Dziewczyna w mundurze

Dostałam książkę do recenzji - mogłam się od razu domyślić o jakie wojsko będzie chodziło, jakie będzie opisywane. Ale nie spojrzałam zbyt dobrze na okładkę i taki tego skutek. Z jednej strony, ciekawie się czytało o czymś, o czym wiem. Z drugiej, było mi dziwnie tak czytać o wojsku o którym mam jakąś świadomość.

Historia Sonii mnie poruszyła, a jeszcze bardziej jej prababci Luizy. Od jakiegoś czasu uwielbiam takie historie, które pokazują teraźniejszość i przeszłość, które tak dobrze są napisane przy przeskokach czasowych. To, jak Sonia sobie radziła w wojsku i jej determinacja ze względu na prababcię, to daję to "coś" do działania. Od razu chce się człowiekowi cokolwiek więcej zrobić, nie poddając się łatwo. Natomiast drugą stroną medalu jest Luiza - pokazanie jak jej się żyło w domu rodzinnym, jak było "naprawdę" i co później się z nią działo. Zasmuciło mnie, że nie wiedzieliśmy co stało się faktycznie z jej ojcem, czy znajomymi ze wsi. Z drugiej jednak strony, to nie miałoby większego sensu - bo to miała być jej historia, a nie innych.

Czytając, miałam wrażenie jakbym niektóre rzeczy i ja przeżywała, będąc obok. Teraz, coraz częściej mi się tak zdarza, ale głównie przy historiach z tematyki wojennej.

Cieszę się, że mogłam poznać pióro autorki, że choć w jakiejś części mogłam zobaczyć jak potrafi wymyślać historie, które - szczególnie te wojenne - nie są łatwe do ot takiego wymyślenia i spisania. Tutaj, udało się i za to gratuluję!

Mam nadzieję, że jeszcze nie raz będę miała możliwość przeczytania nie jednej książki autorki, czy to jako recenzent czy po prostu ot, zakupiona - nie liczy się bowiem jak dana pozycja trafia w moje ręce, czy to jako prezent do recenzji, BookTour czy zakupiona... ważne jest, jak się ją czyta. Bo jeśli jest naprawdę wybitną pozycją - jak ta - to warto ją po prostu mieć.

Jeszcze raz, polecam z całego serca, dla każdego fana - jak i nowego czytelnika w tej dziedzinie!

Dwie kobiety, które założyły mundur aby udowodnić sobie i innym, że prawdziwa siła to nie mięśnie. Prawdziwa siła to coś więcej i często można ją przeoczyć lub zlekceważyć.

Sonia jest przedszkolanką. Młoda, ładna, delikatna. Te cechy zupełnie nie pasują do tego co właśnie planuje zrobić czyli wstąpić do wojska. I dokładnie tak samo myśli większość osób zaczynających razem z nią szkolenie. Są pewni, że szybko zrezygnuje. Dziewczyna już na samym początku ma momenty kryzysu jednak obok niej jest pewien przystojny porucznik, który w nią wierzy i motywuje.

Równocześnie z współczesnymi perypetiami Sonii poznajemy jej prababcię, Laurę. Młoda zakochana dziewczyna staje twarzą w twarz z dramatem II wojny światowej, która rozdziela ją z ukochanym oraz odbiera jej bezpieczeństwo domu rodzinnego. Rzucona w centrum wydarzeń, do Warszawy, mierzy się z osobistym dramatem. Jednak nie pozostaje bierna i podejmuje działalność konspiracyjną.

Dwie kobiety, dwie historie o odwadze, sile i zdecydowaniu. Opowiadają o trudnych i bolesnych doświadczeniach, w obliczu których siła mięśni staje się nic nie znacząca. Bo prawdziwa odwaga objawia się zupełnie inaczej. Jest ukryta we wrażliwości, w oddaniu drugiemu człowiekowi, w codziennym pokonywaniu trudności. ,,Dziewczyna w mundurze" przybliża wojskowe doświadczenia z perspektywy kobiet. Pokazuje to twarde, surowe środowisko z kobiecej perspektywy, zapełniając je emocjami i uczuciami. Udowadnia, że za surową ścianą dyscypliny i musztry kryją się emocje zarówno te trudne jak i te zupełnie zwyczajne jak wspólny śmiech, miłość, przyjaźń. Na tym gruncie można budować prawdziwe związki zarówno te romantyczne jak i zawodowe, szczególnie gdy potrzebne jest bezwarunkowe zaufanie.

Ale nie jest to tylko opowieść o sile czy walce. To także opowieść o miłości rodzącej się na trudnym gruncie. Pełna niedomówień, niepewności ale cały czas obecna. Bardzo romantyczna, jednak nie naiwna. Opowieść o tym, że prawdziwa miłość to coś więcej niż zauroczenie, coś więcej niż zakochanie.

,,Dziewczyna w mundurze" to opowieść pełna emocji na każdym poziomie. Mądra, poruszająca ale jednocześnie z prostotą mówiąca o tym co najważniejsze. To też ciekawe zerknięcie by zobaczyć jak wygląda szkolenie wojskowe i że każdy, przy odpowiedniej motywacji, jest w stanie sobie z tym poradzić. Pięknie opowiada o rodzących się przyjaźniach, miłości, o pokonywaniu słabości i przeszkód, o radzeniu sobie z dramatami. Historia Sonii i Laury wzajemnie się uzupełniają, razem tworząc coś co zapada w pamięć. Polecam!

Powiem Wam szczerze, że już dawno, naprawdę dawno, nie czytałam książki, w której mamy dwie linie czasowe, a które obie na równi mnie ciekawią. Zazwyczaj uciekam i wyczekuje rozdziałów dotyczących przeszłości, a tu? Musiałam pędem czytać jeden i drugi tor równolegle, by móc zaraz znów poznać, co się dzieje dalej.

Bardzo mi się podobała ta książka! To moje pierwsze spotkanie z książkami Agaty Sawickiej i przyznaję, że niesamowicie udane.

Może wynika to z faktu, że jestem, że tak to nazwę, spowinowacona z wojskiem i opowiedziane oczami Sonii pierwsze tygodnie przeszkolenia mocno działały na moją wyobraźnię, zwłaszcza, że w tej drobnej, niewysportowanej dziewczynie idealnie mogłam wyobrazić sobie siebie, gdybym znalazła się w jej położeniu. Rozumiałam jej spostrzeżenia i odczucia.

Z drugiej strony mamy historię prababci Soni - Luizy Grodzieńskiej i muszę przyznać, że choć jest to fikcja literacka to całkowicie trafiła w moje serce. Mamy tu splecenie trudnych losów bohaterów związanych z wybuchem wojny, rozłąkę, brutalność, jaką Luiza w najpełniejszym wymiarze doznała na samej sobie, niezłomną odwagę i złamane serce...

Historia Luizy pozostanie na długo w mojej pamięci.

Ahh...

Czytajcie! Bardzo polecam, a jeżeli już czytaliście to dajcie znać, jak Wam się podobała?

Na minus jedynie warsztat, a mianowicie korekta, troszkę za dużo literówek, braku przyimków i w pewnym momencie niezgodności imion, na które co prawda przymykałam oko brnąc dalej, ale jednak trochę mnie raziły.

Cześć Moliki w ten niedzielny dzień, rano padało i wiało, a teraz wyszło słońce. To tak samo  jak w książce, którą miałam okazję ostatnio czytać „Dziewczyna w mundurze” Agata Sawicka, wydawnictwo Dragon.

„Dlatego tu przychodzę i myślę o przyszłości. O ludziach którzy kiedyś będą żyć zamiast nas. To wszystko robię po to, żeby oni kiedyś nie musieli dokonywać wyborów, których ja dokonuję dzisiaj…”

Otrzymałam piękną książkę, która napisana jest w dwóch poziomach czasowych, które się przeplatają, co powoduje, że bardzo dobrze poznajemy historię bohaterów. Teraźniejszość poznajemy tu Sonie, która wstępuje do wojska, gdzie będzie musiała zmierzyć się z samą sobą, a także ze swoimi słabościami. A jedyną osobą, która dopinguje i wierzy, że ukończy szkolenie jest porucznik Aleksander. 

Lata wcześniejsze tu poznajemy historię i życie Luizy, która przed wojną spotyka przystojnego nauczyciela i się zakochuje. Jednak szczęście pary brutalnie przerywa wojna, która nikogo nie oszczędza. Kobietę dotykają tragiczne wydarzenia, które będą miały wpływ na jej dalsze życie. 

Obie kobiety żyją w różnych czasach, jednak mają podobne rozterki, muszą walczyć ze swoimi słabościami, co nie jest łatwe. Luizie przyszło żyć w czasach wojny, która powoduje, że dziewczyna musi przewartościować swoje życie. Zmienić się, dojrzeć i walczyć o swoje życie jak i wolność.  Sonia walczy o siebie, mierzy się ze swoimi słabościami, pomimo docinków idzie dalej, choć nie raz na momenty zwątpienia.

Znajdziemy w książce również wątek pięknych i rozwijających się uczuć pomiędzy bohaterami zarówno w trakcie wojny jak i w czasie teraźniejszym, jednak nie jest to łatwe uczucie, namaszczone jest sporymi rozterkami. 

„Dziewczyna w mundurze” to dwie piękne historie, które łączą się w całość i pomimo trudnych decyzji, rozterek i niejednokrotnie wyboistej drogi, pokazują, że warto walczyć o siebie, gdyż za zakrętem jest piękne słońce dające nadzieję na lepsze jutro.

Polecam. 

Kobiety na traktory! Nieee, tym razem kobiety do broni! I to nie jest ironiczne hasło. Autorka, ukazując dwie rzeczywistości - tę współczesną oraz z czasów !! wojny udowadnia, że kobiety też mogą walczyć. Ba! W wielu wypadkach mogą być skuteczniejsze od mężczyzn - może nie pod względem siły, ale są zadania, w których sprawdzają się zdecydowanie lepiej.

Ciekawa fabuła, choć zdecydowanie mocniej chwyciła mnie za serce historia wojenna.