Dzień, w którym powrócił

Penelope Ward pisze dla kobiet, ale jej powieści to nie są typowe erotyki. Autorka często zahacza o ważne tematy, kreuje sytuacje, które pozwalają na refleksję, pojawiają się prawdziwie problemy z życia. Dlatego uważam, że kolejna goła klata/przystojniak na okładce bardzo krzywdzą te książki.

Mogłabym podzielić DZIEŃ, W KTÓRYM POWRÓCIŁ na dwie części tak, jak zrobiła to Ward - wcześniej i 10 lat później, tyle że ja dodałabym etykiety "w porządku" i "naprawdę dobre", żeby określić poszczególne części. Pierwsza połowa książki jest przesączona młodzieńczym zauroczeniem, pośpiechem, dezaprobatą rodziców. Najpierw pomyślałam, że to autorka za bardzo się pośpieszyła, ale potem stwierdziłam, że do zakochania przecież niewiele potrzeba🤭

Na granicy pomiędzy obiema częściami jest już poważniej, dojrzałej, pojawia się choroba i problemy rodzinne. Ward w swojej powieści poszła o krok dalej niż zwykle, zaskoczyła mnie doskonałą przemianą jednego z bohaterów, a byłam przekonana, że to tylko "postać stażysta". Poruszyła temat LGBT, zaczęła zadawać pytania o potęgę świadomości i raka, dodała lekcje z ju jitsu i rozwinęła relacje rodzic-dziecko. Byłam naprawdę zaskoczona, gdy okazało się, że miłość zeszła na drugi plan.

Świetna powieść, która ujmuje pierwszą namiętnością i pyta czy ludzie po latach potrafią znaleźć do siebie drogę. To najbardziej dopracowana książka Ward ❤️

Książka podzielona jest na dwie części , jedną o przeszłości i o tym jak miłość połączyła bohaterów pochodzących z różnych sfer oraz drugą która pokazuje spotkanie tych dwoje po 10 latach.

Raven, pracowała wraz z mamą w domu państwa Masterson i to właśnie w takich okolicznościach poznała Gavina. Tylko wtedy nie wiedziała , że ta znajomość przerodzi się w coś więcej , a jedno lato tak wiele zmieni w jej życiu.

Autorka opisuje nam ich wspólną zakazaną historię oraz powód jej zakończenia, po którym ich drogi się rozeszły.

A gdy już udało im się pogodzić z trudnym rozstaniem , los funduje im ponowne spotkanie. Czy tutaj sprawdzi się powiedzenie że stara miłość nie rdzewieje?

☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆

I tym razem książka Penelope mnie oczarowała i pochłonęła, mimo że była napisana w dość schematyczny sposób i łatwo było można domyślić się zakończenia. Autorka pokazała nam co pieniądze i status społeczny robi z ludźmi i jak układa się ich życie rodzinne. Podobało mi się, to że bohaterowie byli prawdziwi i charakterni. Mam tutaj na myśli matkę Gavina, która zachowywała się jak wyrachowana żmija oraz brata, potwornego dupka który jedyne co widział to czubek własnego nosa .

Lekkość z jaką została napisana i cała gama emocji powodowała że nie mogłam się od niej oderwać nawet na moment.

Wielkim plusem jest przedstawienie trudnej historii Raven, dzięki której lepiej możemy poznać bohaterkę.

Najsłabsza książka autorki.

To moje trzecie podejście do książek Penelope. Dwie poprzednie bardzo mi się podobały, styl autorki bardzo przypadł mi do gustu a dodatkowo znajoma nakręciła mnie, bardzo pozytywnie, na powieści Ward..

"Dzień, w którym powrócił" to książka, którą miałam ochotę w ciemną noc wyrzucić za okno, a to wszystko tylko po to, aby po prostu zeszła mi z oczu i abym więcej jej nie widziała i o niej nie myślała.

Przyzwyczaiłam się do tego, że autorka pisze bardzo schematyczne powieści, ale ta... Przebiła te dwie poprzednie. Nie dość, że jest schematycznie, to jest jeszcze nudno, większość książki jest niepotrzebnie i bezsensownie przegadana, a fabuła jest taka sobie w dodatku bardzo, ale to bardzo do przewidzenia. W tej historii nie zaskoczyło mnie nic. Żałuję, że po nią sięgnęłam, choć muszę powiedzieć, że opis mnie zaciekawił... Jednak tylko na tym się skończyło. Bohaterowie są denni. Postać Gavina jest jedyną, która podobała mi się w tej powieści. Cała reszta, na czele z główną bohaterką wydają mi się być niedopracowani, niewyraźni, stworzeni po to, aby tam tylko być i od czasu do czasu wdać się w jakąś rozmowę..

To lekka, niezobowiązująca powieść, która wynudziła mnie prawie że na śmierć, a z pewnością idealnie się przy niej zasypiało. Dwa rozdziały i odlot lepszy niż po tabletkach nasennych.

Ta książka jest dla mnie pomyłką. Odkładam ją na półkę i chcę o niej jak najszybciej zapomnieć. Osobiście nie polecam.

Wydawałoby się, że to będzie kolejna zwykła środa. Ale ten na pozór banalny dzień, zmienił wszystko. Wtedy wrócił on, chłopak, którego kochała ponad wszystko. Który wyjechał zostawiając wszystko za sobą, ale teraz wrócił, czy to coś jednak zmienia ? Ona ma swoje życie, ON wiedzie swoje, ale czy miłość będzie silniejsza ?

Niby młodzieńcze zauroczenie, a spowodowało całkowitą burze z piorunami w życiu Gavina i Raven. Wtedy nie liczyło się nic, myśleli, że mogą przenosić góry i być ze sobą na dobre i złe. Jednak to nie będzie takie proste. Ona jest zwykłą pomocą domową, która pracuje z matką w domu Gavina, ON zaraz wyjeżdża na studia. Mają tylko lato, albo aż lato.

Chłopak z wyższych sfer i dziewczyna, która nie jest mile widziana w jego życiu, bo jest służką. To może oznaczać tylko jedno..porażkę.

Penelope Ward pisze i buduje bohaterów w bardzo podobnym schemacie. W duecie z Vi tworzą zabawnych, pewnych siebie bohaterów, pisząc sama moim zdaniem pisze o miłości z pewną dozą tęsknoty i różnic, jaki są pomiędzy bohaterami. Jak nie wiek, to odległość jaka ich dzieli, bądź nieporozumienia, jakie zachodzą między głównym bohaterami.

Jak doskonale czytelnicy wiedzą, pisze lekko, zwinnie i wzruszająco. Ale ten tytuł szczególnie mnie nie zaskoczył. Był przewidywalny, moim zdaniem autorka za dużo zdradza w opisie z tyłu książki. Jest tam zbyt wiele szczegółów, po których można się domyśleć, jak potoczy się akcja i co się wydarzy. Wolę jednak opisy z dozą niepewności i zagadkowością.

Ten tytuł średnio przypadł mi do gustu, bo to była taka mieszanka tego, co Penelope już stworzyła, czy to sama czy to w duecie. Przyszłość, przeszłość, niewyjaśnione zdarzenia, i miłość, która pozostaje uśpiona, ale płomień ciągle się żarzy.

O istnieniu Penelope Ward dowiedziałam się niedawno, ale już teraz jestem pewna, że jej książki zostaną ze mną na dłużej. Niecierpliwie będę również czekać na nowe wydania. Najnowszą powieść autorki – Dzień, w którym powrócił, będziecie mogli przeczytać już czwartego sierpnia. Teraz jednak zapoznajcie się z przedpremierową recenzją, w której dowiecie się, czy historia Gavina i Raven jest warta uwagi.

(Zastosowane w tekście cytaty pochodzą z książki „Dzień, w którym powrócił”.)

HISTORIA W DWÓCH CZĘŚCIACH

Bohaterów poznajemy na dwóch różnych etapach ich życia. Odkrywamy, co wydarzyło się kiedyś i jak wygląda sytuacja teraz, dziesięć lat później. Raven i Gavin dawno temu bardzo się kochali, mimo że dzieliło ich praktycznie wszystko. On pochodził z bogatej, wpływowej rodziny, a ona była zatrudniona przez jego rodziców jako pomoc domowa. Matka Gavina sprzeciwiała się temu związkowi, jednak podczas wspólnie spędzonego lata stanowili oni najszczęśliwszych ludzi na świecie. Uczucie, które ich połączyło, było szczere, zdawało się, że przetrwa wszystkie próby.

Na trzeźwo jest jak bulterier. Nie chcę sobie nawet wyobrażać, jaka musi być pod wpływem.

Ich wspólna historia zakończyła się jednak jeszcze szybciej niż się zaczęła, a oni utracili ze sobą kontakt. Co się wydarzyło? I co stanie się, gdy prawda wyjdzie na jaw?

Pozwól, że coś ci powiem o ludziach bogatych i wpływowych. Najpierw się z tobą trochę pobujają, a kiedy im się znudzisz, to na ciebie nasrają. Nie wątpię, że Gavin na ciebie leci. Jestem przekonana, że u siebie na wyspie nigdy nie widział dziewczyny tak naturalnie pięknej jak ty. Jest lato. Nie ma nic do roboty. Flirt z kimś takim jak ty pewnie kręci go w sposób szczególny — i do tego pozwala upajać się władzą, jaką ma nad tobą. A że jego matka dostanie od tego apopleksji? To pewnie dodatkowy bonus, bo może jej dopiec. Ale koniec końców dla ludzi, którzy wychowali się tak jak Gavin, przyszłość jest z góry dokładnie zaplanowana. I nie ma w niej miejsca dla ludzi z drugiej strony mostu, takich jak my.

Dziesięć lat później Raven przyjmuje ofertę pracy jako pielęgniarka ojca Gavina. Postanowiła wywiązać się z tego zadania jak najlepiej, żeby odwdzięczyć się za wszystko, co ten człowiek kiedyś dla niej zrobił. Jej życie jednak przewraca się do góry nogami, gdy pewnego dnia w drzwiach domu staje były ukochany. Kim teraz jest Gavin? I czy to możliwe, by dawne uczucie odżyło na nowo po takim czasie?

REALNI LUDZIE, REALNE PROBLEMY

Raven i Gavin najpierw są nastolatkami, a potem dorosłymi ludźmi, którzy mierzą się z codziennymi problemami. Muszą walczyć z uprzedzeniami oraz ze sprzeciwem rodziców. Dzieje się to tylko ze względu na różnicę w ich statusie społecznym. Przykre jest to, że takie sytuacje mają miejsce nie tylko w pisanych historiach, ale też w prawdziwym życiu. Setki osób na co dzień mierzą się z uprzedzeniami z powodu stanu majątkowego, rasy, wyglądu czy koloru skóry. Autorka kieruje uwagę właśnie na ten problem i na to, jak bardzo jest to krzywdzące.

Boję się po prostu tego, co może nam przynieść życie. Może się skończyć tak, że wyjdziemy z tego potłuczeni, nawet jeśli wcale nie chcemy się wzajemnie zranić.

WALKA Z CHOROBĄ

W drugiej części książki możemy przyjrzeć się bliżej codziennej opiece nad starszą osobą z demencją. Widać, jak dużym wyzwaniem jest odnalezienie się członków rodziny w takiej sytuacji, i jak dużo wysiłku i determinacji trzeba włożyć, by poukładać życie na nowo.

— Zawsze będę gotowa cię wysłuchać, nawet jeśli sytuacja zacznie przerastać nas obie. Dla mnie zawsze na pierwszym miejscu jesteś ty. Nie ma rzeczy, której bym dla ciebie nie zrobiła.

Patrząc jej w oczy, powiedziałam:

— Ja też zrobiłabym dla ciebie wszystko.

Właśnie tego dowiodłam.

Drugą chorobą, której możemy się przyjrzeć, jest uzależnienie od alkoholu. Brat Gavina całkowicie załamał się po śmierci bliskiej osoby. Dzień, w którym powrócił obfituje we wzruszające sceny i uświadamia, jak wielkim wsparciem są przyjaciele i rodzina.

PODSUMOWANIE

W trakcie całej opowieści znajdziemy również wiele weselszych momentów. Miedzy innymi, kiedy Raven i Gavin występują na open mic night, które osobiście kojarzę z niezliczonych warsztatów teatralnych z dzieciństwa. Dwie osoby (znające się lub nie) na scenie przedstawiają improwizowany skecz. Te momenty były dla mnie bardzo miłym powrotem do przeszłości.

Gavin wziął jeden z mikrofonów, a drugi podał mnie. I od razu zaczął. Wyciągnął do mnie rękę.

Gavin: Cześć, jestem Tom.

Podaliśmy sobie ręce.

Raven: Jestem… Lola.

Gavin: Czy myśmy się już gdzieś nie widzieli?

Raven: Yyy… mam taką nadzieję. Jestem twoją żoną.

W książkach Penelope Ward bardzo sobie cenię to, że opisuje ona ludzi, którzy naprawdę mogliby istnieć, i historie, które mogłyby wydarzyć się w rzeczywistości. Również w tej powieści nie spotkamy ogromnych dramatów rodem z telenoweli. Poznamy za to cudownych bohaterów, których szybko polubimy oraz takich, których znienawidzimy od pierwszej chwili. Wszystkim lubiącym realne historie polecam Dzień, w którym powrócił!

— Pamiętasz, jak mówiłem, że to moje ulubione miejsce?

— Uhm.

— No więc ty jesteś moją ulubioną osobą.