Facet z pocztówki

Twórczość Elżbiety Ceglarek znam już dzięki tytułom "Drugie życie Leny" oraz "Moja asteroida". Były to książki podobne do siebie schematycznie i bardzo mnie intrygowało czy sięgając po "Faceta z pocztówki", otrzymam ponownie narzucającego się faceta i kobietę z problemami zdrowotnymi.

Przenieśmy się zatem w świat Joanny Rosmańskiej, pracownicy warszawskiego banku, która od pół roku żyje w żałobie po mężu. Paweł wpadł do rzeki służbowym samochodem, jednak jego ciała nigdy nie odnaleziono. Grób na podgórskim cmentarzu w Krakowie odwiedzają wyłącznie jego rodzice, ponieważ Asia nie potrafi zmusić się do wizyty przed pustym nagrobkiem.

Swój czas kobieta dzieli między pracę a psa Plastra oraz odwiedzinami u ojca. Mimo upływu dni nie może sobie poradzić ze stratą męża, który był dla niej ideałem. Ich związek dawał jej ogromną radość, była niezmiernie szczęśliwa, żyła jak w niebie. Choć broni się przed płcią przeciwną kręcących się wokół niej mężczyzn nie brakuje. Podczas spaceru z psem poznała Adama, który dość szybko stał się jej bliski; w pracy swe uczucia narzuca jej Darek - jej szef i przyjaciel Pawła. Epizodycznie pojawiają się też inni i wydaje mi się, że Joanna zbyt szybko zaczęła im ufać. Wydała mi się wtedy zbyt naiwna jak na pracownicę banku i samotną kobietę...

I może w jej życiu nadal nie wydarzyłoby się nic nadzwyczajnego, gdyby nie wątpliwości jej ojca w sprawie wypadku Pawła. Karol stwierdził bowiem, że zbyt wiele elementów jest niejasnych, coś mu się ewidentnie nie zgadza, zeznania świadków go nie przekonują i zamierza zatrudnić kogoś, kto pomoże mu dotrzeć do prawdy w sprawie wypadku zięcia. Joasi nie podoba się pomysł powrotu do traumatycznych dla niej wydarzeń, z czasem ma dość pytań, jednak los nie pozwala jej odpocząć. Pojawiają się sploty dziwnych zdarzeń, podnoszące ciśnienie osoby... Jak zakończy się ta sprawa? Czy warto było grzebać w przeszłości?

Do trzech razy sztuka, czyli wreszcie książka autorki, która sprawiła mi faktyczną radość podczas czytania. Jest dużo dialogów (jedyny minus to ich nienaturalność), których ze świecą poszukiwałam w poprzednich powieściach; dynamiczna akcja z większą liczbą bohaterów a przede wszystkim tajemnica wypadku Pawła. Uwielbiam książki z zagadkami, dlatego z przyjemnością "brałam udział" w tropieniu prawdy, ekscytowałam się kolejnymi informacjami, dowodami, tropami. Jak myślicie - co stało się tak naprawdę w dniu wypadku?

Elżbieta Ceglarek doskonale poradziła sobie z poprowadzeniem wątku wypadku, wiedziała do jakiego finału dąży i jakimi szczegółami podsyci zainteresowanie czytelnika. Wprowadziła do fabuły również sporą dawkę przyjaźni, miłości i udowodniła tym samym, że każdy potrzebuje mieć obok siebie bliskie osoby, którym może zaufać i zwrócić się z problemami. Pokazała, że mimo nich trzeba iść dalej, starać się patrzeć na życie pozytywnie i próbować odnaleźć nowe szczęście.

Podsumowując - "Facet z pocztówki" to ciekawa i godna polecenia powieść z nutką sensacyjną, w której można poćwiczyć bycie detektywem. Jest to historia pełna niepokoju, niepewności, łez, rozpaczy i tęsknoty. O odwadze, nowych szansach, podejmowaniu życiowego ryzyka czy pielęgnowaniu przedmiotów po zmarłym oraz pamięci po nim. Prawda, fikcja i kłamstwa nieustannie mieszają się ze sobą sprawiając, że z każdym kolejnym rozdziałem zmierzałam ku końcowi coraz szybciej. Polecam!

Lubię czytać powieści, które zostały napisane z wyczuciem, głębią, przekazem, rozterek, a przy okazji mamy do czynienia z rozumieniem wad i zalet głównego bohatera.

Tym razem do takiego niezwykłego trudnego świata związanego z ludzkim cierpieniem, zwykłą codziennością zabrała mnie autorka powieści pt. ''Facet z pocztówki'' Pani Elżbieta Ceglarek.

Główna bohaterka o imieniu Joanna stanowi dla mnie osobiście przykład osoby, która zmaga się z na co dzień z utratą osoby, którą kochała — mężem, niezrozumieniem, nie potrafi odmówić pomocy, kiedy jest o nią poproszona, wrażliwa na potrzeby innych.

Osoby otaczające Joannę na co dzień nie rozumieją jej, gdyż starają się układać nowy plan życia, w którym ona czuje się pogubiona.

Dzięki temu, że ma, swoje zwierzątko jej życie nagle ulega zmianie, ale pomimo sytuacji umie trzymać ogromny dystans do ludzi i siebie samej.

Najbardziej podobała mi się postawa taty Joanny Karola, który to stara się zrobić wszystko, aby Joanna czuła się na nowo być znowu szczęśliwa i zachowanie nowego znajomego Adama, z którym dzieli wspólne pasje, a przy okazji poznaje jego zawód, który wykonuje, wsłuchując się w rytm muzyki granej przez niego.

Powieść ta składa się z 7 rozdziałów napisanych barwnym językiem.

Autorka doskonale potrafi dostosować mocne charaktery do wszystkich występującej w tej powieści bohaterów.

Postać głównej bohaterki Joanny został w każdym detalu opracowany bardzo dobrze przez autorkę, gdyż dla wielu osób powinna być ona wzorem dla osób, które miewają wątpliwości co do rozważań na temat śmierci bliskich osób.

W każdym z nas jest cząstka Joanny, ale pytanie należy zadać sobie przy tym jedno z wielu, czy my potrafimy wybaczyć ludziom tym, którzy nas skrzywdzili, na to należy, zwrócić szczególną uwagę poznając Joannę i jej zachowania wypływające od niej samej.

Moje trzecie spotkanie autorskie z twórczością uważam za udane.

Warto przeczytać tę powieść.

Czym jest szczęście?

„Człowiek ma tyle szczęścia w życiu, ile sobie załatwi” – o prawdziwości tych słów zaświadczą wszystkie te osoby, które dzięki sile swojej woli oraz wytężonej pracy odniosły sukces, które wiedzą, że losowi trzeba niekiedy dopomóc, a niekiedy podejść do jego pomysłów z dystansem i elastycznością. Potrafi ON bowiem spłatać nam niemiłego figla, jest zdolny nawet do okrutnych żartów, jeśli zatem uzależniamy wyłącznie od losu swoje powodzenie i poczucie satysfakcji z życia, możemy się srodze zawieść.

Joanna Rosmańska, młoda i piękna pracownica jednego ze stołecznych banków, boleśnie się przekonała o tym, jak życie może obejść się z człowiekiem. Przez trzy lata jej codzienność była spełnieniem snów większości kobiet – praca, którą uwielbia i w której odnosi sukcesy, a na dodatek wspaniały mężczyzna z niezłymi zarobkami u boku – czego można chcieć więcej. Tyle tylko, że wystarczyło zaledwie kilka minut, by ta sielanka skończyła się, by zamiast kolacji dla wracającego z podróży służbowej męża, organizować dla niego stypę. Joannę, bohaterkę najnowszej powieści Elżbiety Ceglarek, pt. „Facet z pocztówki”, poznajemy w chwili, kiedy ma już za sobą uroczystości pogrzebowe, jej serce jednak wciąż trawi wielki ból. Kobieta nie może uwierzyć, że szczęście się od niej odwróciło, że od teraz samotnie będzie zmagała się z rzeczywistością. Niejasne okoliczności, w jakich doszło do wypadku samochodowego oraz brak ciała jeszcze potęgują uczucie, że to tylko zły sen, że śmierć Pawła jest koszmarem, z którego Joanna zaraz się obudzi. Właśnie o tych emocjach targających kobietą, o życiu (a właściwie marnej egzystencji) po śmierci ukochanej osoby, o żałobie i przystosowaniu się do nowego życia, a także o kłamstwach i okrucieństwie, do jakiego zdolni są ludzie, pisze Ceglarek, czytelnik zaś poddaje się bez zahamowań tej fali emocji. Wiemy bowiem, że autorce doskonale udało się sportretować życie, że trafnie oddała uczucia targające tymi, którzy stracili swoich bliskich, którzy muszą nauczyć się bez nich żyć.

Joanna na długi czas otoczyła się szczelnym murem, nie dopuszczając do siebie żadnej pomocy, dobrowolnie pozbawiając się towarzystwa rodziny czy znajomych. Nawet wizyty na grobie męża nie mogły nieść jej ukojenia, bowiem został ON pochowany w Krakowie, gdzie mieszkali jego rodzice. To za ich sprawą udało się zresztą sprawnie zorganizować pogrzeb mimo braku zwłok – ojciec Pawła, jako znany w okolicy prawnik, bez problemu załatwił pochówek, nie chcąc wywoływać niepotrzebnych plotek i insynuacji. Joanna najchętniej zaszyłaby się w swoim mieszkaniu i zatopiła w książkach, które niczego od niej nie wymagają, nie próbują przekonać jej, że przed nią całe życie.

Sytuacja zmienia się, kiedy jedna z jej samotnych sąsiadek zaprasza ją na Wigilię pokazując, że można nauczyć się z tym bólem po stracie żyć, że warto otworzyć serce dla drugiej osoby, wspomóc bliźniego. Nie bez znaczenia jest też znajomość z Adamem, mężczyzną poznanym podczas spaceru z psem. Tajemniczy muzyk przyciągnął uwagę Joanny swoją skromnością, delikatnością, dyskrecją, szybko odkrywają też, że mają wiele wspólnych tematów. Pojawiła się nawet szansa na coś więcej, niż tylko na niezobowiązująca znajomość. Niestety, spokój ducha Joanny mąci jej ojciec, który desperacko próbuje wyjaśnić przyczyny śmierci zięcia oraz pewna kobieta, która twierdzi, że Paweł żyje …

Jak zakończy się ta pasjonująca historia? Przekonamy się tego dzięki lekturze książki „Facet z pocztówki”, która odsłania przed nami nie tylko przewrotność losu, ale i ludzkiej natury, która jest doskonałym studium cierpienia oraz wychodzenia z tego żalu po stracie. Trudno nie zatopić się w powieści, nie śledzić zapartym tchem przebiegu akcji, skoro autorka umiejętnie dawkuje wydarzenia, zaskakując, a niekiedy nawet szokując. To kolejna już książka w dorobku autorki, która adresowana jest przede wszystkim do kobiet, choć i mężczyźni znajdą płynącą z niej przyjemność. To również powieść, która daje nadzieje na to, że można zacząć od nowa i …, że warto pracować nad swoim szczęściem.

Qultura słowa

[Adres usunięty]