Dziewczyna na miesiąc. Styczeń - Luty - Marzec

Czasami są chwile, kiedy potrzebujemy powieści lekkiej, przyjemnej i niezobowiązującej, żeby nasze szare komórki mogły trochę odpocząć. Kiedyś widziałam w tej roli typowe kryminały dla kobiet, ale od niedawna - kiedy to powieści erotyczne szturmem podbiły księgarnie - w chwilach odpoczynku decyduję się właśnie na książki tego typu. Tak trafiłam na wiele mniej lub bardziej ciekawych lektur oraz na serię Calendar Girl - przy której dzisiaj chciałabym się zatrzymać.

Powieść Audrey Carlan otwiera czterotomową serię, która wymieszała w sobie gatunek mocnej powieści romantycznej, odrobiny sensacji i erotyki. Muszę przyznać, że chociaż podobne książki giną w morzu schematów - ta lektura jest trochę inna. Nie chodzi o to, że nie przebija się przez nią mentalność naiwnej dziewczynki goniącej za miłosnymi uniesieniami, ale to w końcu filar powieści erotycznych, więc nie ma co tutaj torpedować z miejsca pomysłu. Szczególnie, że autorka zaskoczyła mnie swoim stylem, który przeprowadził mnie przez całą powieść z nutą zaciekawienia i uznania. Audrey Carlan ma lekką rękę do kreowania postaci - udały się jej zarówno męskie wzorce jak i główna bohaterka, która nie drażni ani nie irytuje! - oraz do tworzenia całkiem pomysłowej fabuły. To wszystko podziałało na korzyść jej serii, bo mam wrażenie, że wyróżni się na tle innych książek z tego gatunku.

Polubiłam Mię, wbrew jej podejściu do życia. Młoda, bo zaledwie dwudziestoczteroletnia, już od dzieciństwa dostawała od życia w kość. Porzucona przez matkę musiała podjąć się opieki nad młodszą siostrą i zapomnieć o uzależnionym od alkoholu ojcu. Jak na złość szukając akceptacji i poczucia bezpieczeństwa raz za razem wchodziła w toksyczne związki, które zaprowadziły ją na kraj rozpaczy - i obecnej sytuacji w jakiej się znalazła. Ostatni z jej ukochanych naciągnął uzależnionego od hazardu ojca Mii na kwotę miliona dolarów, a egzekucję długu zaczął stopniowo przeprowadzać bez żadnej gry wstępnej. Brutalnie otworzył dziewczynie oczy na prawdziwe ryzyko i ta - siłą rzeczy - musiała zaryzykować. Postać Mii to przykład dziewczyny niedowartościowanej i pokiereszowanej przez życie, ale jednocześnie dumnej i trochę zadziornej. Nie da się jej nie polubić, mając świadomość tego przez co przeszła, a jednocześnie śledząc jej obecne poczynania. I choć wiele jej wyborów chciałoby się z miejsca podważyć zasypując ją lawiną kontrargumentów - czytelnik pozostawia to raczej dla siebie i śledzi jej losy z czystym zaciekawieniem.

Pierwszy tom serii Audrey Carlan zaskoczył mnie pomysłem na fabułę. Mia by ocalić rodzinę od tragedii udaje się po radę do ciotki, która oferuje jej miejsce w swoim klubie - „Luksusowe Przyjaciółki". W celu zarobienia szybkich pieniędzy dziewczyny zostają wypożyczane do towarzystwa na dwadzieścia cztery dni tym, którzy mają na to ochotę. To całkiem ciekawe rozwiązanie, bo chodzi wyłącznie o dotrzymanie towarzystwa bez miłosnych uniesień. Oczywiście gatunek nie byłby sobą, gdyby nie wprowadził kilka ostrzejszych scen, ale wyłącznie z dobrej woli zainteresowanych stron. I choć brzmi to nawet zabawnie - całość wydaje się przemyślana, jakby autorka nie rzuciła się na głęboką wodę bez sensu, ale z przygotowanym wcześniej planem.

"Dziewczyna na miesiąc" nie jest lekturą przełomową, nie burzy murów utartych schematów i nie zostawia daleko w tyle książek jej podobnych, ale to nie zmienia faktu, że jest całkiem intrygująca. Z przyjemną bohaterką u boku z przyjemnością śledziłam rozwój wydarzeń. Tragedia, dramatyzm, dystans i na końcu nieoczekiwana miłość połączyły się w jedno i stworzyły historię lekką i przyjemną. Pamiętajcie jednak, że to lektura dla starszych czytelników przez wzgląd na swoją otwartość wobec scen łóżkowych, ale jeśli macie odwagę - ryzykujcie. Warto.

Książka jest naprawdę bardzo interesująca, polecam.

Czekam na dostawę kolejnych części.

No błagam, jak mi powiecie, że tytuł tej serii nie brzmi zachęcająco, to nie wiem, z której planety pochodzicie... W dodatku zdradzę wam, że opis, jak i treść potwierdzają regułę.

Po otrząśnięciu się z pierwszego szoku - rozdziału wstępnego, gdzie na dwóch stronach przelecieliśmy całe życie Mii, pomyślałam, że powieść zapowiada się dość infantylnie. Na pierwszych paru stronach jest parę błędów logicznych - coś podobnego, jak w cytatach, które wyszczególniłam, tylko musimy wziąć pod uwagę, że ich jest kilkanaście. Jednak szczerze mówiąc, one są tak niesamowicie dziwne, że aż zabawne. To samo się tyczy głównej bohaterki, która samym swoim zachowaniem potrafiła sprawić, że jeden fragment czytałam kilka razy. Czasem w ogóle nie umiałam ogarnąć o co jej chodziło, ale całe szczęście gdy powoli kończył się wstęp, mniej więcej się wszystko unormowało, co prawda lekki styl z rodem z Wattpada pozostał, ale ogólnie było dobrze. No może poza kilkoma 'kwiatkami'...

Książka niby jest napisana spójnie, jednak czułam się, jakbym czytała kolejne opowiadania o parach. Oczywiście pojawiają się dane sytuacje, które się powtarzają - znakiem charakterystycznym Mii jest pozostawienie po sobie listu pożegnalnego, no i zawsze dostaje telefon, gdzie ma być w następnym miesiącu. Niemniej bardzo przyjemnie mi się czytało, bo miałam świadomość, że nawet jeśli jeden miesiąc nie przypadnie mi do gustu to następny znowu będzie całkowicie się od niego różnił, więc cały czas miałam motywację do brnięcia w to dalej. Co prawda miało to też swoje minusy, jeśli kogoś polubiłam to i tak musiałam się z nim pożegnać. No chyba, że nasza bohaterka utrzymywała z nim dalej kontakty... Tak, tak się też zdarzało.

Podsumowując, kiedy już totalnie odpuściłam doszukiwanie się jakiegoś większego sensu i zaczęłam czytać książkę, jak opowiadanie z Wattpada to zaczęło mi się podobać. Były lekkie problemy, jednak przedstawione historie wydawały mi się o tyle urocze i niespotykane, że naprawdę odpuściłam sobie wszystko. Wtedy mnie wciągnęło, przeczytałam w sumie w jakieś 3 godziny książkę, co też jest niezłym wynikiem, no i mam nadzieję, że drugi tom dotrzyma jej kroku.

Przeczytaj całą recenzję, wzbogaconą zdjęciami oraz cytatami na:

[Adres usunięty]

Mia Saunders to dwudziestoczteroletnia kobieta, pracująca jako kelnerka i marząca o byciu aktorką. Pewnego dnia otrzymuje przykrą, wręcz szokującą wiadomość. Jej ojciec, mocno pobity, trafił do szpitala i przebywa w śpiączce. Okazuje się, że pożyczył ON aż milion dolarów od byłego chłopaka Mii, który jest człowiekiem niebezpiecznym, bezwzględnym, nieliczącym się z nikim i niczym oraz dążącym po trupach do celu i niezważającym na uczucia innych. Dziewczyna postanawia pomóc ojcu, tym samym ochronić rodzinę przed bandytą i jego oprychami. Tym bardziej, że zarówno tacie, jak i jej siostrze grożono śmiercią. Mia jest świadoma tego, iż nie uda jej się zarobić tak ogromnej kwoty w tak krótkim terminie. Na pewno nie podoła spłacie, pracując jako kelnerka. Wówczas pojawia się propozycja cioci Millie prowadzącej firmę "Luksusowe przyjaciółki". Na czym ona polega? Mianowicie, Mia miałaby zostać luksusową dziewczyną do towarzystwa. Każdy miesiąc spędzałaby z innym bogatym mężczyzną, oczywiście według ogólnie panujących zasad i procedur. Zgodnie z regulaminem, nie musiałaby uprawiać z takowymi seksu, ale jeśli by uległa, wtedy zarobiłaby o wiele więcej. Zajęcie to zapewniłoby jej stopniowe zwracanie groźnemu przestępcy długu ojca. Mia podejmuje decyzję... Kobieta pragnie uwolnić ojca i resztę rodziny od nieobliczalnego i pełnego nienawiści człowieka, dlatego zatrudnia się u ciotki... Na tamtą chwilę nie ma innego wyjścia...

Nie ukrywam, że mam bardzo ambiwalentne uczucia po lekturze owej powieści. Wpływ na to niewątpliwie mają zarówno fabuła, jak i kreacja głównej bohaterki, a momentami język, jakim posługuje się autorka. Zastrzeżeń nie mam jedynie co do samego wydania książki. Okładka jak najbardziej przypadła mi do gustu, w mojej ocenie, spośród wszystkich czterech tomów jest najlepsza, a dokładniej mówiąc, najbardziej zmysłowa. Zacznę jednak od początku, czyli od omówienia pokrótce fabuły. Prawdę mówiąc, po połknięciu zaledwie kilkunastu stron, zapowiadało się, że to będzie niezwykle interesująca i obiecująca historia. Poczułam się niesamowicie zachęcona do kontynuowania mojej przygody z piórem Audrey Carlan. I niestety po pochłonięciu pierwszej części tegoż tomu, czar prysł. Dlaczego? Już wyjaśniam.

Książka podzielona jest na trzy części zatytułowane nazwami poszczególnych, kolejno po sobie następujących miesięcy. W tym przypadku były to: styczeń, luty oraz marzec. Oczywiście, nie będę się aż nadto rozpisywać na temat fabuły, aby nie ujawnić szczegółów owych trzech opowiastek, aczkolwiek pragnę jedynie podzielić się w kilku zdaniach uczuciami, jakie towarzyszyły mi w trakcie ich poznawania. Styczeń, w moim odczuciu, był najciekawszym, najpiękniejszym, najbardziej wyrazistym, szalonym i romantycznym oraz niepozbawionym humoru miesiącem. Klientem Mii w owym okresie okazał się Weston Charles Channing Trzeci - scenarzysta, reżyser znanej i lubianej przez dziewczynę serii filmów, pracoholik, surfer, silnie emocjonalnie związany z rodziną (szczególnie z matką), romantyk. Z przyjemnością zagłębiłam się właśnie w tę opowieść. Wyzwoliła we mnie mnóstwo ciepłych i pozytywnych emocji. Niejednokrotnie wywołała uśmiech na mych ustach, a policzki również nabrały rumieńców. Mężczyzna z pewnością wzbudził moją sympatię. W przeciwieństwie do Aleca Dubois, który był klientem Mii w lutym. To francuski malarz, artysta, preferujący pozowanie nago, oddany swej pasji, zamknięty w swoim świecie, spędzający całe dnie w czterech ścianach i tworzący obrazy, dobry dziwak. Nie przypadła mi do gustu ani jego postać, ani ukazana historia z nim w roli głównej. Lubię sztukę, ale akurat tutaj została potraktowana w dość niesmaczny sposób. Miałam ochotę przekartkować tę część, ponieważ była ona niestety najnudniejsza, najbardziej monotonna, ale z pewnością przepełniona erotyzmem. Obfitowała w sceny intymne, których w pewnym momencie już nie mogłam znieść i co poniektóre zwyczajnie omijałam. Bo ileż można! Co druga strona - akcja, częstotliwość zbliżeń wydała mi trochę nierealna (ale może się mylę). Przyznaję, że nawet naszła mnie myśl, aby odłożyć książkę. Ta część zdecydowanie wzbudziła moją chwilową awersję do seksu. Naprawdę. Jedynym i zarazem niewielkim jej atutem były nazwy prezentowanych obrazów. I tyle. Ostatnim etapem owej powieści jest historia przebiegająca w marcu. Mia udaje się wówczas do wietrznego miasta - Chicago, a tam poznaje kolejnego klienta, Anthony'ego Fasano - właściciela włoskich restauracji, skrywającego pewną tajemnicę oraz jego rodzinę, wykazującą się niebywałą otwartością, bliskością, bezpośredniością, zażyłością oraz serdecznością. Owa część była przyjemna, pełna miłości i pasji, przekazująca mnóstwo cennych wartości, a nawet (o dziwo w przypadku tego typu literatury) refleksyjna. Trzy części, trzy miesiące, trzech mężczyzn, trzy nauki, trzy oblicza Mii... Jakie role u boku przystojnych i bogatych mężczyzn odegra młoda kobieta? Czy i któremu z nich ulegnie? Czy jej serce zabije mocniej na widok, dotyk i zapach któregoś z nich? I przede wszystkim, jaki wpływ poznani klienci wywrą na kobiecie? Czy ujrzą w niej coś, czego ona do tej pory nie dostrzegła?

Główną bohaterką powieści jest Mia Saunders - buntowniczka, wiecznie pakująca się w tarapaty, marzycielka, miłośniczka motoru Suzuki, uwielbiająca nosić świąteczne skarpety. To kobieta piękna, a mimo to pozbawiona pewności siebie, otwarta, szczera, ze swobodnym usposobieniem, naturalna, prostolinijna, towarzyska, kochająca swą rodzinę, dla której jest w stanie wiele poświęcić. Pragnie uratować ojca, mimo iż ten po odejściu żony popadł w alkoholizm i stał się nałogowym hazardzistą. Darzyła ojca wielką miłością, ale też w głębi serca skrywała do niego żal. Opiekowała się młodszą siostrą, czuła się za nią odpowiedzialna, opłacała jej mieszkanie, szkołę, martwiła się o nią, tym bardziej, że mieszkały w miastach oddalonych od siebie o wiele kilometrów. Mia to dobra córka, wspaniała siostra, cudowna przyjaciółka. To też kobieta zagubiona, niezdecydowana, podejmująca niewłaściwe decyzje. Z pewnością jej postać wywołuje mieszane uczucia. Początkowo ją polubiłam, nawet rozumiałam jej podejście do pewnych kwestii, ale z czasem zaczęły mnie irytować zarówno jej zachowanie, jak i poczynane przez nią dalsze kroki. Była jedną wielką sprzecznością, czuła jedno, a czyniła drugie. Działała wbrew sobie. Odniosłam wrażenie, że w pewnym momencie przestała myśleć głową i kierować się sercem, a zaczęła niestety podążać za zaspokajaniem swoich intymnych potrzeb. Zachowywała się tak, jakby była niewyżyta seksualnie. Zmieniłam o niej zdanie, niestety.

Powieść napisana jest lekkim, przejrzystym i zrozumiałym językiem. W miarę szybko się czyta, głównie za sprawą dużej czcionki. Zawiera mnóstwo dialogów, czasami sensownych, a niekiedy całkowicie zbędnych i nic mądrego nie wnoszących do treści. Sceny intymne, w przeważającej części, zostały opisane ze smakiem i wyczuciem. Na szczęście, przynajmniej w mojej ocenie, nie były wulgarne. Ale... No właśnie... Zawsze jest jakieś "ale"... Przeszkadzało mi wielokrotnie używanie słowa "k..as", jakby nie można było "męskości" nadać innej nazwy. Nie wiem, z czego to wynika. Nie mam pojęcia, czy to celowe działanie autorki, czy też kwestia tłumaczenia. Nienawidzę tegoż słowa. Ani ono seksowne, ani ładne, ani apetyczne (oczywiście to moje zdanie). A niestety w ostatnim czasie często się z takowym spotykałam, w literaturze erotycznej.

Podsumowując, uważam, że "Dziewczyna na miesiąc. Styczeń-luty-marzec" to powieść niewymagająca, aczkolwiek chwilami poruszająca ważne zagadnienia. Traktuje bowiem o pragnieniu miłości i bliskości, dokonywaniu wyborów, od których zależy ludzkie życie, ogromnej pasji, przyjaźni, poszukiwaniu własnego "ja", odkrywaniu siebie na nowo, tajemnicach, lękach, namiętności oraz tęsknocie. Fabuła budząca lekką ciekawość, przemiana głównej bohaterki, dla której każde z trzech spotkań z danym klientem stanowi życiową lekcję, wyrazista kreacja postaci, lekki styl to elementy wyróżniające tę powieść. Dominującym pierwiastkiem owej historii jest seks (mnóstwo seksu), który może dla jednych stanowić atut, a dla innych niejako wadę. Moim zdaniem, było go aż nadto, a jak mówi znane przysłowie "co za dużo, to niezdrowo". W najbliższy weekend mam w planach lekturę drugiego tomu serii. Liczę (być może naiwnie), że będzie lepszy. Niebawem się przekonam. Niemniej postanowiłam, że jeśli okaże się słabszy, to odpuszczę sobie poznanie kolejnych części cyklu. Tymczasem polecam "Dziewczynę na miesiąc. Styczeń-luty-marzec" tylko osobom dorosłym, jako oderwanie się od codzienności i otaczającej rzeczywistości.

Pierwsza część cyklu Calendar Girl to zlecenia Mii w kolejno Malibu, Seattle i Chicago, gdzie wciela się w rolę dziewczyny do towarzystwa każdego z mężczyzn, którzy ją wynajęli… do różnych celów.

Zasadniczo można powiedzieć, że powieść ta, to trzy różne historie, które łączy główna bohaterka i powód, dla którego zdecydowała się na zarabianie pieniędzy w ten, a nie inny sposób.

Książkę tę czyta się niesamowicie szybko, by nie napisać, że się ją połyka – dosłownie. Jeden wieczór z gorącą herbatą w moim przypadku (innym polecam trunek z procentami ;) ) i czytelnik przepada… to znaczy czytelniczka.

To, co podobało mi się w tej powieści to fakt, iż pomimo że jest to erotyk, nie jest wyuzdany, czy wulgarny, jak co poniektóre książki reprezentujące ten gatunek. Owszem jest seks, pożądanie i dzika namiętność, ale wszystko to jest tak smacznie napisane i opisane, że lektura sprawia samą przyjemność.

Autorka posługuje się lekkim i plastycznym językiem, co dodatkowo wpływa na odbiór książki. Opisy pobudzają wyobraźnię, a różnorodność zleceń głównej bohaterki sprawia, że nie można się nudzić w trakcie czytania – zawsze coś się dzieje.

Dialogi dynamiczne, pełne emocji świetnie oddają charaktery bohaterów przewijających się przez powieść.

Postaci wykreowane przez Audrey Carlan są wyraziste i charakterne. Główną bohaterkę można lubić lub wręcz przeciwnie – wszystko zależy od tego, jak podejdziecie do tej postaci…

Mężczyźni, którym towarzyszy Mia to oczywiście obrzydliwie bogaci mężczyźni o ciałach niczym greccy bogowie… ale czy któraś z czytelniczek inaczej wyobrażałaby sobie ów amanta, do którego mogłyby zdychać miliony? Chyba nie…

Co prawda motyw dziewczyny do towarzystwa i wszystko, co temu towarzyszy przewijało się już przez erotyki, ale najważniejsze w tym wszystkim, by pomimo powielonego motywu, książka się wyróżniała i czytało się ją z przyjemnością – tę czyta się właśnie w taki sposób, a na tle tych, które miałam okazję czytać [erotyków] wyróżnia ją lekkość stylu autorki i to, że skradła moje serce, ot tak po prostu…

Podsumowując: Jeśli macie ochotę na miłą odskocznię, lekki i przyjemny erotyk, który zadziała na wasze zmysły, wówczas sięgnijcie po tę książkę. Dziewczyna na miesiąc. Styczeń-luty-marzec to niewątpliwie emocjonująca literatura dla kobiet, które chciałyby przenieść się w świat niezobowiązującego seksu, zwiedzić zakątki USA, a przy okazji poznać nieco Mię i sprawdzić, czy bycie dziewczyną do towarzystwa to taka „pusta” praca, czy może główna bohaterka wyciąga z każdego ze spotkań jakąś naukę?

Gorąco polecam!