Dziewczyna Rubensa

Monika, cicha myszka żyjąca historiami poznanymi w tanich romansach. Nieśmiała kobieta o pełniejszych kształtach. Pewnego dnia będąc w pracy poznaje Iwo. Przystojnego, szarmanckiego i zamożnego mężczyznę. Kobieta odrazu zwraca jego uwagę. Szybko zdaje sobie sprawę z tego, że to właśnie jej szukał, jej potrzebuje. Szkoda tylko, że Monika nie wie w jaką wpadła pułapkę. Czy miłość może być ślepa?

Dawno nie czytałam tak trudnej książki. Patrząc na okładkę założyłam, że będzie to piękna, tajemnicza historia o miłości. Może nie sądziłam odrazu, że będzie ona szczęśliwa, ale nie byłam przygotowana na to, czym tak naprawdę jest ta powieść. Może, gdybym bardziej orientowała się w epoce baroku, prędzej zrozumiała bym o co tak naprawdę w historii Iwo i Moniki chodzi.

W rezultacie książka okazała się być wulgarna, wręcz taka... brudna. Kobiety są tu uprzedmiotowione, bo wierzcie mi, Iwo nie jest takim mężczyzną za jakiego go mają. Monika stała się jego celem, ON tworzy ją pod swoje upodobania, a ta zaślepiona miłością nie potrafi przejrzeć na oczy. Do momentu, w którym na ratunek mogło by być już za późno.

To co piszę może wydawać się bardzo tajemnicze, ale tak naprawdę podpowiedź o czym jest ta książka mamy już w samym tytule. Trzeba przyznać jedno. To naprawdę jest psychologiczny erotyk. Taki, który miesza w głowie i wywołuje całą gamę emocji, nie koniecznie tych dobrych.

Osobiście męczyłam się z tą książką. Napisana jest bardzo chaotycznie, co chwilę mamy przeskoki z teraźniejszości do wspomnień Iwo z dzieciństwa. Poza tym, nie byłam przygotowana na coś takiego. Nie jest to erotyk podobny do tych, które czytam na co dzień. Nie było mi łatwo przez nią przebrnąć, a po odłożeniu jej czułam się bardzo niekomfortowo.

Czy polecam? Tak naprawdę ciężko mi powiedzieć, bo to zależy od Waszych upodobań. Jeśli liczycie na książkę ze szczęśliwym zakończeniem, gdzie rozkwita miłość i wszystko jest jak w bajce to nie myślcie że tu to znajdziecie. Natomiast jeśli potrzebujecie odmiany, czegoś cięższego i nie oczywistego to próbujcie. Może Wam akurat książką przypadnie do gustu.

„Jego dziewczyna. Jego narzeczona, a wkrótce żona. Jego dzieło.”

Iwo ma wszystko, jest zamożny, ma piękny dom, ciekawą pracę, przyjaciół, jest przystojny, inteligentny, pewny siebie. Do pełni szczęścia brakuje mu kobiety, miewa liczne romanse, jednak ciągle szuka tej jedynej. Przez przypadek poznaje Monikę, nieśmiałą, niepewną siebie dziewczynę z licznymi kompleksami. Iwo chce otoczyć ją opieką, być jej obrońcą, przyjacielem, kochankiem, a w przyszłości mężem. Zaczyna toczyć wyrafinowaną grę, aby całkowicie zdobyć serce i zaufanie dziewczyny. Ta nie może uwierzyć w swoje szczęście, nie dowierza, że ktoś taki jak Iwo zwrócił na nią uwagę. Jej życie stopniowo zmienia się w bajkę. Jaki będzie morał i czy zakończy się dobrze?

Będą żyli długo i szczęśliwie? Czy dobrze strzeżone tajemnice w końcu ujrzą światło dzienne? Fabuła dopracowana każdym szczególe, niesie ogromne skrajne emocje. Początkowo nic nie wskazuje w jakim kierunku poprowadzi nas Autorka, w końcu przychodzi niedowierzanie i szok. Pani Paulina czaruje słowem, chwilami jest mocno, dosadnie, brutalnie, wręcz niesmacznie. Jednak jest to powieść, którą trudno choć na chwilę odłożyć. Wnikliwa analiza ludzkich osobowości.

Intensywna gra pozorów, głęboko ukryte pragnienia realizowane z niespieszną precyzją. Tajemnice - ich zbyt późne odkrycie zmierzają do tragedii. Autorka porusza szereg trudnych, złożonych problemów, ukazuje je bez zbędnego słodzenia, nikogo nie ocenia, niczego nie tuszuje. Bezpruderyjność wywołująca ekstremalne doznania, brutalny, pełen przemocy seks. Tutaj nic nie jest jednoznaczne, podąża w zupełnie innym kierunku niż nam się wydaje. Odkryta prawda boli.

Rewelacyjna powieść. Trudna, złożona, nieodkładana, uświadamia, otwiera oczy i szokuje. Daje do myślenia, Autorka porusza tematy, o których miałam bardzo nikłą wiedzę - za to bardzo dziękuję. Tak mało wiemy o innych ludziach, nasze wyobrażenia, a rzeczywistość o tym, co w kim siedzi… Bardzo polecam, tę nieszablonową, zaskakującą opowieść! Tatiasza i jej książki :)

Historia zawarta w książce przedstawia losy Moniki, grzecznej, miłej i nijakiej urzędniczki mającej tu i ówdzie nadrogramowych kilogramów oraz Iwo, przystojnego, uwodzicielskiego biznesmena, na którego widok kobiety się wręcz ślinią. Kobieta nie wierzy, że ktoś taki jak Iwo mógłby być nią zainteresowany. A jednak, mężczyzna wytrwałością i subtelnością zdobywa jej zaufanie i oboje angażują się w ten związek. Oboje poznają się i metodą małych kroków coraz bardziej angażują się w ten związek. W Monice tkwią obawy, które prowadzą do analizy tego uczucia, zaś Iwo działa ostrożnie, by nie zepsuć tego, co sobie zaplanował. Co takiego zaplanował mężczyzna?

Biorąc książkę do ręki, myślałam że to będzie kolejny romans jakich wiele. Tutaj jednak było zaskakująco, ponieważ mamy do czynienia bardziej z problemem psychologicznym, zamkniętym w erotycznej oprawie. Historia ukazuje życie Iwa w różnych okresach życia. W każdym z nich widnieją wspomnienia kobiet. Iwo był poszukiwaczem, marzył o kobiecie z pięknymi rubensowskimi kształtami i taką kobietą okazała się Monika. Pod pozorem czułości wobec niej, kryła sie jednak forma przemocy - nie zdradzę wam jednak jakiej, musicie sami odkryć tą tajemnice. Nie da się jednak ukryć że jego osobowość była złożona, nawet podwójna.

Pomysł na historię bardzo ciekawy i niesztampowy, bo nie czytałam do tej pory niczego podobnego. Pozwala spojrzeć w inny sposób na to, że krzywdzić można nie tylko biciem czy przykrym słowem, lecz także miłością i swoimi wyobrażeniami, a człowiek zakochany mając klapki na oczach, pewnych rzeczy po prostu nie widzi. Jeśli chodzi o bohaterów i fabułę, to krótko mówiąc jestem pod wielkim wrażeniem. Niesamowicie ciekawa byłam rozwiązania tej sytuacji, w której znaleźli się bohaterowie. Niestety jeśli chodzi o formę i styl w jakim książka jest napisana, to muszę przyznać że książka po prostu mnie zmęczyła. Przeskoki czasowe oraz między bohaterami sprawiały, że byłam zagubiona. Mimo to, nie żałuje spędzonego czasu przy tej lekturze.

🌷"Często płakała. Nie, nie przy ludziach, bo zwykle chodziła ubrana w miłą, uśmiechniętą twarz, ale w samotności swojego pokoju nie wytrzymywała"

🌷"Gapili się na mnie, a ja już zapomniałam, jak okrutne mogą być spojrzenia"

🌷"On był wszystkim. Wspaniałym facetem, dupkiem, egoistą i kretynem w jednym. Opętał mnie, sprawił, że nie potrafiłam myśleć o nikim innym, że nie potrafiłam skupić się na nikim i niczym"

🌷"Nie chcę tak... Wiem, jak jest, ale nie chcę być pośmiewiskiem, nawet po śmierci- Rozpłakała się"

Czy wolicie czytać książki, które po przeczytaniu skłaniają was do przemyśleń? Czy może takie, o których szybko zapominacie? Ja zdecydowanie wolę pierwszą opcję. Jakie uczucia towarzyszyły mi po przeczytaniu tej książki?

Jeszcze nigdy nie czytałam takiej książki. Przyznaję się, że długo odkładałam ją w moim stosiku, zastępując lekką obyczajówką. Z perspektywy czasu żałuję, że nie przeczytałam jej trochę wcześniej. Na samym wstępie uprzedzam, że to nie jest lekka, przyjemna, słodka historia. W tym momencie takiej potrzebowałam. Chciałam sięgnąć po książkę, która da mi wiele do myślenia. I uwierzcie mi, dała... Bardzo! Sama borykam się z pewnymi problemami, które dotykają Monikę i jej historia dała mi do myślenia. Dokładnie wiem, jak czuła się w swojej skórze. Znam spojrzenia innych ludzi. Nasłuchałam się wielu komentarzy na temat mojego wyglądu. Ta książka zabrała mnie do krainy pełnej emocji, cierpienia i bólu. Miejscami podczas czytania, musiałam odłożyć książkę na bok. Nie dlatego, że mnie nie wciągnęła. Wręcz odwrotnie, ciężko mi było ją odłożyć. Przywołała bolesne wspomnienia, zobrazowała przykre sytuacje, które spotykają osoby z nadwagą/otyłością. Drugą bohaterką jest Wiktoria, która nie potrafi wydostać się z toksycznego związku, w którym mąż stosuje przemoc. Nigdy nie doświadczyłam przemocy w związku, ale te fragmenty, wyryły się w mojej pamięci. Styl autorki jest bardzo specyficzny. Zupełnie inny, niż czytałam dotychczas. Dominują krótkie, proste w przekazie zdania. Autorka tą powieścią chciała zwrócić uwagę na zjawisko feedersów. To pojęcie nie jest mi obce, ale z pewnością skłoniło do przemyśleń. Całość oceniam pozytywnie, tym bardziej że musiałam sporo analizować k zagłębiać się do źródeł zachowania bohaterów. Przyznaję, że nie każdy odnajdzie się w tej lekturze. Warto jednak spróbować, szczególnie gdy lubicie pomyśleć nad książką.

Książka jest psychologicznym erotykiem. To chyba pierwszy, jaki w życiu czytałam i nie do końca wiedziałam czego powinnam się po nim spodziewać. Zdecydowanie jest to książka mocno skupiona na psychice bohaterów. Jest pisana w taki sposób, jakby autorka za pomocą słów malowała fabułę. Czasem są to krótkie zdania, proste jednak właśnie taka ich forma powoduje skupienie czytelnika na nich. I to nie jest lekka książka. To historia, którą czyta się powoli i taka, na której trzeba się skupić.

Choć sama historia wydaje się być bardzo przewidywalna i oczywista, tak na prawdę taka nie jest. Dzięki poznawaniu psychiki naszych bohaterów odbieramy ją na zupełnie innym poziomie. Autorka nie ocenia lecz przestawia bohaterów, ich myśli i decyzję i tak na prawdę ocenę zostawia czytelnikowi.

To książka, która pod pozorem zwykłej historii, daje nam tak na prawdę szokujące losy bohaterów, którzy wydawać by się mogli zwykłymi ludźmi bez problemów. To otwiera trochę oczy i pokazuje, że często nie wiemy nic o osobach choćby z naszego własnego otoczenia.

Miałam problem z ocenieniem tej książki w skali. Dlaczego? Bo była to dobra psychologiczna lektura, jednak chyba nie czytałam jej w czasie, w którym mogłabym ją bardziej docenić. Ale jeśli szukacie czegoś w tym klimacie, to myślę, że będziecie zadowoleni. A książka zapada w pamięci i długo wraca się do niej myślami.

Też macie czasem tak, że odnosicie wrażenie, że czytaliście książkę w złym czasie? A w innym Wasze odczucia względem niej byłyby lepsze?