Dziewczyna z kalendarza

🖤 „𝔻𝕫𝕚𝕖𝕨𝕔𝕫𝕪𝕟𝕒 𝕫 𝕜𝕒𝕝𝕖𝕟𝕕𝕒𝕣𝕫𝕒” 𝕊𝕖𝕓𝕒𝕤𝕥𝕚𝕒𝕟 𝔽𝕚𝕥𝕫𝕖𝕜 🖤

 Co, jeśli śmierć jest twoją jedyną szansą na przeżycie ? 

▪𝗥𝗘𝗖𝗘𝗡𝗭𝗝𝗔 ▪

Jestem wielką fanką kalendarzy adwentowych, jednak nigdy nie spotkałam się z takim w formie książki. Było to ciekawe doświadczenie, jednak lektura tej książki sprawiła, że już od teraz będę inaczej na nie patrzeć. Zaczęło się dosyć niewinnie, by po chwili zamienić się w najbardziej przerażającą historię, jaką miałam okazję przeczytać w ostatnim czasie. 

Sebastian Fitzek wykorzystał motyw idei kalendarza adwentowego i stworzył mroczną historię, w której bohaterka wpadła w sidła szaleńca. Chyba nikt z nas nie chciałby znaleźć się na jej miejscu. Olivia musi odnaleźć dawców szpiku dla swojej adoptowanej córki. Nigdy nie przypuszczała, że przez zostanie wciągnięta w grę, w której stawką będzie jej życie i jej bliskich…

„Dziewczyna z kalendarza” to zdecydowanie szokująca powieść. Ja serdecznie polecam, bo książka jest naprawdę genialna. Czyta się w ekspresowym tempie, ponieważ z rozdziału na rozdział czuje się ogromne zainteresowanie historią jak i główną bohaterką i po prostu nie można się oderwać od lektury. Ten tajemniczy i trochę przerażający klimat, jaki stworzył autor kupił mnie bez reszty, sprawiając, że nie mogłam się oderwać od lektury. Było to moje pierwsze spotkanie z twórczością autora i z reguły nie sięgam po horrory, to czasem lubię wyjść ze swojej strefy komfortu i sięgnąć po inny gatunek. I nie żałuję! Książka była świetna i dobrze spędziłam z nią czas.

Sebastian Fitzek stworzył naprawdę mocny thriller, trzymający w napięciu. Akcja nie zwalnia ani trochę, z każdą stroną wydarzenia coraz bardziej intrygują czytelnika, co nie pozwala oderwać się od lektury. Autor wykreował również mnóstwo przerażających scen. Dlatego ta lektura jest dla osób o mocnych nerwach. Na mnie, aż za bardzo działały te wszystkie sceny i nie ukrywam, że trochę się bałam podczas czytania. Do samego końca czułam ciarki na całym ciele, a kolejne otwieranie okienek z kalendarza sprawiało, że wpadałam w mały obłęd. Dobrze czasami poczuć lekki dreszczyk strachu i zatracić się w historii pełnej zaskakujących zwrotów akcji.

"Dziewczyna z kalendarza" wydana przez @wydawnictwoalbatros to rewelacyjny thriller psychologiczny (myślę, że można powiedzieć "świąteczny"), w którym jednym z głównych motywów jest kalendarz adwentowy... 😲🤭

Olivia - młoda mama i doktor psychologii szuka dla swojej adopcyjnej córki, chorej na białaczkę, ratunku...

W tym celu rozpoczyna poszukiwania jej biologicznych rodziców, którzy mogliby zostać dawcami, a one prowadzą kobietę do domku w górach, owianego tajemnicą i màkàbryçznými opowieściami o psychopacie i "Dziewczynie z kalendarza"...

I może wieceǰ Wam nie zdradzę, żeby nie psuć zabawy, bo Fitzek w swojej najnowszej książce zdecydowanie bawi się z czytelnikiem w kotka i myszkę..

😲😊

🛖 Autor doskonale wie jak manipulować, kręcić i grać na emocjach czytelnika.

Krok po kroku wprowadza nas w fabułę i odkrywa karty, by za chwilę zaskoczyć i kompletnie zmienić tropy!

Książka to prawdziwy rollercoaster z mnóstwem zwrotów akcji trzymających czytelnika w napięciu aż do samego końca!

Szata psychologiczna bohaterów jest niezwykle barwna, rzeczywista, realna i sprawia, że jawią nam się oni jako postaci prawdziwe, z krwi i kości, ze wszystkimi swoimi wadami, cechami charakteru i zachowaniami...

Ta opowieść to prawdziwy majstersztyk wśród thrillerów - nieprzewidywalny i wciągający.

🛖 "Dziewczyna z kalendarza" to mroczny, trzymający w napięciu i angażujący emocjonalnie thriller o ofierze i sprawcy, o traumie, lęku...

Zakończenie jest zaskakujące i niesamowite! 😍

Historia, która zostanie na długo w głowie!

Polecam!

Czy naprawdę chcemy wiedzieć wszystko o swojej przeszłości…? Czy, sięgając po odpowiedzi, jesteśmy gotowi na to, że mogą one zniszczyć nasze „tu i teraz”?

To pytanie nie dawało mi spokoju przez całą lekturę „Dziewczyny z kalendarza” Sebastiana Fitzka – i nadal mam ciarki, kiedy o nim myślę.

Od pierwszych stron zostałam wrzucona do świata, w którym nadzieja miesza się ze strachem, a każda informacja może okazać się gwoździem do trumny. Alma – maleńka dziewczynka ciężko chora na białaczkę – potrzebuje dawcy szpiku. Jej adopcyjna matka, Olivia, psycholożka z ogromnym doświadczeniem i jeszcze większym sercem, zaczyna walkę z czasem. I wiecie co? To jest ten moment, kiedy emocje łapią cię za gardło, bo zamiast poszukiwań prowadzonych ze wsparciem instytucji, Olivia trafia na mur tajemnic. Tożsamość biologicznej matki została ukryta nie przez przypadek – a jej odkrycie może kosztować życie nie tylko jedną osobę.

I nagle pojawia się ona. Dziewczyna z Kalendarza.

Miejska legenda o młodej kobiecie, która miała znaleźć schronienie w chacie w Lesie Frankońskim przed Bożym Narodzeniem, aby przygotować się do egzaminów. Ale jej historia przekształciła się w makabryczny kalendarz adwentowy, gdzie za każdym okienkiem zamiast słodyczy czekał nowy koszmar. Kiedy tylko Olivia zaczyna drążyć temat tej historii, my – razem z nią – zaczynamy spadać w przepaść paranoi i pytań bez odpowiedzi.

Fitzek robi tu coś, co uwielbiam – manipuluje naszym poczuciem bezpieczeństwa.

Każdy rozdział to jak otwieranie kolejnego okienka. Raz dostajesz fragment układanki, który daje nadzieję. Innym razem – z pozoru mało znaczący szczegół, który nagle zmienia tor całej historii. I właśnie ta gra, nieustanne „a może jednak?”, sprawia, że nie ma szans odłożyć tej książki na bok.

Pokochałam konstrukcję fabuły – dwie linie czasowe, teraźniejszość i wydarzenia sprzed lat, które stopniowo zaczynają mieć ze sobą coraz więcej wspólnego. Z biegiem stron czułam, jak atmosfera gęstnieje, a fikcja zaczyna niebezpiecznie ocierać się o realizm. Bo czy można przejść obojętnie wobec tego, jak daleko posunie się matka, żeby ocalić dziecko? I czy w ogóle istnieje granica, której nie przekroczy?

Jest w tej książce jednocześnie lęk, ciekawość, adrenalina i rodzaj uczuciowego rollercoastera, który nie pozwala na oddech. Fitzek nie epatuje gore czy hektolitrami krwi – zamiast tego serwuje psychologiczne gierki, niepokój, poczucie, że ktoś stoi tuż za plecami i czeka. Całość jest bardzo filmowa, intensywna i… zaskakująco emocjonalna.

Czy były elementy balansujące na granicy wiarygodności? Tak. Ale – i piszę to z pełną odpowiedzialnością – w tym przypadku totalnie mi to nie przeszkadzało. W thrillerskiej układance Fitzka to część frajdy: im bardziej daje nam po głowie, tym chętniej chcemy wiedzieć, co jeszcze ukrywa.

Jeśli kochasz historie, w których tajemnice rodzinne eksplodują w najmniej oczekiwanym momencie… jeśli lubisz klimat świąt w kompletnie odwróconej, mrocznej wersji… i jeśli chcesz książki, która trzyma cię za gardło aż do ostatniego zdania – „Dziewczyna z kalendarza” to będzie idealny wybór.

Nie mogę także nie wspomnieć o specjalnym wydaniu książki, które na prawdę robi wrażenie.

Ocena: 9/10 - za ciarki. Za emocje. Za to, że po skończeniu nadal czuję ten niepokój pod skórą.

"Pomocy, pomyślała, nie mogąc oderwać wzroku od żyletki. Srebrzyście lśniącej w kałuży krwi obok ręki z przecięta tetnica. To była ręką kobiety, której wieku nie sposób było oszacować w świetle latarki z telefonu."

🖤🖤🖤

Thrillery psychicznie - tak czy nie?

Ja lubię od czasu do czasu, sięgać po książki tego gatunku.

Są idealną odskocznią od ckliwych romansów i komedii.

Po "Dziewczynie z kalendarza" Sebastiana Fitzka, nie wiedziałam czego się spodziewać. To było moje pierwsze spotkanie z twórczością autora i muszę przyznać, że jak najbardziej udane.

Do tej pory mam ciarki na plecach.

"Dziewczyna z kalendarza" to kalendarz adwentowy, wyjęty z horroru.

To dwadzieścia cztery okienka, w których czai się zło, ból, makabra.

To wielowątkowa, wydawałoby się nawet paranormalna historia, która wciąga od pierwszych stron.

To rozpacz matki, która robi wszystko, by znaleźć dawcę szpiku dla swojej adoptowanej córki.

To pozorne wymierzanie sprawiedliwości dla grzeszników.

To mnóstwo poszlak i niewiadomych.

To ogrom emocji, które wyzierają z każdej ze stron.

To próba zadośćuczynienia.

To zagmatwane losy bohaterów, które w pewnym momencie się splatają, tworząc jedną, spójną całość.

Autor niewątpliwie potrafi zbudować napięcie. Nieustannie wodzi czytelnika za nos tak, że nie wiadomo już co jest fikcją, a co rzeczywistością.

Losy bohaterów śledzi się z zapartym tchem i wciąż rosnącą ciekawością.

A te przerażają, wywołując dreszcze na całym ciele, pobudzając wyobraźnię i przyspieszając bicie serca.

Fabuła wciąga od pierwszych stron, ba od pierwszych zdań, które są dowodem na to, że będzie to dobra, mocna lektura.

I rzeczywiście tak jest.

"Dziewczyna z kalendarza" to niewątpliwie psychothriller, przy którym nie da się przejść obojętnie.

Autor postarał się, by dać nam lekturę, która na długo nie da o sobie zapomnieć, i której mroczny klimat spotęguje nasze odczucia. Podsycił jej wydźwięk, wydawałoby się paranormalnymi wydarzeniami, które jednak takowymi nie są. Wszystko zostało tu dokładnie opisane i wyjaśnione.

Dodatkowo zbudował napięcie, które tylko potwierdza tezę, że największe potwory to te, które siedzą w naszej głowie, w naszej wyobraźni.

Nie mogę tu nie wspomnieć o tym, że poprowadził fabułę w dwóch liniach czasowych, co uważam za plus, gdyż jeszcze bardziej możemy wgłębić się w historię bohaterów, zrozumieć tok ich myślenia i postępowanie.

Już sam opis książki kusi, by po nią sięgnąć i jest dowodem na to, że "Dziewczyna z kalendarza" jest tą wartą przeczytania.

Nie chce Wam zdradzać zbyt wielu szczegółów, żebyście mieli możliwość przeżyć i wczuć się w nią po swojemu.

Nie będę Wam odbierać tej "przyjemności".

Mogę tylko z czystym sercem polecić "Dziewczynę z kalendarza" 🖤

Sebastian Fitzek to niemiecki pisarz i dziennikarz. Studiował prawo, specjalizował się w prawie autorskim. Pracuje w berlińskiej rozgłośni 104.6 RTL. Mistrz budowania napięcia i grozy przy użyciu wyłącznie domysłów i wyobraźni czytelnika. Powieść pt. „Dziewczyna z kalendarza” jest wielowarstwowym psychothrillerem, który pobudza wyobraźnię czytelnika.

Najnowsza powieść Sebastiana Fitzek opowiada historię Almy — dziewczynki, która jako niemowlę została oddana do adopcji przy tajemniczych okolicznościach, a jej adopcyjna matka nigdy nie poznała biologicznych rodziców, bo akta są „utajnione ze względu na niebezpieczeństwo”. Jednak gdy u Almy ujawnia się zagrażająca życiu choroba i potrzebuje dawcy szpiku, matka wręcz desperacko zabiera się za poszukiwania jej prawdziwych rodziców. Wówczas trafia na legendę o tytułowej „Dziewczynie z kalendarza” — młodej kobiecie, która przed laty znalazła schronienie w lesie w okresie adwentu i padła ofiarą psychopaty, zmuszonego do uczestnictwa w makabrycznej grze adwentowej…

Książka ta jest dla fanów kryminałów i thrillerów psychologicznych — szczególnie takich z mrocznym klimatem, zaskakującą intrygą i elementami grozy.

„Dziewczyna z kalendarza” to taki thriller, który wciąga, przestrasza i długo po odłożeniu zostaje w głowie. Duża zaleta to oryginalny pomysł i złożona konstrukcja, które trzymają w napięciu.

M.P.

Szkolny Klub Recenzenta

Oliwia, adopcyjna matka ciężko chorej Almy, zrozpaczona wyrusza na poszukiwania jej biologicznych rodziców, aby znaleźć dawcę szpiku. Trop prowadzi ją do przerażającej legendy "Dziewczyny z kalendarza", która odkrywa dawne sekrety.

"Dziewczyna z kalendarza" to historia o nieustannym poszukiwaniu, nie tylko dawcy, ale także prawdy i własnego miejsca na świecie. Autor już od pierwszych stron uderzył we mnie emocjonalnie, zapowiadało się naprawdę świetnie, niestety później już poczułam się mocno rozczarowana. Pierwsze rozdziały były tajemnicze, intrygujące, pełne napięcia i subtelnej grozy. Atmosfera była gęsta, niemal namacalna, czułam, że to będzie lektura od której nie będę w stanie się oderwać, niestety z czasem poczułam, że ta moc początkowego napięcia zanika. Fabuła zaczęła przyśpieszać i mnożyć wątki w sposób, który jak dla mnie był chaotyczny i przytłaczający. Zamiast stopniowo budować napięcie, tak jak to było na samym początku, historia zaczęła gubić swój rytm, a niektóre zwroty akcji wydawały mi się być za bardzo wymuszone. Nadmiar wątków i zwrotów akcji sprawiały, że początkowa subtelna groza i napięcie zostały przytłoczone chaosem, co mnie niestety męczyło. Miałam wrażenie, że autor stara się przede wszystkim zaskakiwać czytelnika, zamiast prowadzić go przez fabułę, tak jak obiecywały pierwsze rozdziały. Niestety było to dla mnie irytujące i nudne zarezem. Natomiast bohaterowie, którzy początkowo wydawali się być autentyczni i pełni emocji, stawali się bardziej narzędziami fabuły, niż prawdziwymi osobami, przez co tak naprawdę coraz ciężej było mi się wciągnąć w ich losy i nimi przejmować. Stali mi się po prostu obojętni, a to chyba najgorsze, co może spotkać czytelnika w trakcie lektury. Niestety "Dziewczyna z kalendarza" nie jest historią, którą będę polecać w ciemno i raczej szybko o niej zapomnę, choć nadal ubolewam, bo potencjał miał naprawdę ogromny.

Sebastian Fitzek przyzwyczaił nas, że w jego powieściach logika często ustępuje miejsca szaleńczemu tempu i szokującym zwrotom akcji. I nie inaczej jest w „Dziewczynie z Kalendarza”, która od pierwszej makabrycznej sceny przykuła całą moją uwagę. Tym razem niemiecki mistrz psychothrillera bierze na warsztat kalendarz adwentowy, który każdemu z nas kojarzy się z ciepłem i beztroską dzieciństwa, i zamienia go w narzędzie psychicznej tortury. Czy można było spodziewać się bardziej okrutnego pomysłu?

Przyznam, że ten kontrast między świąteczną otoczką a brutalnością, między niewinnością a okrucieństwem, idealnie buduje napięcie i gra na emocjach. Zimowa aura nie ma w sobie nic z magii, a wręcz wywołuje depresyjne wrażenie mroku i izolacji, gdy sytuacja zmienia się w irracjonalny koszmar, który śledzimy na dwóch płaszczyznach czasowych.

A czas ma tu olbrzymie znaczenie. Zarówno w szkolnym internacie przed 21 laty, gdzie dwoje uczniów w ramach pokuty otwiera kolejne drzwi kalendarza adwentowego wypełnionego „mrokiem, strachem i bólem”, jak i 11 lat później, kiedy Olivia Rauch prowadzi nierówny wyścig z czasem o życie swojej adoptowanej córeczki, a system rzuca jej kłody pod nogi.

I to wątek Olivii jest emocjonalnym silnikiem tej powieści i zarazem najbardziej wiarygodnym jej punktem. Czuć desperację matki, jej bezsilność w walce z systemem i nieubłaganym upływem czasu, ale i nadzieję, która nie gaśnie do końca. Zaangażowałam się w jej walkę, śledząc z obawą, na jakie ryzyko jest w stanie się narazić i jakie granice przekroczyć z miłości do dziecka.

Muszę być jednak szczera. W pewnym momencie zawarłam z tą książką pakt, że wyłączam logikę, a włączam zabawę. Były chwile, kiedy kręciłam głową z niedowierzaniem, bo nagromadzenie przypadków przekraczało granice prawdopodobieństwa. Czy mi to przeszkadzało? Ostatecznie nie, bo tempo akcji nie pozwalało mi się nad tym zastanawiać, a każdy krótki rozdział kończył się w takim momencie, że musiałam czytać dalej.

Mimo że w mojej ocenie nie przebija klasyków autora, takich jak „Pasażer 23” czy „Terapia”, to ta powieść okazała się intensywną, mroczną przygodą. Może czasem nieco chaotyczną, momentami trochę przekombinowaną, ale emocje, które wywołała - strach, napięcie, współczucie - były jak najbardziej prawdziwe. Idealna pozycja, żeby zaszyć się pod kocem w zimowy wieczór i dać się porwać szaleństwu, zapominając o całym świecie.

Było to moje pierwsze spotkanie z twórczością Sebastiana Fitzeka, więc sięgając po "Dziewczynę z kalendarza" kompletnie nie wiedziałam, czego mogę się spodziewać. Wiadomo, miałam jakieś wyobrażenia, jak chciałabym, żeby ta historia wyglądała, ale nie trzymałam się tego kurczowo. I przyznam, że mam z tą książką problem, bo z jednej strony było okej, a z drugiej niestety nie ma fal.

✨️Kto pokocha?

Fani mrocznych klimatów, szybkiego tempa i zwrotów akcji, za którymi momentami trudno nadążyć. To thriller dla amatorów tematyki związanej z porwaniami, rodzinnymi sekretami i creepy pomysłami. Możliwe, że pokochają wielbiciele kalendarzy adwentowych.

✨️Za co pokochasz?

Tę książkę można polubić za sam pomysł włączenia do fabuły motywu kalendarza adwentowego. Ten kojarzący się wszystkim z miłymi niespodziankami przedświąteczny dodatek, tu zyskuje rangę mord*rczej gry, przed którą, zdaje się, nie ma ucieczki. Jeżeli lubisz historie rozgrywające się na przestrzeni różnych linii czasowych, dodatkowo pokazywanych z różnych perspektyw, to pokochasz bardzo.

✨️Czy ja pokochałam?

No właśnie średnio. Pierwsze 100 kilka stron — super, wciągnęłam się, zaciekawiłam, czułam, że możemy się polubić. Niestety później dostałam: chaos, jak dla mnie zbyt szybkie tempo (widocznie nie jestem zaprawioną w bojach thrilleromaniaczką, dla której zmiana perspektyw i akcja prędkości światła, jest czymś, co mnie bardzo cieszy). Lubię thrillery, które dotykają tematyki zimowo-świątecznej, ale tu poza motywem kalendarza adwentowego nie poczułam tego klimatu — może zabrakło dla niego miejsca w natłoku tego wszystkiego, co się tu działo. Owszem, były momenty, przy których myślałam, oho, teraz na bank już kliknie, ale wtedy najczęściej albo znowu się gubiłam, albo wykrzaczył się jakiś absurd. Podsumowując: miłości z tego nie będzie.

✨️Czy polecam?

Tylko tym, którzy lubią, jak jest szybko i chaotycznie. Widziałam, że ta książka ma sporo pozytywnych ocen, więc jest grupa ludzi, która zobaczyła to, czego ja nie dostrzegłam, czy polubiła to, co mnie przeszkadzało. Cytując klasyka, "life is brutal and full of zasadzkas".

✨️O czym jest?

Adoptowana córka Olivii ciężko choruje. Szansa na jej wyleczenie leży w odnalezieniu jej biologicznych rodziców. Trop za tropem i trafia na ślad tajemniczej historii kobiety więzionej i poddawanej torturom według schematu adwentowego kalendarza. Im dalej w las, tym prawda okazuje się mroczniejsza, niż Olivia mogłaby się tego spodziewać.

Jeżeli lubicie twórczość niemieckich pisarzy, to koniecznie przeczytajcie lub wysłuchajcie najnowszej powieści Sebastiana Fitzka pod tytułem "Dziewczyna z kalendarza". Jest to bardzo dobry psychologiczny thriller, który na długo pozostaje w pamięci.

W twórczości tego autora jest coś takiego, co przyciąga czytelnika i nie puszcza nawet po przeczytaniu ostatniej strony. I to jest oczywiście piękne.

Co zrobilibyście, żeby uratować swoje śmiertelnie chore dziecko? Zapewne poruszylibyście niebo i ziemię, żeby tylko uratować swoją pociechę. A co by się stało, gdyby wasze dziecko było śmiertelnie chore i potrzebowało szpiku od biologicznych rodziców, a ich tożsamość jest perfekcyjnie zatajana ze względu na dobro waszego dziecka? Czy dalej szukalibyście ich? Czy odpuścilibyście? Z taką trudną sprawą przyjdzie się zmierzyć głównej bohaterce. Czy sobie poradzi?

Poznacie tutaj pewną straszną legendę dotyczącą tytułowej dziewczyny z kalendarza. To, co ona przeżyła to nie dramat, to istny horror. Wy otwieracie w większości słodkie kalendarze adwentowe, a ona otwierała kalendarz adwentowy z piekła rodem. Nie chciałabym przeżyć tego, co ona. Dla niej, święta Bożego Narodzenia, to najgorszy czas w ciągu całego roku. Bardzo jej współczułam. Autor w idealny sposób przedstawił jej emocje. Bardzo dobrze je wyczuwałam.

Czy jesteście gotowi poznać "Dziewczynę z kalendarza"?

Ta powieść idealnie nadaje się nie tylko po choinkę, dla wszystkich fanów mocnych, wielowarstwowych psychologicznych thrillerów.

Tą historią Sebastian Fitzek sprawił, że z przyjemnością ponownie przyjrzę się jego twórczości. Uwielbiam jego klaustrofobiczne atmosfery i narastające paranoje.

Dla mnie ten autor jest mistrzem niemieckiego thrillera i tą powieścią tylko potwierdził moje zdanie o nim.

Fabuła jest tak wciągająca, że nie da się od niej oderwać. Akcja jest idealnie wyważona. Postacie świetnie przedstawione. Krótkie rozdziały nadały tej historii powiew świeżości. Okładka jest wyjątkowo zjawiskowa, idealnie oddaje charakter całej powieści.

Treść tej książki poznałam dzięki audiobookowi, czytał Marcin Popczyński. Świetny lektor. Przyjemnie się słuchało jego interpretacji.

"Dziewczyna z kalendarza” jest mroczną historią, dlatego z przyjemnością za jakiś czas ponownie do niej zajrzę.

Jak Twoje odliczanie do świąt? Jest pełne radości, napięcia i ekscytacji, a może o nim zapomniałaś w pędzie codziennego życia? 😉

… jest jeszcze trzecia opcja… pełna strachu, przerażenia i trwogi. Tego doświadczyła dziewczyna z kalendarza. Uwierz mi, nikt, naprawdę nikt, nie chciałby znaleźć się w jej skórze, a ona musiała to przetrwać. Tylko za co? Czy kara była adekwatna do winy? A może to tylko zwykła legenda, która ma siać strach?

Już od pierwszych stron czułam napięcie i niepokój. Każde otwierane „okienko” kalendarza odkrywało kolejne, okrutne rymowanki zbudowane na bazie znanych piosenek, to budziło jeszcze większy strach i zło w najczystszej postaci. Autor prowadzi nas przez różne perspektywy czasowe i wydarzenia, lecz wszystkie spowite są szarością, brudem i mrokiem. Tu każdy odkrywa własne demony, tu nikt nie jest szczęśliwy, a zło nie zna granic. Czy tak powinien wyglądać adwent?

Przeszłość łączy się z teraźniejszością, to, co przez lata było zatuszowane, wychodzi na jaw w najmniej spodziewanych momentach. Po poznaniu tej historii masz wrażenie jakby dobro wyparowało z tego świata, myśli kotłują się w głowie: to szukanie winnego, zła, poszukiwanie pomocy, rozwiązań.. niestety nie wszystkich można uratować, ale czy uda się kogokolwiek…

Fabuła wciąga, zaskakuje i przeraża. Czytelnik odkrywa nowe tajemnice, każda kolejna sytuacja wydaje się bardziej brutalna od poprzedniej, przysparza coraz więcej dreszczy. Myślisz, że już wszystko wiesz, że udało Ci się przebrnąć przez ten okrutny kalendarz adwentowy, a tu nagle ostatnie strony wywracają wszystko do góry nogami. Finał trzyma w napięciu, pozostawia po sobie jednoczenie pustkę, fascynację i nie pozwala o sobie zapomnieć.

Dziewczyna z kalendarza to mroczna, ponura i niezwykle emocjonująca podróż przez ludzkie słabości i strach, pełna manipulacji i demonów. To adwent, który nie przynosi radości, a zło…

Lubicie kalendarze adwentowe? A gdyby w każdym okienku czekało na Was zamiast pralinki coś strasznego, nieprzewidywalnego, bolesnego?

Alma jest śmiertelnie chora. Może jej pomóc jedynie przeszczep szpiku od kogoś z rodziny. Proste, ale nie wtedy gdy jest się adoptowanym dzieckiem a umowa adopcji zawiera klauzulę, która nie pozwala na ujawnienie biologicznych rodziców. Oliva, jej przybrana matka, trafia na pewien trop, który prowadzi ją do legendarnej dziewczyny z kalendarza.

Nic nie jest oczywistej w tej książce. Doskonałe kłamstwo miesza się z niewiarygodną prawdą. Kilka historii całkowicie od siebie odmiennych i odległych mieszają się ze sobą, aby potem połączyć się w brawurowym finale. Przerażające, nierealne obrazy z pogranicza koszmarów przewijają się przez każdy rozdział. Nie wiemy czy zdarzenia mają rzeczywiste miejsce czy są tylko wytworem jakiegoś chorego umysłu.

Duszna, przerażająca, przytłaczająca atmosfera tej powieści całkowicie nas osacza. Poruszamy się po niej niczym dziecko we mgle. Dotykamy czegoś oślizgłego, brutalnego, bezgranicznie bezlitosnego, oszałamiającego, ale nie wiemy co to jest, bo jest to ukryte w całkowitej ciemności, niewiedzy, poza wszelką poznawalnością. Nie potrafimy złapać sznureczka, który doprowadziłby nas do prawdy.

Zdecydowana większość bohaterów tej powieści jest mroczna, tajemnicza, czasami demoniczna. Wielu z nich ma dwa oblicza. Boimy się ich, nie wierzymy im i …. bardzo chcemy poznać ich sekrety.

„Dziewczyna z kalendarza” jest wymagającą powieścią. Wymyka się z ram, czasami męczy ulotnymi, niewiarygodnymi zdarzeniami, aby po jakimś czasie realnie je wytłumaczyć i niezwykle sprawnie połączyć. Cały czas trzyma czytelnika w napięciu, liże go lodowatym, oślizgłym jęzorem po wyobraźni, trzyma w stalowym uścisku zaintrygowania. Finał jest jak wisienka na apetyczny torcie, zjedliśmy już dużo, ale nie możemy sobie jej odpuścić, stanowi idealne dopełnienie różnorodności smaków.

Jedenastoletnia Alma zapada na ciężką, zagrażającą życiu chorobę, a jedyną nadzieją okazuje się znalezienie dawcy szpiku kostnego. Adopcyjna matka dziewczynki musi odnaleźć rodzinę córki. Akta adopcyjne zostały utajnione z powodu śmiertelnego zagrożenia, jakie miałoby grozić jej biologicznej matce. Kobieta przeglądając internet w poszukiwaniu jakichkolwiek informacji o przeszłości dziecka natrafia na Legendę o Dziewczynie z Kalendarza. Dotyczy ona młodej kobiety, która przed laty ukrywała się w chacie w Lesie Frankońskim. Została porwana przez psychopatę i poddana torturom polegającym na otwieraniu makabrycznego kalendarza adwentowego. Matka Almy zaczyna dostrzegać w tej opowieści możliwy związek z adopcyjną przeszłością dziewczynki.

Sebastian Fitzek po raz kolejny udowadnia, że pozostaje niekwestionowanym mistrzem mrocznego thrillera psychologicznego. W "Dziewczynie z kalendarza" sięga po elementy, które od lat stanowią jego znak firmowy - narastającą paranoję i klaustrofobiczną atmosferę, dzięki którym książkę czyta się błyskawicznie. Fitzek nie daje czytelnikowi odetchnąć. Rozdziały są krótkie, a poszczególne wątki pozornie niepasujące do siebie, w którymś momencie splatają się z chirurgiczną dokładnością. Autor buduje napięcie nie przez szybkie, gwałtowne zwroty, lecz przez narastającą świadomość, że pozornie odległe wydarzenia są ze sobą powiązane. Każdy nowy trop przybliża bohaterkę do odpowiedzi, ale równocześnie odsłania skalę niebezpieczeństwa. W tej książce kluczową rolę odgrywa atmosfera. Autor konsekwentnie prowadzi czytelnika przez miejsca i sytuacje, w których bohaterowie nie mogą być pewni swoich przypuszczeń ani tego, komu można zaufać.

W centrum powieści znajduje się postać Dziewczyny z Kalendarza, młodej kobiety, która zniknęła przed Bożym Narodzeniem i według lokalnych przekazów została uwięziona w leśnej chacie. Motyw adwentowego kalendarza nabiera tu znaczenia przerażającej gry prowadzonej przez sprawcę. Fitzek wykorzystuje tę legendę jako element stopniowo przejmujący kontrolę nad główną fabułą. Zakończenie powieści domyka wszystkie wątki, ale Autor tradycyjnie zachowuje niejednoznaczność niektórych elementów, co pozwala utrzymać charakterystyczne dla jego twórczości poczucie, że nie każdą historię da się całkowicie wyjaśnić. Ja podczas lektury bawiłam się wyśmienicie! Czy polecam? Oczywiście!

Sebastian Fitzek to autor uznawany za niemieckiego mistrza thrillera i nie jest to czcze stwierdzenie! Świetnie buduje napięcie, zaskakuje twistami, a równocześnie buduje psychologię zdarzeń tak, że czytelnik zostaje z głową pełną zagadnień wartych przemyślenia. I nie inaczej jest z “Dziewczyną z Kalendarza”, która idealnie wpisuje się w świąteczny czas. Tu kalendarz adwentowy, codzienne otwieranie okienka ma rolę znaczącą, a choć bazuje na makabrze, to jednak brutalnością nadmiernie nie epatuje - jest zaznaczona na tyle, by ukazać straszny fakt: im bardziej niewyobrażalna zbrodnia, tym mniej jesteśmy skłonni w nią uwierzyć. Jak w takim wypadku czują się ofiary? Niemniej jednak kalendarz adwentowy to tylko część historii, która podzielona jest na trzy czasy, a ten współczesny mówi o czymś innym - o rodzinie i o tym, jak wiele jesteśmy w stanie zrobić, by ją ocalić. Bo to historia matki, która by ratować chorą córkę, desperacko poszukuje jej biologicznych rodziców, których akta adopcyjne są utajnione. I tak trafia na legendę Dziewczyny z Kalendarza, która z każdym kolejnym rozdziałem nabiera coraz bardziej realnych barw... Większe i mniejsze twisty fabularne są świetnie dopracowane i zbudowane tak, że nawet jeśli coś z początku wydaje się nie do końca prawdopodobne, to zyskuje na wiarygodności, gdy już poznajemy prawdę i okoliczności zdarzenia. Całość spięta jest perfekcyjnie, a dobrze budowane napięcie, naprzemienna narracja i czasy sprawiają, że książkę czyta się płynnie i naprawdę trudno jest ją odłożyć. Świetnie się przy niej bawiłam, dałam się nabrać na każdą manipulację autora, a i tematy, jakie porusza, pozostaną ze mną na długo. To udany powrót Fitzka na rynek polski!

PS. Książka została wydana w dwóch wersjach: miękkiej ze skrzydełkami i limitowanej twardej z barwionymi brzegami i znikająca okładką. Pierwsza taka książka w Polsce!

Dawniej: Valentina przyjeżdża do wynajętego domku, który nie cieszy się dobrą reputacją. Zostawia w oknie zapaloną świecę, co zwabia do niej ludzi, którzy tworzą tzw. żywy kalendarz. Po traumatycznych zdarzeniach z przeszłości, kiedy to wraz ze swoim chłopakiem była dręczona przez dyrektorkę szkoły, ktoś ponownie urządza sobie makabryczną zabawę. Co skłoniło ją do zadzwonienia na policję i „zamówienia pizzy”? Obecnie: Olivia rozpaczliwie szuka dawcy szpiku dla swojej adoptowanej córki, urzędnicy nie mogą wyjawić jej danych biologicznych rodziców. Przypadkiem natrafia na legendę o „dziewczynie z kalendarza”, czy obie te historie są ze sobą połączone?

Ależ to była dobra książka! Rzadko mi się zdarza używać w recenzji tych słów, ale jeśli jesteście miłośnikami thrillerów psychologicznych, to jestem pewna, że ta pozycja się Wam spodoba. Mamy tu skoki w czasie, dwie główne bohaterki będące narratorkami, zupełnie inne życia, a jednak coś je ze sobą łączy. Klimat historii Valentiny jest mroczny, tajemniczy, przerażający. Ktoś czyha na jej życie, a ona jest zupełnie sama, jeśli nie obroni się, nikt jej nie pomoże. Wyobraźcie sobie mrok, pusty dom, szubienica wisząca w łazience, zagadkowe wydarzenia i tylko jedna, czarna paląca się w oknie świeca. Historia Olivii natomiast jest smutna. Jej córka jest śmiertelnie chora, kobieta robi co może, lecz powoli traci reszty nadziei, jej mąż zdradza ją z dwiema młodszymi kobietami, na domiar złego wylewa się na nią fala hejtu, po tym, jak słowa wyrwane z kontekstu trafiają w Internet. Olivia jest silna i zdeterminowana. W końcu to matka, a matka zrobi wszystko dla swojego dziecka.

Poruszanych jest tu wiele ważnych tematów: samotność, adopcja, trauma z przeszłości, choroba, zdrada, a akcja ani na chwilę nie zwalnia tempa. Nieustannie coś się dzieje, a wszystkie elementy układanki są niepewne, aż do ostatnich stron. Uwielbiam, gdy autorowi udaje się mnie zaskoczyć, wtedy zakończenie jest dla mnie ekscytujące. Myliłam tropy i zupełni nie spodziewałam się tego, co dla nas przygotował Sebastian Fitzek. To moje pierwsze spotkanie z jego twórczością, ale po przeczytaniu „Dziewczyny z kalendarza” mam ochotę przyjrzeć się jego książkom.

Grudzień, to dla mnie odpowiedni czas na czytanie zimowych, świątecznych opowieści, ale kto powiedział, że mają być to romanse lub obyczajówki? Równie dobrze sprawdzi się też przyprószony śniegiem thriller, w którym główny wątek dotyczy kalendarza adwentowego, choć nie znajdziecie w nim czekoladek. Polecam!