Dzwonnik z Notre-Dame, czyli Katedra Najświętszej Marii Panny w Paryżu

Czy jest wśród was, ktoś kto nie zna książki „Dzwonnik z Notre-Dame, czyli Katedra Najświętszej Marii Panny w Paryżu”? Chyba jestem tą jedną jedyną, która dopiero teraz poznała historię Quasimodo, cyganki i fantastycznej kozy. Pierwszym szokiem był dla mnie fakt, że filmy, które oglądałam, a raczej bajki nijak się mają do książki. Tak wiem, że tak jest zawsze (w sensie film nie oddaje w pełni książki), ale tutaj, to jest mocno widoczne. Dla zainteresowanych napiszę, że nasz tytułowy dzwonnik, czyli Quasimodo był postacią prawdziwą, z czego nie zdawałam sobie sprawy, ale jak to mówią „Człowiek całe życie się uczy”. To i wiele innych perełek znajdziecie w tej książce.

Daruje sobie tutaj z opisem książki, bo tego jest naprawdę od groma w internecie, ale co napiszę to to, żebyście chociaż raz w życiu (no może niedosłownie) przeczytali książkę, która nie tylko wzbogaciła mnie wiedzą o historię jednej z najbardziej popularnej budowli Paryża, czyli Katedrze Notre Dame, ale też smutną historią porzuconego dziecka, który cierpiał na neurofibromatozę, która zrobiła spustoszenie w organizmie Quasimoda. Wiecie, co jest najpiękniejsze? To fakt, że książka ma już ponad 193 lata (plus, minus) a jest jak najbardziej na czasie i wiele ma wspólnego z dzisiejszym człowiekiem, jego zachowaniem, punktem widzenia, kontrastem między pięknem a brzydotą, miłością a nienawiścią która nadaje powieści głębię i uniwersalność.

Literatura ma moc! Zgodzicie się, że mną prawda? W tym przypadku popularność dzieła i zawarty w nim apel o uratowanie zabytku spowodowały, że władze zdecydowały się na renowację świątyni. Cały ten opis budowli, ludzkości, postaci da wrażenie, jakbyś faktycznie tam był, czuł smród zaniedbanych ulic, ale też piękno tkanin, zabawy itp. jakbyś znała bohaterów, a może nawet utożsamiała się z niektórymi. Długo będę trawić tę książkę (w pozytywnym znaczeniu) i jestem pewna, że będę chciała przeczytać kolejną książkę autora „Nędznicy”.

Książka warta zwrócenia swojej uwagi, ponieważ to wszystko istniało, istnieje, żyło i żyje kolejne pokolenie tamtych osób.

"Dzwonnik z Notre-Dame" autorstwa Victora Hugo to arcydzieło literatury, które wznosi się ponad czas i przestrzeń, pozostawiając niezatarte wrażenie. Hugo mistrzowsko tworzy atmosferę średniowiecznego Paryża, przenosząc czytelnika w zakamarki katedry Notre-Dame.

Głównym bohaterem jest Quasimodo, dzwonnicy o zdeformowanej posturze, który staje się symbolem niezrozumienia i wyobcowania społecznego. Hugo przedstawia go w sposób, który skłania do refleksji nad ludzką naturą i społeczeństwem.

Historia miłosna między Quasimodo a piękną Esmeraldą dodaje powiewu romantyzmu, ale równocześnie ukazuje brutalność i niesprawiedliwość świata. Autentyczność postaci oraz ich rozwój emocjonalny sprawiają, że czytelnik łatwo się z nimi utożsamia.

Hugo niezaprzeczalnie mistrzowsko operuje językiem, tworząc bogate opisy, które przywołują obrazy z epoki. Jego zdolność do ukazania kontrastów między pięknem a brzydotą, miłością a nienawiścią nadaje powieści głębię i uniwersalność.

"Dzwonnik z Notre-Dame" to nie tylko opowieść o miłości i przeciwnościach losu, ale także komentarz społeczny i filozoficzny, który pozostaje aktualny przez wieki. Jest to lektura, która skłania do refleksji nad ludzkim istnieniem i sprawiedliwością społeczną.

Poznajcie Paryż w XV wieku, gdzie obok pięknej architektury, strojów i dziwnej polityki, znajduje się też ta druga część, czyli obraz nędzy i rozpaczy. Poznajemy różne perypetie i światy. Ona piękna, młoda cyganka z nieodłączną towarzyszką kózką. I on prawdopodobnie najbrzydsza postać w literaturze, który codziennie musi zmagać się z ludzką okrutnością. Ich światy w pewien sposób się splotą, tylko jak się potoczą. Czy ta historia dalej jest aktualna? Czy dalej można z niej czerpać wiedzę?

W ostatnim czasie spodobało mi się czytanie klasyków, dlatego coraz chętniej po nie sięgam. Pewnie większość z Was kojarzy bajkę Dzwonnik z Notre Dame, ale bajka a książka to zupełnie dwie różne historie. Wydaje mi się, że chyba nie brałam pod uwagę, jak bardzo się one od siebie różnią. Jednak w obydwóch formach są one wyjątkowe i poruszają ważne tematy.

To powieść, którą czyta się powoli, ale chłonie się każde słowo. Autor też nie piszę tego nad wyraz poetyckim językiem, tylko takim, który łatwo zrozumieć i przyswoić. Czasami wstawia zabawniejsze fragmenty, by rozluźnić atmosferę. Nie spodziewałam się, że będzie mi się ją tak przyjemnie czytać i choć francuskie imiona i miejsca, nie były proste w wymowie, nawet w głowie, to i tak nie zniechęcało mnie to do dalszej lektury.

Postacie są wykreowane naprawdę interesująco. Nikt nie jest tutaj czarny albo biały. Każdy ma bardzo rozbudowaną psychologię i trudno jednoznacznie kogoś oskarżyć. Możemy zrozumieć ich postępowanie, choć nie zawsze jest dobre. To naprawdę wyjątkowe, by stworzyć tak bohaterów. W bajce bardzo ich przypisano do jednej roli, a tutaj sprawa jest bardziej skomplikowana. Dodatkowo w tamtych czasach też nie była ta rozwinięta psychologia, a obecnie można by niektóre osoby zdiagnozować i uznać za chorych. To wyjątkowe przeżycie móc dzięki literaturze mieć większą perspektywę odnośnie mentalności, moralności i określaniu ludzi. W tej książce jest to wyjątkowo dobrze zobrazowane.

Naprawdę żałuję, że wcześniej się z nią nie zapoznałam. Chociaż z drugiej strony, może wcześniej nie doceniłabym jej tak jak teraz. To przepiękna i przepełniona bólem opowieść o brzydocie "pięknego" świata. To powieść, którą warto poznać. Poruszane jest w niej dużo ważnych tematów, które do dziś są aktualne, a przez niektóre osoby zapomniane. To historia, która na pewno na długo zostanie ze mną w pamięci. Zwłaszcza końcówka łamie serce i przez nie można stracić wiarę w ludzi. Autor nie oszczędzał odbiorców i dostarczył im całą gamę emocji. Trudno mi ubrać w słowa to, co przeżyłam podczas lektury i jakie emocje mi po niej siedzą. Zwłaszcza ludzkie okrucieństwo, nadużywanie swojej władzy i niesprawiedliwość świata. Oczywiście nie mogę zapomnieć o tym przepięknym wydaniu. Są w niej piękne ilustracje, które dodają temu wszystkiemu charakteru i jeszcze lepiej pozwolić sobie wyobrazić tamte realia.

Kiedyś zrobiłam już podejście do lektury, ale wtedy poległam. Przyznaję, że przytłoczyła mnie intensywność tekstu, ale byłam też dużo młodsza. Ambicje nie poradziły sobie z formą, dlatego dziś postanowiłam zrobić kolejną próbę i ponownie dać szansę powieści Victora Hugo. Zrozumiałam wówczas, że za pierwszym razem zbyt łatwo się poddałam, ponieważ dziś, świeżo po lekturze, z dumą odstawiam ją na półkę najważniejszych dla mnie powieści.

To naprawdę trudna powieść, napisana ciężkim językiem, wymagająca skupienia i dużego zaangażowania, w dodatku niemożliwa do przeczytania w jeden czy nawet dwa wieczory. A jednak w tym wszystkim tkwi jej wyjątkowość, ponieważ na każdej stronie rozlewa się przejmująca, niezwykle plastyczna (gdy zaprzyjaźnimy się ze stylem autora) treść o ponadczasowym wydźwięku. Jeśli ktoś kiedyś powie, że to nie jest książka dla niego to niech najpierw da jej szansę i nie zniechęca się przy pierwszych stronach a zapewniam, że im więcej kartek przerzucicie, tym wolniej zaczniecie czytać, by przyjemność płynąca z opowieści trwała jak najdłużej.

Przenosimy się do Paryża w XV wieku, który otula nas wspaniałym klimatem. Hugo zadbał o to, by jego czytelnicy odczuli na własnej skórze wszystko, nawet najmniejszą kroplę spadającą z dachu po ostatniej ulewie. Czujemy więc zapach uciekający z domu, rozumiemy troski bohaterów, wcielamy się w ich skórę i rozpaczamy nad losem pięknej cyganki oraz człowieka napiętnowanego za coś, czemu nie był winien - za odrzucający wygląd. Tylko czy tytułowy dzwonnik z Notre-Dame naprawdę był taki brzydki? Czy możemy kategoryzować człowieka wyłącznie przez jego cechy zewnętrzne? I co mówi o tym, że nie wpisujemy się w kanon piękna? Niski wzrost, duży nos? Quasimodo miał piękną duszę, ale wydaje się, że widział to wyłącznie czytelnik.

Przepięknie opisana architektura, mnóstwo ponadczasowych mądrości, wartości i prawd wartych zapamiętania składają się na przepiękną opowieść, w której wydaje się, że każde słowo oraz każdy czyn bohaterów ma podwójne znaczenie. Do tej książki trzeba dojrzeć, być przygotowanym na kwestie społeczne, prawne, polityczne i historyczne, ale jeśli już otworzymy się na twórczość Hugo, nic nie będzie w stanie oderwać nas od lektury. Mamy własne prawo do osądów oraz wyciągania wniosków, ponieważ nie ma prostego ukierunkowania na dobrych czy złych bohaterów a lawina emocji jaka nas otacza równie często wzrusza co budzi zaskoczenie.

"Dzwonnik z Notre-Dame, czyli Katedra Najświętszej Marii Panny w Paryżu" to przepiękna historia, jedna z tych, które za każdym razem wpływają na czytelnika w inny sposób. Nie sposób wyciągnąć z niej wszystkich wartości za pierwszym razem, za drugim czy nawet za trzecim, ale jeśli tylko dacie jej szansę to później na wyrywki będziecie zaznaczać ulubione momenty - zapewniam. Uniwersalna, ponadczasowa, piekielnie mocno chwytająca za serce, dojrzała w przekazie i imponująca w formie, czyli zestaw cech najlepszych z możliwych.