Dziewczyna z fotografii

Przyznaję, że rzadko brakuje mi słów aby coś opisać. Jednak „Dziewczyna z fotografii” Anny Olszewskiej wywarła na mnie takie wrażenie, że zaniemówiłam. Jest to cudowna powieść opowiadająca o artystach, sztuce, niezwykłej pasji, marzeniach, ale także miłości, bólu, cierpieniu i żałobie. To przepięknie opisana historia dwójki ludzi, których połączyła najpiękniejsza ze sztuk na świecie - miłość.

Z twórczością autorki mam do czynienia pierwszy raz. Styl pisania, lekkie pióro, niezwykle barwne i piękne opisy oraz słownictwo sprawiają, że nie sposób oderwać się od książki. Bohaterzy zostali wykreowani w świetny sposób. Autorka sprawiła, że czytając książkę odnosimy wrażenie jakby wydarzenia naprawdę miały miejsce, a wszystkie emocje jakie odczuwają bohaterzy były prawdziwe. Całość została napisana z perspektywy dwójki bohaterów - Nataszy oraz Luki. Użyty w ten sposób narracji powodował, że jeszcze lepiej mogliśmy zrozumieć historię, a całość wydarzeń się uzupełniała.

Jeżeli chcecie przenieść się na ulice Paryża i oderwać się od codzienności to koniecznie sięgnijcie po tę książkę. Nie pożałujecie!

Miłość leczy rany

"To, co wychodzi z serca, jest sztuką." - to cytat z mojego ukochanego filmu "Aaja Nachle", który nomen omen również traktuje o tańcu. Tak jak między innymi "Dziewczyna z fotografii" Anny Olszewskiej. W tej powieści spotkamy się ze sztuką w wielu odsłonach.

To było moje pierwsze spotkanie z prozą autorki i jestem zauroczona. Moje serce skradła nie tylko przepiękna okładka, ale także fabuła jak i bohaterowie książki.

Natasza, dziewczyna po przejściach, baletnica, która po traumatycznych wydarzeniach dochodzi do siebie i jedyne o czym marzy to powrót na scenę. Przyjeżdża do Paryża, by pozamykać sprawy związane z rodzinnym mieszkaniem i spotkać się z babcią.

Luka, to mężczyzna, którego pasją jest zatrzymywanie na kliszach ulotnych chwil, wyjątkowych momentów, emocji. Ma ON za sobą burzliwą przeszłość, która sprawiła, że nie potrafi zaufać i otworzyć się na nowe uczucie.

Czy spotkanie tej dwójki przyniesie coś dobrego? Czy dwoje pokiereszowanych atrystów odnajdzie na nową drogę do siebie i do siebie nawzajem? Czy miłość leczy rany? Nic więcej Wam nie zdradzę, musicie sięgnąć po tę przepiękną historię.

"Dziewczyna z fotografii" to wspaniała opowieść. O sztuce, o pasji, o marzeniach, o walce w dążeniu do ich spełnienia, ale także o bólu, cierpieniu, żałobie i zawiedzionych uczuciach. To historia o tym, że miłość pozwala nam powrócić do życia, zaleczyć nasze rany, te niewidoczne, a także kochać i być kochanym mimo tych blizn, które widać. To historia dwójki ludzi, którzy połączeni sztuką, która płynie z głębi ich serc, zostają połączeni najpiękniejszą z sztuk, czyli miłością.

Nie brak w tej powieści wzruszeń, ani śmiechu. Nie brak tu muzyki, opisu przepięknego Paryża, tańca i zdjęć. Współczuje się głównej bohaterce, współodczuwa jej stratę, tęsknotę za ukochanym baletem, kibicuje jej w spełnieniu marzenia i odnalezieniu na nowo szczęścia i radości w życiu. Luka natomiast to chodzący ideał, i w dodatku artysta, pełen ciepła i sympatii. Polubiłam go od pierwszych stron, tak samo jak Nataszę. Nie brak tu także mrocznego charakteru jakim bez wątpienia jest Philippe. Jak mnie ten gość irytował ! Zdolny fotograf, ale drań.

"Dziewczyna z fotografii" to bardzo udana powieść. Pokazuje, że nie ważne są w życiu upadki, ale to, czy umiemy się po nich podnieść, podźwignąć i żyć dalej. Mimo bólu, cierpienia, patrzeć pozytywnie w przyszłość, z nadzieją, realizować swoje pasje i kochać. Pani Ania pięknie pisze o emocjach. Jej styl zachwyca. Ja jestem zauroczona tą książką i polecam Wam z całego serca jej lekturę.

Za egzemplarz do recenzji dziękuję wydawnictwu Zysk i S-ka.

Natasza leci do Paryża do swojej babci, by zamknąć pewnie rozdział życia. Spotkany w samolocie mężczyzna nie budzi jej większego zainteresowania, a oni oboje nie spodziewają się, że ich ścieżki jeszcze nie raz się skrzyżują.

Dziewczyna próbuje odnaleźć się po tragicznym wypadku. Traci wtedy nie tylko najbliższych, ale i możliwość kontynuowania pasji. Właśnie w Paryżu dostaje pewną szansę.

Luka to znany fotograf, a jednocześnie zagubiony mężczyzna, który boi się ponownie zaufać. To, co kiedyś go spotkało, na nowo go ukształtowało. Kiedy dostaje szansę na udział w renomowanym konkursie, robi wszystko, by go wygrać.

Przez tę książkę się płynie, czytając, poznajemy Paryż, słuchamy muzyki, uczestniczymy w sesjach fotograficznych. Jesteśmy świadkami ludzkich dramatów, które autorka bardzo realistycznie nam przedstawia, krok po kroczku odsłaniając kolejne karty z życia Luki i Nataszy. Bardzo podoba mi się klimat tej książki, daje możliwość podróżowania z bohaterami. Wszystkie opisane miejsca są tak realistyczne jakbyśmy tam byli z nimi. Szczególnie utkwiła mi w pamięci słynna katedra Notre Dame okaleczona okrutnym pożarem.

Historia Nataszy jest bardzo bolesna. Dziewczyna całe życie oddawała się swojej pasji tańca, by zostać najlepszą baletnicą, a w jednym momencie dorobek jej życia zawisł na włosku. Mało tego, nie ma się nawet komu wypłakać. Jej relacje z babcią są napięte, a powód poznacie, czytając powieść.

Luka, na samym początku wydawał mi się zwyczajnym facetem, który dość lekko traktuje życie. Bardzo się myliłam, a to, co serwuje autorka w tej męskiej postaci, bardzo mi się podoba.

Tytułowa fotografia, to mistrzostwo. I wcale nie mam tu na myśli konkursu! Same emocje, które po prostu buchają podczas tych wszystkich sesji, są niesamowite. Ileż tu bólu, lęku, nadziei.

Czytając książkę, czułam się jak za kulisami filmu, biegając pomiędzy aktorami i podglądając ich grę, zachłystując się wręcz ekscytacją.

Ta powieść ma w sobie coś magicznego, bo pomiędzy zwyczajnymi chwilami, jakie znamy z własnego życia, wielu innych książek, dzieje się coś niezwykłego. Przypadkowe spotkania, a nawet przeciwności losu otulone są konsekwencją, wytrwałością. Po prostu czujemy, że tych dwoje łączy coś więcej niż zwykła namiętność.

Gdybym miła podsumować tę książkę kilkoma słowami, ujęłabym to tak: ból, miłość, muzyka, fotografia, mgła tajemnicy, wytrwałość i nadzieja. Polecam!

Piękna, marzycielska nostalgiczna okładka, która zachwyca kolorystką i zachęca do przeczytania. A co w środku? Wiele uczuć, marzeń i miłości.

"Czy jedno zdjęcie może zmienić wszystko?"

Natasza była świetnie zapowiadającą się baletnicą. Kochała taniec, był jej pasją i całym światem, jednak wtedy zdarzył się wypadek... To okrutnie bolesne, gdy świat odbiera coś, co tak bardzo się kochało. Strata marzenia boli i przytłacza, a jednak trzeba żyć dalej.

Z ranami fizycznymi, jak i psychicznymi dziewczyna musi stawić czoła nowej rzeczywiście, która nie wydaje jej się już taka kolorowa jak wcześniej.

Jeden wypadek zmienił wszytsfki.

Luka to fotograf, dla którego los także nie był łaskawy. W jeden wieczór stracił pracę i miłość. Jedna chwila może wszystko zmienić...

Ścieżki tej dwójki przecinają się, gdy wsiadają do samolotu lecącego do Paryża. Czy w tym mieście miłości znajdą lekarstwa na swoje bóle i nową nadzieję?

W mieszkaniu Natasza znajduje zaproszenie do gry, w którą grała z rodzicami w dzieciństwie, więc przemierza miasto w poszukiwaniu wskazówek. Liczy się to, czego się szuka, czy to, co się znajduje?

Zdaje się, że oboje szukają czegoś innego, a jednoczenie tego samego - ukojenia. Luka potrzebuje idealnej modelki, lecz czy może nią być zamknięta w sobie dziewczyna z bliznami?

Być może Paryż będzie nowa szansa dla ich obojga, o ile tylko sobie na to pozwolą.

Mamy to trudne tematy porażek, starty, cierpienie i zaczynania od nowa. Każdy czasem upada, mniej lub bardziej boleśnie. Wstanie i znalezienie od nowa siły i celu w życiu może być bardzo trudne, ale nie niemożliwe.

Piękna, dającą nadzieję książka, którą czytało się bardzo przyjemnie. Zachwyca nie tylko okładką, ale przede wszystkim treścią. Polecam.

„(..) słowa brzmiały rozsądnie, ale każde z nich sprawiało, że coś we mnie pękało. Jakby niewidzialnym młotkiem kruszyło to, co pozostało z mojego serca. A ja czułam, że do mojego ciała ponownie zakrada się chłód, Lód, który sprawia, że moje ruchy staja się sztywne a usta zaciśnięte. A ja nie chciałam już taka być..”

Każdy z nas ma jakieś marzenia. Już jako dzieci często marzymy o tym, by zostać lekarzem, pilotem czy piosenkarką. Natasza już jako mała dziewczynka zapragnęła zostać baletnica, a lata pracy i ciężkich ćwiczeń doprowadziły do tego, że tańczyła w teatrze. Miała idealne życie, które zmieniło się w jednej chwili. Wypadek samochodowy pozbawił ją nie tylko szansy na dalszy rozwój kariery, ale odebrał jej całą radość z życia, odbierając rodziców.

Gdy kilka miesięcy później wybiera się do Paryża, by dopilnować sprzedaży mieszkania, w którym mieszkali jej rodzice, w samolocie spotyka Luka. Młodego i przystojnego mężczyznę, który zaintrygował ją, choć doskonale wiedziała, że nigdy więcej go nie spotka.

Życie jednak przecina ich ścieżki jeszcze kilka razy, sprawiając, że każde z nich może odmienić życie tego drugiego. By do tego dopuścić, oboje będą musieli przemyśleć swoje życie i obdarzyć się zaufaniem.. Bo czasami szczęście mamy na wyciągnięcie ręki, wystarczy tylko odrobina odwagi, by wyciągnąć po nie swoją dłoń..

***

„Dziewczyna z fotografii” to moje pierwsze spotkanie z piórem autorki. Pierwsze, a jednocześnie bardzo udane! Wiecie, są takie książki, które zaciekawią nas dopiero po kilku rozdziałach, ale i takie, od których nie idzie się oderwać po przeczytaniu zaledwie kilku stron – i ta historia, zdecydowanie do takich należy.

To, co od razu przyciąga nas do tej książki to piękna okładka i intrygujący opis. Osobiście uwielbiam czytać historie, w których bohaterowie są po przejściach. Uwielbiam, gdy autor strona po stronie pokazuje nam zmiany, jakie zachodzą w bohaterach, jednocześnie całą opowieść okraszając nutką tajemniczości i niepewności, jak właściwie zakończy się ta opowieść i jakie decyzję podejmą bohaterowie.

Autorka umiejętnie połączyła historię obyczajową z lekkim romansem, przedstawiając nam historię młodych ludzi, którzy szukają swojego miejsca w życiu. Oboje noszą w sobie jakieś bóle. I choć to postać kobieca wydawała się bardziej poszkodowana przez życie, to jednocześnie nie można też zapominać o tym, że i Luke przeżył w swoim życiu załamanie, które ukształtowało z niego takiego, a nie innego człowieka.

Książkę „Dziewczyna z fotografii” czyta się niezwykle szybko i przyjemnie. Styl autorki jest lekki, prosty, ale jednocześnie posługuje się ona rozbudowanym językiem, dzięki czemu powieść nabiera większej wartości. Autorka bardzo fajnie wplątała w tę powieść informację o balecie, pokazała nam uroki Paryża, przedstawiła obraz rodziny tak różnej w dwóch zupełnie innych środowiskach.

Historia Nataszy i Luka okazała się piękną i wartą poznania opowieścią, która łapie za serce i przyśpiesza jego bicie. Razem z bohaterami przeżywałam ich troski i małe radości. Zwiedzałam Paryż i wyobrażałam sobie świat baletu, w jakim dorastała główna bohaterka. Dodatkowych plusów dodają postacie drugoplanowe, zwłaszcza postać pięcioletniej Jaśminy wniosła do niej wiele blasku.

Czuje się oczarowana tą książką, a w moich oczach nie raz zakręciły się łzy wzruszenia! Jeśli więc szukacie książki, która chwyta za serce i przekazuje w swojej treści wiele ważnych wartości, to bardzo zachęcam was, do sięgnięcia po historię Luka i Nataszy. Ja cały sercem POLECAM!