Ewangelia dzieciństwa

„Wyjechali na wakacje wszyscy nasi podopieczni/ Gdy nie ma w domu dzieci - to jesteśmy niegrzeczni” – te słowa popularnej piosenki Kult-u zna chyba każda osoba, a przynajmniej każdy rodzic w Polsce. Macierzyństwo, choć to cudowny okres, nie jest usiane różami, dlatego przynajmniej w wakacyjnym okresie warto od siebie odpocząć, stawiając na samodzielność dzieci i pozwalając im na uczestnictwo w obozie czy kolonii, samemu zaś spędzić przynajmniej cześć urlopu w taki sposób, w jaki lubimy. Ta forma jest dużo zdrowsza, niż gdybyśmy mieli – w poczuciu źle pojętego obowiązku – zabrać dzieci na swój wyczekany wyjazd, po czym wypełnić ich świat zakazami i nakazami, a następnie … przestać się nimi zajmować.

Do tego, by pozwolić dziecku rozwinąć skrzydła, trzeba jednak dojrzeć. O bohaterach (dorosłych) książki pt. „Ewangelia dzieciństwa”, można natomiast powiedzieć wszystko, ale nie to, że są dojrzali. Opublikowana nakładem Wydawnictwa Czarna Owca pozycja, autorstwa Lydii Millet, to jednak nie tylko swego rodzaju opis odwróconej rzeczywistości, kiedy role społeczne są zaburzone. To powieść obyczajowa, choć z wątkami katastroficznymi, dużo tu odwołań do Pisma Świętego, dużo, przenośni, niedopowiedzeń. W rezultacie otrzymujemy książkę interesującą, choć niezmiernie wymagającą, kontrowersyjną, która trafić może do niewielkiego grona odbiorców. Tylko znajomość świata, zainteresowanie nim, a także biblijnymi historiami może sprawić, ze będziemy bliżsi zrozumienia tego, z czym właściwie mamy do czynienia.

Eve, jedna z nieletnich bohaterek, znalazła się z grupą innych dzieci (w tym własnym bratem) na wakacjach, na które nikt z nich nie pragnął wyjechać. Szczególnie, że ten wyjazd zorganizowali ich rodzice, znający się jeszcze ze studenckich czasów, zaś pobyt w wielkim, XIX-wiecznym domu, miał być ich spotkaniem po latach. Niemal każdy z nich przywiózł dzieci, przy okazji nakładając na nie szereg nakazów, konfiskując telefony, tablety i wszystkie urządzenia pozwalające na cyfrowy kontakt ze światem. Oczywiście to ograniczenie objęło również dzieci, rodzice bowiem bez skrępowania korzystali ze zdobyczy technologicznych, pod warunkiem, że mieli na to czas pomiędzy oddawaniem się cielesnym uciechom, a piciem do upadłego. Doszło do tego, ze dzieci obmyśliły pewną grę, polegającą na nieprzyznawaniu się do rodziców. Wyłamały się nieliczne, młodsze dzieciaki, ale w przypadku pozostałych ciężko jest zidentyfikować ich rodziców, dzięki temu już same rozmowy o nich zyskują dodatkowego smaku.

Kolejne dni toczą się leniwie, a dzieci puszczone są właściwie samopas, zjawiając się wyłącznie na posiłek, a i to w niepełnym składzie. Z prowadzonych dialogów czy opisów widać ziejącą przepaść pomiędzy mentalnością tych dorosłych (wśród nich są [Adres usunięty]. artyści i nauczyciele akademiccy), a ich dzieci. Przepaść ta pogłębia się jeszcze, kiedy przychodzi zmiana pogody, a wokół posiadłości zbiera się coraz więcej wody. Jak się w takiej sytuacji zachować? Czy poświęcić siebie czy dzieci? Co ratować? Okazuje się, że odpowiedź na te pytania wcale nie jest taka oczywista, jakby się mogło wydawać.

Zresztą w książce Lydii Millet wcale nie chodzi o oczywistości, tylko o łamanie schematów, pokazanie społecznego zdemoralizowania, upadku wartości, dewaluacji rodzicielstwa. Fakt, że to dzieci wstydzą się zachowania rodziców jest bardzo znaczący i przykry, niestety może stanowić odbicie współczesnego świata, w którym rodzice zapomnieli już, że wychowywanie dziecka jest obowiązkiem, a obecność tego rodzica w życiu dziecka jest niezbędna do prawidłowego rozwoju.

Ostatnie przeczytane przeze mnie książki za każdym razem trafiły wywrzeć na mnie dobre wrażenie - po ich skończeniu potrafiłam śmiało stwierdzić, co o nich sądzę. Potem jednak postanowiłam sięgnąć po powieść Lydii Millet, czyli Ewangelię dzieciństwa. Opis dawał mi nadzieję na coś, co zdecydowanie trafi w mój gust, może trochę zszokuje, ale jednak pozostawi dobre wrażenie. Czy tak się rzeczywiście stało? Odpowiedź na to pytanie poznacie poniżej.

Eve i kilkanaście innych dzieciaków znalazła się w domku letniskowym właściwie bez swojej zgody. Decyzja o spędzeniu czasu w tym miejscu wypłynęła od jej rodziców, którzy właśnie korzystają z uroków wolnego czasu i smakują kolejne drinki w towarzystwie swoich znajomych. Eve wie, że po prostu trzeba będzie to jakoś przeżyć. Sielanka nie zamierza trwać jednak długo - zapowiadane burza i huragan niszczą wszystko, co napotkają na swojej drodze – w tym i część domku. Wychodzi na jaw, że młodzież i ich rodzice mają odmienne zdania na temat tego, co należy zrobić. Zostać i ratować, to co tylko można czy uciekać czym prędzej? Konflikt międzypokoleniowy narasta, a napięcie związane z katastrofą zdaje się przygniatać z każdą kolejną chwilą...

Powiem szczerze, że nie wiem, od czego zacząć. Powieść ta wywarła na mnie duże i zdecydowanie dobre wrażenie, choć zdecydowanie nie jest to lektura łatwa i przyjemna. Książka ma niewiele ponad dwieście stron, jednak nie dałam rady przeczytać jej w jeden dzień. Po prostu to, co przedstawiła na jej kartach Lydia Millet, sprawiło, że często potrzebowałam czasu na oddech i przemyślenie tego, co już przeczytałam.

Wbrew pozorom w tej historii to nie bohaterowie wiodą prym, a właśnie nadciągająca katastrofa oraz to, jak odmienne zdanie na jej temat mają dwa pokolenia. Młodzi zdają sobie sprawę z tego, co się dzieje i doskonale wiedzą, że trzeba coś z tym zrobić. Z kolei ich rodzice wolą korzystać z chwili i spędzać czas na próbowaniu kolejnych otępiających ich zmysły i myśli napitków. W końcu burze i huragany się zdarzają, prawda? Normalna sprawa. No cóż, nie do końca tak jest.

Autorka ma bardzo dobre pióro, które zostało świetnie podkreślone przez tłumaczenie Agi Zano. Ponadto podkreśliła ona wątek, który przewija się w naszym życiu coraz częściej. Kolejne katastrofy naturalne zdecydowanie nie dają optymistycznej nadziei na przyszłość, a jednak wciąż to głównie młodsze pokolenie zwraca na ten problem uwagę. Wśród starszych panuje rażąca bierność na te sytuacje, w końcu to nie oni będą musieli w przyszłości mierzyć się z poważniejszymi konsekwencjami tych sytuacji.

Ewangelia dzieciństwa ukazuje silne różnice między mentalnością pokoleń oraz sposobem postępowania w sytuacjach kryzysowych. Choć powieść ta nie była dla mnie zbyt lekka i przyjemna w odbiorze, to jednak cieszę się okrutnie, że miałam szansę ją przeczytać. Zdecydowanie polecam ją wszystkim tym, którzy chętnie sięgają po literaturę piękną oraz taką, w której pod płaszczykiem zwyczajnej historii kryje się poważny temat do rozważań. Jeśli więc należycie do którejś z tych grup - sięgnijcie po ten tytuł. Naprawdę warto.

Jakże się cieszę, że ta książka stanęła na mojej drodze! Lubię, gdy autorzy podejmują kontrowersyjne tematy, zapuszczają się w rejony do tej pory literaturze nieznane, stanowiące powiew świeżości. Życzyłabym sobie, aby takich książek było więcej, ale przejdźmy do rzeczy.

Wspólny wyjazd rodzice, znajomi i ich dzieci miał zaowocować wakacyjnym lenistwem i obfitować w czas najlepszej rozrywki, jednak wkrótce miejsce to nawiedził kataklizm w postaci silnego huraganu. Od tego momentu widzimy jak na dłoni wyraźny podział na tych, którzy ratują dobytek i martwią się jak przetrwać oraz tych oddających się ciągłej zabawie. I wcale nie jest tak jak myślicie. Tu role zostały zamienione.

"Rodzice to najgorszy rodzaj ludzi, to oni zjedli naszą planetę".

W tym wypadku pociechy starają się myśleć jak dorośli, podczas, gdy rodzicie wspinają się na kolejne wyżyny obrzydliwości. W momencie, gdy woda wdziera się do budynku organizują zbiorową orgię, robią drinki i wciągają koks. Dużo tu kontrowersji i przeciwieństw. Czytelnik obserwuje przerażenie w oczach dzieci ratujących dobytek, lękających się burzy, a obok nich beztroskich, niczego nieświadomych rodziców. Zupełnie jakbyśmy mieli do czynienia z odwróconym procesem biologicznym: dorośli coraz bardziej dziecinnieją, pogarsza się ich forma psychiczna, trzeba ich mieć pod ciągłym nadzorem. Podczas, gdy najmłodsi z łatwością potrafią się zaadaptować do nowej sytuacji, są pomysłowi i sprytni.

W całej tej opowieści mamy mnóstwo alegorii biblijnych: plagi, potop, historia Izaaka i Abrahama. Obraz apokaliptyczny jest tu nie tyle zagrożeniem, ale pokazuje skutki globalnego ocieplenia.

W tej niewielkiej objętościowo książce naprawdę dużo się dzieje. gdzieś pomiędzy stronami mamy wetknięte nieco myśli filozoficznej. Zwróćmy uwagę jak zaakcentowano obecność zwierząt.

Jedyne, co nie odpowiadało mi to tempo akcji, w niektórych miejscach zbyt powolne.

Pomijając powyższe Ewangelia dzieciństwa pozwoliła mi odkryć literaturę, jakiej jeszcze nie znałam. Niestety książka nie jest dedykowana do szerokiego grona odbiorców przez podjęcie wielu kontrowersyjnych tematów

Ewangelia dzieciństwa" to powieść o przepaści, różnicy pokoleniowej i rozczarowaniu. W tej książce stwierdzenie, że "człowiek im starszy, tym mądrzejszy" jest ogromnym błędem.

Narratorką 'Ewangelii.." jest Eve, która podobnie jak jedenaścioro innych dzieci spędza wakacje w wynajętej przez ich rodziców letniej willi. Rodzice w tej książce to zdecydowanie postaci drugoplanowe, mniej istotne, pozbawione nawet imion i charakterystycznych cech. Raczący się całymi dniami alkoholem są przez dzieci traktowani lekceważąco, szyderczo i z pewnym poczuciem wstydu. Nie wiemy nawet czyimi są rodzicami - to skrzętnie skrywana zagadka i jednocześnie gra, jaką prowadzą dzieci.

Lydia Millet wyraźnie ukazuje problem różnicy międzypokoleniowej. Świat w jakim przyszło żyć młodym zmierza do zagłady, kruszy się i rozpada. Rodzice wogóle nie są świadomi czekającej ich katastrofy. Do tego dochodzi jeszcze alkoholowe otępienie, które potęguje ich ignorancję.

Gwałtowna burza i huragan niszczą część letniej posiadłości. Okazuje się, że rodzice nie są zdolni do podjęcia jakichkolwiek racjonalnych kroków. To dzieci zachowują się bardziej trzeźwo i odpowiedzialnie. Ich podejście do tego, co należy robić diametralnie się różni. Kolejne różnice między nimi stają się jeszcze bardziej wyraźne. Rodzice chcą dalej balować, dzieci z kolei chcą ratować to, co jeszcze zostało.

W "Ewangelii dzieciństwa" role rodziców i dzieci zostały odwrócone. Okazuje się, że tylko dzieci postafiły zachować trzeźwy osąd w momencie w którym ich rodzice zajęci byli wyłącznie piciem, zabawą i balowaniem.

W książkę nie brakuje również biblijnych odniesień i symboliki. Huragan i zmiany klimatyczne są być może wstępem do apokalipsy i nadchodzącego końca świata. Lydia Millet nie patyczkuje się z czytelnikiem, jej styl jest ostry i bezpośredni. "Ewangelia dzieciństwa" to ostrzeżenie, jakie daje nam autorka przed tragicznymi skutkami katastrofy klimatycznej.

Intuicja mi podpowiadała; przeczytaj jak tylko odbierzesz przesyłkę! I faktycznie, dostałam, odpakowałam, przeczytałam. Weszła w jeden dzień choć musiałam robić przerwy a później długo nie mogłam zasnąć. Wiem, że dopiero styczeń za nami ale myślę, że to będzie jedna z najlepszych książek jakie przeczytam w tym roku.

Jest to tak bardzo dobre, tak mnie pochlastało emocjonalnie, że trudno mi stworzyć recenzję tak sensowną, jakbym sobie tego życzyła.

Czy to dystopia czy przypowieść? Oto jest pytanie. Pełna symboli, nawiązań do Biblii, ale nie tylko, czytając miałam wrażenie, że już to gdzieś było. Inaczej, ale było. Fabuła oparta na konflikcie pokoleń, kryzysie klimatycznym, relacjach człowieka ze zwierzętami, który wątek straszniejszy naprawdę nie ocenię. Powieść jest przerażająca, mocna i prawdziwa. Okrutnie prawdziwa. Prześmiewcza i odsłaniająca ludzkie ułomności. Bezpośrednia, miejscami naturalistyczna. Ma wszystko co spowodowało, że się irytowałam, wkurzałam, wzdychałam z bezsilności. W każdym razie emocji nie brakowało.

"-Może oni nie znali zasad! - zaprotestował Jack

- Oczywiście, że znali, mój mały. Wszyscy znają zasady"

Najbardziej odkrywcze i jednocześnie najmądrzejsze okazują się w książce spostrzeżenia najmłodszych. Dwaj chłopcy stają się tu filtrem książkowej rzeczywistości, obserwatorami idealnymi.

Z jednej strony czyta się to jak bajkę, z drugiej jak powieść sensacyjną. Niby realistyczna ale wiemy, że daleka od rzeczywistości. Naprawdę wymyka się wszelkim ramom.

Rewelacyjnie napisana, świetnie przetłumaczona (Aga Zano, dużo dobrych tytułów na koncie). Szybka, wartka akcja, mnóstwo dialogów. Klimatyczna i wciągająca od pierwszej strony. Nie brakuje ironii, bywa zabawnie choć daleko tu do humoru iście komediowego.

Swoją drogą, to materiał na mega dobry film.