Fabryka szpiegów

Rafał Terlecki, dziennikarz, dowiaduje się o szkole dla nielegałów, funkcjonującej w dawnych czasach w zachodniej Wielkopolsce, stworzonej przez sowiecki wywiad. Postanawia on bliżej przyjrzeć się tej sprawie i dochodzi do ciekawych wniosków, mianowicie jeden wychowanek tej szkoły jest obecnie istotną postacią sceny politycznej.

„Fabryka szpiegów” to doskonale nakreślona powieść szpiegowska. Od początku do końca byłam zaciekawiona intrygą oraz jak te wszystkie wątki się połączą się w spójną całość. Akcja dzieje się dwutorowo. W przeszłości trafiamy do szkoły nielegałów, stworzonej przez radzieckich żołnierzy. W czasie obecnym, Rafał prowadzi swoje śledztwo dziennikarskie i próbuje odkryć sekrety tejże szkoły oraz tożsamość szpiega, dawnego wychowanka. W międzyczasie angażuje się w zaginięcie studentki. Biznesmen, Bolesław Świeżyński, dostaje wiadomość, której się nie spodziewał. Musi odkryć tożsamość nadawcy i jednocześnie obawia się , że przeszłość upomniała się o niego. Ciekawie skonstruowana powieść, w której przeszłość przeplata się z czasami obecnymi, a prawda z fikcją. Autor zręcznie utkał intrygę, której nie sposób przewidzieć do samego końca. Rewelacyjny klimat, gdzie czytelnik jest zaintrygowany i wraz z bohaterem stara się odkryć sekrety i tajemnice, a także powiązania prowadzące do rozwiązania zagadki. Bohaterowie książki nieszablonowi. Ciekawie przedstawiona perspektywa szpiega obcego wywiadu, gdzie szkoła stworzyła ich do życia pod idealną przykrywką.

„Fabryka szpiegów" to doskonała lektura, w której czytelnik zanurza się w świat szpiegowskich rozgrywek, gdzie człowiek staje się pionkiem w rękach władzy. Powieść idealna dla fanów wątków historycznych i szpiegowskich.

Po książkę "Fabryka szpiegów" sięgnęłam z dwóch powodów. Po pierwsze miałam już przyjemność zetknąć się z twórczością Piotra Gajdzińskiego. I o ile fabuła pierwszej powieści pisarza, z dziennikarzem Rafałem Terleckim w roli głównej, zatytułowanej "Sierociniec janczarów" mnie nie zainteresowała, o tyle z drugą książką "Szczurzy szlak" sprawa miała się już zupełnie inaczej. Po drugie akcja tych powieści toczy się między innymi w Wolsztynie, mieście w zachodniej Wielkopolsce, które jest nie tylko rodzinnym miastem głównego bohatera, ale i moim. Nie ukrywam, że to specyficzne uczucie czytać książkę, której akcja dzieje się mieście, w którym się mieszka. Tym bardziej jeśli jest to thriller/kryminał, w którym nie brak morderstw, napięcia i przekrętów. Znam miejsca, w których toczy się akcja, ale oczami wyobraźni widziałam je inaczej, bardziej fabularnie, filmowo i było to bardzo przyjemne doznanie. Piotr Gajdziński zdecydowanie dobrze zna miejsca, o których pisze.

Dziennikarz prywatnej stacji telewizyjnej Rafał Terlecki, powraca w swoje rodzinne strony, by po raz kolejny rozwiązać zagadkę. Tym razem nie chodzi jednak o morderstwo, choć i ono wplącze się w prowadzone przez niego śledztwo, ale o podejrzenie, że w nieodległej od Wolsztyna miejscowości, od czasów powojennych aż do początku lat osiemdziesiątych ubiegłego wieku, istniała tajna szkoła, w której Sowieci szkolili przyszłych nielegałów.

"[...] jeden z pałaców zostanie przeznaczony na miejsce szkolenia nielegałów, którzy za jakiś czas — być może dopiero za rok, nie wcześniej niż za kilka miesięcy — zostaną wysłani do Niemiec, a w drugim nauki będą pobierali przyszli agenci szkoleni na Polskę".

Smaczek temu wszystkiemu dodaje podejrzenie, że sowieccy agenci nadal funkcjonują w Polsce i nie tylko, żyjąc jako przykładni obywatele, często biznesmeni, filantropi, a nawet ludzie pełniący ważne funkcje państwowe. Czy Rafał Terlecki rozwiąże zagadkę tajemniczej szkoły nielegałów? Jaką wiedzę zdobędzie na temat działalności tajnych agentów? I czy przy okazji rozwiąże zagadkę morderstw i porwania? Kim jest Bolesław Świeżyński i jakie badania przeprowadza w swoim tajnym laboratorium? O tym i o wielu innych "ciekawostkach" dowiecie się w trakcie lektury "Fabryki szpiegów".

Duży plus za wykaz bohaterów wraz z krótką charakterystyką, na początku książki. To ułatwia Czytelnikowi odnalezienie się w gąszczu bardziej lub mniej ważnych postaci w powieści. Mimo tej podpowiedzi czasem gubiłam się w nazwiskach i rolach postaci drugoplanowych i musiałam się cofać w powieści. Sporo wątków i wielu bohaterów. Pisarz zaskakuje zwrotami akcji. Wyobraźnia Czytelnika ma co robić. Są ofiary, są przestępcy, są szpiedzy i układy polityczne na najwyższych szczeblach, jest przyjaźń, jest i zdrada.

Poruszamy się w dwóch przestrzeniach czasowych. Lata powojenne, kiedy to powstawała szkoła nielegałów we wroniawskim pałacu i czasy obecne, w których Terlecki prowadzi swoje dziennikarskie śledztwo. Książka trzyma w napięciu. Nie brakuje w niej przemocy, choć krew nie leje się strumieniami. Czyta się ją szybko i mimo, iż nie jest to lektura lekka i przyjemna, czytając ją płynęłam po stronach jak łódka po spokojnych wodach jezior wolsztyńskich. Mimo że, jest to już trzecia powieść z dziennikarzem Rafałem Terleckim i po raz kolejny powracamy do Wolsztyna, miasta w zachodniej Wielkopolsce, nie ma konieczności przeczytania najpierw pierwszych dwóch książek. Choć polecam także i ich lekturę.

Czy dziś jeszcze można spotkać nielegałów w Polsce? Przyglądając się ostatnim wydarzeniom w naszym kraju... Kto wie?

Książkę polecam miłośnikom powieści trzymających w napięciu, tym których interesuje historia — prawdziwa lub nie, to musicie sprawdzić sami — tajemnice, które należy wyjaśnić oraz mieszkańcom Wolsztyna i okolic, by tym razem mogli przejść się ulicami miasta w powieściowy sposób.

Książka w ramach akcji recenzenckiej serwisu [Adres usunięty]

Dziękuję wydawnictwu MUZA za egzemplarz recenzencki.

Lubicie książki szpiegowskie? Ja nie wiele mam takich na swoim koncie.

Akcja powieści Piotra Gajdzińskiego początkowo rozgrywa się na dwóch przestrzeniach czasowych, w czasie teraźniejszym oraz w drugiej połowie lat czterdziestych, czyli koniec II Wojny Światowej. Rozgrywa się ona na terenie Wolsztyna, Moskwy oraz w miastach na terenie Szwajcarii i Niemiec.

Cała historia była dla mnie trochę zagmatwana, czasami ciężko było mi odnaleźć się w fabule a nawet w pewnym momencie trochę się pogubiłam, więc by nie narozrabiać tym razem muszę wkleić Wam opis wydawcy:

"W tej książce historia nieustannie przeplata się z dniem dzisiejszym i rzuca światło na współczesne wydarzenia polskiej sceny politycznej.

Wybuch wojny w Ukrainie zmusza Amerykanów do oczyszczenia Polski z dobrze tu zadomowionych rosyjskich szpiegów. Dzięki informacjom od funkcjonariusza tajnej komórki polskiego wywiadu dziennikarz Rafał Terlecki dowiaduje się, że w jednym z pałaców w zachodniej Wielkopolsce funkcjonowała przed laty specjalna szkoła nielegałów stworzona przez jednego z asów sowieckiego wywiadu.

Poszlaki wskazują, że na początku lat dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku jeden z absolwentów szkoły nielegałów pełnił ważną funkcję w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych, a dzisiaj jest istotną postacią na scenie politycznej.

Zadomowiony w lokalnej społeczności Terlecki ma szansę prześwietlić, co działo się za ceglanym pałacowym murem. Wraca więc do Wolsztyna, swojej rodzinnej miejscowości, w pobliżu której w styczniu 1945 roku założono tajną Jednostkę 22346, i rozpoczyna dziennikarskie śledztwo."

Mimo tego, że nie łatwa była to lektura, absolutnie nie oceniam jej źle. To było swego rodzaju wyzwanie któremu z lekkim trudem podołalam. Autor bardzo mnie zaciekawił, nie znam jego wcześniejszych publikacji ale z chęcią po nie sięgnę, tym bardziej, że Piotr Gajdziński jest autorem biografii Władysława Gomułki, Wojciecha Jaruzelskiego oraz Józefa Piłsudskiego, czyli postaci o których warto wiedzieć więcej. Choć mnie z tych trzech panów najbardziej interesuje Piłsudski.

Polecam.

"Fabryka szpiegów" nie jest moim pierwszym spotkaniem z piórem autora. Poprzednią czytało mi się dobrze, więc z zainteresowaniem zasiadłam do nowej książki. Trochę przeraziłam się już na samym początku, gdy zobaczyłam bogaty spis bohaterów... Nie zapamiętałam nawet połowy z nich, ale był przydatny o tyle, że gdy gubiłam się podczas czytania i nie wiedziałam kto jest kim, mogłam sięgnąć do opisu osób.

Z pewnością książka ta może być nie lada gratką dla miłośników powieści sensacyjno-kryminalnych, z licznymi nawiązaniami do świata polityki, wielowątkowych, skomplikowanych, których akcja toczy się w różnych okresach czasowych. Trzeba wielkiego skupienia, by z tej zawiłej plątaniny podawanych informacji składać stopniowo złożony obraz mrocznego procederu, którego korzenie sięgają czasów końca II wojny, a finał rozgrywa się we współczesności.

Trudno było mi się zaangażować w opisywaną historię. Być może było to związane z kłopotami ze skupieniem się. Druga część książki wypadła jednak w moich oczach dużo lepiej, bo pisarzowi udało się wciągnąć mnie w labirynt zawiłych ścieżek, po którym już sama chciałam dalej krążyć w poszukiwaniu odpowiedzi na liczne pytania.

Kilka razy pośmiałam się z siebie samej, łamiąc sobie język przy próbie poprawnego wymawiania pełnych personaliów postaci 😅. Po zakończeniu książki zastanawiałam się, dlaczego nie dałam się porwać lekturze od początku i jedyne co przyszło mi do głowy to fakt, że książki, które zazwyczaj robią na mnie duże wrażenie, silnie oddziałują na emocje czytelnika. Tutaj trochę mi tego zabrakło, jednak nie mogę powiedzieć, by ominął mnie dreszczyk emocji w niektórych fragmentach. Motyw oczu... pozostanie w mojej pamięci. 🙈

Choć książka nie do końca trafiła w mój gust czytelniczy, jestem przekonana, że znajdzie swoje wierne grono odbiorców. Sprawdźcie sami i oceńcie! 🙂

Chcielibyście być szpiegiem lub prowadzić śledztwo?

Wybuch wojny w Ukrainie zmusza Amerykanów do oczyszczenia Polski z dobrze tu zadomowionych rosyjskich szpiegów. Dzięki informacjom od funkcjonariusza tajnej komórki polskiego wywiadu dziennikarz Rafał Terlecki dowiaduje się, że w jednym z pałaców w zachodniej Wielkopolsce funkcjonowała przed laty specjalna szkoła nielegałów stworzona przez jednego z asów sowieckiego wywiadu. Zadomowiony w lokalnej społeczności Terlecki ma szansę prześwietlić, co działo się za ceglanym pałacowym murem. Wraca więc do Wolsztyna, swojej rodzinnej miejscowości, w pobliżu której w styczniu 1945 roku założono tajną Jednostkę 22346, i rozpoczyna dziennikarskie śledztwo.

Książka, której akcja roztacza się w okresie wojny, gdzie walka polityczna i militarna była najmocniej widoczna. Autor zabiera nas w podróż w dwie przestrzenie czasowe, które wzajemnie się przenikają. Czytając książkę, miałam wrażenie, że wszystko dzieje się naprawdę. Momentami, akcja nabrała rumieńców – zrobiło się mrocznie i niebezpiecznie. Zatraciłam się w powieści i chyba to jest najlepsze określenie tej historii.

„Fabryka szpiegów” to doskonale skrojony kryminał z ciekawymi wątkami, które dają do myślenia. Autor prowadzi nas przez labirynt pytań, a odpowiedzi czekają na końcu. Postać dziennikarza Terleckiego nie przykuła mojej uwagi na początku. Jednak z każdą kolejną stroną mnie intrygował i czekałam, co jest w stanie zrobić dla śledztwa. Solidna lektura z dreszczykiem, emocjami, ciekawym tematem, logicznie skonstruowana.