Dziewczyny znikąd

Nie mogę powiedzieć, że ta książka mi się podobała. Owszem była świetnie napisana, ale wolałabym, żeby w ogóle nie musiała powstawać. Żeby była to czysta fikcja literacka, która nie ma ani trochę odwzorowania w rzeczywistości. Naprawdę niektóre sytuacje były okropne i czułam się strasznie zdenerwowana czytając o nich.

Ale to wszystko sprawia, że ta książka jest bardzo wartościowa. Podziwiam Amy Reed za podjęcie takiego ciężkiego tematu. I to, że jasno, otwarcie o tym pisze.

Mimo wszystko nie jest to książka tylko o gwałcie i wymierzaniu sprawiedliwości. Jest w niej zdecydowanie więcej. Jest o seksizmie, trudnych relacjach z rodziną, życiu osoby z zespołem Aspergera, różnych religiach, klasach społecznych.

Bohaterów jest naprawdę dużo. I wszyscy są inni. Każdy się od siebie różni i ma własną historię co jest świetne. Jestem też zachwycona oryginalnym i ciekawym wykreowaniem trzech głównych bohaterek.

Świetne jest to, że doskonale widać jak bardzo przez całą książkę się zmieniły i dojrzały.

Rozdziały były głównie z perspektywy Grace, Rosiny lub Erin, ale zdarzały się też takie, w których przedstawiona była perspektywa innych, przypadkowych uczennic Prescott High.

Niesamowite opisane jest to, jak Dziewczyny Znikąd zsolidaryzowały większość dziewczyn z Prescott High. Były tam osoby o najróżniejszych charakterach, zaczynając od przewodniczącej szkoły, a kończąc na cheeleaderkach. Wszystkie dzielnie walczyły z tak wszechobecnym seksizmem w ich szkole. Ale, żeby nie było tak słodko, autorka przedstawiła też te, które z jakiegoś powodu nie chciały dołączyć do tego ruchu. I nawet przedstawiła ich myśli i opinię.

,,Nasze ciała nie są zabawkami, którymi możecie się swobodnie bawić. Nie są pionkami w grze, w której wolno wam oszukiwać i manipulować"

Naprawdę uważam, że warto. Choćby, żeby wyrobić sobie własną opinię i przekonać się na własnej skórze czy was też tak poruszy. I nawet jeśli kogoś nie interesuje temat gwałtu, to zapewniam, że w tej książce jest znacznie więcej.

A na koniec, jeśli jeszcze was nie zachęciłam, to cytuję opis z okładki, z którym całkowicie się zgadzam:

Poruszająca i wielopłaszczyznowa powieść Amy Reed to swoisty akt oskarżenia przeciwko coraz większej tolerancji dla seksizmu i kultury gwałtu w dzisiejszym społeczeństwie, a także wnikliwy obraz zachować, potrzeb, emocji i seksualności nastoletnich dziewcząt.

Podsumowując: Ważny temat, niesamowici bohaterowie, genialnie opisana solidaryzacja dziewczyn. Jest to naprawdę wartościowa książka opisująca siłę kobiet, które zjednoczyły się by walczyć o lepsze traktowanie. Naprawdę uważam, że warto.

Piękna różowa okładka, przyciągająca kolorystyka i tytuł. Gdy tylko ją zobaczyłam i przeczytałam opis wiedziałam, że muszę ją przeczytać.

Książka opowiada o trzech nastolatkach - Grace, Rosin i Erin. Grace jest nowa w szkole, jej rodziną była babdystami, dopóki matka nie zmieniła przekonań na badziej liberalne. Rosin pochodzi z meksykańskiej rodziny imigrantów, uwiebia muzykę punk. Erin uwiebia biologię morska i Star Treka, żyje ze swoim zespołem Aspergera.

Mamy tu wiele narodowości, kultur, subkultur, relgili i przekonań. To ważne, aby zwrócić uwagę na odmienność, że każdy jest inny, a przy tym wyjątkowy i ma do tego prawa. Warto nauczać doceniać i pielęgnować odmienność. To, skąd się pochodzi, czy jak się wygląda nie definiuje człowieka. Niezależnie od grup społecznych ludzi mogą łączyć marzenia, wspólne cele czy przyjaźń.

Tytuł "Dziewczyny znikąd" nawiązuje właśnie do tej różnorodności. To dziewczyny różnych narodowości, koloru skóry, z dużych i małych miejscowości, biedne i lepiej sytuawane. Wszystkie różne i wszystkie łączy wspólna sprawa, walka o sprawieliwość kobiet.

Grace odkrywa, że poprzednia lokatorka jej nowego domu uciekła z miasta po tym jak cała społeczność odwróciła się od niej, gdy oskarżyła popularnych chłopaków o gwałt. Jej frustracja i poczucie niesprawiedliwości przepadają się w anonimowe zrzesznie dziewcząt w Prescott High.

Z początku jej nowe koleżanki nie są przekonane do tego pomysłu, ale Grace się nie poddaje. Wysyła anonimowe listy do dziewczyn że szkoły i organizuje spotkania.

Bardzo podoba mi się, że maila "Dziewczyn Znikąd" są włączone między rozdziały, a cała książka opowiada jednoczenie o codziennym życiu, jak i i bardzo ważnym problemie i wieku różnych kobietach.

Mamy tam też wpisy na "Mężczyźni z Prescott", które są przerażające. Tak, przerażające. Podejście tych chłopaków jest straszne, a świadomość że takich jak o jest wiele, przeraża jeszcze bardziej. Krótka spódniczka nie oznacza zgody, niedostępność nie zawsze jest grą, nie można "brać" kobieta jak się chce. Niestety ci licealiści z książki tego nie rozumieją.

Książka zwraca uwagę na bardzo ważny temat jakim jest seksizm i kultura gwałtu. To ważne, aby nie odwracać wzroku i nie udawać, że nie ma problemu. To może dotyczykać każdej z nas. Nieprzyjemne, dwuznaczne komentarze, ocenianie przez pryzmat cielesności, niechciany dotyk. Nie powinnyśmy uciekać, milczeć, ani godzić się na to. Takie zachwianie nigdy nie jest właściwe, a szukanie wymówek i usprawiedliwień jedynie wzmacnia kulturę gwałtu. Nie pozwólmy na to. TO NIGDY NIE JEST WINA OFIARY.

Niestety jako kobiety zawsze mamy pod górkę, ale hej dzięki temu jestemy silniejsze 😉 Pamiętajmy, aby się wspierać, zwłaszcza gdy widzimy, że ktoś narusza granicą. Ubiór, makijaz czy zachwianie nigdy nie są pozwolniem. Nieważne co mówią inni, czy oprawcą jest obcy, czy ktoś dobrze znany. NIE ZNACZY NIE, a brak "tak: również oznacza "nie".

To opowieść o wielu kobietach z różnymi historiami. Są skrzywdzone, takie, które dopiero odkrywają siebie i cielesne przyjemności, takie które czepia radość z bliskości z ukochany. To pokazuje, że każda kobieta potrzebuje bliskości nastolatki także ciągnie do tej sfery, która potrafi zarówno dawać ogromne szczęście, jak i niszczący bół.

Słowa Lucy, które Grace znajduje zapisane w swoim pokoju mówią wszystko o ofierze: "Zabij mnie, już i tak jestem martwa". Oczywiście każdy inaczej przechodzi przed traumy. Jedni uciekają, inni udają, że nic się nie stało, inni zamykają w sobie. Zdaje się, że nie ma złotego środka. Prawda jest przerażająca i bolesna, krótka chwila potrafi zmienić i zniszczyć całe życie.

Piękna jesr solidarność dziewczyn, która rozwija się z inicjatywą "Dziewczyny znikąd". Dziewczyny zaczynają mówiąc o swoich przeżyciach, czują się wysłuchane i zrozumiane, wspierają się. Oczywiście (niestety) władzę szkoły nie wspierają tego ruchu, a to wielka szkoda. Czasem trzeba złamać zasady, jeśli są złe, a odwracanie głowy także jest wspieraniem nagannego zachowania.

To wyjątkowa książka o pięknej sile kobiet i przerażającym traktowaniu ich, które niestety dzieje się codziennie w każdym miejscu na świecie. Uważam, że KAŻDY powinien przeczytać tą książkę. To ważny manifest o tym, co złe działa w społeczeństwie i i zmianach, które należy wprowadzić, jednoczenie napisana jest lekkim i przyjemnym językiem, dzięki czemu czyta się szybko i z ciekawością. PRZECZYTAJCIE.

I pamiętajcie "Razem jesteśmy o wiele silniejsze niż to gówno, które o wiele za długo już musimy znosić. Razem możemy wszystko zmienić."

Trzy nastoletnie alternatywki z Prescott: Grace, Rosina i Erin postanawiają pomścić zbiorowy gwałt na koleżance, o którym milczy to lokalna społeczność.

Grace Slater jest nowa w mieście. Jej rodzina opuściła społeczność baptystów po tym, jak matka stała się zagorzałą liberałką.

Rosina Suarez z rodziny meksykańskich imigrantów marzy o graniu punkowej muzyki.

Erin DeLillo- dziewczyna z zespołem Aspergera- fascynuje się biologią morską i Start Trakiem.

Kiedy Grace dowiaduje się, że mieszkająca wcześniej w jej nowym domu Lucy Moynihan została wykluczona ze społeczności i uciekła z miasteczka, bo miała oskarżyć grupę popularnych miejscowych chłopaków o gwałt, postanawia zawalczyć o sprawiedliwość. Wraz z przyjaciółkami zakłada anonimowe zrzeszenie dziewcząt z Prescott High, które ma się przeciwstawić seksizmowi i kulturze gwałtu tak wszechobecnej w lokalnej szkole, [Adres usunięty]. poprzez aktywny bojkot wszelkich kontaktów intywnych z mężczyznami. Wkrótce idea przeradza się w ogromny ruch feministyczny, który ma realną moc zmieniania rzeczywistości.

Kim są dziewczyny znikąd? To dziewczyny z każdego zakątka świata. Każdej narodowości. Każdego koloru skóry. Dziewczyny biedne i lepiej sytuowane. Z dużych i małych miejscowości.

Poruszająca i wielopłaszczyznowa powieść Amy Reed to swoisty akt oskarżenia przeciwko coraz większej tolerancji dla seksizmu i kultury gwałtu w dzisiejszym społeczeństwie, a także wnikliwy obraz zachowań, potrzeb, emocji i seksualności nastoletnich dziewcząt.

--------------------------------------

Muszę przyznać, że musiałam dać sobie trochę czasu, aby ochłonąć po przeczytaniu "Dziewczyny znikąd". Emocje opadły, ale wciąż mam pustkę w głowie jak napisać swoją opinię.

Książka porusza bardzo ważny temat, temat tabu (o którym się nie mówi, bo...) czyli przemocy na tle seksualnym wobec dziewcząt- uczennic szkoły licealnej.

Ale wiecie co jest najbardziej wkurzające? Wkurzający jest fakt, że dorośli nie odbierają poważnie zmartwień młodych ludzi. Nie pomagają im, bo z góry zakładają, że nic się nie stało. A przecież nigdzie nie jest napisane ile trzeba mieć lat, aby mieć ogromny bagaż doświadczeń na swoich plecach. Bardzo często zdarza się, że dorośli ludzie przeżyli w życiu o wiele mniej niż dzieci, a mimo to wciąż mają odwagę oceniać po ilości przeżytych wiosen 🤦‍♀️

Grace wprowadza się do Prescott z Adeline ponieważ własny kościół wypędził ich z miasta, po latach służby mama Grace straciła stanowisko przewodniczącej do spraw kobiet jak i okazjonalnej kaznodziejki w Mega Kościele Pierwszego Baptystycznego Zbioru Odkupiciela.

Grace z czasem dowiaduje się, że mieszka w pokoju dziewczyny, która została zgwałcona przez sławnych chłopaków. Grace znajduję w różnych zakamarkach małe napisy, które wręcz proszą o pomoc i w ten oto sposób postanawia pomścić pamięć o Lucy i wraz z koleżankami zakłada ruch feministyczny, który z czasem zmienia rzeczywistość.

Bez wątpienia głównymi bohaterkami tej książki są trzy nastolatki: Grace, Rosina i Erin- dzięki temu, że zostały wyróżnione na tle tych wszystkich postaci możemy zagłębić się w myśli jak i odczucia dziewcząt. Każda z nich ma do opowiedzenia swoją historię, żyją one w różnych warunkach, w różnych rodzinach... Ale łączy je chęć pomocy innym.

Wybaczcie, ale nie zamierzam się rozpisywać na temat fabuły.

Przekaz jest wartościowy, wart uwagi.

Książkę polecam zwłaszcza nastolatkom 😘

Aaaa i wiecie co książka ta od razu skojarzyła mnie się z serialem pt. "13 powodów", który oglądałam na netflixie. Niedawno dowiedziałam się, że dostępna też jest książka o tym samym tytule.

Słyszałam również, że możemy spodziewać się ekranizacji tej właśnie książki.

Macie czasami tak, że po skończeniu książki ogarnia was poczucie, że wszyscy, ABSOLUTNIE wszyscy powinni ją poznać? Po przewróceniu ostatniej strony powieści Amy Reed, gdy dotarło do mnie w pełni, o czym właśnie przeczytałam, pomyślałam, że jeśli miałabym polecić innym jakieś dzieło - niezależnie od wieku, niezależnie od płci, poleciłabym właśnie "Dziewczyny znikąd". Nie jest to pierwsza pozycja poruszająca temat gwałtu, jaką czytałam, ale myślę, że to co czyni ją tak wyjątkową, to sposób w jaki to robi. Stworzenie historii opartej na tak poważnym problemie, wymaga pewnych umiejętności i specyficznego podejścia, Amy Reed jednak udało się napisać coś co dotknęło mnie do żywego i zdecydowanie zmusiło do refleksji. Nie twierdzę co prawda, że ta książka to arcydzieło, bo podczas lektury rzuciło mi się w oczy kilka rzeczy, które zdecydowanie warto by było poprawić, ale jej wpływ, wiadomość jaką niesie, sprawia, że najchętniej obdarowałabym nią wszystkich wokół mnie, a zwłaszcza dorastające dziewczyny.

Wydaje mi się, że "Dziewczyny znikąd" to jedna z tych książek, o której niezależnie co i ile napiszę, to i tak ostatecznie wyda mi się to niewystarczające. Coś co czyni tę powieść niezwykłą i godną polecenia, to różnorodność. Historię poznajemy z perspektyw trzech głównych bohaterek, oraz rozdziałów oznaczonych jako "MY", dzięki którym śledzimy poczynania dziewcząt, żyjących w różnych miejscach, wywodzących się z różnych środowisk, doświadczających różnych rzeczy i czujących różne emocje. To te fragmenty czytałam przeżywając je i analizując każdy akapit, może dlatego, że w pełni uświadomiły mi jak życie traktuje dziewczęta i jak mogą przeciwstawiać się reakcje na wydarzenia, w zależności od wychowania czy kręgów towarzyskich. Rozdziały zaczęte od "MY" były surowe, pokazywały jak na dłoni, jak pomimo kontrastów i niezgodności, ludzie są w stanie znaleźć wspólny cel dla wyższego dobra i jak ważne jest nieodtrącanie innych oraz nieocenianie ich, gdy nie wiemy jaka historia kryje się za ukrytymi ranami i noszonymi na co dzień maskami, mającymi uchronić przed zranieniem.

Trzy główne bohaterki nie tylko sprawiły, że książkę odebrałam jako pełną i wiarygodną, ale też dzięki nim i przeprowadzonej na przestrzeni powieści ewolucji, mogę pochwalić Amy Reed także w kwestii kreacji postaci. Zresztą jej styl pisania również sprzyja pozytywnemu odebraniu całości. Jest dość lekki i przyjemny, by z chęcią powracać do lektury, ale też na tyle obrazowy i plastyczny, by dać czytelnikowi szansę poczuć prawdziwe emocje. Oklaski dla autorki za stworzenie pełnokrwistych narratorek, których historie i doświadczenia faktycznie nadawały sens ich zachowaniom i sposobom myślenia. I znów, brawa za różnorodność. Reed na stronach dzieła powołuje do życia osoby chore, osoby z różnymi orientacjami seksualnymi, z różnych grup etnicznych, mających różne sytuacje rodzinne. Dzięki temu, tym bardziej można docenić pojawiającą się iskierkę wspólnoty, a to właśnie ona gra w tej książce pierwsze skrzypce i ma największe znaczenie, biorąc pod uwagę czego doświadczają bohaterki i czemu stawiają czoła. Powieść mówi o zaściankowości, uprzedzeniu, nienawiści, mizoginii, nepotyzmie, patologii i hańbieniu innych. Rysuje przed czytelnikiem trudne prawdy i realnie oddaje rzeczywistość oraz okrutne poczucie wyższości i skłonności do potępiania, zamiast szukania zrozumienia i ofiarowywania pomocy.

"Dziewczyny znikąd" to bardzo istotna pozycja, która zwłaszcza w obecnych czasach, ma podwójnie ważne znaczenie. Mówi o tym co nieładne, o czym wielu z nas nie chce myśleć. Zmusza do konfrontacji z głęboko zakorzenioną niechęcią i uprzedzeniami i podkreśla istotę kobiecej siły i zrozumienia dla siebie nawzajem i sytuacji, z którymi mamy do czynienia. To także manifest feminizmu, w najlepszym znaczeniu tego słowa. Feminizmu opartemu nie na nienawiści do mężczyzn, lecz na poszanowaniu kobiecości, lojalności i własnych ciał. Zachęca do szukania swojego głosu, wyrażania opinii i mówienia, nawet jeśli inni nas uciszają. Przypomina również jak ważne jest patrzenie poprzez pryzmat perspektyw osób pokrzywdzonych i naprawdę dobrze oddaje paskudną naturę kultury gwałtu. Do sięgnięcia po tę pozycję zachęcam absolutnie wszystkich, ale ZWŁASZCZA kobiety. Dojrzewające dziewczęta, matki, córki, żony. Przesłanie jakie niesie ta książka jest konieczne do zrozumienia i przyswojenia.

O tej książce dowiedziałam się właściwie dzięki Marcie z kanału Wybredna Maruda. Uznałam, że skoro powieść z silnie zarysowanym motywem feministycznym pojawiła się na rynku literatury młodzieżowej, to koniecznie muszę po nią sięgnąć. Tak więc jestem już kilka dni po jej lekturze, poukładałam sobie wszystko w głowie i jestem gotowa o niej coś opowiedzieć.

Pewna dziewczyna z Prescott High została zgwałcona. Jednak nikt nie chce jej uwierzyć, a społeczność odwraca się od niej i zaczyna ją wyzywać. Rok później, trzy dziewczyny, których nikt tak naprawdę nie zna, postanawiają pomścić gwałt na koleżance i zakładają stowarzyszenie: Dziewczyny Znikąd. Zadaniem grupy jest protest przeciwko przedmiotowemu traktowaniu kobiet oraz kulturze gwałtu, która jest obecna w ich szkole. Wkrótce idea przeradza się w ogromny ruch feministyczny, do którego dołączyć może każda dziewczyna, bez wyjątku.

Pierwszą z głównych bohaterek jest Erin. Dziewczyna ma zespół Aspergera, ale mimo tego doskonale sobie radzi. Jest bardzo inteligentna, a jej wiedza na temat biologii morskiej jest naprawdę powalająca. Bardzo polubiłam tę postać, głównie za siłę i chęć prowadzenia normalnego “nastolatkowego” życia. Niektóre jej wybuchy wzbudzały we mnie coś na kształt irytacji, ale tłumaczyłam to sobie tak, że Erin nie zachowywałaby się tak i nie reagowała na różne sytuacje tak gwałtownie, gdyby nie choroba. Swoją drogą, autorce należy się kciuk w górę za przedstawienie bohaterki chorującego na zespół Aspergera, który wiedzie normalne życie, na tyle, ile jest w stanie.

Drugą główną bohaterką jest Rosina. Ta postać z kolei wzbudziła we mnie morze współczucia. Trzeba przyznać, że dziewczyna nie ma lekko – po kilku godzinach w szkole wraca do domu, a tam czeka już na nią gromada kuzynów do popilnowania albo praca w restauracji wujka. Wszystko to odbywa się w dni szkolne, więc Rosina nie ma w ogóle czasu dla siebie, co jest cholernie smutne. Mimo twardego charakteru ta bohaterka jest bardzo empatyczna, troskliwa i wrażliwa, a tym samym całkowicie zdobyła moje serce.

Ostatnią główną bohaterką jest Grace. Ona jest jednocześnie najmniej interesującą bohaterką, choć sama jej historia jest bardzo ciekawa – mama jest kimś na kształt kaznodzieja i głosi słowo Boże. Jednakże nie można odmówić Grace odwagi i siły. Czytając tę książkę, miałam wrażenie, że jest ona najsłabiej dopracowaną postacią. W trzy dni od jej skończenia zdążyłam zapomnieć o bardziej lub słabiej zarysowanych cechach tej bohaterki, więc nie jestem w stanie powiedzieć o niej nic więcej.

Autorka porusza tu przede wszystkim problem gwałtu oraz traktowania kobiet jak nic innego niż maszyna do uprawiania seksu. Stąd właśnie narodził się pomysł na założenie Dziewczyn Znikąd. Choć sama koncepcja jest cholernie dobra i naprawdę warta całej uwagi, to jednak Amy Reed niepokojąco skręca w stronę mizoandrii – jawnej nienawiści do mężczyzn.

Czym jest feminizm, chyba nie muszę tłumaczyć. Wiadomo też, że chodzi w nim o równouprawnienie, gdzie kobiety nie są ani gorsze, ani lepsze od płci przeciwnej. Jednak bohaterki należące do stowarzyszenia z czasem zaczynają właśnie pałać nienawiścią do chłopców ze szkoły, a to już nie jest dobry przykład.

Mimo tego zarzutu muszę powiedzieć, że książka jest napisana bardzo dobrze, dzięki czemu czyta się ją bardzo szybko. Być może nie jest to powieść bez wad, jednak myślę, że powinna ją przeczytać każda dziewczyna, ale równie dobrze mogą po niej sięgnąć i młodzi mężczyźni. Podsumowując: po Dziewczyny Znikąd może sięgnąć każdy, bez wyjątku.

Jestem szczerze zadowolona z faktu, że mogłam przeczytać tę pozycję i z pewnością kiedyś do niej wrócę.