Eleonora i Park

Porozmawiajmy.

[materiał reklamowy we współpracy barterowej z [Adres usunięty]]

Historia Parka i Eleonory okazała się wyjątkowa. Zwyczajna i niezwyczajna zarazem.

Była komfortem, bo było nim odnalezienie bezpiecznego miejsca przez bohaterów. Radości. Uczuć. I zapomnienie o strachu i samotności. Zaufanie i opowieści o najprostszych rzeczach, które dla Eleonory były najtrudniejsze. Podarowanie sobie chwili szczęścia i dobroci.

Była ogromnym smutkiem, bo opowiadała o przemocy domowej i szkolnej, o bodyshamingu, o niczym nieuzasadnionej nienawiści, o nękaniu. Padło wiele przykrych słów, było w nich mnóstwo bólu i żalu. Wydarzyło się wiele złego, które nie powinno się wydarzyć.

Była wspaniała zupełnie jak synonim dobroci. I niesprawiedliwa. I okrutna. I skrajna. I cóż… była tym, czego się nie spodziewałam.

To historia, która łamie serce i nakleja plasterek. To wspaniałe emocje zasmucające i pokrzepiające, ale też dające nadzieję na lepsze.

Park był absolutnie uroczy, brakowało mu jedynie trochę odwagi. Jego małe gesty tak piękne i symboliczne zacieśniały więzi między nim i Eleonorą.

Przeczytasz? To niezwykła książka.

"Eleonora i Park" to druga najbardziej znana książka Rainbow Rowell. U nas w Polsce jej premiera miała miejsce już wiele lat temu, ale teraz, ponownie zdecydowano się ją wydać w odnowionej szacie graficznej. Uważam, że jest urocza 🩷 i muszę powiedzieć, że ta książka szczerze mnie zaskoczyła i była zupełnie czymś innym niż myślałam, że będzie. Zapraszam! :)

Książka opowiada o życiowych perypetiach dwóch tytułowych bohaterów: Eleonory i Parka. Jak się okazuje jednak w trakcie, życie obojga wcale nie jest usłane różami, a bycie nastolatkiem w ich przypadku nie wiąże się ze swobodą i niezwykle szczęśliwym czasem. Eleonora to dziewczyna o pełnych kształtach, z burzą rudych loków na głowie. Dziewczyna z tego powodu często jest wyśmiewana w szkole przez rówieśników. Niestety, jest to dla niej niezwykle bolesne, bo w domu przeżywa nie mniejsze problemy- jej matka wyszła ponownie za mąż, za mężczyznę tyrana i pijaka. Sprawia to, że życie nastolatki nie jest zbyt szczęśliwym. Park natomiast to typowy outsider, ceniący własną przestrzeń, dobrą książkę i muzykę. Chłopak ma dużo spokojniejsza sytuacje w domu, więc wszystko co przeżywa Eleonora- jest dla niego poniekąd obce. W pewnym momencie ich drogi się łączą, bardzo powoli, ale oboje odkrywają uczucia do siebie i zaczynają kroczyć jedną drogą. Są dla siebie bezpiecznym miejscem 🩷 bardzo polubiłam tych bohaterów, choć czasem byli nieco dziwni 😅 Eleonorze znowu niezwykle współczułam takiej sytuacji- to naprawdę bolesne przeżywać takie dzieciństwo. Bohaterów pobocznych nie było tutaj zbyt wiele, rodzina i ew. znajomi ze szkoły, ale jednak w dużej mierze skupiamy się na dwójce głównych bohaterów.

Autorka pokazała nam, jak trudne mogą być relacje rodzinne i jak wiele bólu sprawiać innym osobom. Jeden człowiek może sprawić, że 5 innych będzie nieszczęśliwych. To bardzo przykre i też przykro czytało się o tym. Mimo to uważam, że nie było to wykonane w 100% dobrze i mogłoby to być zrobione lepiej. Owszem, książka ma już swoje lata, ale nadal- mamy wiele niezwykle wartościowych książek z takimi motywami w tych czasach i ewidentnie ten potrzebowałby dopracowania 😅

Świetna rama czasowa daje nam możliwość jeszcze większego wpisania się w klimat. 1968 i wydaje mi się, że 87 też, to czas rozgrywania się całej powieści. Jedyne, czego mi tutaj brakowało to właśnie jeszcze bardziej większego popisania się opisami klimatu, jaki panował w latach sześćdziesiątych 🩷

Lubicie bardzo powoli rozwijające się uczucia? Zdecydowanie tutaj to znajdziecie. Szukanie w sobie emocji, uczenie się okazywania uczuć oraz rozumienie tego, że pokochało się tą drugą osobę, to droga, jaką przejdźcie razem z bohaterami powieści 🩷

Bardzo cieszy mnie tylko fakt, że książka czasami była naprawdę śmieszna. To ją mocno ratuje, bo szczerze muszę powiedzieć, że zdecydowanie nie jest to moja ulubiona pozycja przeczytana w ostatnim czasie 🥺 nie jest zła, ale nie uważam jej też za jakąś super najlepszą 🤷🏼

Zakończenie jest tak bardzo otwarte, że dla mnie aż za bardzo 😬 do teraz nie jestem w stanie go sobie do końca ułożyć, bo książka została urwana tak nagle...

Zdecydowanie jest tutaj masę emocji, najróżniejszych. Szczerze uważam, że książka nie jest zła, ale nie jest też najlepsza. Musicie się sami przekonać, czy będą to Wasze klimaty 🩷

⭐3/5

🩷6/10

🌶0,5/5


14+

📖stron: 381

🩷seria: ❌

🔡literki: średniej wielkości, przyjemne do czytania

📍gatunek: literatura młodzieżowa

Nie wiem co książki Rainbow Rowell ze mną robią, ale dosłownie nie potrafię się od nich oderwać. Siadam i praktycznie czytam póki nie przeczytam, a to u mnie nie jest takie częste. W "Eleonorę i Parka" tak się wkręciłam, że przeczytałam ich w mniej niż 24 h. To chyba jest rekomendacja sama w sobie.

.

Pierwsza miłość to niewątpliwie coś wyjątkowego. Jest krucha, jedyna w swoim rodzaju i absolutnie nie wiemy jak się z nią obchodzić. A co jeśli jeszcze do całego tego chaosu dołożyć brak wsparcia ze strony rodziny? Niestety Eleonora nie ma łatwo w życiu, mieszka w domu pełnym patologii. W żadnym stopniu nie da się tego tworu nazwać rodziną. Kilkoro rodzeństwa, matka dygocząca przed agresywnym ojczymem, brak pieniędzy na najbardziej bieżące potrzeby. Jedyną odskocznią od tego jest szkoła, która też nie jest łatwa do zniesienia, kiedy wygląda się jak strach na wróble, bo nie stać cię na całe, nie dziurawe ubrania. Na szczęście dziewczyna trafia na Parka, innego outsidera, z którym może nie od razu, ale stopniowo, mimo trudności zaczyna ją łączyć głębsza relacja i staje się on jej miłą ucieczką od codzienności do normalności.

.

Sam styl autorki jest przegenialny. Wciąga bez reszty i nie daje wytchnienia. Po prostu musimy się dowiedzieć, jakie losy czekają bohaterów. To już moja kolejna książka autorki, która zrobiła ze mną to samo, więc wiem co mówię. Z ręką na sercu polecam i zachęcam również Was do sięgnięcia.

Eleonora, nowa dziewczyna w szkole z ogromną burzą rudych loków z setkami piegów ozdabiających jej bladą cerę. Dziewczyna o niestandardowych wymiarach. Za sprawą jej ojczyma Richiego , jej życie jest codziennym strachem i ucieczką. Od pierwszych chwil w autobusie szkolnym doświadcza szykanowania ze strony rówieśników. Swoje miejsce w autobusie odnajduje obok pewnego bardzo sympatycznego dla oka Azjaty, który odwraca głowę ku szybie, by nie musieć konfrontować się z nową dziewczyną.

Park, to z pochodzenia Azjata, który mimo że żyje w relacjach przyjaznych z rówieśnikami to jednak trochę trzyma się na uboczu. Od momentu kiedy przyłapuje Eleonorę na czytaniu w autobusie wraz z nim komiksów. Ich relacja zaczyna przeradzać się w przyjaźń.

Książka „Eleonora i Park” to przepiękna historia o przyjaźni, rodzącym się uczuciu, strachu i bólu. Historia napisana z perspektywy zarówno Eleonory jak i Parka. Krótkie rozdziały, które w idealny sposób odkrywały emocje głównych bohaterów. Z końcem historii byłam totalnie rozbita emocjonalnie i jak to już gdzieś czytałam, nie wiem czy to ja skończyłam z książką czy to ona skończyła ze mną. Naprawdę szczerze polecam zapoznać się z tą delikatną i uroczą historią. Myślę, że spokojnie książka nadaje się czytać już od 15 roku życia.

Z opisu zakładałam, że to będzie historia pierwszej miłości dwóch różnych nastolatków. Finalnie dostałam o wiele więcej i o wiele mniej słodko niż myślałam.

Park kocha komiksy, muzykę na kasetach, ma pełną rodzinę.

Eleonora mówi o sobie, że jest duża, ma burze rudych włosów i zmuszona jest egzystować na małej powierzchni z rodzeństwem, mamą i jej nowym partnerem pijakiem.

Podobało mi się jak niespiesznie rodziła się relacja między bohaterami. Jak powoli poznawali siebie, uczyli się razem być. To było pięknie napisane. Nastoletnie obawy, odmienność i problemy.

Nie podobała mi się tylko jedna wymiana zdań a raczej zachowanie Eleonory, ale było to typowe dla pierwszy raz zakochanej nastolatki. Widzimy tu jak mocno na ocenę nastolatka wpływa wygląd, jak łatwo można wydać się kłamstwa gdy wszystko się dobrze układa.

Poza głównym wątkiem mamy tu poruszone problemy rodzinne, psychiczne znęcanie się, ośmieszanie przez rówieśników, agresję słowną i ucieczkę.

Szczerze współczułam Eleonorze.

Zakończenie książki jest trudne, bolesne. Jest jednocześnie światełkiem w tunelu i smutną rzeczywistością.