Dziewczyna zwana Jane Doe

RELACJA OPARTA NA KŁAMSTWIE

Chcecie bohaterów niestandardowych? No to proszę. Pani Stone wychodzi naprzeciw z dość niecodzienną ofertą. Jane to typowa szara mysz. Na pozór – od razu ostrzegam. I nie jest to żaden spojler, bo już na samym wstępie kobieta sygnalizuje czytelnikowi że powinien być czujny i mieć się na baczności. Socjopatka dobrze kamuflująca swoją prawdziwą twarz? Coś w tym rodzaju. Pod postacią zakompleksionej pracownicy kryje się skomplikowany i niecny plan, na którym ktoś może ucierpieć. Jane jest zatem czarną owcą książki? Trafił swój na swego. Steven, czyli niczego nieświadomy typ na pewno nie zyskał mojej sympatii i na pewno nie jest takim człowiekiem, którego czytelnikowi będzie jakoś wybitnie szkoda. Spaczony, zepsuty i… nie tak bystry, jak mu się wydaje. Czym Jane doprowadzi go do łez?

Cała książka opiera się na bazie udawanej relacji, w której obie strony odgrywają jakieś role. Za główne sznurki pociąga jednak Jane, szykując prawdziwą zemstę. Za to? Tego zdradzić Wam nie mogę. Chociaż przez długi czas sytuacja wydaje się niejasna i dziwna, z czasem kolejne puzzle wskakują na swoje miejsce. Można się zdziwić i choć momentami sytuacja wydawała mi się deczko naciągana, kibicowałam głównej bohaterce w jej dziwnych celach.

THRILLER NIEDOSKONAŁY

Co z tym wszystkim mają wspólnego pastor, upokarzanie i seks? Autorka nie stawia wyłącznie na jeden wątek, a splata w spójną całość kilka uzależnionych od siebie tematów. Zdrada, doskonała gra aktorska na arenie zwanej życiem i pewna kobieta, dla której tak naprawdę to wszystko zostaje uwite. Książka jest bardzo ciekawa i jak dla mnie – nieprzewidywalna. Zabrakło mi tylko jednej kropki nad „i”, a tą okazało się towarzyszące historii napięcie. Pomimo tego, że historia nie jest nudna, nie czułam tego podenerwowania towarzyszącego mi chociażby przy książkach Shari Lapeny. Stąd nie zaryzykuję powiedzeniem, że jest to thriller doskonały.

DLA KOGO?

Ciekawa pozycja dla poszukiwaczy socjopatycznych osobowości. Książka dla wielbicieli złożonych charakterów i knutych, niebezpiecznych planów. Nie radzę jednak nastawiać się na wybitny dreszcze emocji, bo jak wspomniałam, tego nieco mi tutaj zabrakło. Wasza satysfakcja zależna jest więc od oczekiwań i odpowiedniego podejścia.

Bardzo lubię zapoznawać się z thrillerami, dlatego też skusiłam się na tę nowość.

Bardzo bliska osoba Jane popełniła samobójstwo. Główna bohaterka za nią tęskni i nie może sobie tego darować, że w porę nie zareagowała. Teraz wraca w rodzinne strony i chce zemścić się na tych, którzy doprowadzili do samobójstwa jej ukochanej.

Nie miałam względem tej książki jakichś specjalnie wielkich oczekiwań. Nie jest to może thriller najwyższej klasy, jednak nie da się ukryć, że naprawdę bardzo wciągnęłam się w tę fabułę.

Tak naprawdę oczekiwałam chyba jakiegoś większego zaskoczenia, efektu wow. W moim odczuciu, nic takiego raczej nie miało miejsca. Powieść jest niestety dość przewidywalna, jednak dobrze sprawdziła się w roli lekkiego przerywnika.

,,Dziewczyna zwana Jane Doe" Victorii Helen Stone to publikacja, której fenomenu nie odkryłam, jednak nie żałuję, że się z nią zapoznałam.

W ostatnim czasie coraz częściej sięgam po kryminały i thrillery. Zdecydowanie wyrastam powoli z typowych młodzieżówek, a te gatunki bardzo mi pasują. Oczywiste jest, że raz są lepsza, a raz gorsze, ale taki urok sięgania po wiele książek. Jak było w tym przypadku?

'Obserwuję ludzkie emocje, lecz sama rzadko je odczuwam.'

Jane jest nowo zatrudnioną pracownicą firmy ubezpieczeniowej. Jest skryta, nieśmiała i sumiennie wykonuje swoje obowiązki. Staje się idealnym obiektem dla Stevena, kolegi z pracy. Kim tak naprawdę jest Jane? I w jakim celu rozpoczęła nudną pracę, polegającą na wprowadzaniu danych do komputera?

Historia z tajemnicą, która... zostaje odkryta już na początku. Czy taki zabieg miał sens? Z pewnością był przez autorkę przemyślany, jednak sama historia straciła cały urok. Co prawda została od samego początku prowadzona w sposób, który sugerował rozwiązanie, ale cała rozrywka polega na domyślaniu się rozwiązania. Tutaj zostało to czytelnikowi odebrane.

Sama powieść była ciekawa i czytało się ją bardzo szybko, jednak nie miała w sobie tego czegoś. Nie trzymała w napięciu, a przez otrzymanie rozwiązania na tacy, nie miała już nic więcej do odkrycia.

'Uśmiecham się z zachwytem na myśl o tym, jaką krzywdę mogłabym wyrządzić tej kobiecie. Ale niestety nie jestem tu, by podejmować ryzyko. Nie dzisiaj.'

Jeśli jesteście ciekawi jaką tajemnicę kryje Jane Doe to zachęcam do lektury. I chociaż tajemnica zostaje rozwiązana stosunkowo szybko, to samą książkę czyta się za jednym zamachem. Warto spędzić przy niej wieczór lub dwa. Szczególnie, jeśli nie wymagacie od gatunku zbyt dużo.

'Nie wszystkie potwory są przerażające. Niektóre z nich są tak nudne, że sprawiają, iż będziesz chciała umrzeć.'

"Dostrzegam moment, w którym zauważa mnie po raz pierwszy.

To człowiek, który lubi myśleć, że to ON dowodzi. Steven Hepsworth boi się silnych kobiet."

Na szczęście manipulacja i granie uległej szarej myszki to specjalność Jane.

Dziewczyna postanawia dowiedzieć się, co dla Stevena jest najważniejsze, a potem mu to zabrać.

Zrobi wszystko i nie cofnie się przed niczym.

Nie może się doczekać momentu, kiedy go zniszczy.

Przecież cel uświęca środki, a zemsta najlepiej smakuje na zimno, prawda?

Wystarczy cierpliwość i samokontrola.

Efekt końcowy z pewnością będzie tego wart.

Jak wysoką cenę będzie musiał zapłacić i za co?

Jak dużo będzie musiała poświęcić Jane, aby osiągnąć swój cel?

Bo czyż w Biblii nie jest napisane:" Oko za oko, ząb za ząb, oparzenie za oparzenie, rana za ranę, siniec za siniec."

A Steven to taki religijny mężczyzna i bogobojny diakon przecież...

Wciągająca i intrygująca❤️

„To nie tak, że nie mam uczuć. Jakieś emocje mam. Tak. Chodzi o to, że z reguły potrafię wybrać, kiedy mogę je odczuwać. A co ważniejsze, wybieram, kiedy ich nie czuć", czyli socjopatyczne spojrzenie na kobietę, która za wszelką cenę chce się zemścić.

Dziewczyna Jane Doe to książka finalistki Goodreads Choice Award. Nie miałam styczności wcześniej ze Stone i byłam ciekawa jej twórczości.

Podwójne życie. I tylko jeden cel. Zemsta. Życia Jane wydaje się równie zwyczajne, jak jej nowa praca w firmie ubezpieczeniowej. Codziennie rano przychodzi w ślicznych, kwiecistych sukienkach, sumiennie wykonuje swoje obowiązki na nisko płatnym stanowisku i stara się być uprzejma wobec wszystkich.

Młoda kobieta wkrótce staje się idealnym celem dla Stevena Hepswortha, jej nowego kolegi z firmy, który uwielbia właśnie takie kobiety jak ona: ładne, uległe i zakompleksione… Sęk w tym, że nikt nie ma pojęcia, kim naprawdę jest dziewczyna zwana Jane Doe ani czego pragnie. A już najmniej wie sam Steven.

Postać Jane zaintrygowała mnie już od pierwszej strony. Jak sama o sobie mówi, jest socjopatką zaślepioną zemstą. Nienawidzi swoich rodziców i nie przejmuje się ich losem. Za samobójstwo swojej przyjaciółki obwinia jej chłopaka. Przysięgła, że się na nim zemści, więc zatrudnia się w firmie, w której pracuje Steven. Manipuluje szefem, który nie może jej się oprzeć. Ma misternie zaplanowany plan. Po trupach do celu.

Historia jest na swój sposób przewidywalna, ale mimo to dobrze się ją czyta. Dziewczyna zwana Jane Doe to dość specyficzna książka momentami dziwna. Nie wszystkim się spodoba. Myślę, że będzie miała tyle samo negatywnych co i pozytywnych opinii. Motyw zemsty jest tutaj paliwem napędowym i to właściwie jest wątek wokoł, którego kręci się cała książka. Nie brak tutaj też erotyki – główna bohaterka uwielbia seks. Oczywiście wszystko bez emocji.

Dzięki krótkim rozdziałom książkę czyta się szybko. Język jest prosty, zimny i bezuczuciowy jak główna bohaterka. Nie spodziewajcie się jednak napięcia, które towarzyszy wam do ostatniej strony. Ciekawość? Tak. Napięcie? Niekoniecznie.

Autorka zaplanowała kontynuację, która ma zostać opublikowana w 2020 roku i mieć tytuł Problem Child. Jeśli książka zostanie wydana w Polsce, to zapewne ją przeczytam. Ciekawe co jeszcze ma nam do zaoferowania Jane Doe?

"Dostrzegam moment, w którym zauważa mnie po raz pierwszy.

To człowiek, który lubi myśleć, że to ON dowodzi. Steven Hepsworth boi się silnych kobiet."

Na szczęście manipulacja i granie uległej szarej myszki to specjalność Jane.

Dziewczyna postanawia dowiedzieć się, co dla Stevena jest najważniejsze, a potem mu to zabrać.

Zrobi wszystko i nie cofnie się przed niczym.

Nie może się doczekać momentu, kiedy go zniszczy.

Przecież cel uświęca środki, a zemsta najlepiej smakuje na zimno, prawda?

Wystarczy cierpliwość i samokontrola.

Efekt końcowy z pewnością będzie tego wart.

Jak wysoką cenę będzie musiał zapłacić i za co?

Jak dużo będzie musiała poświęcić Jane, aby osiągnąć swój cel?

Bo czyż w Biblii nie jest napisane:" Oko za oko, ząb za ząb, oparzenie za oparzenie, rana za ranę, siniec za siniec."

A Steven to taki religijny mężczyzna i bogobojny diakon przecież...

Wciągająca i intrygująca❤️

Jane zaczęła nową pracę w firmie ubezpieczeniowej. Codziennie rano przychodzi w ślicznych, kwiecistych sukienkach, sumiennie wykonuje swoje obowiązki na nisko płatnym stanowisku i stara się być uprzejma wobec wszystkich. Wkrótce staje się idealnym celem dla Stevena Hepswortha, jej nowego kolegi z firmy, który uwielbia właśnie takie kobiety jak ona. Nie ma pojęcia, że jest częścią planu kobiety.

Podejrzewam, że ta książka podzieli czytelników. Jest dość specyficzna. To nie jest thriller, przy którym serce będzie walić Wam jak oszalałe i będziecie zagryzać wargi ze strachu. Tu nie ma pościgów ani morza trupów. Jest za to socjopatka, która ma pewien plan i konsekwentnie go realizuje.

Od razu zaznaczam, że nie jest to książka dla niepełnoletnich czytelników (żeby nie było, że nie mówiłam), są tu sceny, których czytać nie powinni.

Główna bohaterka niezmiernie mnie irytowała. Nie byłam w stanie jej polubić, ale mimo wszystko intrygowało mnie to, do czego doprowadzi jej plan. Podejrzewałam, jak to wszystko się skończy, ale chciałam się o tym przekonać na własnej skórze. Polubiłam za to Luke'a. Stevena za to bym w łyżce wody utopiła.

Książka jest raczej przewidywalna, ale mimo wszystko czytało się ją szybko i nie nudziłam się w trakcie lektury .Plusem są w miarę krótkie rozdziały, dzięki którym akcja nie stoi w miejscu. Nie ma tu napięcia, które wciska w fotel, ale nie powiem, że jest to zarzut z mojej strony.

Jeśli macie ochotę na nietypowy thriller, w którym sporo kart zostaje odsłoniętych dość szybko, możecie sięgnąć po tę książkę.

Dziewczyna zwana Jane Doe to z jednej strony dosyć umiejętnie wykreowane postacie, ale z drugiej zbyt przewidywalna fabuła. Jednak trzeba przyznać, że ta książka jest nieźle popaprana w pozytywnym tego słowa znaczeniu. Mroczna aura towarzyszy tej historii wraz z nutą tajemniczości, ale tylko przez jakiś czas, bo niestety powoli znika z każdym kolejnym rozdziałem. Kiedy rozwiewają się już niedopowiedzenia to przestaje być wciągająco. Skoro mowa już o rozdziałach to na korzyść przemawia to, że są krótkie więc całość można spokojnie przeczytać w kilka godzin, bo chce się więcej i więcej. Plusem jest też mała ilość opisów, a co za tym idzie, autorka zapewniła nam wiele dialogów, które zdecydowanie wolę. Zdania są proste, krótkie, dosadne i nie ma w nich owijania w bawełnę co u mnie spowodowało postrzeganie bohaterki jako konkretnej kobiety mającej cel. No i właśnie tytułowa Jane wykreowana jest w roli... socjopatki. Z czymś takim się w książkach nie spotkałam więc ten wątek mnie strasznie intrygował. To ona wiedzie prym w tej książce, niby inne postacie też mają jakieś tam znaczenie, ale cała fabuła kręci się wokół tego co czuje Jane, a właściwie czego nie czuje. Brak emocji, wyuczone nawyki i odbiór uczuć innych za pomocą tylko zmysłu obserwacji. Nie powiem, kuszące. Troszkę nawet jej zazdrościłam, łatwiej byłoby nieraz wyzbyć się stanów emocjonalnych, prawda? Całą robotę temu tytułowi robi właśnie bohaterka, bo motyw zemsty to chleb powszedni w thrillerach, a na dodatek zbyt mało tu napięcia i niepokoju na miano pełnowartościowego thrillera. Dobrze, że socjopatia wprowadza trochę świeżości. Do ostatniej strony, właściwie ostatniego zdania, liczyłam na nagły zwrot akcji, coś po czym opadnie mi szczęka. Kiedy opadła kurtyna to opadła też moja ostatnia nadzieja na wstrząsający finał. Ostatni rozdział to totalne nieporozumienie, tak się nie powinno kończyć książek tego gatunku. Obiecywałam sobie wiele, a dostałam niewiele skoków ciśnienia. To w sumie tak jak Jane przez całe życie. Lekkie rozczarowanie.

Podwójne życie, jedno z pozoru do bólu zwyczajne, drugie tajemnicze, zupełnie odmienne.

I tylko jeden cel. Zemsta. Motyw zemsty bardzo ok, nieźle nakreślona podwójna osobowość głównej bohaterki. To na plus.

Niestety poza tym książka ma minusy, same minusy.

Pomysł na fabułę był ciekawy. Jednak wykonanie nie wyszło.

Z dającego niezłe możliwości wzoru fabuły, autorka zrobiła coś niejakiego, kiepskiego, miałkiego, mega infantylnego.

Całość jest płaska, bez energii, często bez akcji. To tak jak byśmy niezłą, ciekawą bohaterkę osadzili w płaskim, nudnym, rozwleczonym bliżej nieokreślonym czymś. Kontrast niesamowity. Czyta się kiepsko, momentami nawet tragicznie. Nuda, złość.

A szkoda. W Dziewczynie... autorka porusza kilka ważnych kwestii, jak np. nierówności płci, mobbing, problemy kobiet z tym związane, ale nie tylko. Gdyby fabuła została dobrze nakreślona mogła z tego powstać ciekawa, wartościowa i potrzebna książka. Zmarnowany potencjał.

Poza tym nie dość, że fabuła nijaka, momentami nudna, to dodatkowo autorka wykłada przysłowiową kawę na ławę. Stone nie pozostawia czytelnikowi nawet marginesu miejsca, szansy na ruszenie szarymi komórkami, na własną dedukcję, na zastanowienie się. Wszystko szast prast wyłożone na tacy.

I do tego ten miałki, infantylny, nudny wątek erotyczny. Ratunku.

Zakończenie tak banalne, że aż zęby bolą.

Zawiodłam się na tej książce i to bardzo. Miał to być wg. wydawcy thriller psychologiczny. Możliwości były i to jakie. Historia zapowiadała się ciekawie. Wyszło w sumie nie wiadomo co. Ta książka to coś co tylko wzbudza złość za zmarnowaną szansę, niewykorzystane możliwości. Zdecydowanie odradzam lekturę. Szkoda na tę pozycję czasu.

INTRYGUJĄCA, ALE CZY TO WYSTARCZY?

Dziewczyna zwana Jane Doe intryguje już od pierwszych wzmianek o niej - tytuł, okładka, opis - to wszystko sugeruje coś bardzo tajemniczego. I faktycznie taki klimat na początku się pojawia. Nasza Jane zatrudnia się w przeciętnej firmie ubezpieczeniowej by wprowadzać dane, mimo że jest bogatą prawniczką ze świetną pracą w Kuala Lumpur. Co nią kieruje? Zemsta na Stevenie za swoją przyjaciółkę, która już nie żyje. Co się z nią stało? W jaki sposób Steven jest powiązany z jej śmiercią? I jaką karę zapłaci za swoje czyny? To wszystko ogromnie ciekawiło mnie przez większość lektury, ALE... Autorka trochę zbyt szybko odkryła swoje karty. Bardzo łatwo dowiadujemy się, co stało się z Meg i co planuje Jane.

A skoro już jesteśmy przy Jane. Jej postać była kolorowym ptakiem tej książki - barwna postać, która świetnie grała swoją rolę. V.H. Stone z chęcią dostarczała nam fragmentów, w których bohaterka zrzucała swoją maskę biednej dziewczynki i ukazywała się jako zimna, bezwzględna kobieta. Do samego końca nie było wiadomo, do czego się posunie, by osiągnąć swój cel. I to niezwykle intrygowało. Dodatkowo, Jane uwielbiała książki i dzięki temu pojawiło się kilka ciekawych cytatów o czytaniu, co w przypadku książkoholików jest zawsze mile odbierane. ;-)

Pojawiło się parę plusów, czas na minusy. A jednym z nich i chyba najważniejszym był taki zwyczajny brak logiki. Bo gdyby tak na chłodno przemyśleć cały zamysł bohaterki i jej zachowanie, to cała ta zemsta nie byłaby potrzebna. Niektóre zachowania głównej bohaterki również ocierały się o szaleństwo, co podważało realność historii. Jeśli więc bardzo łatwo czepiacie się takich szczegółów, to książka może nie być dla Was. Jeśli zaś chcecie po prostu zwariowanego thrillera psychologicznego - to dlaczego nie?

STRUKTURA

Książkę czyta się bardzo szybko, a wszystko za sprawą struktury. Książka podzielona jest na krótkie, numerowane rozdziały, w których narratorką jest tytułowa Jane. Dzięki temu możemy wejść do jej głowy i poznać jej plany i myśli, jeszcze nim odkryje ona karty przed pozostałymi. Sprawiło to również, że bohaterka wydała się o wiele ciekawsza, niż gdyby opowiadał o niej obiektywny narrator. Styl pisania prosty, łatwy w odbiorze i jeśli o techniczną stronę chodzi - nie było żadnych zgrzytów.

PODSUMOWUJĄC

Dziewczyna zwana Jane Doe to książka niezła, ale dosyć nierówna. Ma mocne strony w postaci Jane, jako narratorki oraz jej dziwnej osobowości, a także w postaci zwrotów akcji, jednak nie stroni też od wad. Ot, taki średniaczek, który przyjemnie i szybko się przeczyta, ale specjalnie nie zapadnie w pamięć. Momentami wręcz nieco psychiczny, czym przypominał mi Bad Mommy od Tarryn Fisher.

Czy żałuję lektury? Zdecydowanie nie. Czy wrócę do niej kiedyś? Wątpię. Czy polecam? I tak i nie. Decyzję podejmijcie sami. ;-)

Amanda Says