Emma

 Co jeśli Twoje wspomnienia to nie fakty, lecz konstrukty? Co jeśli codzienność to tylko dekoracja, a wszystko, co znasz — to iluzja? 

▪𝗥𝗘𝗖𝗘𝗡𝗭𝗝𝗔 ▪

„Emma” to książka, która przenosi czytelnika do innego świata i nie sposób się od niej oderwać dopóki nie pozna się zakończenia. Tak było w moim przypadku, czytałam dopóki nie przewróciłam ostatniej strony.

Wyobraź sobie, że budzisz się po kilku latach… i nie pamiętasz absolutnie nic. Ani kim jesteś, ani co cię spotkało. Dokładnie w takiej sytuacji znalazła się bohaterka tej książki.🤭

🩵 Emma budzi się po trzech latach spędzonych w śpiączce. Nie ma pojęcia, kim jest ani co doprowadziło ją do tego stanu. Lekarze zapewniają, że to naturalne i że z czasem wszystko wróci do normalności, jednak ich odpowiedzi często wydają się wymijające. Choć wszyscy deklarują jej chęć pomocy, Emma zaczyna odczuwać narastający niepokój i ma wrażenie, że nikt nie mówi jej całej prawdy. Trudno jednak odróżnić rzeczywistość od własnych domysłów, gdy głowa wciąż próbuje poskładać brakujące elementy układanki. Odpowiedzi, które otrzymuje, są zdawkowe, jakby ktoś celowo omijał najważniejsze fakty. Każdy zapewnia ją, że potrzebuje czasu, że wspomnienia wrócą… ale czy na pewno mówią prawdę? Nawet gdy opuszcza ośrodek, nie odzyskuje wolności, ktoś wciąż nad nią czuwa. Wszystko się zmienia, gdy osoby, które będą próbowały jej pomóc zaczną ginąć. Wtedy Emma stanie przed najważniejszą decyzją - czy chce poznać prawdę? 🤫

Pani Magdalena Michalak ma lekki styl, co sprawia, że książkę czyta się naprawdę płynnie. Emma, czyli nasza główna bohaterka znalazła się w naprawdę trudnej sytuacji, więc jestem w stanie zrozumieć jej ciągły niepokój. Nieustannie sama zastanawiałam się, co ja bym poczęła w takiej sytuacji… I ciężko mi to sobie nawet wyobrazić.

„Emma” zostawia czytelnika w ciągłej niepewności i sprawia, że zaczynamy wątpić absolutnie we wszystko. Z każdą kolejną stroną napięcie rośnie, a w głowie pojawia się coraz większy chaos. Trudno odróżnić, co jest rzeczywistością, a co tylko strachem i wyobraźnią.

Ta historia zostawia po sobie coś więcej niż tylko emocje, zostawia poczucie niedosytu. Myślę, że wymyślona przez autorkę historia ma ogromny potencjał, który aż się prosi o głębsze rozwinięcie fabuły, szczególnie jeśli chodzi o przeszłość bohaterki i relacje, które tylko lekko zostały zarysowane.

„Emma” to dobry debiut autorki. Jak wspomniałam wyżej, mam nadzieję, że dostaniemy więcej 🤭 ponieważ mam poczucie, że historia Emmy jest niekompletna. Książkę pochłonęłam w ekspresowym tempie, nie ma dużo stron, więc to też dlatego. Dobrze spędziłam z nią czas. Jeśli lubicie thrillery psychologiczne połączone z elegantami science fiction to polecam waszej uwadze tę książkę.

Nigdy wcześniej nie pomyślałabym, że spodoba mi się tematyka sci-fi ( może jakąś tam wielka fanką nie będę, ale jednak temat wydał mi się naprawdę intrygujący!) "Emma" jest debiutem literackim, który ma swoje plusy i niestety minusy - nikt w końcu fenomenem nie stał się od razu. Pani Michalak stworzyła niepokojący thriller, który zdecydowanie wciąga swoją fabułą, wywołuje lekką nutkę niepewności i powoduje, że czytelnik w pewnym momencie sam już nie wie co jest prawdą, a co kłamstwem, kto jest dobry, a kto zły.

Wyobraźcie sobie taka sytuację. Budzicie się i kompletnie nie wiecie gdzie jesteście. Co gorsza - nie wiecie nawet kim jesteście. Podchodzi do Was osoba w białym fartuchu i mówi, że mieliście wypadek i straciliście pamięć. I teraz pytanie - drążycie temat przeszłości, czy zaczynacie życie z nową kartą? Ciężka decyzja, co? A w międzyczasie w głowie pojawiają Wam się nikłe przebłyski wspomnień, ale niestety każde z nich wydaje się niejako abstrakcyjne, bo obecny świat zmienił się o 360 stopni - wszędzie sztuczna inteligencja, już nawet nie musicie nic robić bo wszystko jest robione za was, macie w sobie chip, który kontroluje wasze potrzeby, inteligentny dom, który sam przyciemnia wam okna jak zaczyna was boleć głowa - wiecie co, myślcie co chcecie, ale dla mnie jest to mega przerażające i nie chciałabym żyć w takim świecie. I nie wiem, czy właśnie to nie wywołało we mnie największego niepokoju, podczas czytania książki Magdaleny Michalak. Oczywiście główna bohaterka będzie drążyć we wszystkim, aby poznać prawdę o swojej przeszłości - bez względu na to, co tak naprawdę może usłyszeć lub czego się dowiedzieć... i tu nasuwa się kolejne pytanie - komu może ufać, skoro nikogo nie zna?

Nieraz próbowałam się postawić na miejscu głównej bohaterki. Ale to naprawdę nie jest takie łatwe! Bo z jednej strony człowiek szuka tej drugiej osoby, która będzie ją wspierać, pomoże zaadaptować się w nowym środowisku, a z drugiej strony, nie wiadomo jakie dana osoba będzie miała do nas intencje. Tym bardziej, że wszystko od momentu wybudzenia Emmy ze śpiączki, wydaje się naprawdę oderwane od rzeczywistości. Zachowanie lekarzy, testy, zamknięcie - wszystko w celu pomocy głównej bohaterce. Mnie tam już coś od samego początku śmierdziało....! Autorka skutecznie na początku wciągła mnie w swoja historię, czułam narastającą ciekawość tym co się wydarzy, tym co Emma odkryje na swojej drodze i oczywiście tym, co po drodze się wykrzaczy😂 Sama próbowałam analizować zachowanie poznawanych przez nią osób i tak szczerze, ciężko by mi było komukolwiek zaufać na jej miejscu😱 Poboczni bohaterowie po prostu byli, autorka nie zagłebiała się zanadto w nich samych - także w sumie za wiele o nich nie wiemy. I pewnie to w największej mierze miało wpływ na moje postrzeganie tych postaci w tej książce..

I gdyby nie pewne mankamenty, które od połowy zaczęły mi już ciążyć to myślę, że moje podejście do tej książki utrzymałoby się na tym samym poziomie do samego końca. Jednakże to, co uwierało moje oko, to powtarzalność konstrukcji zdań i ciągłe opisywanie, jak to bohaterka czuje niepewność i niepokój i, że czuje się obserwowana. No dobra, rozumiem kończyć fragment takim stwierdzeniem, ale już po co zaczynać nowy dzień od opisywania, że bohaterka wciąż czuje niepokój po tym jak miała wrażenie, że ktoś ją obserwuje. Wiecie to nie są dokładne słowa z tej książki, podaje Wam ogólnie przykład tego, co mnie denerwowało. I właśnie to spowodowało, że najzwyczajniej w świecie ciężko mi było przebrnąć do końca tej książki. No ale oczywiście się udało, jednakże zakończenie w ogóle mnie nie usatysfakcjonowało. Pomysł na wyjaśnienie nawet zrozumiały, ale mnie on jakoś do siebie nie przekonał. Spodziewałam się czegoś bardziej zaskakującego i zapadającego w pamięć.

"Emma" to książka, którą można przeczytać i po prostu o niej zapomnieć. I choć autorka w fajny sposób budowała napięcie, po czasie stało się ono dla mnie powtarzalne i irytujące. Może za dużo rozmyślań, a za mało takich sytuacji, które przyspieszały by bicie serca - kilka takich było, ale jak dla mnie zdecydowanie za mało...Nie zamykam się na twórczość Pani Magdaleny, trochę szlifu i myślę, że jej książki mogą z czasem być naprawdę dobre, bo pomysł na historię - petarda!