Dzielnica cudów. Nasz PRL, lata 80

Autor, w swojej książce "Dzielnica cudów, Nasz PRL, lata 80" zebrał swoje wspomnienia z dzieciństwa. Autentyczne historie zostały przedstawione

z perspektywy trzech głównych bohaterów, którymi są Jerzy, Stefan i Anastazy, oraz wielu innych kolegów i koleżanek z rodzinnej miejscowości Autora.

Wspomnienia dotyczą spędzania wolnego czasu (bez komputerów, laptopów, telefonów! tylko z wykorzystaniem wyobraźni i naturalnych przedmiotów, z

których można zrobić wszystko), czasów szkolnych (kiedy nauczyciel był autorytetem, a dzieci nie znały "bezstresowego wychowania"), organizacji świąt (z jedynym w roku zapachem pomarańczy,

oczekiwaniem na prezenty, zasypanych śniegiem - tak ! kiedyś w Święta był śnieg :)). Wiele historii dotyczy samego procesu wychowania dzieci w wielodzietnych

rodzinach, w których przyswajano wartości w zupełnie inny sposób, niż dzisiaj. Człowieka kształtowało poczucie obowiązku, opieki nad rodzeństwem, domem.

Autor swoje wspomnienia przedstawił w sposób szczery i bezpośredni. Nieraz czytelnik uśmiechnie się, a czasami nawet łezka zakręci się w oku i przebiegnie myśl:

"Co to były za czasy!"

Najważniejsze jest to, że pomimo trudnej sytuacji gospodarczej, politycznej, wielu nakazów i zakazów obowiązujących w latach 80-tych,

pielęgnowano więzi rodzinne i przyjacielskie.

W każdej sytuacji było można liczyć na siebie nawzajem.

Czego to człowiek kiedyś z nudy nie wymodził. Nie było telefonów, komputerów, ani innych odmóżdżaczy. Trzeba było być kreatywnym, a przede wszystkim odważnym małym człowiekiem. Przedstawione w książce historie na aktualny czas były by przerażające i totalnie patologiczne, ale z perspektywy tamtych lat były po prostu zabawne i to do takiego stopnia, że śmiałam się prawie całą książkę. Zabolał mnie tylko ostatni rozdział, który bardzo dobitnie przywrócił mnie do rzeczywistości.

Czasy PRL były trudne i wrażliwy czytelnik z pewnością znajdzie ten przekaz między wierszami, ale pióro Pana Norberta do ostatnich stron nie pozwala na chwilę refleksji. Dopiero po jej skończeniu jestem w stanie skupić się na tych mniej akcentowanych fragmentach. Podejrzewam, że wypowiedzi ukryte w tekście nie jednego odbiorcę po prostu wkurzą, ale z wieloma przemyśleniami autora muszę się zgodzić. Kiedyś mimo przeciwności losu ludzie i ci mali i ci więksi mieli charakter, siłę, zdrowie i odwagę, której my już nie doświadczymy pewnie nigdy. Bardzo bym chciała, żeby dzieci tych czasów choć odrobinę mogły poczuć się tak pewnie, być tak samodzielnymi i zaznać tylu radości z zabawy, jak my kiedyś.

Książka jest krótka, bardzo zabawna, autentyczna i po prostu warta przeczytania, dlatego szczerze wam polecam. Dziękuję autorowi @norbertkosciesza za egzemplarz.

Powieść przeniosła mnie do wspomnień z lat 80. Czekaliście na mandarynki przed Świętami? Ja do dzisiaj pamiętam, jak rodzice jechali na hurt i kupowali pełną skrzynkę mandarynek lub pomarańczy. To był rarytas. Dostępny tylko w Święta. Karp przed Świętami pływał w wannie. Święty Mikołaj 06.12 przynosił słodycze do butów. Czasem zostawiał obierki, jak z moimi braćmi byliśmy niegrzeczni. 24.12 przychodził Gwiazdor. Nigdy go nie złapaliśmy. A jak to wyglądało u głównych bohaterów książki Anastazego, Jerzego i Stefana? To już musicie przeczytać sami. Warto. Niezapomniane historie.

Poczytajcie również jak wyglądało życie w latach 80'. Czy było kolorowo, czarno-biało czy raczej szaro buro. Czy byliśmy „bezstresowo” wychowywani? Raczej nie.

Książka mnie bardzo wciągnęła, ponieważ ja żyłam w tamtych latach. Dzięki „Dzielnicy cudów” mogłam sobie przypomnieć tamte czasy. Zachęcam was do jej przeczytania. Każdy w niej znajdzie coś dla siebie. Jest zabawna, nie raz się uśmiałam. I czasami byłam przerażona – tym co się w tych czasach wyprawiało. Dzieci dostawały po pupie jak na to zasłużyły i nikt nic nie mówił. Nie zamykali za to rodziców. W dzisiejszych czasach za to samo rodzice byliby ukarani, dzieci odebrane, a społeczeństwo nie dałoby o tym zapomnieć. Z jednej strony dobrze, ale z drugiej czy „bezstresowe” wychowanie prowadzi do dobrego?

Bardzo dobra publikacja. Podbiła moje serce i z miłą chęcią nie raz do niej wrócę. Tak jak autor radzi „Dzielnica cudów” nie jest wskazana dla osób wrażliwych i poniżej 16 roku życia.

Chcesz się przenieść do lat osiemdziesiątych? Zapraszam do przeczytania tej cudownej i zarazem tak innej książki. Nie czytałam jeszcze takiej książki, która bez ogródek mówi, jak było w tych latach w pewnej dzielnicy.

Pamiętacie jak było fajnie w tamtych czasach. Nie było komputerów i dzieci chętnie spędzały czas na dworze. Trzeba je było siłą zaciągać do domu. Jak się nie przyszło na czas do domu była kara.

Z całego serca polecam „Dzielnicę cudów’. Przekonajcie się jak się żyło trzem chłopcom w pewnej dzielnicy, w latach osiemdziesiątych. Według mnie powieść zasługuje na 10/10. Dobry temat, odpowiednio wykreowani bohaterowie i niesamowity klimat lat 80. Jak wyglądały zimy, szkoły w tamtych czasach? Chcecie się przekonać - zapraszam do #dzielnicacudów .

A co wy pamiętacie z tamtych czasów? Macie dobre czy złe wspomnienia?

DZIELNICA CUDÓW jest moim pierwszym spotkaniem z piórem autora i jestem naprawdę pod ogromnym wrażeniem. Nie dość, że została przepięknie wydana, to za sprawą autora zabiera nas w świat, w którym beztroska, kreatywność były na porządku dziennym. Nie raz wspomina się swoje dzieciństwo. Czasy, w których katar nie był zabójcą, a całe dnie spędzane poza domem nie wiązały się z nudą i bezsensownym szlajaniem. Czytając tę pozycję, czułam takie ciepło! Taką radość, którą autor wraz z treścią przelał na papier. I ja, choć nie urodziłam się w latach 80,a 90 miałam tę mniejszą przyjemność żyć i funkcjonować w społeczeństwie, dzięki któremu wspomnienia pozostaną na długo. Pisząc tę recenzję, nadal towarzyszą mi emocje, jakie odczuwałam podczas czytania książki.

Dzielnica cudów to opowiadanie o dawnych czasach, o tym, jak wtedy żyły dzieci, młodzież. To jak pan Norbert przedstawił nam codzienność, radość i problemy było jednocześnie tak ciepłe, tak poruszające. Bieda, alkoholizm, szary PRL, dzielnica zła. Wiecie co, mnie urzekło najbardziej w tej książce ? Podobało mi się jak autor opowiadał o swoim życiu. Tak normalnie, bez zbędnego wywyższania się, bez robienia z siebie ofiary. Zrobił to z dużą dawką humoru (niejednokrotnie się śmiałam) i emocji. Dlaczego emocji? Ponieważ czasami ten śmiech był w towarzystwie łez. Dlaczego? Nie mam pojęcia, po prostu mnie to wzruszyło, powodując momentami nostalgiczny nastrój. Czytając tę książkę, nie raz miałam ochotę wziąć i przytulić autora- tak po ludzku. Poklepać po plecach i powiedzieć: fajnie, że jesteś! Ja polecam i na pewno jeszcze nie raz się po tę pozycję! Jest to książka, która zostaje nie tylko w głowie, ale i sercu na dłużej ! Uwielbiam!

"Dzielnica cudów" to dla mnie powrót do lat dzieciństwa, fakt, że kolejki czy braki towarowe mnie tyczyły się mniej, bo ja urodziłam się w połowie lat 80, więc już było w miarę stabilnie, jednak pozostałe opisane przez autora wydarzenia - takie są moje wspomnienia. Mieszkałam w małym mieście, w kamienicy, która stała w literę "U", a z galeryjką z komórkami tworzyła zamknięte podwórko. Te same zabawy, taka sama paczka przyjaciół, rzucanie plecaków co szybciej w kąt, by do wieczora się bawić. Podwórko to był zdecydowanie nasz żywioł. Opisane przez Norberta metody wychowywania dzieci już dawno przeszły ogromną ewolucję, ale tak było, nie ma się co oszukiwać, że kabel od prodiża służył wyłącznie do podłączenia w gniazdko.

Jednak czasy się zmieniają i to autor też pokazał, choć nie wiem, czy podoba mi się przekaz, w jaki to zrobił. Nasze dzieci są z innego pokolenia, bardziej naszpikowanego elektroniką. Kiedy miałam ok. 10 lat, w Polsce dopiero wchodziła telewizja kablowa, później miałam pierwsze gry telewizyjne, więc można powiedzieć jestem pośrodku tego co "stare" i tego co "nowe". Może dlatego łatwiej jest mi zrozumieć postęp.

W każdym razie "Dzielnica cudów." to na pewno książka, którą polecam wszystkim urodzonym w latach 80, jako napisaną bardzo humorystycznym językiem powieść - wspomnienie, o tym co minęło. Może łezka zakręci Wam się w oku?