Dziki rok. Zapiski młodego przyrodnika

"Dziki rok", to niesamowita podróż, która jest tak naprawdę pamiętnikiem młodego, autystycznego przyrodnika Dara McAnulty. Chłopak, przez cały rok opisywał to, co go otaczało oraz to co mu się przytrafiało w życiu i robił to w sposób obłędny! Nie wiem czy kiedykolwiek wcześniej czytałam tak przepiękne i tak realistyczne opisy przyrody. Momentami czułam, że jestem razem z nim, pośród tych wszystkich drzew, wdychając zapach deszczu. Coś niesamowitego! Sama w ogóle jego twórczość, jest jak poezja - piękna i bardzo głęboka, a zaznaczam, że Dara jest nastolatkiem. Śmiało mogę więc powiedzieć, że chłopak dostrzega o wiele więcej od pozostałych ludzi i w genialny sposób to przelewa na papier. Jego przepełnione emocjami historie dotyczące chociażby gnębienia, są dla czytelnika niczym lekcje, z których się wynosi bardzo dużo.

Przyznaję się bez bicia, płakałam na tej książce i to nie raz, ale się tego w ogóle nie wstydzę! Ten tytuł, otworzył mi na nowo oczy i pomógł mi dostrzec jak i zrozumieć pewne rzeczy.Już od samego początku zachwycałam sie tą książką, bo czułam, że Dara wszystko to, opisuje prosto z serca. Nie klepie długich i nudnych opisów, o których szybko zapominamy, lecz wręcz przeciwnie. Ja tę książkę zapamiętam do końca życia i będę do niej nie raz wracać, bo jest to prostu dla mnie inspirujące arcydzieło!

Długo czaiłam się na tę książkę - kto wie, czy nie od momentu, gdy ujrzała ona światło dzienne na polskim rynku. Gdy w końcu nadarzyła się okazja, by ją przytulić, byłam już pełna ekscytacji i dobrej nadziei. Utrwalone kadry (nie)zwykłej codzienności, stale obecna przyroda - to nie miało prawa się nie spodobać.

Po blisko dwutygodniowej lekturze z przykrością muszę stwierdzić, że oczekiwania jakie żywiłam wobec "Dzikiego roku", a treść, jaka została mi zaserwowana, rozminęły się na całej, długaśnej linii. Nie mam pojęcia, co przyczyniło się do tego przykrego finału, dlaczego w ostatecznym rozrachunku między nami nie zagrało. Czy zrzucić mogę to na karb stylu autora, który żadną miarą nie chwytał mnie za serce? Zdarzały się fragmenty, które dawały mi to, czego oczekiwałam od samego początku - rozlewające się od stóp do głów ciepło, zaintrygowanie, przyspieszone ciśnienie. Niestety, lwią część zapisków porównać mogę do obrazów, które rejestruję, nie mając na nosie niezastąpionych okularów. Piękne kontury-metafory, które jeśli się zastanowić, niewiele przywodzą mi na myśl, a ich dłuższe przyswajanie nie niesie za sobą nic więcej, poza zmęczeniem.

Obawiam się - a opinie większości czytelników tylko to potwierdzają, że jestem tym niechlubnym wyjątkiem, panią marudą, która woli ponarzekać na treść, zamiast raz jeszcze spróbować ją zrozumieć.

Książka zdecydowanie nie dla każdego. Raczej nie dla mnie. Wierzę jednak, że znajdą się odbiorcy po stokroć jej godniejsi.

Dara McAnulty "Dziki rok" Zapiski młodego przyrodnika,

"Dzisiaj rano niespodzianie zapukała do mych drzwi,

Wcześniej niż oczekiwałem przyszły te cieplejsze dni,

Zdjąłem z niej zmoknięte palto, posadziłem vis a vis,

Zapachniało, zajaśniało wiosna, ach to ty.

Wiosna, wiosna, wiosna, ach to ty" - śpiewał przed laty, zaczynając od dotyczącej wiosny zwrotki, Marek Grechuta piosenkę o wszystkich czterech porach roku. Macie ulubioną porę roku?

Cudnie, że ta książka ma premierę wiosną, w maju kiedy cała, obudzona już od jakiegoś czasu do życia, przyroda zaczyna mienić się feerią barw, mnóstwem odcieni zieleni, przeplecionych tu i ówdzie kolorem kwitnących kwiatów. Już dawno do życia obudziły się owady, ptaki uwiły gniazda i zabierają się do hodowania swojego potomstwa. Pachnie pierwszą skoszoną trawą. Jeszcze trochę ponad dwa miesiące temu na ulicach leżały hałdy śniegu, drogi były mocno oblodzone, a każda samochodowa wyprawa okazywała się być wielkim wyczynem. Czasem trzeba było wykopać drogę do wyjazdu auta, podjazd pod górkę wymagał pomocy pchających samochód, a wjazd w niewielką osiedlową uliczkę nastręczał mnóstwo problemów.

Jestem pełna podziwu dla nastoletniego Dary, autora książki i zarazem chłopca ze spektrum autyzmu za tak ogromną wrażliwość w stosunku do świata przyrody. Za umiejętność spojrzenia fachowym już okiem na faunę i florę. Za świadomość ekologiczną. Wreszcie za pokazanie czytelnikowi, że nawet ON jako jednostka może, zaczynając od siebie, zdziałać wiele dla świata. Wielki szacunek należy się również rodzicom. To oni przecież jako pierwsi wskazali drogę swojemu dziecku, rozbudzając, a następnie pielęgnując w nim pasję. Umiejętne pokierowanie zainteresowaniami dziecka, wspieranie jego hobby w jakimkolwiek kierunku, w którym będzie się ono chciało dalej rozwijać, zawsze będzie dla niego niezwykłym darem.

"Dziki rok" to niesamowicie dojrzałe, mające formę dziennika czy pamiętnika, spojrzenie na świat przyrody, nie tylko w aspekcie naukowym, ale również literackim. Wzruszały mnie cudowne opisy zmian zachodzących w przyrodzie począwszy od wiosny aż do zimy, pomiędzy które została wpleciona codzienność Dary, jego relacje rodzinne, młodzieńcze troski czy niezrozumienie ze strony środowiska szkolnego dla osoby traktowanej przez większość jako "inna".

"Natura nigdy nie przynosi rozczarowania tak jak ludzie. Przyroda jest dla mnie czysta, naturalna. Patrzę jak pliszki znów latają w tę i we w tę, potem podchodzę krok bliżej. Zaglądam i widzę, że zeszłotygodniowe jajka są już pisklętami. Maleńkie jaskrawożółte, bezgłośnie otwierające się i zamykające. To czysta magia." Poczucia tej magii życzę wszystkim, którzy sięgną po "Dziki rok". Przełożyła Katarzyna Bażyńska-Chojnacka.