Dziewczyna z jeziora

Po pierwszej stronie Dziewczyny z jeziora stwierdziłam, że to jest to, właśnie ten klimat, którym zachwycałam się jako dziecko, ale przeniesiony w dorosłe realia thrillera. Powieść Joanny Parasiewicz toczy się na Mazurach, w okolicach jeziora Tęskne, gdzie według legendy Niemcy zatopili skrzynie ze skarbami. Wizja skradzionego przez nazistów złota od lat rozpala umysły młodych i starszych, ale miejscowi zdają się trzymać z daleka. Najpierw znika młody chłopak, później trzech wysoko postawionych urzędników i sprawa trafia do sierżanta Skorego. Jakie tajemnice skrywa jezioro Tęskne?

Jakie to było dobre! Książka, którą można by określić jako idealną wakacyjną lekturę, ponieważ któż z nas nie kochał słuchać przy ognisku o zaginionych skarbach, historycznych wydarzeniach oraz zjawiskach nadprzyrodzonych, które wymykają się wszelkim granicom rozumu i poznania. Autorka swobodnie korzysta z ludowych podań i wspomnień, a jednocześnie bardzo zgrabnie przeplata ze sobą oba wątki. Jeden toczy się w czasie II wojny światowej, kiedy to Maruszka - młoda dziewczyna pracuje w Wilczym Szańcu, kwaterze głównej Hitlera na skraju lasu we wsi Gierłoż. Cicha i spokojna dziewczyna jest w centrum wszystkich wydarzeń. Drugi wątek ma miejsce w 1965 roku i choć głównym bohaterem jest sierżant Milicji Obywatelskiej, to swój głos mają wszyscy mieszkańcy okolic jeziora Tęskne. Wszak wydarzenia z czasów wojny są jeszcze zbyt świeże w zbiorowej pamięci. Autorka znakomicie oddała nie tylko klimat tamtych czasów, ale przede wszystkim emocje towarzyszące postaciom. Ich traumy i strach.

Oprócz ciekawej historii prym wiedzie tutaj realizm magiczny i to taki, że przechodziły mnie ciarki. Został rozpostarty na kanwie stwierdzenia, że pewne miejsca, gdzie dokonano szczególnie okrutnych czynów tchną inną energią i czas jakby się w nich zapętla. Mocno to podziałało na moją wyobraźnię.

Jedyne do czego mogłabym się przyczepić to zakończenie, które było dla mnie zbyt otwarte, pełne zbyt wielu niedopowiedzeń. Cała powieść była tajemnicza, więc tutaj życzyłabym sobie już rozwiązania wszystkich wątków, ale nie zmienia to faktu, że dalej uważam, że to świetna książka

Okładka książki jest w dotyku satynowa z wytłuszczeniami. Jest bardzo minimalistyczna – głębia wody, gałązka i wstążka. Nie ma niestety skrzydełek, które chroniłyby ją przed uszkodzeniami mechanicznymi [Adres usunięty]. typu zagięcia. Kremowe strony, marginesy i odstępy między wersami zostały zachowane. Podzielona na rozdziały, czas i miejsce akcji.

Pióro autorki jest mi już znane i uważam, że naprawdę pisze bardzo dobre powieści. Zawsze, niemal od samego początku, przepadam. Joanna Parasiewicz ma tak doświadczone pióro, że wie, jak oczarować i zainteresować czytelnika treścią. Ja w pewnych chwilach wprost oderwać się nie mogłam od tej historii i musicie mi uwierzyć, że jak zarywam noc, w moim przypadku, to książka jest świetna! Ta była. Skończyłam czytać przed drugą, ryzykując, że obudzę obok śpiącą córkę... Moim zdaniem książka jest bardzo dobrze napisana, świetna fabuła, prowadzona w różnych latach, ale z jednym miejscem akcji, bardzo ważnym... I tutaj trzeba czytać uważnie, żeby się nie pogubić. Przez te przeskoki w czasie, mimo iż są oznaczane, można przez nieuwagę się zagalopować i później nam się nic nie składa w całość. Lekko i przyjemnie się płynie, jest... Intrygujaco. Tak jak Tęskne...

Jest tu wiele bohaterów, każdy działa sobie na swojej przestrzeni czasowej. Widzimy różnicę w słowach, w zachowaniu, jedne są nam bliższe, drugie dalsze – ale wszystko łączy się w jedno. Czy miałam ulubioną postać? Nie. Każdy z postaci jest specyficzny i ma swoją rolę do odegrania. Na pewno z nikim bym się nie zaprzyjaźniła. Chociaż, jakby tak pomyśleć... To chyba policjant, Skory, był mi najbliższą postacią. Rozumiałam jego manię (sama nie posiadam), rozumiałam jego charakter, trochę niepewność, wstydliwość... Ale potrafił zachować zimną krew w odpowiednim momencie i to mi się podobało. Został sobą mimo wszystko. Postacie mierzą się z różnymi przyziemnymi problemami jak i tymi niekoniecznie z naszego świata.

Czasoprzestrzeń się zagina, świat realistyczny miesza się z czymś przecież niemożliwym. Takie rzeczy dotychczas czytałam u Musso, ale one miały taki spokojniejszy charakter, przynajmniej w tych książkach, które ja czytałam. A tutaj nieco inna odmiana, bo bardziej... groźniejsza. Ale niesamowicie intrygująca. Muszę to napisać: autorka wykonała KAWAŁ DOBREJ ROBOTY z tym pomysłem pomieszania życia z czymś niecodziennym. Czy to tylko wymysły i zabobony... musicie stwierdzić i przekonać się sami. Ja mam swoje zdanie na ten temat. I jedno jest pewne: teraz już boję się wychodzić po zmroku na zewnątrz, a gdzie tam dopiero szwendać się po jakimś lesie, przy jeziorze. A to, że dom mam na odludziu jakby nie patrzeć, kilka domów na krzyż i pełno drzew... Brzmi klimatycznie...

Czytając tę książkę czułam niemal przez większość czasu dreszcze na skórze. Bałam się tego, co przyniesie kolejny rozdział i nie byłam w stanie niczego przewidzieć. To dobrze, bo powieść zrobiła na mnie spore wrażenie i nawet teraz, kilka dni po przeczytaniu jej, nadal myślę o tej historii. Chciałabym też zaznaczyć, że zwykle nie zarywam nocek na czytanie, odkąd czasu mam dziecko, czyli od dwóch lat. To tym razem czytałam do ostatniej kropki. Doceńcie to! WARTO PRZECZYTAĆ!

Akcja jest odpowiednio poprowadzona, nie będziecie się nudzić, co to to nie. Mam nadzieję, że tak jak ja wciągniecie się do bohaterów, jeziora Tęskne i tartaku, które odgrywają kluczowe role.

Zdecydowanie polecam. Nie znalazłam w niej wad, moim zdaniem to bardzo dobra kolejna książka autorki i już będę cierpliwie czekać na coś nowego od niej, bez czytania opisu - sięgnę w ciemno. Nie zawiodła mnie i wierzę, że z Wami będzie podobnie. Czyta się szybko i lekko, ale czuć ten klimat grozy. Nie ma tu rozlewu krwi, a ludzie tak po prostu znikają... Warta uwagi. 8/10!

POLECAM!

Ostatnio mam szczęście do książek trochę innych od tych, które zazwyczaj czytam. Do historii, które wywołują dreszcze, skłanianie do przemyśleń i pozostawiają czytelnika w niepewności z milionem pytań bez odpowiedzi.

Nie inaczej jest z "Dziewczyną z jeziora" @joannaparasiewicz, którą przeczytałam w ramach #współpraca z @wydawnictwomando.

Mazury, czerwiec 1965 r. Trójka przyjaciół przyjeżdża na Mazury, aby przeprowadzić badania archeologiczne dna jeziora. Młodzi nurkowie pracują i świetnie się bawią, do czasu aż jeden z nich znika bez śladu.

Kilka tygodni później w trakcie imprezy w Wilczym Szańcu znika bez wieści trzech urzędników państwowych. Wszyscy ostatni razy byli widziani nas Jeziorem Tęsknym.

Sprawę bada sierżant Skory. Nic jednak w tej sprawie nie ma logicznego sensu. Trop prowadzi do starego tartaku, od którego miejscowi trzymają się z daleka. Tylko nieliczni wiedzą, jakich wydarzeń świadkiem było to miejsce i dlaczego trzeba zostawić je w spokoju.

Jakie tajemnice skrywa Jezioro Tęskne? Co wydarzyło się w tartaku?

"Dziewczyna z jeziora" to książka, której nie da się sklasyfikować do jednego gatunku. To nie jest zwykły thriller, który po przeczytaniu zostanie szybko zapomniany. To powieść oryginalna, która łączy lokalne legendy, bolesną historię, wątki magiczne, paranormalne z thrillerem i kryminałem.

Joanna Parasiewicz przenosi czytelnika w inny świat, gdzie głową rolę grają emocje. Stworzyła niesamowity klimat, trochę mroczny, tajemniczy, oniryczny. Jej powieść jest wielowątkowa i wciągająca. Główna od wydarzeń ma miejsce w 1965 roku, jednak to historia z przeszłości ciekawi i fascynuje najbardziej. A opowiada ona losy młodej dziewczyny pracującej w Wilczym Szańcu. Przez cały czas zastanawiałam się, jak te opowieści zostaną połączone. Gdzie w tym wszystkich są zaginione osoby?

Zakończenie pozostawia więcej pytań niż odpowiedzi. Po przeczytaniu ostatniej strony jeszcze długo zastanawiałam się, co tu się wydarzyło i w jaki sposób.

Było to moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki, ale z pewnością nie ostatnie. Jestem pod wrażeniem jej pióra i wrażliwości. Chętnie ponownie przeniosę się do wykreowanego przez nią świata.

Powieść już od pierwszych stron rzuciła na mnie urok. Autorka utkała historię z pogranicza thrillera, kryminału i mrocznej baśni, w której największym atutem staje się jej unikalny styl pisania - klimatyczny, potrafiący bez reszty wciągnąć w wykreowany świat.

Książka otwiera się intrygującą legendą o Pannie z mokradeł - przepięknej, a zarazem przepełnionej smutkiem dziewczynie, która przywołuje do siebie osoby zagubione w lesie. W tej opowieści granica między prawdą a folklorem jest celowo zatarta. Wiadomo tylko jedno: w okolicy znikają ludzie.

Narracja prowadzona jest w dwóch płaszczyznach czasowych, świetnie oddających realia obu epok:

Lata 60. XX wieku: trzech chłopaków przyjeżdża nad jezioro Tęskno z ramienia uniwersyteckiego zakładu archeologii, aby zbadać jego dno. Jeden z nich, Sylwester, spotyka w lesie niezwykłą istotę o złocistych oczach i perłowych włosach. Choć wraca do obozowiska, magnetyczna siła ciągnie go z powrotem. Następnego dnia przepada bez śladu. A to dopiero początek serii zagadkowych zniknięć.

Końcówka II wojny światowej: przenosimy się w okolice dawnego Kętrzyna. Poznajemy historię Maruszki - dziewczynki, którą życiowe okoliczności zmuszają do podjęcia pracy w Wilczym Szańcu.

Bieżącym wydarzeniom towarzysz postać tajemniczej dziewczyny, która wygląda jak wróżka z baśni, czaruje słodkim uśmiechem, a w jej oczach tańczą złote iskierki. Strzeże ona skarbów ukrytych w jeziorze oraz ruin starego tartaku. W okolicy dzieją się rzeczy przedziwne, a lokalna społeczność wciąż celebruje dawne obrzędy…

Na ratunek zaginionym rusza Rotysław Skory, który właśnie zaczyna pracę na komendzie w Giżycku.

Podoba mi się to, jak Autorka pisze o przeszłości. Sposób, w jaki odtwarza realia schyłku wojny oraz połowy lat 60., zasługuje na ogromne uznanie. Nie ma tu sztuczności - jest za to wyraziste tło historyczne i obyczajowe.

Co ciekawe, dziewczyna z jeziora nie jest bezdusznym potworem z legendy. Obserwując jej poczynania, szybko orientujemy się, że nie znosi ludzkiej pazerności i ślepej gonitwy za majątkiem. Ukryty skarb staje się testem na ludzką chciwość, a sama dziewczyna - surową strażniczką, która wymierza sprawiedliwość tym, którzy naruszają spokój jej rewiru.

Autorka zabiera nas na Mazury, gdzie trójka studentów wybiera się nad jezioro by zbadać jego dno. Jeden z nich nagle znika. Nikt nie wie co się z nim się stało. Sprawę prowadzi sierżant Skory. Niedługo dochodzi do kolejnych tajemniczych zniknięć i dziwnych sytuacji.

Akcja książki osadzona jest w latach 60 i 40 ubiegłego wieku. Autorka wspaniale oddała klimat tamtych latach, jak również klimat mazurskiej przyrody. To on ogrywa w tej powieści główną rolę i sprawia, że nie można się od książki oderwać.

Czytając tę książkę towarzyszyły mi dwa uczucia. Napięcie związane z tajemniczymi zdarzeniami, które potęgują opisy przyrody oraz ciekawość jak skończy się ta historia.

W książce znajdziemy rozdziały poświęcone II wojnie światowej oraz wzmianki o lokalnej legendzie, która mówi o pannie z mokradeł. „Kto raz spojrzy w jej oczy, ten się w nich zatraci. Kto nie zasłoni uszu na czas – ten z lasu już wróci”.

Bohaterowie tej książki są dość ciekawymi postaciami. Skory to taki fajny dziwak. Laura to dziewczyna, która wyjechała na staż do wujka na Mazury, by zapomnieć o problemach. Jest jeszcze Miśka i Szymon Sieczka, który wraz ze swoją matką, są osobami, które coś ukrywają.

Tempo książki jest raczej spokojne. Autorka skupia się na napięciu, które wywołuje jezioro i tartak pamietający czasy II Wojny Światowej. Opowieść ta ma lekko paranormalny vibe oraz bohaterów, którzy coś ukrywają. Znajdziemy tutaj również ciekawe zwroty akcji oraz ślepe tropy.

W książce tej pojawił się wątek miłosnych i jedyne czego mogę doczepić to tego, że nie został on bardziej rozwinięty.

Jeśli lubicie thrillery z paranormalnymi zjawiskami to bardzo polecam „Dziewczynę z jeziora”