Dziewczyna z sierocińca

Bardzo poruszająca książka. Nieszablonowa. Historia, która zaskoczyła mnie swoim początkiem, środkiem i końcem. Od samego początku zastanawiałam się cóż takiego wydarzy się w życiu naszej bohaterki żeby zaważyć na jej losach. Do czego może doprowadzić chorobliwa obsesja i jeden zły człowiek.

To nie jest pozycja jak każda inna. Bardzo głęboka. Po części niezrozumiała. Intensywnie wciągająca. Wyciskająca łzy i emocje do granic naszego wyczerpania. Nasza bohaterka nie miała łatwego startu w życiu. Kiedy już los się do niej uśmiechnął ponownie postanowił z niej zadrwić w najbardziej okrutny sposób.

Autorka przedstawiła nam kawał dobrej książki. Takiej po której ma się moralnego kaca. Ja poznałam fenomen tej książki a Ty masz zamiar?

„Jeszcze nie mogę uwierzyć w to, co się stało, przypominam cyrkowe zwierzę wypuszczone po latach z niewoli – i jak ono drepczę w miejscu, kręcę się w kółko – oszołomione nagle podarowaną wolnością“.

Zafascynowana historią Ernestine, nie mogłam odłożyć jej na bok. Przepełnił mnie ból, bezradność, smutek i złość.

Chciałam dać jej tak wiele, chciałam wziąć ją za rękę i powiedzieć, że po każdej burzy wychodzi słońce, ale nawet te słowa nie chciały mi przejść przez usta. Wiedziałam, podskórnie czułam, że nieważne, czego bym nie powiedziała, ona nie posłucha. Nie uwierzy, że w tym życiu jeszcze spotka ją coś dobrego.

Historia wyrafinowana, opisana w najdrobniejszych szczegółach, tak żeby czytelnik poczuł to, co czuła nasza główna bohaterka. Ta książka to wulkan emocji, najróżniejszych. Nieszczególnie tych dobrych. Czułam się, jakbym to ja była punktem chorej obsesji, jakbym to ja była zamknięta w klatce bez możliwości wyjścia z niej. Czułam, jakby kamień leżał mi na klatce, uniemożliwiał złapanie oddechu. W głowie huczało imię Eryk i kojarzyło się z najgorszymi wspomnieniami. Nienawidziłam tego człowieka. Z całego serca.

„Eryk stał się moim cieniem“.

Psychoza należności, duszny i cierpli klimat tej książki zabierał mi oddech, nie pozwalał zaciągnąć się głęboko świeżym powietrzem, obślizgłe macki zacieśniały się coraz mocniej wokół tułowia. Gdy nagle pomiędzy stronami dało się zobaczyć światełko nadziei, może jednak wszystko się skończy dobrze? Los się uśmiechnie do naszej Ernestine?

Ta dziewczyna przeszła tak wiele, a wciąż miała w sobie tyle sił, tyle nadziei, że któregoś dnia będzie wolna. Szczęśliwa.

Ta książka dosłownie mnie pochłonęła. Nie patrzyłam na nic tylko czytałam. Czytałam i chciałam znać koniec. Chciałam wiedzieć, jak tej wspaniałej dziewczynie ułoży się życie. Dopingowałam jej. Trzymałam za nią kciuki, a „Dziewczynę z sierocińca“ mogę z uśmiechem na twarzy odłożyć na kupkę książek z najwyższą notą tego roku.

Nietuzinkowa i niezwykła. Takie tytuły to miód dla duszy dla miłośnika książek.

Joanna Parasiewicz zabiera nas w mroczną podróż pełną tajemnic, mimo że jej powieść osadzona jest w ramach gatunku obyczajowego. Autorka jednak zgrabnie miesza ze sobą gatunki, buduje niebanalne motywy, bawi się emocjami i tym samym sprawia, że "Dziewczyna z sierocińca" staje się historią intrygującą i od pierwszych stron ogromnie wciągającą.

Nie miałam okazji poznać wcześniejszych powieści autorki, ale muszę przyznać, że jej najnowsze dzieło wywarło na mnie imponujące wrażenie. Równa akcja, bardzo klimatyczna, sporo mroku, ważnych tematów, cudowna kreacja bohaterów a do tego sama fabuła, która równie często budzi zaciekawienie co łzy wzruszenia. Parasiewicz posługuje się bardzo plastycznym językiem, jej opowieść jest malownicza, otwarta na czytelnika, nawiązująca do konkretnych szczegółów, które składają się na spójną, w pełni wiarygodną całość. Wszystko w tej książce wydaje się więc być na swoim miejscu.

Fabuła ma swój początek w czasach wojny, gdy mała Ernestine August trafia do polskiego sierocińca. Niczemu winne dziecko pada ofiarą szykanowań i braku zrozumienia, ponieważ jest Niemką. I chociaż tam samo jak jej rówieśnicy stara się walczyć o przetrwanie, to toczy zdecydowanie cięższą bitwę. Pewnego dnia los się do niej uśmiecha, polska lekarka decyduje się ją adoptować i zabiera wraz ze sobą do Warszawy, ale chwile szczęścia wydają się bardzo ulotne. O Ernestine upominają się demony przeszłości, które ponownie wciągną ją w mrok dramatycznych wydarzeń.

Powojenna rzeczywistość wydaje się jeszcze gorsza, ponieważ nie wiemy czego spodziewać się na kolejnym kroku. To, że walki zostały zakończone, wcale nie oznacza, że wszystko wróciło do dawnego stanu o czym bardzo jasno i emocjonalnie informuje nas autorka. Motyw obyczajowy związany z losami głównej bohaterki jest bardzo przejmujący, szczery i budzący silne uczucia wobec Ernestine, ale nie mogę nie zauważyć, że tło wydarzeń, poruszane wartości czy nawet drugoplanowe postacie - wszystko okazało się dopracowane, ponieważ autorka poświęciła wiele pracy, by zapewnić nam przekonanie o wiarygodności wydarzeń.

"Dziewczyna z sierocińca" to powieść od której po prostu nie sposób się oderwać. Losy głównej bohaterki ani przez moment nie były mi obojętne a towarzyszące jej opowieści emocje znalazły silne odbicie w moim sercu. Joanna Parasiewicz przepięknie pisze i to bez wątpienia przekłada się na sukces jej powieści, ale poruszane kwestie również nie były bez znaczenia: towarzyszący człowiekowi mrok, bezwzględność, okrucieństwo czy wyobcowanie na równi traktowane z cierpieniem okazały się tworzyć obraz społeczeństwa, które nie potrafiło poradzić sobie ze zrozumieniem drugiej strony.

Joanna Parasiewicz stworzyła bardzo ciekawą, mroczną i zarazem smutną historię z zaskakującym finałem. Tytułowa „Dziewczyna z sierocińca” to Niemka Ernestina August. W czasie wojny trafiła do polskiego sierocińca, który prowadziły siostry zakonne. Niestety w tamtych czasach pochodzenie miało ogromne znaczenie. Dziewczyna była gnębiona zarówno przez innych wychowanków jak i same zakonnice. Zmagała się z ogromnymi lękami. Było mi jej strasznie żal. Miałam nadzieję, że ktoś ją zaadoptuje i wyrwie z tego piekła. Po wojnie pewna lekarka postanowiła dać jej szansę i specjalnie dla niej stworzyć idealny dom. Dostała nowe imię – teraz jest Niną. Czy nasza bohaterka będzie szczęśliwa? Na to pytanie poznacie odpowiedź czytając „Dziewczynę z sierocińca”.

Poznacie również pewnego doktora Eryka, który tutaj ostro namiesza. Ukrywa coś przed nami. Obawiałam się jego niecnych zamiarów. Mężczyzna jest chory psychicznie. Ma obsesję na pewnym punkcie. Czy moje obawy były słuszne? Myślałam, że ten wątek pójdzie w inną stronę, ale się myliłam. Autorka w idealny sposób z tego wybrnęła. Eryk to postać, która owija sobie człowieka jak boa dusiciel, a kiedy już nie jest potrzebny miażdży mu kości. Uważajcie na niego.

Historia ogólnie jest bardzo smutna. Okres wojny i po wojnie nie był czasem szczęśliwym dla wszystkich, zwłaszcza dla sierot pochodzących z wrogiego kraju. W tamtych czasach ludzie byli prześladowani i gnębieni, niestety to również dotyczy dzieci i młodzieży. W książce przeczytacie co nadmierna obsesja może zrobić z człowiekiem.

W powieści „Dziewczyna z sierocińca” bardzo ważne są emocje, które nie pozwalają przejść obojętnie wobec całej historii. Czytając płakałam nad tragicznym losem Niny. To nie była jej wina, że znalazła się tam, gdzie się znalazła. Każde dziecko bez względu na pochodzenie zasługuje na szczęście.

Jedynym bohaterem, który zasługiwał na solidne manto jest Eryk. Dlaczego? Poczytajcie.

Fabuła całkowicie pochłaniająca, dobra akcja – nie miałam czasu na nudę, bohaterowie z pełnym wachlarzem emocji. Jestem zadowolona z tej historii.

Czytając „Dziewczynę z sierocińca” otrzymacie: zazdrość, obsesję, smutek, strach, radość, szczęście i nadzieję na lepsze jutro.

Czy jesteście gotowi poznać całą historię Niny?

Z całego serca polecam tą wzruszającą powieść – mommy_and_books.

Autorka zabiera nas w podróż do Niemiec, do roku 1944. Poznajemy tu małą dziewczynkę. Sirotę o imieniu Erna, która urodziła się w szpitalu psychiatrycznym a później została przewieziona do sierocińca, gdzie łatwo nie miała. Gertruda była srogą opiekunką, a Ursula to dziewczynka, która wciąż dokuczyła Ernie. Gdy wybuchła wojna dzieci z sierocińca przewieziona do innego, do Duszników- Zdrój. Zaczęła się walka o przetrwanie. W nowym miejscu było jeszcze gorzej niż w Berlinie, ponieważ Erna był Niemką, a więc w Polsce uznawana za kogoś gorszego.

Równolegle z losami Erny, poznajmy historię Eryka. Jego młodość również była ciężka. Jego rodzice zamknęli w małej, drewnianej chatce Alinę. Kim była ta osoba i dlaczego ją zamknięto? Co się z nią stało? I kim dla młodego chłopca była? Gdy Eryk dorasta zostaje chirurgiem a później poznaje Wandę, z którą bierze ślub. Nie planują oni jednak mieć dzieci. Decydują się na adopcję. I tak właśnie do ich domu trafia Ernie, której dają bardziej polskie imię – Nina. Wydawałoby się, że w końcu młoda Niemka znalazła spokój i dom. Wanda, bardzo ją kochała i bardzo o nią dbała. Niestety, ale los chciał inaczej i radość dziewczynki z nowego życia długo nie trwała. Budzą się demony przeszłości zarówno u Niny, jak u Eryka.

Książka wciąga od pierwszych stron. Szczegółowy opis życia w sierocińcu, ale także to co działo się z młodą Niemką poza murami bidula, wyzwala wiele emocji. Od smutku, przerażenia po wzruszenie. Jest tu opis okrucieństwa, na które małe dzieci nie zasługują. Jest to książka przetrwaniu i o poszukiwaniu swojego miejscu na ziemi. Ukazująca najmroczniejsze zakamarki duszy. Czytając ten thriller zastawiałam się, kto jest bardziej szalony. Erna czy Eryk? Jest to książka o samotności, wyobcowaniu i obsesji, która potrafi zawładnąć człowiekiem.

Jest to moje pierwsze spotkanie z twórczością pani Joanny Parasiewicz i już wiem, że muszę nadrobić pozostałe jej książki. A Ty jeśli lubisz thrillery psychologiczne, które od początku do końca trzymają w napięciu i wyzwalają wiele emocji to tym tytułem nie zawiedziesz się. Polecam!

Dzisiaj chciałabym podzielić się wrażeniami po przeczytaniu książki "Dziewczyna z sierocińca " Joanny Parasiewicz .Jest to moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki i zapewniam Was że nie ostatnie. Chętnie poznam inne książki autorki ale do rzeczy ..

Główna bohaterka to

Ernestina August, dziewczyna która w czasie wojny trafia do polskiego sierocińca. Jest Niemką więc jej pobyt tam nie jest łatwy ....

Każdy dzień przynosi coraz gorsze relacje między dziećmi, zakonnice nie radzą sobie z podopiecznymi. Wszystko się zmienia w życiu Ernestine gdy adoptuje ją lekarka z Warszawy. Ich życie nabiera barw przy Wandzie czuje się kochana i bezpieczna .. do czasu gdy pojawia się mąż Wandy Eryk. Ernestyna od pierwszej chwili czuje się dziwnie w jego towarzystwie. Wanda walczy z chorobą i gdy odchodzi opiekunem prawnym zostaje Eryk.

Jej życie zmienia się ,z dnia na dzień zostaje sama odosobniona ,wyobcowana ,samotna ...teskni za Wandą ...

Eryk zachowuje się wobec Ernestyny jak zazdrosny władczy tatulek . Dziewczyna czuje się osaczona. Bez zgody Eryka nie może nawet wyjść ze znajomymi. Każda prośba jest odmowna i kończy się awanturą ...Do czego posunie się Eryk by Ernestyna była mu posłuszna?

Jej życie zmienia się w prawdziwy koszar ...Dziewczyna nie potrafi zrozumieć ani wytłumaczyć zachowań Eryka ...pewnego dnia przypadkiem poznaje tajemnice jaką skrywa rodzina i wszystko staje się jasne dla Erni..

dziewczyna zaczyna się buntować bo jak żyć w ciągłym odosobnieniu,bez przyjaciół znajomych,samotność nie wpływa na nią dobrze.

Do czego posunie się Ernestine by uwolnić się ze szponów nadopiekuńczego Eryka?

Tego wszystkiego dowiecie się gdy przeczytacie tę historię.

Zachwyci was, wzruszy ,przerazi a na koniec zrozumiecie gdy wszystkie brakujące puzzle bedą układać się w całość. Życie stawia nas przed różnymi wyborami ale ta historia pokaże że popełniamy błędy i nie wszystko jest takie jak być powinno...a historie lubią się powtarzać ....

Zapraszam do lektury której nie da się odłożyć dopóki nie dostaniecie wszystkich odpowiedzi. Czytajcie naprawdę warto 👌

Okładka książki przedstawia drzwi i nie wiem dlaczego, ale pierwsze moje skojarzenie - to może być dobry thriller. Ciekawy, pełen zwrotów akcji. I tak jakoś nastawiłam się na dreszczowiec, a dostałam... Oh, co ja dostałam...

Nie posiada skrzydełek, więc nie ma dodatkowego zabezpieczenia przed uszkodzeniami mechanicznymi. Stronice są kremowe, czcionka wystarczająca dla oka. Marginesy i odstępy między wersami zostały zachowane. Podzielona została na rozdziały, gdzie mamy narratorów i daty. 

Jest to moje pierwsze spotkanie z autorką, niezwykle... udane. Nie spodziewałam się, że podczas czytania w dłoniach trzymam TAKĄ fantastyczną historię. Jest napisana przystępnym językiem, bez blokad, nic nam nie utrudnia czytania, nawet sam fakt, że jest ona osadzona w dawniejszych czasach, trudnych czasach, gdy toczy się wojna. Nie mogę napisać, że czyta się przyjemnie, bo cały czas towarzyszyło mi uczucie poddenerwowania, nie wiedziałam konkretnie dlaczego, później zaczęłam się domyślać... Nie ma tu przyjemnych scen zbyt wiele, jest tu szare, smutne życie, pełne problemów i kłód rzucanych pod nogi. Autorka musiała poświęcić tej opowieści sporo czasu, bo raz, że ma ponad czterysta stron, a dwa jest ona dopracowana w każdym calu. Niczego jej nie brakuje, jest... idealna. Czytając, od razu wpadłam do świata bohaterów i... i poczułam wszystko to, co czują oni. 

Mnogość emocji, momentami była dla mnie przytłaczająca. Musiałam ją odłożyć, by móc odetchnąć. Od pierwszych stron poczułam to, co bohaterowie, a w szczególności Ernestine. Całą sobą odczuwałam i chciało mi się płakać. Wyć z bezsilności, że w żaden sposób nie mogę pomóc. To, co ją spotykało bardzo mocno zapisało się w mojej głowie i cały czas myślę o niej i wydarzeniach jakie ją spotkały. Byłam wzruszona, wściekła, chciałam pewnego bohatera z tej książki, a nawet dwóch, zatłuc czymkolwiek. Za to, jakimi ludźmi byli... Chorzy, ale zdaje sobie sprawę, że takie rzeczy miały miejsce i być może są cały czas na świecie takie kreatury, które zachowują się właśnie w ten sposób. Normalnie przysłowiowy nóż w kieszeni się otwiera, którego wszak nikt nie nosi...

Przyznaję szczerze, że ta książka to moje tegoroczne zaskoczenie. Odczuwałam pełną piersią wszystko, co odczuwała nasza główna bohaterka i cierpiałam razem z nią. I pomyśleć, że nawet teraz, na naszej planecie są takie małe Ernestine, porzucone, niekochane, nie mogące znaleźć ciepła i domu... To... przykre. Jako osoba wysokowrażliwa cierpię o wiele mocniej, wszystko przeżywam mocniej. Każde wydarzenie, które miało miejsce w życiu młodej dziewczyny, było niczym kolec. Uporczywy, bolący, sącząca się rana... 

Mamy tutaj kilku bohaterów, niemniej jednak to żeńska narratorka przypadła mi do gustu. Jak zdążyliście się zorientować, nie miała ciekawego życia, niewiele miała w nim radości...

Za to Eryk... Początkowo też zaczęłam go lubić, jednak gdy zrozumiałam co robi, do czego doprowadza... Oh, myślałam, łudziłam się, że się zmieni... A jego postępowanie im starszy był - ręce mi opadały. Nie cierpię takich ludzi, jakim był on i nie potrafię wiecznie zrozumieć tego postępowania.

Mamy tutaj różnorodne charaktery, dobre, złe, obojętne... Jednak one wszystkie są dopracowane i nie są stworzone na jedno kopyto. Bardzo realistyczne, których śmiało moglibyśmy spotkać w codziennym życiu... 

Podobało mi się w tej powieści to, jak autorka skupiła się na aspekcie psychologicznym. Idealnie wręcz lawirowała między bohaterami, a dzięki temu, że i Ernestine i Eryk byli narratorami, śmiało mogliśmy ich lepiej zrozumieć. Zachowanie, myśli, skąd to się brało i dlaczego postępują tak, a nie inaczej.

Relacje między nimi również były kluczowe - widać było, czego brakowało wychowankom sierocińca, widać, że niektóre charaktery uprzykrzały życie innym... Czytelnik skupiał się na danym rozdziale bądź dwóch, a później o nich intensywnie myślał. Mimo trudnych doświadczeń i znajomości, byłam tak zainteresowana dalszym ciągiem, że ledwo szło się oderwać od losów tej dwójki. Nie przewidziałam, co się wydarzy, a chciałam wiedzieć już, chciałam wiedzieć wszystko... 

Autorka zaplanowała to świetnie. Kiedy trzeba było - działo się sporo, że czytelnik niemal na wdechu czytał rozdział. I zostawał niejednokrotnie z otwartą buzią - ale jak to? Dlaczego to dzieje się właśnie tej postaci? Dlaczego nie napisano dla niej innego scenariusza? To przykre, ale prawdziwe... Ta historia jest CIĘŻKA. Mimo wszystko warto po nią sięgnąć... 

Znajdziecie tutaj wiele wątków, nudzić się z pewnością nie będziecie... Są tajemnice, jest obsesja, która ma fatalne efekty... Jest samotność, brak miłości, i nie tej damsko męskiej... Jest lęk, fobia - mamy wiele tematów trudnych, o których wiele osób w naszej codzienności milczy, bo przecież tak jest łatwiej. Jak się nie mówi, to nie ma problemu przecież... To przykre, ale niestety prawdziwe.

Reasumując uważam, że jest to jedna z najlepszych książek, jakie czytałam w swoim życiu, Tak wiele czułam razem z bohaterką, tak była to ciężka przeprawa, a jednocześnie tak wspaniała... Trudno jest mi wyrazić zachwyt, jaki pozostał mimo negatywnych, przykrych wydarzeń, mimo tego całego cierpienia, bólu i smutku... Koniecznie musicie po nią sięgnąć. ZDECYDOWANIE POLECAM!

Wśród wielu wakacyjnych, lekkich, powieści na półce z nowościami w TaniejKsiąż[Adres usunięty] są i takie, które wymagają od czytelnika czegoś więcej, przede wszystkim ogromnego zaangażowania emocjonalnego. Taka jest właśnie Dziewczyna z sierocińca. Czytając powieść Joanny Parasiewicz nie sposób pozostać niewzruszonym.

Ta książka ma dwóch głównych bohaterów, którzy są jednocześnie narratorami w swoich wątkach. Najpierw poznajemy Ernę. Jej historia to tak naprawdę historia obcości wielu ludzi. Erna jest tu symbolem tego, że wszędzie jest się nie stąd. Niemka z pochodzenia, urodzona w okupowanej Polsce, od pierwszych dnia życia mieszkanka Domu Wychowawczego dla Sierot Obojga Płci w Breslau. Dla tutejszych do końca życia będzie „Niemrą”, a kraju swojej matki przecież zupełnie nie zna, nie ma też krewnych.

Pierwsza część jej opowieści to mroczny, smutny, ale i niezwykle fascynujący świat dziecka. Dziecka samotnego, które od maleńkości musi się pilnować i walczyć o swoje. Ale także dziecka bardzo wrażliwego, postrzegającego świat w zupełnie niezwykły sposób! Przejmujące są sceny, gdzie dzieci są tak bezbrzeżnie nieszczęśliwe, że wymyślają swoich rodziców chyba tylko po ty, by móc usprawiedliwić ich nieobecność.

Drugim torem swoje losy opisuje Eryk. Jego także poznajemy podczas II wojny światowej. Jako młody chłopiec zauroczył się w ukrywającej się w ogrodowym domku Alinie. Szybko wyszło na jaw, że zainteresował się nią także jego ojciec, czego efektem był płomienny romans. Obydwoje ponieśli srogą karę za swój występek, ale to tylko wierzchołek góry lodowej. Można powiedzieć, że to zdarzenie zapoczątkowało, a może tylko obnażyło, zło, które od tego czasu zaczęło się rozrastać i oplatać jak bluszcz.

Dziecięca perspektywa pozwoliła Parasiewicz ze zdwojoną siłą oddziaływać na odczucia czytelnika. Bo jak tu przejść obojętnie wobec tego, z czego zwierza nam się kilkuletnie dziecko, a co jest doświadczeniem tak potwornym, że złamałoby niejednego dorosłego? Autorka konfrontuje tu dziecięcą beztroskę (choć tylko do czas uświadomienia), radość, ciekawość świata, naiwność i niewinność z wojną oraz jej bestialskim obliczem. Bo przecież, gdy czytamy jak dziecko konstatuje: „w czasie okupacji zdobywa się bowiem rozmaite potrzebne sprawności, na przykład umiejętność przykrywania gazetą twarzy nieżywej dziewczyny”, to po plecach przebiega nad dreszcz.

Jest tu wyraźnie sygnalizowany dualizm świata. Dobro i zło (ten podział w czasie wojny jest widoczny gołym okiem), bliskość i obcość, władza i zniewolenie, „światłość i mrok”, „diabeł i Bóg”, „kołyska i grób”.

Obserwujemy więc jak te „wojenne dzieciaki” dorastają, jakimi ścieżkami podążą. I śledzimy kiedy echa wojny się w nich odezwą. I w zasadzie długo nie trzeba czekać. Po likwidacji sierocińca, przeniesionego do Dusznik-Zdroju, Erna jako jedna z nielicznych (a może jedyna) zostaje adoptowana przez polską lekarkę i zostaje w kraju, przybierając nowe imię jako znak nowego początku. Jednak stare koszmary się o nią szybko upominają. Wieloletnie życie w domu dziecka odcisnęło już piętno, objawiające się rozmaitymi ograniczeniami i psychiczną blokadą.

Eryk poradził sobie dużo lepiej, ale i start miał przecież o wiele łatwiejszy. Ambitny do granic szybko zrobił karierę jako student, a potem ceniony chirurg, o międzynarodowej reputacji. Jedyną skazą na tej diamentowej biografii jest moralność mężczyzny. Prowadzi wygodne życie, egoistycznie zaspokajając wyłącznie własne potrzeby.

Domyślamy się, że te dwie nitki kiedyś się splotą. Ernę i Eryka połączy relacja, której charakteru chyba nikt się nie spodziewa. Od momentu ich spotkania rozpoczyna się właściwie druga część tej opowieści, gdzie wojnę zostawiamy już w tyle. Teraz to czasy odbudowy są tłem dla poczynań bohaterów. Parasiewicz świetnie pokazała jak sytuacja polityczna w kraju odbija się na losach jednostki. Ten kto ma władzę lub tylko znajomości – może wszystko. A ten, kto przychodzi z ulicy i nadepnie na odcisk nieodpowiedniej osobie – może być w mig uciszony.

Narracja Parasiewicz jest wyjątkowa. Autorka, w zależności od bohatera i okoliczności, opowiada albo obrazami – wtedy przepiękną polszczyzną odmalowuje wszelkie detale. Znaczenie mają tu barwy, ich intensywność i nasycenie, światłocienie. Znakomicie uchwyciła to, co fizyczne, ale (przede wszystkim) to, co ukryte w warstwie przeczuć i wyobrażeń. Drugi sposób narracji to relacja „z wnętrza” bohatera. Mam tu na myśli pewnego rodzaju strumień świadomości, gdzie postać opisuje przebieg zdarzeń, ale głównie skupia się na emocjach, które owe wydarzenia generują.

Dziewczyna z sierocińca jest dla mnie powieścią kontrastów, historią o złu, samotności i znikaniu. Jednak głównie to studium obsesji i studium opresji. Historia Erny mnie po prostu boli. Podczas lektury przeżywałam rozmaite uczucia, zmieniające się jak układy w kalejdoskopie. Od nadziei, przez radość, nostalgię, po bunt, smutek czy obrzydzenie. To mocna, odważna opowieść o tym, jak długą drogę musi pokonać skrzywdzone dziecko, by stało się potem stabilnym emocjonalnie dorosłym, budującym pewność siebie i odwagę. To żmudny proces, dla wielu – nieosiągalny. Czy Erna przeszła wszystkie etapy i go osiągnęła? Raczej nie, bo przeszłość wlecze się za nią jak cień…

Myślałam, że biorę do ręki thriller, czytając czekałam na te mroczne sceny i z każdą kolejną stroną przekonywałam się, że to nie ten gatunek. Do pewnego momentu kiedy to z obyczajowej książki zaczęła wydzierać się obsesja, zazdrość, chęć posiadania, a życie młodej nastolatki zaczęło przypominać więzienie.

Ernestine, dziecko urodzone w zakładzie dla obłąkanych, żyje z tym piętnem. Po wojnie nie ma łatwego życia, niemieckie ziemie stają się polskie a ona jest wyzywana i poniżana przez polskie dzieci. Szczęście się do niej uśmiecha, trafia do domu polskiej lekarki Wandy, zmienia tożsamość i zaczyna szczęśliwie życie. Niestety idylla nie trwa wiecznie, Wanda umiera a opiekę nad Niną przejmuje Eryk, mąż Wandy, który ma wobec dziewczyny swoje plany.

Zawsze tak jest, że ci idealni ludzie, którzy cały czas noszą maskę okazują się psychopatami ale nikt w to nie uwierzy, przecież są idealni. Ofiara przechodzi piekło i jeszcze się ją obwinia o kłamstwo. Całym sercem kibicowałam Ninie i przez całą tą historię odczuwałam ogromne emocje. Nie jest to lekka i łatwa powieść ale to na pewno książka z tych nieodkładalnych. Narracja dwuosobowa pokazuje nam spojrzenie obojga głównych bohaterów, co jest niesamowitym plusem.

Całym sercem polecam, nie przechodźcie obok tej książki obojętnie.

Ernestine w czasie wojny trafia do polskiego sierocińca. Uważana jest za gorszą, z powodu tego że jest Niemką. Zakonnice z sierocińca nie do końca radzą sobie z tyloma dziećmi, tak więc niejednokrotnie dochodzi do aktów przemocy.

Kiedy wojna się kończy, Ernestine zostaje adoptowana przez lekarkę. Przenosi się do Warszawy, gdzie zaczyna nowe życie. Niestety demony przeszłości dają o sobie znać szybciej niż można by było się spodziewać...

✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨

Nie będę ukrywać. Nie jest to łatwa historia. Niesie za sobą wiele bólu, wyobcowania, cierpienia...

Narracja jest pierwszoosobowa więc można bardziej wczuć się w losy bohatera. Historia jest przedstawiana z perspektywy dwóch osób - Ernestine oraz Eryka. Na początku niby nic. Każde opowiada swoją historię. Jednak później los stawia ich na swojej drodze.

Co wywarło na mnie wrażenie? Opisy sierocińca oraz tego, w jaki sposób traktowane były tam dzieci. Takie fragmenty pozostają w pamięci na długo. W wielu dokumentach można znaleźć też informacje o podobnym traktowaniu, więc myślę, że coś musi być tutaj prawdą.

Szykanowanie, czy dyskryminacja to coś czego w tej książce nie brakuje. Czasami naprawdę aż przykro się robiło podczas czytania. Czułam ogromną niesprawiedliwość.

Jest tu także nutka thrillera. Ta książka jest zdecydowanie dla fanów kryminałów z motywem wojennym.

Pewnie zastanawiacie się kim jest Eryk bo wspomniałam o nim jednym zdaniem i tyle. Nie mogę Wam tego zdradzić 😁 Musicie przeczytać sami.

Jest to dosyć przygnębiająca historia i trudna jak już wspomniałam. Myślę jednak, że warto jej poświęcić swój czas.

Ernestine w czasie wojny trafia do polskiego sierocińca, w którym w cały czas musi walczyć o przetrwanie. Ma zdecydowanie gorzej niż inne dzieci, ponieważ jest Niemką. Po wojnie Ernestine zostaje adoptowana przez polską lekarkę. Jak dzieciństwo wpłynęło na dziewczynę? Jak potoczą się losy Ernestine?

To moje pierwsze spotkanie z powieściami autorki, do sięgnięcia po książkę z pewnością zachęciła mnie tajemnicza i przyciągającą oko okładka oraz intrygujący opis. Język jakim posługuje się autorka jest bardzo przyjemny, co z pewnością przekłada się na łatwość i szybkość czytania. Fabuła książki została w bardzo dopracowany i przemyślany sposób nakreślona i poprowadzona. Historia przedstawiona w książce ukazana jest na przestrzeni kilkunastu lat, mianowicie 1941 -1957, więc mamy spory wgląd w to co działo się w życiu bohaterów przez kolejne lata. Poznajemy tutaj historię Erny małej Niemki, która trafiła do polskiego sierocińca, gdzie "sprawują władzę" surowe zakonnice. Do Erny w końcu uśmiecha się szczęście i zostaje adoptowana, od tego momentu ma na imię Nina. Kolejna ważną postacią jest Eryk, lekarz i mąż Wandy - opiekunki Erny. Historia ukazana jest właśnie oczami tej dwójki bohaterów, co pozwoliło mi ich poznać, dowiedzieć się co czują, myślą, co ich ukształtowało i w znaczącym stopniu wpłynęło na ich życie i obecne zachowania. Postaci zostały w naprawdę świetny sposób wykreowane. Autorka w bardzo realny i mocny sposób pokazała tajniki ludzkiej psychiki. Z każdej ze stron tej powieści wręcz wylewają się emocje, bądźcie przygotowani na naprawdę poruszająca i mroczną historię, która z pewnością na dłużej zostanie w Waszych głowach. Polecam! Moja ocena 9/10.

„Wszyscy, których kocham, znikają niczym meteoryty, zjawiając się w moim [motyla nóżka] życiu tylko na chwilę.”

II wojna światowa, Ernestine August była pięcioletnią dziewczynką, kiedy trafiła do polskiego sierocińca we Wrocławiu. Razem z innym dziećmi walczy o przetrwanie, nie jest jej łatwo, jest tą gorszą, jest Niemką. Surowe zakonnice robią wszystko, aby zapanować nad buntującymi się sierotami, coraz częściej dochodzi między nimi do aktów przemocy. Ernestine po wojnie zostaje adoptowana przez wcześniej poznaną lekarkę Wandę, dziwnym trafem bardzo do niej podobną. Szczęście w końcu uśmiecha się do dziewczynki, zostaje otoczona miłością i wsparciem, dostaje nową osobowość, staje się Niną. Podejmuje naukę w warszawskiej szkole, robi wszystko, aby jej opiekunka była z niej zadowolona. Już wkrótce z dłuższego, służbowego pobytu w Moskwie wraca mąż Wandy, Eryk. Wszystko co dobre w życiu Niny się kończy…

Wielowątkowa, wielowymiarowa poruszająca opowieść. Fabuła dopracowana w każdym szczególe, niesie ogromne skrajne emocje, jest pełna mroku i tajemnic. Mamy dwie ramy czasowe, które idealnie ze sobą współgrają poznajemy losy Erenstine i losy Eryka. Stopniowo widzimy co na przestrzeni lat ukształtowało ich, doprowadziło do tego, że wyrośli na takich, a nie innych ludzi. Jest realnie, czuć ogromne zaangażowanie, dbałość o szczegóły i ogromną wiedzę historyczną. Narracja toczy się z kilku perspektyw co daje nam szersze, wnikliwsze spojrzenie na rozwój wydarzeń. Rewelacyjnie ukazani bohaterowie, to złożone, niejednolite, barwne, pokomplikowane osobowości. Wnikliwa, psychologiczna analiza ludzkich osobowości, ich poczynań. Ernestine skradła moje serce od razu, to wrażliwa, spokojna, smutna, zagubiona dziewczynka. Jest tylko dzieckiem, nic nikomu nie zawiniła, na naszych oczach dorasta, staje się silną, wrażliwą młodą kobietą. Eryk uczynny, miły, szanowany chirurg. A jaki jest naprawdę? Jego mroczna przeszłość, którą odkrywamy stopniowo przeraża, to potwór w ludzkiej skórze.

Świat wykreowany przez Autorkę całkowicie mną zawładnął. Losy bohaterów wciągają, z niepokojem i ciekawością je śledzimy. Morze sprzecznych emocji wylewa się każdej strony, niemoc, ból, strach, bezsilność. Wojna to straszny, okrutny czas. Osierocone dzieci, które muszą się zmagać z brutalną rzeczywistością. Piętnowanie, szydzenie z powodu pochodzenia, trudność nawiązywania relacji, ogromne poczucie odrzucenia, brak akceptacji, samotność. Ernestine i jej szczęście, które zostało dane jej tylko na chwilę, próbuje walczyć o siebie, szuka swojej tożsamości, swoich korzeni. Eryk jego straszne, okrutne poczynania, nie cofnie się przed niczym, aby osiągnąć zamierzony cel. Nienawiść i obsesja.

Wiarygodnie oddane realia tamtych czasów. Przerażający obraz zniszczeń wojennych, powojenne nastroje, nowa władza, jej dominacja.

Ta powieść jest genialna, jestem nią oczarowana! Od pierwszych stron chwyta za serce, zostanie tam na dłużej. Nietuzinkowa, smutna, niepokojąca, trudno się od niej oderwać. Pełna kontrastów i skrajnych emocji. Daje do myślenia, a zakończenie niesie nadzieję. Serdecznie polecam, czytajcie, warto! Tatiasza i jej książki :)

Ig:co_my_dzis

Na samym wstępie zaznaczę, że język i sposób pisania, tworzę ja zdań i wpływania na moją wyobraźnię tej autorki bardzo mi się spodobał i sprawił, że książka mimo iż trudna emocjonalnie momentami, momentami smutna, a czasem przerażająca, wydawała się mnie wciągać z każdym kolejnym przeczytanym zdaniem coraz bardziej. Tak jak nigdy nie mogłam czytać książek związanych z okresem wojny, znęcaniem się nad dziećmi i całym tym okrucieństwem, tak i teraz miałam problem z opanowaniem odczuć które wywoływały i mnie, niektóre sceny. Na pewno będę pamiętać o tej książce na długo. Pokazuje ona jak ważne jest to co teraz mamy, i jak mogła by wyglądać rzeczywistość wielu nas, gdyby w tym momencie wybuchła wojna. Dzięki tej książce na prawdę człowiek zaczyna doceniać to, że jest tu i teraz. Daje nam też możliwość poznania tego co niestety spotykało nie jednego młodego człowieka podczas wojny. Niestety dla wielu tak jak dla naszej bohaterki dzieciństwo w czasie wojny nie było jedynym piekłem przez jakie przeszły. Zwłaszcza jeśli te dzieci były w obcym kraju. Nie jestem w stanie zliczyć, przejmujących scen, strasznych chwil, czasem bardzo smutnych, ale na pewno, dzięki poziomowi z jakim została przedstawiona ta historia, książka jest warta przeczytania.

Jeśli macie wolne wieczory, sięgnijcie, a może spodoba się Wam równie mocno jak mi😍

Deszcz za oknem, szare niebo, słychać tylko krople dudniące o parapet… pisząc te słowa właśnie taką aurę dostrzegam za oknem, a ona idealnie odzwierciedla klimat książki #dziewczynazsierocińca.

To historia smutna, przepełniona tragedią, bólem, strachem.

Młoda dziewczyna, Niemka, trafia w czasie wojny do polskiego sierocińca. Od samego początku nie jest jej łatwo, a kolejne dni przyniosą tylko więcej utrapienia i samotności. Choć na chwilę jej los się odmienia i po tym jak w Polsce cichną odgłosy ostrzałów i ciągłej walki zostaje adoptowana przez lekarkę. Pomimo chwili oddechu dziewczynie trudno zaklimatyzować się w nowym miejscu. Niestety spokój trwa bardzo krótko, po lepszych dniach znowu nastaje mrok, może jeszcze straszniejszy i bardziej przerażający, niż wtedy, podczas wojny, kiedy była zdana tylko na siebie, bo życie w bidulu, nawet w „normalnym czasie” nie jest proste.

Historia poprowadzona jest dwutorowo. Poznajemy perspektywę Ernestine, głównej bohaterki i Eryka, cenionego lekarza, który skrywa w sobie wiele zła, szaleństwa, a jego działania naszpikowane są egoizmem i chęcią dominacji.

To przejmująca opowieść, w której na próżno szukać szczęścia, choć zalążek radości tli się, ale tak szybko jak się pojawia również znika, a później było tylko trudniej.

Ernestine próbowała walczyć o siebie, próbowała odnaleźć swoje prawdziwe „ja”, ale jej poszukiwania okadzone były niepewnością i przerażeniem. „Domowa przystań”, w której znalazła się po utracie namiastki normalności, wcale nie była bezpieczna.

Smutna, ponura, posępna, momentami przygnębiająca - taka właśnie jest ta historia. Jestem bardzo ciekawa, jak losy Ernestine potoczyły się dalej, po postawionej ostatniej kropce przez autorkę. Mam nadzieję, że odnalazła spokój…

To lektura, która nie należy do łatwych, ale z pewnością ta historia młodej dziewczyny warta jest poznania.

Ernestina od początku swego życia nie miała lekko. W czasie wojny trafiła do polskiego sierocińca, gdzie każdy dzień był walką. Poniżana, wyzywana, czuła się niepotrzebna. Nikt jej nie chciał. Prócz kilku przyjaciół dzielących podobne losy, nie miała nikogo. Jej los odmienił się, gdy Wanda, kobieta będąca lekarką postanowiła ją przygarnąć. Radość Erny nie trwa jednak długo, ponieważ w nowym miejscu czekają na nią kolejne problemy. Znacznie większe niż dotychczas.

Ta historia jest niezwykle poruszająca i wciągająca. Czytałam ją z zapartym tchem, choć książki z wojną w tle nie są moim ulubionym gatunkiem. Joanna Parasiewicz stworzyła powieść, która od pierwszych stron podbiła moje serce. Teraz, tuż po skończonej lekturze, czuję gonitwę myśli oraz burzę emocji toczącej się we mnie. Jest w tej pozycji dużo bólu, smutku i niesprawiedliwości. Śledząc losy Ernestiny zastanawiałam się ile nieszczęść może spotkać jedną osobę i czym sobie ona na to zasłużyła. Karmiona kłamstwami i nadziejami chciała tylko zwykłego, prostego życia, a to, co zgotował jej los, przechodzi ludzkie pojęcie.

Prócz głównej bohaterki mamy tu również drugą istotą postać, której losy śledzimy naprzemiennie z losami Ernestiny. Tą postacią jest cieszący się uznaniem, znany chirurg, który pod przykrywką dobrego, przykładnego obywatela, skrywa zły charakter. Jest samolubny, Zawistny, agresywny i zły. Losy obu bohaterów się splatają, przypominając niebezpieczną grę w kotka i myszkę.

Jestem pod wrażeniem talentu autorki. Stworzyła historię, która na długo zostanie czytelnikowi w pamięci. To jedna z tych książek, którą czytamy z szeroko otwartymi oczami. Wprost niełatwo się od niej oderwać. Tak bardzo chcemy, by ta biedna dziewczyna skrzywdzona przez los była bezpieczna, ale nie mamy pojęcia, co czeka na nią na kolejnych stronach, aż do zakończenia trzyma nas w napięciu. Nie miałam pomysłu, jaki będzie finał, lecz muszę przyznać, że poczułam się zaskoczona oraz poruszona, gdy do niego dotarłam.

„Dziewczyna z sierocińca”, to mieszanka różnych gatunków. Jest to po części literatura historyczna, obyczajowa, a także występuje tu nuta dreszczowca. To niepokojący klimat sprawia, że akcja jest dynamiczna. Pod pozorem zwykłych dni, toczy się swoista walka o życie Ernestine. Okazuje się, że wtedy kiedy w grę wchodzi własne istnienie, człowiek zdolny jest do wielu rzeczy i odnajduje w sobie wielkie pokłady odwagi i hartu ducha.

Gorąco zachęcam Was do zapoznania się z tą emocjonalną bombą, a ja lecę przejrzeć pozostałe dzieła autorki, gdyż czuję się niezwykle zainteresowana jej twórczością.

Owiewająca chłodnym dreszczem niedowierzania, który uwalnia się ze ścian pozbawionych miłości, niepokojąco intrygująca nietuzinkową kompozycją gatunkową, trudną do zestrojenia z utartymi schematami literatury. Joanna Parasiewicz swoim piórem, nasączonym przejmującym gruntownie smutkiem i rozgoryczeniem, świadomie transcenduje swoją historię poza dotychczasowe ramy powieściowe. Tym samym tworzy się swoiste oblicze dojmującego braku przynależności, który immanentnie spojono z potrzebą ciepłych uczuć, tak niezauważalnych w pędzie codziennego dnia i tak istotnych, gdy nieprzypadkowo unaocznią się odbiorcy na kartach książki. „Dziewczyna z sierocińca” to dwie pozornie oderwane od siebie historie, które inicjalnie nie obejmują się nawet wzrokiem, osadzając się na niepołączonych płaszczyznach lat, by wraz z narastającą ilością stron usytuowanych po lewej stronie, spleść się we wzbudzającym stupor wymuszonym tańcu – przesiąkniętym niebezpieczną obsesją i paranoidalnym amokiem. Fabułę, tej niebywałej w emocjonalnym przekazie powieści, utkano na osnowie wojny, jednak dalekiej od okrutnych, naturalistycznych obrazów, ale niewątpliwie koncentrującej się na społecznym ustosunkowaniu się do narzuconych konwencji, rozbrzmiewających w mentalności powojennej jeszcze długo po zakończeniu okresu najmocniej wypełnionego podszytą strachem nienawiścią. Naszkicowany portret bezradności, otulonej w powodujący dyskomfort sposób dążeniem, aby przetrwać, oddano w dosłownym, pozbawionym miękkości i wyzutym z delikatności stylu, który drażni boleśnie struny wrażliwości, a mimo całej gamy odczuć o negatywnym wydźwięku, sprawia satysfakcję po przewróceniu ostatniej strony książki. „Dziewczyna z sierocińca” to twór, którego w pełni nie da się odzwierciedlić słowami, by nakreślić głęboką esencję fabuły, należy z całą pewnością doświadczyć tego literackiego piętna na własnej skórze, naznaczyć się przenikliwymi bliznami – tylko tak można tę historię bez reszty skosztować wszystkimi zmysłami. Oddzierająca ze spokoju, zagłębiająca mroczne zakamarki duszy, na której dnie przysiadają demony pragnień i fascynacji, ale także i traum, refleksyjna w przytoczonym z precyzją realizmie wyobcowania, niesamowicie wciągająca – reasumując, zdecydowanie warta poświęcenia jej czasu.

„Dziewczyna z sierocińca” Joanny Parasiewicz rozgrywa się w czasie wojny, podczas której Niemka Ernestine August trafia do polskiego domu dziecka. Od początku nie ma tam łatwo ze względu na swoje pochodzenie. Po wojnie młoda dziewczyna zostaje adoptowana przez polską lekarkę i zamieszkuje w Warszawie. Czuje, że w końcu los się do niej uśmiecha, że w końcu zazna w życiu choć odrobiny szczęścia. Los jednak jak wiemy lubi być niesprawiedliwy i obarczać cierpieniem osoby, które najmniej na to zasłużyły…

Nie jest fanką fabuły osadzonej w czasach wojennych, natomiast tutaj w ogóle mi to nie przeszkadzało. W książce mamy w zasadzie dwóch głównych bohaterów, wspomnianą Ernestine i Eryka, których losy zazębiają się. Akcja toczona jest zatem dwutorowo, z perspektywy zarówno jednego jak i drugiego bohatera. Brawo dla Autorki za ten pomysł, dzięki temu akcja nie zwalnia ani na sekundę.

Książka po brzegi wypełniona jest emocjami. Pochłaniałam kartkę za kartką. Trzeba otwarcie przyznać, że ta lektura była dla mnie bardzo wzruszająca. Piękna, lecz przepełniona smutkiem, bólem, lękiem, rozczarowaniem, pustką. Krzywda ludzka, a szczególnie ta, która spotyka dzieci dotyka mnie zawsze najbardziej. Bardzo doceniam poruszanie takich trudnych tematów i serwowanie czytelnikom całego wachlarza emocji. Pojawiający się wątek chorobliwej zazdrości, niemalże obsesji, sprawia, że „Dziewczyna z sierocińca” na pewno jest pozycją nieszablonową. Polecam z całego serca!

„Dziewczyna z sierocińca”. Są takie książki, które mimo tego, że rozrywają serce i dusze nie pozwalają się odłożyć. To jest właśnie ta historia. Opowieść o życiu, które od samego początku było trudne. Czytałam i myślałam o naszej głównej bohaterce, o tym jak to możliwe, że los ciagle wydaje się być okrutny. Książka pozwoliła mi doświadczyć wielu emocji, można również szybko zauważyć to, że nie jest twardo oparta na jednym gatunku. Autorka wciąga nas dzięki temu jeszcze głębiej w historie, przez co właściwie nie byłam w stanie oderwać się od czytania. To połączenie iście genialne. Ciężka, smutna, na pograniczu mroku ale też piękna opowieść o walce o siebie, o tej sile przetrwania, która czasem zakopana gdzieś we wnętrzu w końcu wyrasta. Buduje i daje nadzieje. Autorka swoim dziełem doprowadziła do tego, że tak naprawdę można się zastanowić czy książkę się czyta czy przypadkiem nie wchodzi się do niej całą sobą aby towarzyszyć bohaterom, kibicować i trzymać kciuki kiedy sytuacja tego wymaga. Trzymała mnie w napięciu do samego końca. Liczyłam na takie zakończenie, po którym mogę powiedzieć, że jestem spokojniejsza i zaspokojona . Wywarła ma mnie ogromne wrażenie, oczarowała tym co mi dała, jeśli jeszcze nie znacie to koniecznie powinniście nadrobić.

Podczas wojny Ernestine trafia do polskiego sierocińca prowadzonego przez zakonnice. Jest Niemką, a zatem jest uważana za gorszą co nie ułatwia jej sytuacji, a ona jak i inne dzieci coraz częściej pada ofiarą przemocy. Po wojnie Ernie zostaje zaadoptowana przez polską lekarkę. Przeprowadzka jest spełnieniem jej marzeń niestety ta sielanka oraz poczucie bezpieczeństwa nie trwa za długo.

„Dziewczyna z sierocińca” to historia pełna emocji, która wciąga i porywa od pierwszych stron. Plastyczne opisy, świetnie wykreowani bohaterowie i klimat powojennych lat zdecydowanie robi wrażenie, tak jak i towarzysząca od pierwszych stron tajemnica i uczucie strachu oraz niepokoju. Rozbudowana warstwa psychologiczna ukazuje postępowanie chorej obsesji i kontroli. Przeplatające się losy Ernie oraz Eryka pozwalają nam lepiej poznać bohaterów. Obserwując ich od najmłodszych lat możemy lepiej zrozumieć jak poszczególne doświadczenia ich ukształtowały oraz jak na nich wpłynęły. Autorka uzmysławia jak dzieci, które nie były niczemu winne były traktowane, jak czuły się wyobcowane tylko dlatego, że miały inne pochodzenie.

To fenomenalna powieść o bólu, stracie, obsesji i życiu w trudnych czasach obok której nie można przejść obojętnie. Całość zmusza do refleksji i zostaje w pamięci na dłużej. Zdecydowanie polecam

Sierociniec, dom dziecka, ochronka, zakład opiekuńczo-wychowawczy, bidul. Te miejsca zawsze kojarzyły mi się z brakiem ciepła, nakazami, zakazami, samotnością podopiecznych.

Do takiej placówki w Breslau, dzisiejszym Wrocławiu, trafiła Erna August, Niemka z pochodzenia. Pieczę nad wychowankami, sprawują siostry zakonne. Mała dziewczynka radzi sobie jak może. Stara się nie okazywać słabości. Pocieszeniem jest dla niej obraz wiszący na ścianie, hrabiny dobrodziejki, czyli Eleonory zu Stolberg, fundatorki Domu dla Sierot Obojga Płci.

Dziewczynka po wojnie, trafia do polskiej lekarki Wandy. Kobieta adoptuje małą Ernę, która wreszcie zaznaje ciepła i uwagi. Ma swój własny kąt, swoje rzeczy, niczego jej nie brakuje.

Jednak szczęście Erny nie trwa długo. W domu Wandy pojawia się ktoś, kto od pierwszego spotkania wywołuje w dziewczynie niepokój.

Jak potoczy się dalej ta historia? Przekonajcie się sami.

"Dziewczyna z sierocińca" została rozpisana na dwa głosy: Erny i Eryka. Drogi tych dwojga pewnego dnia skrzyżują się ze sobą.

Życie Erny wypełnia mrok, pustka, strach i samotność. Dziewczyna cierpi na lęki i fobie. Jej świat nie jest zbudowany z miłości, szczęścia i beztroski. Bohaterka wie, że nie każdy ma na własność rodziców. Erna czuje, że nie należy nigdzie i do nikogo.

A kim jest Eryk? Tego wam nie zdradzę.

Powieść Joanny Parasiewicz jest poruszająca, mroczna, wstrząsająca, nieodkładalna. Wkrada się do naszego mózgu niczym robak, powoli, niespiesznie. Z każdą stroną wwierca się coraz bardziej i uzależnia, a czytelnik zapomina o całym świecie.

Jedna rzecz, która mi przeszkadzała, to zawirowania czasowe występujące w książce.

Dobrze przemyślana i skonstruowana fabuła sprawiła, że nieustannie podczas lektury czułam niepokój i spore napięcie. Emocje w książce były wręcz namacalne. Nie było też oczywistego zakończenia, tylko takie, które wbiło mnie w fotel.

Co kryje się w ludzkiej duszy? Jak obsesja może zawładnąć człowiekiem? Ile złego może przytrafić się jednej osobie?

Te pytania nasunęły mi się po przeczytaniu genialnej "Dziewczyny z sierocińca".

Chylę czoła przed autorką, bo wykonała kawał świetnej roboty i sprawiła, że jej powieść, nie pozostawi nikogo obojętnym.

Polecam serdecznie.

"Nie mogę jej spłoszyć.

Nie mogę jej spłoszyć, muszę ją oswoić.

Nie mogę jej spłoszyć, muszę ją oswoić, jesteśmy sobie przeznaczeni."

"Dziewczyna z sierocińca" to powieść, która trzyma czytelnika w napięciu do samego końca. Nie raz autorka zaskoczy wydarzeniami, które miały miejsce, a los Ernestine August mogło podzielić wiele dziewczynek i później kobiet, które żyły w czasie wojny i dorastały w nie swoim kraju tuż po niej.

Dzieciństwo nie oszczędziło głównej bohaterki, a mimo tego potrafiła w nim znaleźć dobre strony. Gdy adoptuje ją polska lekarka, dziewczynka niemieckiego pochodzenia dostaje w końcu dom, o którym mogło by marzyć każde dziecko wychowujące się w sierocińcu. Spokojne życie w poczuciu jako takiego bezpieczeństwa nie trwa zbyt długo, gdy przychodzi moment, kiedy ojczym zaczyna sprawować nad nią opiekę.

Losy Ernestine i Eryka poznajemy od czasów dzieciństwa, dzięki czemu mamy możliwość dowiedzieć się, co ukształtowało ich jako człowieka, podejście do życia i walkę z demonami, które w postaci mroku wlewały się do ich codzienności. Przejmujące jest to, jak jeden życiowy zawód, w tym przypadku ten miłosny, potrafi zniszczyć młodej osobie życie. Jak obsesja potrafi zawładnąć człowiekiem i do czego dzięki niej jest zdolny. Jak dziewczynki, później młode kobiety, miały ciężko w latach czterdziestych-pięćdziesiątych. Jak dzieci, które nie miały wpływu na swoje pochodzenie, były traktowane w powojennej Polsce i czuły się mocno wyobcowane.

Autorka porusza temat molestowania dziewczynek przez osoby im najbliższe, chorego zafascynowania, ale także poniżania i robienia z takich osób krótko pisząc - wariatek. "Problemy" załatwiało się lekami, otępieniem, a później szpitalem psychiatrycznym. Przykro się czytało o tych wszystkich wydarzeniach, ale samo życie pisze takie scenariusze i czytając "Dziewczynę z sierocińca" ma się poczucie, jakby ta historia wydarzyła się naprawdę.

Pani Joanna Parasiewicz od pierwszych stron wciąga czytelnika w mroczniejsze uroki dzieciństwa i wydarzeń, które swoje konsekwencje mają w przyszłości. Rozdziały z życia Ernestine i Eryka poznajemy naprzemiennie, podpisane miejscem i rokiem, w którym miały miejsce.

Myślę, że o tej książce można pisać wiele. Poruszać tematy trudne, rozwijać myśli, ponieważ skłania do refleksji i zasmuca swoją realnością. Pomimo przerażających zdarzeń historia "Dziewczyny z sierocińca" niesie ze sobą nadzieję, ale czy słusznie? Tego musicie się dowiedzieć sięgając po tę powieść. W moim odczuciu koniec tej historii rozwiązał się dość szybko, mam tu na myśli ostatnie strony, ale może to i lepiej? Zdecydowanie polecam powieść porażającą swoim realizmem i mocno oddziałującą na emocje czytelnika.

W czasie trwania drugiej wojny światowej do sierocińca w Breslau, trafia wiele dzieci i młodzieży. Malutka Erna, dziewczynka niemieckiego pochodzenia, również podzieliła los porzuconych. Mijające lata coraz bardziej utwierdzają w przekonaniu, że po większość z nich nikt się nie zgłosi.

Gdy miasto w końcu wróciło do pierwotnej nazwy Wrocław, można zaobserwować niechęć rówieśników do dzieci o obcobrzmiących imionach. W ośrodku jednym z ważniejszych jest posiadanie grona zaufanych przyjaciół, ale czy przyjaciele zawsze będą stać po naszej stronie?

Jest tutaj wszystko, co najbardziej cenię w powieściach. Wyraziści i na dodatek młodzi bohaterowie, którzy muszą odnaleźć się w hermetycznym środowisku. Zapomnieni, niechciani, odrzuceni. Nie każdy z nich jest dobry, nie każdy miał dobry wzorzec do naśladowania. Względnie bezpieczne miejsce, zamienia się momentami w walkę o przetrwanie i siłowanie się z despotycznymi jednostkami.

Powieść dostarcza pełen wachlarz emocji. Wiele sytuacji ściska serce, a z każdym rozdziałem jeszcze mocniej przeżywamy losy głównych bohaterów.

Podczas czytania i po lekturze miałam dużo przemyśleń, co sprawi, że powieść na pewno zapamiętam na długo.

Polecam 💚

No, totalnie nie spodziewałam się, że ta historia tak bardzo mnie wciągnie! Co chwilę były takie momenty, że serce mi się krajało ze wzruszenia i nerwów jednocześnie. Nigdy nie chciałabym wylądować w takim sierocińcu, a książki opisujące pobyty w tych ośrodkach coraz bardziej mnie przerażają. Był tu nawet taki moment, nie zdradzę jaki, najlepiej samemu go odkryć, że musiałam odłożyć ją trochę na bok. Było mi tak smutno, czułam wszechogarniającą niesprawiedliwość, aż pociekły mi łzy. Ja wiem, że to tylko książka, ale one nie biorą się z niczego. Znałam kiedyś taką staruszkę, która opowiadała mi wiele historii z czego dużo przekłada się ich teraz na opowieści książkowe. Z tą różnicą, że ona opowiadała o czymś, co zdarzało się naprawdę. Jak wiele człowiek był w stanie zrobić dla kawałka chleba, czy też czekolady. To był rarytas dla bogatych, przede wszystkim dla tych, którzy mieli mamę i tatę. Wiele osób z książki wyobraża sobie, że ich mają i oni za nimi czekają. Wychwalają je pod niebiosa, by tylko ulżyć własnemu sumieniu i odtrącić przykrą prawdę. Nikt bowiem bez powodu nie znajdował się w takim sierocińcu. Nikt nie chodził tam w ładnych ubrankach, nawet bielizna była zakładana po kimś, buty cerowane na tyle, na ile jeszcze da się w nich chodzić. A, że przemakały, któż się tym przejmował...

Najgorszą rzeczą dla innych dzieci jest słyszeć, że któraś jest od nich ładniejsza. Wtedy potrafiło rozpętać się prawdziwe piekło. Nie bez wyjątku i skazy jest również jej pochodzenie przez które jest traktowana jako ta gorsza. Dorastające dziewczynki potrafią być problematyczne, ale już zazdrosne dorastające dziewczynki potrafiły zrobić wszystko, by tylko przyprawić ją o cierpienie. Nikt nie adoptuje nastoletnich dziewcząt, jednak jej się to udaje. Jest ktoś, kto ją chce. Tylko jaką cenę przyjdzie jej za to zapłacić?

Doprawdy porażająca prawda, która ukazuje trudy życia w czasach powojennych. Sekrety, które wychodzą na jaw i przeszłość, która miała pozostać na zawsze zamknięta. Ogromnie ją polecam!

Ernestine była dzieckiem, które nie pragnęło wiele. Chciała być kochana, chciana, pragnęła, aby ktoś się nią opiekował, utulał do snu. Jednak to, co dla wielu jest czymś normalnym, oczywistym, dla dzieci takich jak ona było tylko marzeniem. Ernestine jest sierotą, mieszka w domu prowadzonym przez siostry zakonne gdzie nie jest łatwo. Na dodatek wojna, która zmusiła je do ucieczki, wszystko pogorszyła. Dziewczynka z pochodzenia Niemka, nie ma łatwo w domu dziecka w Polsce. Jest poniżana, wyśmiewana, inne dzieci jej dokuczają, a momentami nawet znęcają się nad nią. Nadchodzi jednak dzień, który wszystko zmieni. Co takiego się stanie? Czy Ernestine odnajdzie swoje miejsce na ziemi? Czy będzie szczęśliwa?

Są książki, które wywołują wiele emocji, są smutne, ukazują niełatwe rzeczy, poruszają trudne tematy. Właśnie taka jest ta książka. Podczas czytania niejednokrotnie miałam świeczki w oczach, a nawet zdarzyły się momenty, w których pojawiły się łzy. To historia o domu dziecka, prześladowaniu, poniżaniu, maniakalnej miłości i wiele więcej (niestety nie mogę wam więcej zdradzić). To jednak z tych pozycji, o której nie zapomina się jeszcze długo po przeczytaniu ostatniego zdania.

Główną bohaterką jest Ernestine. Sierota, z pochodzenia Niemka. Poznajemy ją jako małą dziewczynkę i śledzimy jej dorastanie. To bohaterka, która nie ma łatwego życia. Osobiście ją polubiłam i mocno kibicowałam, aby w końcu w jej życiu zaświeciło słońce i to na dłużej nić tylko na chwilę.

„Dziewczyna z sierocińca” to książka, w której znalazłam niełatwą, bardzo emocjonującą historię, o której nie zapomnę szybko. Ze swojej strony polecam.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA

Są takie książki, które wciągają bez reszty. Mimo, że nie koniecznie radosne, dostarczają mnóstwa emocji. Jedną z takich właśnie książek jest "Dziewczyna z sierocińca".

Erna, główna bohaterka, to dziewczyna niemieckiego pochodzenia. Wychowująca się w sierocińcu, w czasie wojny, trafia do placówki w Polsce.

Jej los nie jest łatwy. Z powodu swojej narodowości doświadcza wiele krzywd i niesprawiedliwości. Zmaga się nie tylko z samotnością, poczuciem odrzucenia, ale też wrogością i lękiem.

Los Erny odmienia się w momencie, gdy zostaje adoptowana przez polską lekarkę, zostając Niną. Niestety chwilowe szczęście zostaje jej odebrane, z powodu człowieka ogarniętego obsesją. Dalej musicie doczytać już sami.

Nie jest to łatwa lektura. Wyziera z niej ogrom smutku i niesprawiedliwości. Jednak, a może właśnie dzięki temu, na długo pozostaje w głowie. Tę książkę się przeżywa, tak po prostu. Ja jestem pod wielkim wrażeniem i dlatego Wam też ją polecam.