Emigrantka

Lina wyjechała z Polski, w której zostawiła dawne życie. Swoje miejsce odnalazła w Barcelonie. U boku przyjaciela – Diego – oddaje się sztuce i barwnemu życiu Hiszpanii. Jej świat się ponownie zmienia, gdy na jej drodze staje Michaił Wołkowicz Pietrowski. Czy po dramatycznych przeżyciach z Polski będzie potrafiła komuś zaufać i oddać swoje serce?

Co to była za historia… napisać o niej tylko kilka słów to jakby nie napisać wcale. Nie chcę zdradzać Wam za dużo z fabuły, ponieważ uważam, że lepiej jest odkrywać ją samemu z każdą przeczytaną stroną.

Bohaterowie zabierają nas do świata sztuki: obrazy, fotografie, muzyka. Do tego przyjęcia oraz wystawne bale. Autorka pokazuje nam również kontrast między barwnym życiem Barcelony a polską wsią okresu międzywojennego. Lina bowiem wraca w rodzinne strony do Drohiczyna i sama widzi jak wielka jest różnica między zachodem, a Polską wsią. Mimo to, na miejscu upewnia się jak bardzo tęskniła za ojczyzną i dawnym życiem, mimo że jej nie oszczędzało.

Nie będę ukrywać, że pierwsze co przyciągnęło mnie do książki to okładka. Jest PRZEPIĘKNA. Mam słabość do takich zdjęć. I ogólnie się nie zawiodłam. Książka mnie wciągnęła i należy do tych nieodkładalnych. Po prostu musiałam wiedzieć jak skończy się historia Liny.

Do tego warto też wspomnieć, że Autorka w genialny sposób buduje napięcie. Z każdą kolejną stroną dowiadujemy się więcej o głównej bohaterce i jej życiu. Rodzinna tragedia, tajemnice, krzywda – poruszane są trudne tematy, ale też bardzo ważne jak np. rola kobiet i ich prawa.

Był śmiech, łzy, wzruszenie, złość, czyli wszystko to co daje dobra książka. A więc co za tym idzie: u mnie to jest TOPKA tego roku. Baaaardzo Wam polecam tę książkę!

współpraca reklamowa z wydawnictwem Filia

Skusiły mnie niezwykle entuzjastyczne opinie i wysokie oceny debiutu Weroniki Ilskiej, więc z wielką ciekawością i wysoko podniesioną poprzeczką siadłam do lektury „Emigrantki”. I cóż... przespałam się ze swoimi odczuciami i niestety nie uległy one zmianie. Muszę napisać, że mnie ta historia nie porwała.

Zaznaczę od razu, że fabuła zapowiadała się niezwykle ciekawie, obiecując nam salony hiszpańskiej bohemy i traumatyczne wspomnienia z Polski, które nie pozwalają głównej bohaterce odciąć się od przeszłości. Osadzenie akcji w moim ulubionym okresie dwudziestolecia międzywojennego również skutecznie zaostrzyło mój apetyt.

Niestety, przez pierwszą połowę książki bezskutecznie wypatrywałam akcji i głębszych emocji, kręcąc się wraz z bohaterami po wystawach i balach rosyjskiej socjety tęskniącej za świetnością caratu. Najistotniejsze wydawały się tam opisy kreacji i rzucane w nieskończoność powłóczyste spojrzenia pomiędzy Liną a rosyjskim hrabią Michaiłem. I choć w drugiej połowie akcja wreszcie nabiera dynamiki i w końcu pojawia się tak wyczekiwany przeze mnie wątek polskich traum, to pozostawia on jednak niedosyt, bo został potraktowany bardzo powierzchownie.

Nie potrafiłam również wczuć się w emocje bohaterów. Ich związek, który z kilku powodów wydawał się niemożliwy, miał ogromne szanse na to, by porywać i budzić emocje. We mnie ich nie obudził. Po przemyśleniu doszłam do wniosku, że kwiecisty, wręcz pompatyczny język, który miał budować klimat tej powieści, do mnie po prostu zupełnie nie trafił, a irytacja, którą wywoływał, skutecznie odwracała moją uwagę od losów postaci.

Moją ocenę podniosło natomiast uczynienie z bohaterki kogoś więcej niż tylko femme fatale. Danie jej sprawczości co do własnego losu i sukcesu na polu sztuki. Podobała mi się jej odwaga do sięgnięcia po przekaz niezbyt wygodny, budzący pytania i kontrowersje, a jednocześnie bardzo intymny. Doceniam też jej siłę do trwania na przekór nieprzychylnym spojrzeniom i bezpośrednim docinkom tych, którzy nadal uważali się za elitę.

Żałuję bardzo, bo liczyłam na porywającą historię miłosną z wyraźnie zarysowanymi realiami ówczesnej Europy. Myślę jednak, że wielu z Was tak właśnie ją odbierze. Patrząc na dotychczasowe oceny, moja niezbyt pochlebna opinia, którą z ogromną przykrością formułuję, będzie pewnie jedną z nielicznych. I tego z całego serca Wam oraz autorce życzę, pozostając jednak w osobistym przekonaniu, że z tej historii można było wyciągnąć dużo więcej, a jej potencjał nie został w pełni wykorzystany.

Wyjechała, by zacząć od nowa.

Wyjechała, by zapomnieć.

Wyjechała, bo tylko w taki sposób mogła poczuć się bezpiecznie.

W Barcelonie mogła odetchnąć...ale tylko pozornie. Przeszłość bowiem lubi o sobie przypominać. Lina, mieszkająca z ekscentrycznym Diego, wkracza dzięki niemu w świat bohemy artystów, a jej obrazy są doceniane przez krytyków. W osobie Wiery odnajduje przyjaciółkę, a ta, rosyjska arystokratka wraz z mężem próbuje wskrzeszać carskie obyczaje. Chociaż dawnej Rosji już nie ma, ta ciągle za nią tęskni. Lina natomiast, chciałaby jak najprędzej o niej zapomnieć. W Polsce zostawiła serce i aż się rwie by tam wrócić. Chociaż nie każdy jest z tego pomysłu zadowolony.

Miłość, tęsknota, niemożliwy związek, mezalians, przeszłość, traumy i ta ciągła, niespokojna myśl o powrocie w rodzinne strony.

To tylko na pozór miłosna historia jakich wiele. Na pozór, bo autorka wplotła w powieść także pełną tajemnic, ciekawą i smutną przeszłość bohaterki. Bez powodu z Polski nie uciekła, spotkała na swojej drodze ludzi okrutnych, perfidnych ale i współczujących oraz o dobrym sercu. Jej tęsknota za krajem ma głębszy sens, o którym dowiadujemy się nieco później. Fajne jest to, że nie wszystko wiemy od samego początku. Dopiero wraz z kolejnymi kartkami książki, powoli poznajemy prawdę. Lata dwudzieste ubiegłego wieku cechowały się tym, że większość ludzi miała za sobą ciężkie przeżycia. Nie o wszystkich można było mówić, zwłaszcza kobiety, ciągle były w sytuacji nie do pozazdroszczenia. Niby ważne, a jednak gdzieś obok, schowane za plecami mężczyzn. Niedocenione, nie wysłuchane, poniżane, obrażane, wykorzystywane. Za to silniejsze niż niejeden facet i bardziej uparte.

Po świetnym debiucie, autorka napisała drugą książkę, która jest tak samo dobra. Polecam.

„Emigrantka” to opowieść o kobiecie, która reprezentuje tak wiele jej podobnych historii, które pokazują, jak niewiele ról wyznaczało kiedyś dla kobiet społeczeństwo, jak wiele musiały znosić w skrytości własnego serca i jak ograniczano im dostęp do nowości, możliwości czy pasji. To opowieść o traumie, jaka potrafi towarzyszyć dorosłej kobiecie i próbie jej zrozumienia. To także historia o miłości, która „nie polega na chronieniu przed wszystkim, ale na byciu obok. Zawsze”. Książka Weroniki Ilskiej jest niczym subtelny dotyk ręki, który swoją intymnością zaprasza czytelnika w najgłębsze zakamarki duszy bohaterów. Nie ma w niej pośpiechu, nie ma w niej nagłych zwrotów akcji, a mimo to przeżywa się niemalże każde zdanie, każdy rąbek tajemnicy. Po to, aby na końcu symbolicznie zdjąć chustę z głowy i z nadzieją patrzeć w przyszłość.

Polecam – warto wyemigrować z bohaterami poza granice kraju, czasu i narzuconych ograniczeń.

"Emigrantka" Weroniki Ilskiej to książka , która na długo zostanie w mojej pamięci...

Mimo iż zawsze zarzekałam się że książki z tłem historycznym są nie dla mnie , ta wciąga od pierwszych stron. Może przez to że akcja dzieje się w XX wiecznej Barcelonie ? Miejscu tak nam odległym ? Gdzie artyści spotykają się w kawiarniach , galeriach i inspiruja się nawzajem ?Główna bohaterka Lina wyjeżdżajac do Barcelony poznaje ten artystyczny świat. Wpływa to na zmianę jej postrzegania świata ale i siebie samej, motywuje do odkrywania swojej tożsamości. Szeroko zakrojone opisy tego świata pokazują klimat tamtej epoki i pozwalają wczuć się w atmosferę Barcelony zupełnie innej niż ta obecna.

Główna bohaterka Lina mimo wszystko bardzo tęskni za swoją ojczyzna ,mimo iż zostawiła tam swoją bolesna przeszłość. Autorka świetnie potrafi oddać uczucia i emocje bohaterów , ich tęsknotę, rozterki, to że emigracja to również samotność , życie z dala od bliskich, pogodzenie się z tym co minęło. Razem z Lina na kartach książki szukamy jej miejsca na świecie gdzie znów poczuje się szczęśliwa, a zarazem pogodzona sama ze sobą.

Książke czyta się lekko , brak tutaj nudnych opisów , częste dialogi , wpływają że czyta się ją migiem.Mimo iż czasem akcja jest dość przewidywalna to zupełnie nie nudzi. Pozwala zastanowić się nad swoim miejscem na ziemi, czy to gdzie jesteśmy nas w pełni kształtuje. Czy miejsce gdzie się wychowaliśmy , żyjemy ma wpływ na to jacy jesteśmy ? Czy kilkaset kilometrów od domu bylibyśmy inni?

Książka warta przeczytania, skłaniająca do przemyśleń.

Z pewnością sięgnę po kolejne książki Autorki !

Dziękuję za możliwość jej przeczytania.

Kiedy na pierwszych stronach książki dowiadujemy się o głównej bohaterce Linie wiemy o niej tyle, iż jest polską emigrantką przebywającą w Barcelonie. Z jakiegoś powodu opuściła swój kraj i zostawiła przeszłość za sobą, układając świat na nowo. W życiu towarzyszy jej przyjaciel Diego – lokalny, charyzmatyczny artysta. Im dalej brniemy w powieść to dowiadujemy się faktów z życia kobiety i tego, że duże znaczenie mają dwaj mężczyźni: Polak Aleksander oraz Rosjanin Michaił. Kiedy postanawia odwiedzić Polskę, jej życie diametralnie się zmienia. Czy kobieta będzie miała wystarczającą ilość sił, by zmierzyć się z tym co ją kiedyś spotkało?

Autorka opowiedziała historię ludzi, którzy poszukują swojego miejsca na ziemi – lepszego, bardziej spokojnego, otwierającego nowy, życiowy rozdział, z czystą kartą. Weronika Ilska oddała klimat lat 20 XX wieku i czasów przedwojennych, a także ukazała we właściwy sposób dwa światy: polski i hiszpański. Pomysł na fabułę był dla mnie oryginalny i ciekawy. Jednak, jeśli miałabym porównać „Emigrantkę” do debiutanckiej powieści autorki czyli „Dziewczyny z konspiracji” to ta pierwsza wydana przemówiła do mnie bardziej. To ona mnie porwała już od pierwszych stron i niesamowicie wciągnęła w treść. Niemniej jednak druga połowa „Emigrantki” została przeczytana nie wiadomo kiedy, bo więcej ciekawych rzeczy zaczęło się dziać. I co najważniejsze wszelkie tajemnice z życia Liny zaczęły się klarować. Zakończenie satysfakcjonujące. Jednym słowem udana powieść.

„Emigrantka” Weroniki Ilskiej to opowieść o poszukiwaniu własnego miejsca na ziemi, ucieczce przed demonami przeszłości i trudnej sztuce zaczynania od nowa.

Główną bohaterką książki jest Lina, artystka, którą poznajemy w momencie, gdy próbuje ułożyć sobie życie w barwnej, ale też obcej Barcelonie. Ucieczka z rodzinnego kraju była dla niej koniecznością - krokiem drastycznym, ale jedynym, by odciąć się od bolesnych doświadczeń. W Hiszpanii powoli buduje swoją pozycję w świecie sztuki, przelewając na płótno emocje, z którymi sama nie do końca potrafi sobie poradzić.

Kiedy na jej drodze staje Michaił, rosyjski hrabia i także emigrant, wydaje się, że dziewczyna ma szansę na prawdziwą miłość. Autorka kreśli ten wątek z ogromnym ładunkiem emocjonalnym. Choć momentami relacja Liny i Michaiła może wydawać się nieco egzaltowana, a opisy ocierają się o górnolotne tony, to ostatecznie ten zabieg broni się w całości. Autorka w niezwykle wyrazisty sposób pokazuje, jak potężna i bezkompromisowa potrafi być miłość, nawet jeśli los od początku piętrzy przeszkody.

Akcja pierwsza części książki toczy się powoli. Wszystko zmienia się, gdy w Barcelonie pojawia się Aleksander. Wraz z jego przybyciem dynamicznie wraca przeszłość, od której Lina tak rozpaczliwie uciekała. Fabuła gwałtownie przyspiesza i komplikuje się na tylu poziomach, że do samego końca trudno przewidzieć, czy bolesne wydarzenia sprzed siedmiu lat, które raz już złamały dziewczynę, nie zniszczą jej życia po raz kolejny.

„Emigrantka” to nie jest zwykły romans obyczajowy. To refleksja nad tym, jak bardzo zmieniamy się pod wpływem trudnych doświadczeń i jak wielki wpływ na losy pojedynczych ludzi ma historia, polityka i władza.

Weronika Ilska stworzyła opowieść o sercu, które bezustannie toczy walkę z rozumem, o traumach, które przy odpowiednim wsparciu można oswoić, ale o których nigdy nie da się zapomnieć, o przeszłości i tajemnicach, które zawsze zapukają do teraźniejszości. Ale przede wszystkim jest to historia o kobiecie, w oczach której znajdzie swe odbicie wiele czytelniczek…

RECENZJA

Premiera 17 czerwca

🌸 Emigrantka 🌸 Weronika Ilska

🌺Wydawnictwo FILIA 🌺

Bardzo dziękuję Wydawnictwu Filia za egzemplarz do recenzji.

To moje pierwsze spotkanie z autorką książki i na pewno nie ostatnie. Rozpoczynając lekturę, byłam bardzo ciekawa tej powieści. Już sama okładka wzbudziła moje zainteresowanie. Dama w szlachetnych perłach, piękne, strojne suknie oraz panowie w czarnych, eleganckich frakach . Blichtr, przepych sal balowych, to jest to co działa na moją wyobraźnię.

Mamy tutaj Barcelonę lat dwudziestych XX wieku. Był to burzliwy czas dla tego kraju, czas niepokojów politycznych i społecznych, ale też rozkwit kultury, gdzie po inwestycji w infrastrukturę wzgórza Montjuic odbywała się Wystawa Międzynarodowa.

Główną bohaterką powieści jest Kalina zwana Liną. Przyjechała do Barcelony przy pomocy swojego rodaka , przyjaciela Aleksandra Piechowicza. To co wydarzyło się w Polsce, trudne przeżycia, złe wspomnienia, spowodowały, że Lina potrzebowała zmiany otoczenia, przestrzeni do tego, aby dojść do siebie i rozwijać swoją pasję jaką jest malarstwo. Urok morza, pięknych plaż, kolorowe kamienniczki powodowały, że Lina stopniowo wracała do życia pozostawiając za sobą obraz polskiej wsi.

Na miejscu zaopiekował się nią znany fotograf, Diego Montiel, bywalec wernisaży, wystaw i koncertów.

Powieść ,, Emigrantka '', to nie tylko obraz Barcelony tamtych lat, ale także świat ludzi rosyjskiej arystokracji. Lina zaznajamia się z baronową Wierą i jej mężem Siergiejem Korinem. Są to ludzie, którzy stworzyli swój świat, tworząc dom i klimat dawnej, carskiej Rosji. Mimo zawiłości historii obu narodów, Lina znalazła wierną przyjaciółkę w osobie Wiery. Poznaje również Rosjanina, hrabiego Michaiła Pietrowicza Wołkońskiego. Mamy tutaj całą paletę uczuć, która się między nimi rodzi. Z czasem okazuje się, że jest to zakazana miłość, gdyż hrabia nosi w sobie tajemnicę, jaką, tego Wam nie zdradzę. Na pewno miłość ta przyniosła Michaiłowi problemy, gdyż to rzucało cień na jego pochodzenie i nazwisko.

Co było dalej, jak potoczyły się losy ich miłości, przeczytajcie sami. Na pewno jestem zauroczona tą powieścią. Mimo, iż akcja dzieje się niespiesznie, to jest klimatyczna, ma swój urok. Wielbiciele sztuki, fotografii i malarstwa, piękna i kultury będą zachwyceni powieścią Pani Weroniki, która z pewnością ma wyczucie piękna i stylu .

82/52/2026

"Emigrantka" Weronika Ilska Filia #recenzja #współpracabarterowa #współpracarecenzencka #onaczyta

Miłość rozdarta między przeszłością a winą przodków

Rozpoczynając lekturę "Emigrantki" byłam pozytywnie nastawiona, ale z każdą kolejną przeczytaną stroną mój entuzjazm znikał, a pojawiała się irytacja i zdenerwowanie. Po pięćdziesieciu stronach byłam przekonana, że czytam debiut, ale sprawdziłam i jest to druga książka autorki...

Autorka przybliża czytelnikom losy Liny, młodej Polki, która wyemigrowała do Barcelony, by uciec od wydarzeń z przeszłości, które złamały ją wewnętrznie.

Czytelnik poznaje jej życie jako artystki, która tworzy swoje życie od nowa w nowym miejscu. U boku ma przyjaciela Diega, utalentowanego fotografa, malarza, który doskonale rozumie Linę. W Barcelonie podczas koncertu w Pałacu Muzyki Katalońskiej Lina poznaje Michaiła Pietrowicza Wołkońskiego, z którym od pierwszego spotkania, a bardziej od pierwszego spojrzenia połączy ją niszczycielska nić miłości. Oboje nie zdają sobie sprawy, że łączy ich coś więcej niż tylko rodzące się uczucie. Przeszłość, przed którą Lina uciekła do Barcelony powróci i postawi pod znakiem zapytania wszystko to, co kobiecie udało się zbudować w teraźniejszości.

Zarys fabuły przyciąga uwagę czytelnika i zdaje się być interesujący, ale lektura rozwiewa ten początkowy zachwyt. Zaczynając od języka, którym autorka posługuje się w powieści, jest on zbyt pompatyczny, zbyt nadęty, rozumiem, że miał brzmieć on poetycko, ale niestety odebrałam go w zupełnie inny sposób. Na dodatek tworzy on złudny obraz, bo wiele wyrażeń jest potocznych, a niektóre sformułowania dziwne, co nijak ma się do poetyckości. Po pierwszych pięćdziesieciu stronach miałam już dość czytania o unoszących się policzkach, moczonych ustach w kieliszkach, filiżankach, unoszonych podbródkach, brodach, o spojrzeniach, o ciszy między bohaterami, rozterkach miłosnych głównych bohaterów, na których uczucie spadło niczym grom po dwóch spotkaniach... Przyjaciel Liny w Barcelonie jest oczywiście spod znaku tęczy, bo jakby inaczej, artysta, Hiszpania... Kolejnym minusem jest fakt, że książka nuży, brak w niej akcji, emocji, które porwałyby czytelnika, bohaterowie są mdli, nijacy, snują się po kartach powieści, pijąc kawę z filiżanek, szampana z kieliszków, paląc papierosy, udając się na bale, wernisaże, licytacje. Dramatyczne wydarzenia, których nieszczęsną bohaterką była Lina w przeszłości, są zaledwie zarysowane, nie odgrywają tu zbyt znaczącej roli, mimo tego co czytamy w opisie książki. Autorka starała się jak mogła oddać rodzące się uczucie między Liną a Michaiłem, ale ja tego nie poczułam, ta historia miłosna mnie nie porwała, mimo plot twistu, którym autorka łączy losy bohaterów jeszcze bardziej z przeszłością, mimo scen, które przywołują czytelnikowi, przynajmniej mi, na myśl różne inne dzieła literackie czy filmowe, jak scena walca Liny i Michaiła, traktowanie jej przez socjetę rosyjską, przywołujące sceny z ekranizacji Trędowatej, scena ze szklanymi pantofelkami i rozmowa Liny i Diega o powrocie z balu przed północą, przywołujące na myśl "Kopciuszka", a śpiewanie polskich piosenek przez Linę w barcelońskiej kawiarence nasuwające na myśl film "Zimną wojnę" i scenę, w której bohaterka grana przez Joannę Kulig śpiewa "Dwa serduszka", to historia miłosna Liny i Michaiła nie podbiła mojego serca.

Choć jest to miłość niełatwa, można powiedzieć wręcz, że zakazana, bo on pochodzi z rosyjskiej elity, ona jest zwykłą malarką, na dodatek Polką, choć miłość ta niesie ze sobą pytanie czy winy przodków są dziedziczone i czy miłość potrafi przezwyciężyć wszystko, nawet winy przodków, to czegoś mi w tej historii zabrakło. Emocji.

Bohaterowie snują się przez książkę jak dym ulatujący z palonych przez nich papierosów i cygar, a czytelnik odczuwa ulgę gdy dociera do ostatnich stron książki i pustkę, bo nie związał się emocjonalnie z żadnym bohaterem. Przynajmniej ja miałam takie odczucia po odłożeniu książki. Nie lubię pisać negatywnych recenzji, ale chcę być szczera ze sobą i z Wami. "Emigrantka" nie była moją powieścią, może Was zachwyci, mnie rozczarowała.

Za egzemplarz do recenzji dziękuję wydawnictwu Filia i Ona czyta.