgnieniu oka i bardziej niż sama treść podoba mi się pióro autora. Ma coś takiego, co nadaje akcji płynności i w przypadku dziwnych wydarzeń czy snów, ma się wrażenie, że wszystko jest na swoim miejscu i tak powinno być. Chciałabym przeczytać kryminał w wykonaniu Piotra Żabickiego.

Zupełnie analogowa farma na odludziu i dwunastu śmiałków, którzy zdecydowali się na zamknięcie. Drób, zwierzęta, roślinność i ciężka praca. Jeszcze sto lat temu to był chleb powszedni polskiej wsi. Dziś to już reality show :D Randomowi uczestnicy mają zagwarantować oglądalność. Nie trzeba być wróżką, by przewidzieć, że tylko pierwszy sezon dał najlepszy wynik, kolejne obniżały pułap. Jednak na fali względnej popularności powstała powieść, która jest fabularyzowaną wersją reality. Czym autor może tu zaskoczyć czytelnika? W zamknięciu człowiek pokazuje swoje prawdziwie oblicze, są więc podziały na grupy wsparcia, niegroźne zauroczenia, romans na boku, wizje po grzybowej zupce (seriously! Czartek?), lawina stereotypów, a w to wszystko wmieszana quasi-filozofia podlana powiedzmy aktualnymi statystykami dotyczącymi ekologii, kryzysu klimatycznego, kryzysu instytucji małżeństwa i jeszcze kilku takich. Będę szczera, to nie są rozmowy na poziomie Alicii Western i jej terapeuty (mowa o „Stella Maris” McCarthy'ego), ale da się przez nie przejść w miarę bez szwanku :) Mam takie poczucie, że to jest po prostu tekst stworzony dla fanów programu, którzy dobrze się przy nim bawili, kibicując uczestnikom, i chcą mieć po nich coś na kształt pamiątki :)

„Farmazony” to książka Piotra Żabickiego, która zabiera nas w miejsce, gdzie czas zdaje się płynąc zupełnie inaczej. Czym jest ekofarma? To miejsce, w którym rozgrywa się pewien eksperyment, który może ukazać prawdziwość ludzkiej natury. Swego czasu reality show były dość popularne, miały różną tematykę, jak przebywanie w domu „Wielkiego Brata”, czy w „Barze”. Te wszystkie produkcje sprawiały, że wielu widzów zasiadało wspólnie przed telewizorem i oglądało wyzwania, którym poddawani byli uczestnicy. Tym razem autor postanowił ukazać nam, jak skomplikowana jest natura człowieka zwłaszcza w zamknięciu.

„Farmazony” ukazują nam eksperyment, w którym dwunastu śmiałków zostaje zamkniętych w gospodarstwie. Nic nadzwyczajnego? Co jeśli powiem, że są pozbawieni elektryczności, nie ma możliwości udania się na zakupy, czy korzystania z dobrodziejstw technologii? Jak sobie poradzą w tak spartańskich warunkach? W ekofarmie muszą pozostać, aż czterdzieści sześć dnia, a mają siłę, spryt i nie są sami, czy będą w stanie się przystosować? To wyzwanie z pewnością nie należy do łatwych, atmosfera wydaje się zagęszczać, a konflikty w takim otoczeniu są na porządku dziennym. Izolacja negatywnie wpływa na człowieka, zwłaszcza, kiedy uczestników jest coraz mniej, frustracja narasta. Czy prawdziwa natura człowieka jest tak zepsuta? Czy uda się pokonać własne słabości? Kto zwycięży i za jaką cenę?

„Farmazony” autorstwa Piotra Żabickiego to zaskakujący debiut literacki, który ukazuje spojrzenie autora na człowieczeństwo. Nie od dziś wiadomo, że poszukujemy celu, który nada sens naszemu istnieniu, ta potrzeba napędza nas czasami w bezlitosny sposób. Bohaterowie mają czas na refleksje, w końcu izolacja potrafi ku temu skłonić, jak i namieszać w głowie. Czy w takich warunkach człowiek jest w stanie osiągnąć spokój? Czy pośród nas mogą być jedynie sami egoiści i gdzie kończy się jego zdrowa część? Wydaje mi się, że autor wiarygodnie oddał wszystkie społeczne normy, relacje i problemy, z którymi mierzyło się dwunastu uczestników eksperymentu. „Farmazony” jest idealnym tytułem dla tej powieści, zmusza czytelnika do przewartościowania własnego życia i zastanowienia się nad tym, jakim się jest człowiekiem. To nietuzinkowa historia, która jest przyjemna w odbiorze, każdy znajdzie w niej coś dla siebie, jakieś przesłanie, czy chociażby jego fragmenty.

🌿🌱 Niedzielne zaczytanie z kubkiem kawy u boku to dla mnie zawsze moment szczególny. Swoiste uhonorowanie faktu, że jakoś udało mi się przetrwać kolejny tydzień. Dlatego zawsze bardzo się cieszę, gdy w ciągu tych kilku krótkich chwil tylko dla mnie udaje mi się skończyć dobrą książkę. Od taka prosta rzecz jakich wiele - a sprawia, że mój dzień jest piękniejszy na samo dzień dobry.

🌿🌱 Farmazony od Piotra Żabickiego to bardzo dobra skondensowana obserwacja tego, co nas obecnie boli jako społeczeństwo. Co jest dla nas tą swoistą kłodą w oku. A wszystko to pod płaszczykiem struktury programu telewizyjnego. Nie mogło być bardziej trafnie prawda? Przecież kto z nas nie oglądał, chociażby jednego reality show? Enklawa to gospodarstwo, na którym rytm dnia wyznacza natura. To właśnie w jego obrębie dwunastu śmiałków decyduje się wziąć udział w bardzo nietypowym eksperymencie. Zgadzają się oni na odcięcie od elektryczności, dostępu do współczesnych technologi oraz wszelakich dyskontów sklepowych. Wszystko to sprawia, że bohaterowie będą skazani na siebie nawzajem i swoje własne umiejętności przetrwania bez pomocy nikogo z zewnątrz.. pozostaje więc zadać pytanie co może pójść nie tak gdy uczestnicy będą odpadać a czas spędzony w izolazcji wydłużać? Odpowiedź jest śmiesznie prosta. Absolutnie wszystko.

🌿🌱 Ten debiut naprawdę pozytywnie mnie zaskoczył i przyniósł niesamowitą satysfakcję. Z samego opisu spodziewałam się generycznej opowieści o programie telewizyjnym i jego konsekwencjach. Pełnego górnolotnych frazesów bez żadnego przemyślenia i przepracowania. Ku mojemu zaskoczeniu Piotr przyniósł mi nie to a bardzo trafną wiwisekcję tego co nas obecnie boli. Na pewno wszyscy chociaż raz szukaliście odpowiedzi na pytanie czemu nie cieszymy się z tego co mamy? Jaka jest definicja spokoju ducha? Dlaczego nie wiem gdzie jest moje miejsce w świecie mimo że mam X lat? Gdzie stoi granica człowieczeństwa a.. no właśnie czego? Gdzie kończy się człowiek a zaczyna zwierze? Właśnie takie pytania stawia przed swoim czytelnikiem autor i robi to z ogromną inteligencją oraz wyczuciem, aby jak najlepiej trafić do swojego odbiorcy.

🌿🌱 Innymi słowy Farmazony robią jedną mistrzowską rzecz są swoistym romansem pomiędzy dobrą fikcją literacką a socjologiczną oceną bolączek współczesnego społeczeństwa. Pisarz po mistrzowsku pokazał realia życia wyalienowanej grupy i tego jak niewiele wystarczy nam zabrać abyśmy zniżyli się do poziomu życia bez moralnej oceny bazując tylko na podstawowych instynktach. Tą książkę bardzo chętnie polecę każdemu kto akurat odrobinę się zagubił i potrzebuje przewartościować w swoim życiu kilka rzeczy. Oraz każdemu z was który lubi chwycić za książki romansujące sobie z socjologią — w bardzo dobry sposób.

Jako żona rolnika, nie mogłam przejść obojętnie obok tego tytułu. Książka opowiada o dwunastu śmiałkach, którzy postanowili wziąć udział w przygodnie życia. Mają spędzić kilkadziesiąt dni odizolowani od świata, w jakim do tej pory żyli. Mają żyć bez telefonów, bez prądu, bez prysznica... Muszą radzić sobie ze wszystkim sami, kombinować jak przetrwać. To nie może być łatwe, zwłaszcza, że każdy z nich jest inny. Konflikty w takich okolicznościach są niemal że pewne. Jak sobie poradzą?

✨

Pomysł na książkę był naprawdę świetny. Koncepcja rodem z reality show mnie mocno zaciekawiła. Zwłaszcza, że autor sam był uczestnikiem podobnego programu, więc tym bardziej byłam ciekawa jakie smaczki przemyci do tej historii. Napewno jest tutaj masa najróżniejszych emocji. Kilkanaście obcych osób zostaje na siebie zdana przez 46 dni. Co jakiś czas ktoś odpada. Muszą robić rzeczy prymitywne, których miastowi nie robią. Baza, nawet na wsi często już nie robi się pewnych rzeczy w tak przestarzały sposób, choć znam przypadki różne.

Każdy z bohaterów ma inny charakter, inne pasje, upodobania. Nie trudno tu o konflikt przy tylu osobach. Momentami było naprawdę ciekawie 😅

Jednak mam małe zastrzeżenia co do korekty tej książki. Kilka razy miałam wrażenie, że fragmenty nie do końca były ze sobą spójne. To debiut z tego co się orientuję i autor miał prawo nie wychwycić pewnych nieścisłości. Jednak wydawnictwo powinno moim zdaniem. Ktoś tam się w końcu się tym zajmuje. Chociaż ostatnio coraz częściej zauważam, że słabo się robi z korektą i to wszędzie...

Książka niesie za sobą przesłanie i to bardzo mądre. Doceniajmy to co mamy. Cieszmy się każdym dniem, bo nie wiemy co przyniesie jutro. Nie mamy pewności, czy nagle z naszego wygodnego życia nie będziemy musieli zrezygnować albo czy nie zostanie nam ono odebrane. Nie narzekajmy, że mamy źle bo źle to mają małe dzieci w krajach trzeciego świata.

Polecam poznać tę książkę bo może zmienić wasze postrzeganie świata.