Dzieci ziemi i nieba

W ALTERNATYWNYM WIEKU PIĘTNASTYM

Z prozą Guya Gavriela Kaya zetknąłem się po raz pierwszy lata temu, kiedy za grosze kupiłem na wyprzedaży zbiorcze wydanie „Fionavarskiego Gobelinu”. Moja lepsza połowa uwielbiała (i uwielbia) fantasy i zrobiłem to z myślą o niej, ale i sam chętnie sięgnąłem po ten tytuł. Nie kupił mnie szczególnie. Nie był zły, ale jego lekkość kojarzyła się z prozą young adult, a w treści nie brakowało naiwnych elementów. Wciąż jednak była to lepsza lektura, niż większość współczesnej fantastyki. A „Dzieci ziemi i nieba”, chociaż tematycznie to nie do końca moja bajka, to kawał naprawdę dobrej literatury fantastycznej.

Młoda kobieta z pirackiego miasteczka. Młody malarz z miasta-państwa słynącego z kanałów. Kobieta-szpieg na misji. I szkolący się na żołnierza chłopiec. Czworo różnych ludzi, cztery różne historie na tle zbliżającej się wojny i nadchodzących walk. I jedna nitka losu, która łączy ich wszystkich, prowadząc… Właśnie, dokąd?

Nie każdy o tym wie, ale najsłynniejszym dziełem, nad jakim pracował Guy Gavriel Kay, jest… „Silmarillion”. Tak, to dzieło, nad którym Tolkien spędził całe życie, by ukazało się dopiero po jego śmierci, a i to jedynie dzięki staraniom syna pisarza. Ten sam syn potrzebował jednak pomocy przy poskładaniu wszystkiego do kupy i poprosił o to Kaya właśnie. Ale Kay stworzył też wiele własnych, kultowych dzieł, a jego najnowsza powieść na polskim rynku (autor niedawno opublikował także jej prequel), to kawał dobrej lektury łączącej historyczne pasje autora z fantastyką.

Rzecz (swoją drogą dziejąca się w świecie znanym z powieści „Lwy Al-Rassanu”, „Sarantyńska mozaika”, „Pożeglować do Sarancjum” i „Ostatnie promienie słońca”, ale będąca dziełem samodzielnym) zabiera nas do świata opartego na piętnastowiecznych Włochach, Bałkanach i Stambule. Kay, bawiąc się historycznymi odniesieniami i dobrą opowieścią przygodową z konkretną, ale nieprzesadzoną dawką fantastyki, zabiera nas w intrygującą i epicką podróż. Dużo akcji, dużo różnorodności, mnóstwo ciekawych zdarzeń i interesujących postaci, staje się gwarantem naprawdę dobrej rozrywki. Powiedziałbym, że w sam raz na letnie dni, kiedy takie przygodowe historie najlepiej się czyta, ale dobra literatura taką pozostaje niezalenie od wszelkich okoliczności, a „Dzieci ziemi i nieba” są dobre.

I dobrze napisane. To, co w debiutanckim „Fionavarskim gobelinie” było niedopracowane, tu jest już w pełni satysfakcjonujące. Kay dojrzał jako pisarz, lata tworzenia rozwinęły go i pozwoliły nabrać wprawy, a i talent na pewno nie poszedł na marne. Z połączenia tego wszystkiego z pasją zrodziła się powieść warta poznania, jeśli lubicie udaną fantastykę niezalenie od jej podgatunku. Epicka rozrywka na naprawdę dobrym poziomie zapewniona.

Niezwykła podróż.

„Żyjemy wśród tajemnic. Nie wolno nam sobie wyobrażać, że rozumiemy wszystko, co wiemy o świecie.” To ostatnie zdanie powieści „Dzieci ziemi i nieba” świetnie oddaje klimat tej niezwykłej prozy. Udała się autorowi rzecz niebywała. Napisać powieść fantastyczną, która połączyła wątki prawdziwej historii w sposób kunsztowny, intrygujący i niebanalny. Miłośnicy historii szybko pokojarzą fakty.

Mamy tu alternatywną wersję piętnasto- i szesnastowiecznych konfliktów w basenie Morza Śródziemnego. W moim odczuciu opisane piękniej, niż w niejednej książce historycznej. Skojarzenia z Wenecją (Serenissima Repubblica di Venezia) i Imperium Osmańskim ich burzliwymi relacjami są jak najbardziej uprawnione. W powieści gęsto od takich tropów. Między wierszami wspomina się między innymi upadek Konstantynopola, a jedno z miast bardzo przypomina Pragę. Amatorzy historycznych smaczków, powinni się zainteresować .

Świat stworzony przez Kaya jest takim, w który da się uwierzyć. Ma solidną konstrukcję, jest głęboko przemyślany na wielu płaszczyznach. Autor zabiera nas w podróż do prawdziwego świata. Zamieszkujące go narody są obarczone swoją i cudzą przeszłością, niejednokrotnie trudną i krzywdzącą, a sztuka i religia przenikają się , czerpiąc z siebie nawzajem. Skomplikowana mozaika, pięknie łącząca trudną historię. Atmosfera portowych miast i wielokulturowość dworów nie jest przekombinowana i stanowi doskonałe tło dla dziejącej się akcji. Co ważne, nie przytłacza bohaterów. Ich kreacja także zasługuje na uznanie.

Mamy tu dziewczynę z pirackiego miasteczka, niezwykle utalentowaną łuczniczkę, która realizuje własną misję i pragnie pomścić swoją rodzinę. Poznajemy ją w chwili, gdy musi dowieść mężczyznom, że może prowadzić życie, które sobie wybrała i zostać łupieżcą. Na jednym okręcie spotyka się malarz, od którego sztuki zależy polityczny sukces i kobieta, która zostaje szpiegiem. Na kartach tej niezwykłej powieści pojawia się wielowymiarowy poczet bohaterów, których losy przeplatają się i łączą, tworząc niespodziewany splot wydarzeń. Niczym misterny kilim.

Gdybym miała odnieść się do innej książki, jako pierwsze przyszło mi do głowy „Opisanie świata” Marco Polo, choć historycznie i geograficznie inne miejsca, podobny zmysł obserwacji i kunszt obrazowania świata. Nie można jednak sprowadzać prozy Kaya jedynie do roli książki podróżniczej, byłoby to sporym afrontem. Książka łączy bowiem cechy wielu gatunków, a wyrafinowany język, sprawi radość wymagającym czytelnikom.

Nie jest to także klasyczna powieść fantastyczna. Magii, smoków i elfów tu nie znajdziemy. Jej siłą jest przepiękny język i doskonała kreacja świata przedstawionego. Pojedynki, polityczne intrygi i determinacja bohaterów, by osiągnąć swe cele. Książka potwierdza także znaną prawdę, decyzja zwykłego człowieka może zmienić bieg historii. Niezwykła rzecz.

Książka otrzymana z Klubu Recenzenta.

W recenzowaniu najpiękniejsze jest to, że trafiasz na książki, które zawładną twoim sercem. Tak było w tym przypadku i tej książki. “Dzieci ziemi i nieba”.

To było moje pierwsze spotkanie z autorem, ale już nie ostatnie. Trafiają wam się książki, które tak was pochłonęły, że czytaliście je dwukrotnie, trzykrotnie? W moim przypadku to właśnie taka pozycja.

Okres książki to średniowiecze oraz niektóre momenty przywodzą naszą rzeczywistość i śmiem napisać, że pod zmienionymi nazwami, ale to oczywiście moje zdanie. W żaden sposób nie nudziłam się przy niej. Mimo że ta pozycja to fajny grubasek to czyta się naprawdę szybko (no chyba że nie masz czasu wtedy rzecz oczywista) Musze jednak przyznać, że miałam lekki kłopot z niektórych nazwach miejsc, rodów itd... Ale nie świadczy o jakości książki.

Jeżeli jesteś fanem wieloosobowej narracji to tutaj masz ich dużo co wg mnie nabiera realnej wędrówki po szlakach handlowych i nie tylko. Książka o żołnierzach i ich szkoleniu, o szpiegowaniu na własne korzyści sprzedażowe, walce, bo przy lekkiej nieuwadze można stracić wszystko. Ile jesteś wstanie zrobić, żeby wypełnić rozkaz? Do jakich sytuacji nie możesz dopuścić, żeby wróg mógł wygrać bądź dostać co chce? Czasami zabawna, czasami poprzez akcje naprawdę realistyczna.

Opis książki jest wszędzie dostępny więc z całego serca zachęcam do przeczytania, ale i do sięgnięcia po książkę, bo mimo mnóstwa bohaterów nie odczujesz zamieszania w akcji, a na bieżąco będziesz rozumiał co, gdzie się dzieje. Sama jestem w szoku, że podołałam, bo często gubiłam się i musiałam czytać od nowa dany rozdział.

Za książkę dziękuję Wydawnictwu Zysk i cały czas obserwuje, bo może jakaś jeszcze wyjdzie książka tego autora. U mnie trafia na listę ulubionych.

"Kiedy wyszłam w bezksiężycową noc, żeby zacząć następny etap życia, nie zamierzałam brać ze sobą psa."

*

Nigdy nie wiadomo, jaką w życiu drogę przyjdzie nam obrać i kogo na niej spotkamy. Piratka, szukająca akceptacji i zemsty. Szpieg, który zdaje się nie mieć przyszłości, przez błędy z przeszłości. Lekarz, który nie ma żony, a jednak jest żonaty. Malarz, którego przyćmił cień sławy ojca. Ambasador, który pragnie jak najszybciej wrócić do domu. Książę, który ma dość problemów na głowie. Jak potoczą się ich losy, gdy zewsząd otaczają ich intrygi, a widmo wojny staje się coraz bardziej rzeczywiste.

*

Oto i jest! Mistrz roku 2021 w kategorii "Sama nie wiem, czy mi się podobało". Proszę o aplauz dla "Dzieci Ziemi i Nieba".

*

250 stron, tyle mi było potrzebne, żeby wczuć się w fabułę i przyzwyczaić się do nietypowego stylu autora. Narracja składająca się z wielu przeplatających się perspektyw i ciągłe przeskoki w akcji, to był dla mnie szok. Dopiero z czasem doceniłam niezwykłość tego zabiegu i fakt, że nie ma tu jednego głównego bohatera, a świat poznajemy od wielu różnych stron.

*

Moim największym błędem było nastawienie się na typową fantastykę. Książka ta jest tak naprawdę alternatywną wersją wydarzeń, jakie miały miejsce w XVI wieku i niewielu tu magii. Autor bardzo realistyczne przedstawienie świat, postacie, politykę czy religię, dlatego "Dzieci Ziemi i Nieba" bardziej pasują mi na powieść historyczną.

*

Co ciekawe w książce dzieje się dużo i niewiele jednocześnie. Mamy intrygi, podróże, politykę, ale fabuła często się zapętla w zależności od perspektywy, a sceny akcji poznajemy nie raz z czyjejś relacji lub są przerwane na rzecz innej postaci.

*

Najdziwniejsze jest to, że pomimo tego całego zamieszania wciągnęłam się w fabułę i nie do końca pojmuję jak to się stało.

*

Książkę oceniam na 6/10 i chociaż nie do końca trafiła ona w mój gust czytelniczy, było ta bardzo ciekawe doświadczenie.

,,Delikatne jedwabie, które nosiły jego żona i córki(oraz jego kochanka, z tym że ona wyglądała w nich zdecydowanie lepiej), przybywały do laguny na galerach i kogach pływających między portami artystów".

Słuchajcie musiałam wam przedstawić ten cytat, bo nie mogłam się powstrzymać. Autor wielokrotnie bowiem podkreśla, że kochanka pewnego pana zawsze miała wszystkiego najwięcej, wyglądała najlepiej i gdyby nie ona, jego życie byłoby smutniejsze niż żywot ściśle hodowlanego karpia.

Niby powieść nieco poważna, napisana z pewna dozą wyższości i respektu do historii, jednak co jakiś czas wstawiane są przerywniki, by historia momentami jawiła się jako zabawna. Ogólnie świat, który tutaj poznajemy jest bardzo przyjazny. Wymyślność autora przeszła moje najwyższe oczekiwania. Postacie w opisach jawią się niby pobieżnie, aczkolwiek potrafimy sobie wyobrazić ich sylwetki i sposób robienia min, zważając na słowa, które wypowiadają. Może i z początku trzeba nieco pomyśleć po co i dlaczego przedstawia nam obraz otoczenia, czy też stosunków jakie bohatera ma do każdego, ale potem wszystko układa się w ładną całość.

Akcja dzieje się gdzieś na pograniczu piętnastego wieku, ale w ogóle nie czujemy surowych wątków. Wszystko miesza się nieco z fantastyka, dlatego tak szybko i lekko się ją czyta. Jeśli mam być ogólnikowa, to powiem, że w książce poznamy rozwoje ekonomiczne, stosunek ludzi do danej religii, historię, których wydarzenia jawiły się w podobnym czasie, aczkolwiek przedstawione są z małymi dopiskami, by czytało nam się lepiej.

O czym jest?

O zemście, małym miasteczku, bogatym państwu, malarstwie, szpiegowaniu, szkoleniu się na dobrych żołnierzy, nieco o wojnie, armii i pewnej fortecy, która będą chcieli zająć. Wszystko naprawdę w zabawnej strukturze. Będą knuli plany, robili intrygi, podszywali się pod lekarzy, a wszystko po to, by wypełnić swoje rozkazy. Oczywiście będą też mieli życie prywatne, które z małym wypiekiem na twarzy również poznamy.

Dosyć gruba książka, ale tyle się w niej dzieje, że warto poznać ten burzliwy, choć dość miły świat:-)