Era Zero. Ego: Ostatnie Starcie

Spika jest lekko zbuntowaną, za to silnie rozczarowaną życiem nastolatką. Podczas nudnej klasówki dostaje dziwnego ataku, w wyniku którego przenosi się do tytułowej Ery Zero. To miejsce w przyszłości Ziemi, gdzie cywilizacja ludzka wyewoluowała w wyższe byty, zniknęły wszelkie konflikty, podziały, panuje pokój i harmonia. Dziewczyna musi przejść kolejne próby, by stać się pełnoprawną obywatelką Ery Zero. Czy jednak rzeczywiście wszystko jest tu tak idealne?

Myślałam, że książki młodzieżowe nie są dla mnie, a jednak w „Era Zero” przepadłam kompletnie. Język nastolatki, która opowiada swoją historię, tak jakby prowadziła ze mną, czytelnikiem rozmowę, niesamowicie przypadł mi do gustu. Czułam się, jakbym razem z nią została „zwymiotowana” przez kota i znalazła w dziwnym świecie, bez zasad, a jednak z ograniczeniami. Bez władzy, a jednak ze Starszyzną pilnującą porządku. Humor to kolejna mocna strona tej powieści i elementy fantastyczne, ogrom postaci przybierających najróżniejsze formy, kształty, kolory, moce czy talenty, którymi zostają obdarzeni. To wszystko splata się w jedną całość niezwykłej podróży po nowym — ponoć lepszym — świecie.

Książka zadziwia tym, jak bardzo jest o nas, o naszych ograniczeniach, które są w głowie, o tym, jak często droga wiedzie prosto, a my kluczymy bokami, nie zwracamy uwagi na pewne oczywiste rzeczy. Autorka oczami Spiki pokazuje nam oczywiste rozwiązania, a które nam tak ciężko przychodzą. W głównej bohaterce jak w lustrze będzie mogło się przejrzeć wiele osób i to wcale nie tych nastoletnich, a już bardziej doświadczonych.

Na pewno ja w tej Erze Zero znaleźć bym się nie chciała, bo podobnie do Spiki nie potrafiłabym wyzbyć się swojej „ludzkości” - tej nieidealnej powłoki, przez którą błądzę, ale która pasuje do mnie tak jak żadna inna. I niech rządzi mną Ego i chaos, poukładany świat to jednak nie to w czym mogłabym funkcjonować :)

"Czasem, aby zrozumieć jakąś historie, musisz spojrzeć na nią z zupełnie innej perspektywy."

*

Kiedy Spika trafia do idealnego świata Ery Zero od razu wie, że to nie jest miejsce dla niej -buntowniczej i rozczarowanej życiem nastolatki. Przyjazny świata pełen harmonii oraz ludzie, którzy zjednali się z przyrodą i ewoluowali w "wyższe byty" - często z mackami lub innymi dodatkami - wydają jej się absurdalni, a sama idea podejrzanie perfekcyjna. Jak się szybko okazuje cała ta sielankowa otoczka to tylko pozory. Czy Spika poradzi sobie w swojej nowej rzeczywistości i czy ta rzeczywistość poradzi sobie ze Spiką, musicie dowiedzieć się sami!

*

Już na wstępie zaznaczę, że "Era Zero" to nie książka dla każdego. Jeśli interesuje Cię lekka opowiastka na wieczór, to od razu możesz sobie darować. Co nie znaczy, że od tej historii łatwo się oderwać... wręcz przeciwnie.

*

"Era Zero" sprawia, że logika to pojęcie względne, a to, co wydaje się oczywiste, na następnej stronie może bezczelnie nas wyśmiać. Czytając tę książkę szykujcie się na zakręconą podróż, pełną niepewności i wizyt w najmroczniejszych (lub najdziwniejszych) zakamarkach umysłu bohaterki.

*

Jeśli chodzi o mnie to długo szukałam książki, która wprawiłaby mnie w podobny zachwyt, co moja ukochana "Alicja w Krainie Czarów" i w końcu się udało. Uwielbiam książki, w których wszędzie można doszukiwać się drugiego... a może nawet trzeciego dna - książek, w których nic nie jest oczywiste. Tym sposobem, pomimo że "Era Zero" rozpisana jest na 600 stronach, to połknęłam ją niemal na raz.

*

Książkę tę polecam każdemu, kto jest na tyle odważny, by zmierzyć się z najdziwniejszymi dziwactwami, gotów jest zapomnieć na chwilę o logice oraz ma chwilę, by dać się porwać nietypowej historii. Jak dla mnie 10/10 i tyle w temacie.

Jakiś czas temu miałam okazję przeczytać "Erę zero: Ego: ostatnie starcie" Michaliny Olszańskiej Rozbickiej.

"Żeby móc podążyć właściwą ścieżką potrzebujemy Odwagi."

Mogłam nawet patronować tej książce za co jestem bardzo wdzięczna Wydawnictwu Nowa Baśń.

Myślę, że fani fantastyki będą zachwyceni tą historią!😀 Na ogół czytam inne gatunki literackie, a ta tematyka nie jest bliska memu sercu i mam wrażenie że momentami gubiłam wątek🙈 Nie potrafiłam się chyba aż tak mocno oderwać od rzeczywistości jak główna bohaterka Spika.

Spikę poznajemy na początku historii jako zbuntowaną nastolatkę, która nie odnajduje się w rzeczywistym świecie. Normalnie uczęszcza do szkoły na zajęcia, z ledwością przechodzi z klasy do klasy. Co chwilę ma poprawkę z jakiegoś przedmiotu. Najzwyczajniej w świecie jest zagubiona... i niedopasowana do czasów w których żyje.

Pewnego razu już od samego wyjścia z domu Spika nie pamięta jak znalazła się na basenie czy w szkole. Podczas sprawdzianu ze Spiką zaczynają dziać się dziwne rzeczy aż traci świadomość....

...i budzi się w zupełnie innej erze - erze zero.

I wtedy to dopiero się dzieje!

O ile początek był dla mnie cały zrozumiały to później już odjechałam razem z tą historią :D:D:D

Spika trafia do innej ery, dostaje swojego przewodnika i poznaje nowych przyjaciół. Nastolatka razem z nowymi przyjaciółmi wyrusza w przygodę, gdzie muszą stawić czoło swoim lękom.

Także POLECAM każdemu, kto kocha fantastykę.

Myślę, że na pewno się nie zawiedziecie :)

Dla mnie to był duży odlot, ale czasami chyba się taka odskocznia przydaje, żeby móc wrócić do swojego świata :D

Nie łatwo jest być zbuntowaną nastolatką. Zwłaszcza, gdy jakaś tajemnicza siła przenosi cię do świata przyszłości, w którym – przynajmniej w teorii – wszystko jest idealnie i wszystko wolno. Spika prędko odkrywa, że w tym niezwykłym świecie coś jest nie tak. Ludzie będący jednością ze wszystkim, co ich otacza, okazało się czymś niemożliwym do zrealizowania.

Gdy usłyszałam tytuł tej powieści – „Era Zero. Ego: Ostatnie starcie” miałam w głowie przede wszystkim: „Znowu?!”. Znowu kolejny pisarz-amator, próbuje stworzyć Epicką i Długą Sagę, Której Tytuł Jest Zbyt Długi, Ale Dlatego Wspaniały. Na szczęście okazało się, że w sporej mierze się myliłam, chociaż jednocześnie nie powiedziałabym, aby sama lektura przyniosła mi wiele dobrej rozrywki.

Zacznijmy może od autorki. Michalina Olszańska-Rozbicka jest młodą aktorką, która ma na swoim koncie w sumie trzy powieści. Dwie pierwsze zostały wydane kolejno w 2009 i 2011, nakładem wydawnictwa Albatros (2009) oraz (jeśli dobrze się doszukałam) prywatnym (2011). Młoda powieściopisarka miała więc wtedy kolejno 17 i 19 lat, a same książki mają na Lubimy Czytać raczej mierne opinie (poniżej 6/10). W teorii więc „Era zero” nie jest debiutem, w praktyce: trudno mi o niej myśleć inaczej. Nie dziwcie się z resztą, że początkowo nie byłam do lektury przekonana.

W praktyce jednak to całkiem kompetentna powieść, która jednak posiada sporo problemów i przynajmniej w moim przypadku – te przeważyły nad zaletami. Niemniej, wydaje mi się, że muszę zaznaczyć: w porównaniu do amerykańskich powieści dla młodzieży ta dalej wypada dobrze, przynajmniej jeśli chodzi o większość takiej literatury z USA. Ponadto, nie jestem targetem tej książki, a osoby, które się w niego wpisują powinny przynajmniej po części przy tej książce dobrze się bawić. Skoro to jest odhaczone – lećmy dalej!

Zacznijmy od głównej bohaterki. Spika jest absolutnie perfekcyjnie przedstawioną nastolatką. I przez to jest – równie perfekcyjnie – wkurzająca. Ona zawsze idzie pod prąd. Zawsze narzeka. Zawsze robi innym na złość. Jest niemiła i wie o tym, ale właściwie to woli być nie miła. Jej życie składa się głównie z focha na wszystkich i wszystko wokół. Jest melodramatyczna, zakochuje się od ręki i na wszystkich istniejących i nieistniejących bogów: jak ja nie lubię takich charakterów. Rozumiem i akceptuje wybór takiej postaci na bohaterkę, ale jeśli macie uczulenie na tego typu postacie to „Era zero” nie jest czymś, po co chcecie sięgnąć. Serio. Nie jest.

Jeśli chodzi o postacie poboczne: one są, ale nie mają w sobie właściwie nic poza głównymi cechami. Przystojny chłopak numer jeden, przystojny chłopak numer dwa (bo zauroczenie musi być w obydwu), psiapsia, niby-nie-niby-wredna-ale-jednak-psiapsia i młodsza psiapsia – ot, dostajemy od autorki dość sztampowy, młodzieżowy „team”, który w gruncie rzeczy zbyt istotny nie jest, bo w „Erze zero” nacisk jest położony na coś nieco innego.

Olszańska-Rozbiska postawiła na mocno współczesną i pełną anglikanizmów, potoczną narrację pierwszoosobą. To kolejny zabieg, który rozumiem, ale który nie do końca mi się podoba. To słownictwo jest po prostu zbyt młodzieżowe, zbyt… brzydkie. Szczególnie w tej pierwszej części powieści, gdy autorka raczy nas ekspozycją i porównuje obydwa światy do siebie.

No i właśnie… może tu przejdziemy zarówno do świata, jak i języka autorki na raz, bo to wydaje mi się dosyć istotne. Olszańska-Rozbicka próbuje kreować nam świat absurdalny. Inny od naszego, niezrozumiały, pełen duchowości i dziwnych zasad. Porównałabym go trochę do tego, co działo się w „Pułapce czasu” L’Engle. Tyle, że pod tym kolorowym absurdem kryje się bardzo mocna schematyczność i sztampowość typowa dla powieści młodzieżowych. Choć przenosimy się tysiące lat w przyszłość, zachowania ludzi wcale nie uległy szczególnej zmianie. Jednocześnie niemal cała pierwsza połowa książki (~300 stron) to bezustanna, bardzo twardo podana ekspozycja, która mogłaby być skrócona co najmniej o połowę, bo właściwie wciąż czytamy o tym samym, tylko podanym innymi słowami. Na dodatek sama narracja jest jednocześnie bardzo prostacka i uduchowiona. Co chwilę mamy analizę ego, grzechów, harmonii w przyrodzie i tego typu ważnych tematów, ale podanych w sposób po prostu dosyć… głupi. Nie oszukujmy się.

Fabularnie też nie jest – moim zdaniem – szczególnie dobrze. Po pierwszej ekspozycyjnej połowie dostajemy nieco więcej akcji, ale sama linia fabularna jest bardzo prosta. Nasi bohaterowie, aby dotrzeć do celu, muszą po kolei zmierzać się z własnymi lękami/ego/grzechami/itd., a my musimy to obserwować. W kółko i w kółko. Jak w typowej powieści przygodowej, tylko tu te przygody są po prostu bardzo wtórne, a przez to dosyć nudne. Jedynie absurdalna otoczka próbuje to wszystko ratować, ale jako, że ja ani nie przepadam za absurdem, ani to nie jest dla mnie wielka nowość… No cóż. To chwilami była trudna przeprawa.

Wróćmy może do kwestii tytułu. „Era zero. Ego: Ostatnie starcie” mogłaby być po prostu „Erą zero” i właściwie książka tylko by na tym zyskała. Pewności mieć nie mogę, ale ta powieść wygląda konstrukcyjnie na solowe dzieło. Dodatkowe podtytuły są niepotrzebne. Tak zupełnie niepotrzebne.

Jeśli jesteście lub szukacie książki dla zbuntowanej nastolatki, która ma już dosyć sztampowych rzeczy – „Era zero” może być dobrym wyborem. Jeśli nigdy ale to nigdy nie mieliście do czynienia z absurdem w SF – może to będzie ciekawa pozycja na początek. Ja koniec końców czuje się tą lekturą po prostu zmęczona. Przeczytałam te sześćset stron jak najszybciej, by po prostu mieć ją już z głowy. „Era zero” jest zbyt przefilozofowana, jest zbyt potocznie napisana, a główna bohaterka ma wszystkie cechy, które doprowadzają mnie do szału. Może być całkiem kompetentną książką na tle innych podobnych, ale mi jedno spotkanie z nią wystarczy do końca życia.