Dzieci Mokoszy (barwione brzegi)

"Czyli mateczka Mokosz sama wzięła cię pod swoje skrzydła. To bardzo ciepła wiadomość..."

"Dzieci Mokoszy" to pierwsza powieść w dorobku Sylwii Sosińskiej, wydana w 2025 roku. Książka, która swoim kształtem przeczy temu, jakoby debiuty były niedopracowane. Owszem, zdarzają się takie przypadki, jednak ostatnio mam szczęście trafiać na naprawdę dobre historie. Tutaj również tak było. Już po kilku chwilach wsiąkłam w świat przedstawiony powieści i wcale nie miałam ochoty go opuszczać. Przeczytałam tę książkę za dwoma podejściami - mogłabym za jednym, niestety zastała mnie noc.

Historia rozpoczyna się zupełnie niewinnie: poznajemy Ulę, która jest nastolatką jakich wiele. Życie dziewczyny toczyłoby się dalej swym nieśpiesznym rytmem, gdyby na jej drodze nie stanął Tomasz Rydygier. Chłopak od samego początku zwracał na siebie uwagę oryginalnym wyglądem i odpychającym sposobem zachowania. Wydawać by się mogło, że młody mężczyzna celowo chciał zniechęcić do siebie innych.

Czy rzeczywiście tak było?

Faktem jest, że Ula wcale się tym nie przejmowała.

Na kartach debiutanckiej powieści Sylwii Sosińskiej przeżywamy emocjonujące przygody dwójki głównych bohaterów: Uli i Tomka, którzy bardzo szybko znajdują wspólny język. Z biegiem czasu okazuje się, że łączy ich znacznie więcej, niż mogłoby się wydawać. Dzięki Tomkowi dziewczyna wkracza do świata, z którego istnienia nie zdawała sobie wcześniej sprawy. Nieświadomie przekracza granicę, za którą wszystko jest inne, co jednak nie znaczy, że gorsze. Wręcz przeciwnie - pełniejsze, rzekłabym, bogatsze w różnorodne doznania.

"Dzieci Mokoszy" urzekły mnie niewinnym początkiem oraz nienachalną obecnością słowiańskich wierzeń, które nie atakują czytelnika, tylko stopniowo zaznajamiają go z arkanami opisywanego świata. Autorka wprowadza nas do niego powoli, dając czas na przyswojenie nowych treści, w efekcie czego lektura powieści jest naprawdę komfortowa. Ponadto, nie znajdujemy w książce niewygodnych tematów, których obecność mogłaby wpłynąć na nasz odbiór. Nie znaczy to, że powieść jest nudna - autorka serwuje nam różne wątki, dzięki którym fabuła jest naprawdę interesująca.

Podsumowując, bardzo pozytywnie oceniam ten debiut. Wywarł on na mnie na tyle dobre wrażenie, że z pewnością sięgnę po kolejną książkę autorki.

Już nie mogę się jej doczekać!

Moja ocena 8/10.

Znacie mitologię słowiańską? 🌳

📖 Dzieci Mokoszy

✒️ Sylwia Sosińska

🏢 Wydawnictwo Sabat

[współpraca reklamowa] z Wydawnictwo Sabat

🌳 „Dzieci Mokoszy” to fascynująca opowieść, która łączy współczesność z pradawną mitologią w sposób niepokojąco wciągający. Główna bohaterka, Ula, zostaje wrzucona w świat magii, rytuałów i niebezpiecznych tajemnic, gdzie nic nie jest takie, jakim się wydaje. Spotkanie z tajemniczym Tomkiem Rydygierem staje się punktem zwrotnym nie tylko dla niej, ale i dla całego porządku świata, który do tej pory uważała za oczywisty.

🌳 Autorka zgrabnie buduje klimat niepokoju i napięcia, stopniowo odkrywając przed czytelnikiem kolejne warstwy nadprzyrodzonej intrygi. Relacja Uli i Tomka rozwija się w cieniu potężnych, mistycznych sił, a obecność Mokoszy nadaje historii głębi i duchowego wymiaru. To nie tylko romans i walka dobra ze złem – to także opowieść o przeznaczeniu i odwadze w obliczu nieznanego.

🌳 Książkę czyta się jednym tchem dzięki dynamicznej akcji, sugestywnemu językowi i wyrazistym bohaterom. „Dzieci Mokoszy” to idealna propozycja dla tych, którzy kochają mroczne klimaty, słowiańskie wierzenia i historie, które zostają z czytelnikiem na długo po przewróceniu ostatniej strony.

Tutaj nie ma”źle” ani „dobrze” – stwierdził Adrian – Rzeczy po prostu się dzieją”.

Życie Uli, to z pozoru życie normalnej nastolatki. Szkoła, rodzice z aspiracjami, przyjaźń. Jednak Ula lubi też spacery, książki i jest dość wycofana.

Tomek pojawia się w szkole, jako nowy uczeń. Nie jest jednak jak wszyscy chłopcy w jego wieku. Jest mroczny i wycofany. Ma w sobie też coś, co sprawia, że Ula chciałaby go poznać. Kiedy Tomek zauważa dziewczynę, ich życie zmienia się nie do poznania. Dla nich obojga.

Nadprzyrodzone siły, mroczne sekrety, magia i prastare rytuały. Co mogą mieć wspólnego z dwójką nastolatków i jak oni odnajdą się rzeczywistości, która nie jest oczywista i jednoznaczna...

Książka Sylwii to debiut. Książki tego typu zawsze mnie przyciągają, bo pokazują, jaki potencjał ma Autorka.

Jak wiecie (a trochę mnie już znacie), jak pojawia się słowo magia, siły nadprzyrodzone i wampiry, to nie trzeba jakoś szczególnie namawiać mnie do sięgnięcia po książkę 🤭 Jednak po raz pierwszy weszłam w świat, gdzie mowa o magii słowiańskiej. O bogini Mokosz. O czterech żywiołach i ich znaczeniu. Sylwia, zdecydowanie wzbudziłaś we mnie zainteresowanie słowiańskimi rytuałami, magią i siłą.

Nasi główni bohaterowie. Ula i Tomek.Każde z nich prowadzi z pozoru normalne nastoletnie życie. I o ile życie dziewczyny zmienia się w momencie poznania Tomka, tak jego życie od dawna jest pełne sekretów. Tomasz ma wsparcie swojego ojca. Ula, może zapomnieć o czymś takim jak relacje rodzice-córka.

Ktoś podejmuje za nastolatków decyzję, które rzutują na ich życie. Na każdego z innym skutkiem, ale zarówno Tomek jak i Ula, muszą poświęcić wiele, aby odnaleźć siebie. Aby stawić czoło temu, co życie dla nich zgotowało a ostatecznie stoczyć bitwę, która do końca ich ukształtuje.

Sylwia, zabrałaś mnie do świata nastolatków, którzy walczą z problemami i światem zewnętrznym. Którzy szukają wsparcia i zrozumienia. Ulokowalaś to w świecie słowiańskiej magii. Pokazałaś dwie strony rodziców i ich działań. Pokazałaś siłę miłości, chęć przetrwania i to, że los ma swój plan. Czasem trzeba odpuścić, poczekać i dać się poprowadzić. Wznieciłaś we mnie iskierkę ciekawości do świata, który przedstawilaś.

Polecam!

Na początku — muszę to powiedzieć — to wydanie to istne cudo. Barwione brzegi w odcieniach złota i czerni robią niesamowite wrażenie, a okładka z ilustracją pełną słowiańskich motywów przyciąga wzrok i od razu buduje klimat. Wizualnie – perełka na półce i idealny prezent dla każdego fana słowiańskich klimatów.

Ale najważniejsze jest to, co w środku — a Dzieci Mokoszy mają do zaoferowania naprawdę sporo!

Powieść Sylwii Sosińskiej to historia miłości, która nie powinna się wydarzyć – ale wydarzyła się mimo wszystko. Ula i Tomek spotykają się w małej, zamkniętej miejscowości, gdzie plotki roznoszą się szybciej niż wiatr, a rodzice decydują o wszystkim. Ona – dziewczyna z dobrej rodziny. On – syn nowego nauczyciela WF-u, chłopak z tajemnicą. Ich uczucie zostaje brutalnie przerwane, gdy Ula zachodzi w ciążę, a jej rodzice robią wszystko, by zmazać „hańbę”. Dziewczyna musi zniknąć bez słowa, nie wiedząc, że Tomek… poluje na wampiry.

Ale los nie powiedział jeszcze ostatniego słowa. Ula będzie musiała zawalczyć – nie tylko o miłość, ale też o życie. Bo Tomek jest w niebezpieczeństwie, a ona zrobi wszystko, by go ocalić

Dzieci Mokoszy To powieść z pogranicza realizmu i słowiańskiej magii, oparta na emocjach, rodzinnych tajemnicach i wewnętrznej walce. Autorka nie boi się tematów trudnych. Mamy tu między innymi śmierć bliskich, samotność, bezradność, a także bardzo realistycznie pokazane ataki paniki i stany lękowe. To wszystko jednak podane jest z wyczuciem – książka nie przytłacza, nie dołuje, tylko… przytula. Serio. To jedna z tych opowieści, które potrafią podnieść na duchu, nawet gdy mówią o rzeczach bolesnych

Sylwia Sosińska serwuje czytelnikowi historię głęboko zakorzenioną w mitologii słowiańskiej i jednocześnie bardzo mocno osadzoną w codzienności. Bohaterowie nie są papierowi – mają swoje traumy, problemy i wątpliwości. A mimo obecności magii i dawnych bogów, największą siłą tej książki są właśnie ludzie.

Bardzo pozytywnie zaskoczyła mnie relacja Tomka z jego ojcem. W literaturze młodzieżowej często dostajemy ojców-figurantów albo antagonizujących dorosłych, a tutaj mamy coś zupełnie innego – więź, która jest spokojna i budująca. Ich rozmowy są szczere, ciepłe, i – co najważniejsze – pozbawione zbędnego patosu. Widać między nimi zrozumienie, wzajemny szacunek, a momenty bliskości wypadają zaskakująco naturalnie. To naprawdę piękny i rzadko spotykany wątek.

Na szczególną pochwałę zasługuje też Ula - główna bohaterka. To dziewczyna, która umie planować, potrafi oszczędzać, i nie działa impulsywnie. Jej rozsądne decyzje wypadają bardzo naturalnie, a nie jak wykalkulowane cechy stworzone przez dorosłego autora. Widać, że Sylwia Sosińska przemyślała jej rozwój psychologiczny – i dzięki temu tak łatwo ją polubić.

A jak oceniam całość? Cóż, jako czytelniczka po trzydziestce patrzę już na pewne rzeczy inaczej. Niektóre dialogi czy zachowania wydawały mi się trochę zbyt naiwne, niektóre dramaty zbyt gwałtowne, ale… to wszystko mieści się w ramach tego, czego oczekujemy od literatury młodzieżowej. Gdybym była młodsza, pewnie dałabym tej książce pełne 10/10. Dziś widzę w niej drobne uproszczenia i schematy, które po prostu już do mnie nie trafiają. Ale to raczej świadczy o tym, że to bardzo dobra literatura młodzieżowa, niż że coś jest z nią nie tak.

Mimo tych drobiazgów, uważam, że Dzieci Mokoszy to historia, którą warto przeczytać, niezależnie od wieku. Dla świata, dla klimatu, dla emocji. I dla tego nieuchwytnego ciepła, które bije z każdej strony tej powieści.

Za egzemplarz recenzencki dziękuję

Wydawnictwu Sabat

oraz autorce Sylwii Sosińskiej

#współpracarecenzencka

#współpracabarterowa

#współpracareklamowa

Jesteśmy tydzień po premierze a ja dzisiaj wracam do Was z obiecaną recenzją mojego wiosennego patronatu.

Dzieci Mokoszy jest to lektura młodzieżowa (od 15 r.ż), która jest romansem z elementami fantastyki oraz wierzeń słowiańskich.

Mimo niewielkiej ilości stron zawiera w sobie dużo trudnych tematów, takich jak traumy z dzieciństwa, nieplanowana ciąża czy toksyczne relacje rodzinne.

A to wszystko okraszone magią, wąpierzami i łowcami, z domieszką słowiańskich bogów i nutką miłości.

Czyta się ją błyskawicznie, jest pisana bardzo prostym i lekkim językiem, zawiera dialogi i akcja osadzona jest w Polsce.

Ula jest w klasie maturalnej, kiedy dołącza do nich tajemniczy Tomek.

Chłopak stroni od wszystkich ale do Uli go ciągnie i między nimi rodzi się więź.

Tylko, że Ula nie wie, kim tak naprawdę jest Tomek.

Gdy jej rodzice, wyższa klasa społeczna, odcinają ją od miejsca zamieszkania i wszystkich innych osób a dziewczyna jest ciężarna, Tomek o tym nie wie.

Ula także nie spodziewa się, co się wiąże z przyjściem na świat ich dziecka...

Od tej pory akcja nabiera większego tempa, pojawia się więcej słowiańszczyzny a dziewczyna staje się kimś więcej niż młodą matką.

Niestety życie Tomka jest zagrożone a on nie bacząc na nic próbuje dotrzeć do ukochanej.

Jak zareaguje na wieść o tym, że został ojcem?

Przyznam, że książka ciekawie przedstawia motywy naszych rodzimych wierzeń i żałuję, że nie miała więcej stron by jeszcze więcej o nich opowiedzieć, chłonęłam je niczym gąbka bo to bardzo ciekawe rzeczy.

Mokosz, Weles, Perun, wiedźmy, wąpierze... Te postacie przewijały się niemalże przez całą treść co pozwoliło przyciągnąć moją uwagę jeszcze bardziej.

Nie polubiłam rodziców Uli za ich zachowanie, jak przeczytacie to jestem pewna, że podzielicie moje zdanie.

Za to podziwiam przemianę naszej głównej bohaterki, która z beztroskiej nastolatki musiała stać się matką, radzić sobie praktycznie na własną rękę (chociaż nie powiem, lokum to było pół sukcesu) i do tego mierzyć się z nową tożsamością.

Dynamiczna akcja nie pozwala na znużenie.

Jeśli wolicie slow burn to nie tym razem, jednak ja lubię gdy coś się dzieje tak jak tutaj.

Nie jest to także książka wymagająca dużego nakładu domysłów i rozwiązywania zagadek co jest plusem, gdyż tak jak mówiłam wcześniej, to jest romantasy young adult, dla młodszych czytelników ale nie tylko.

Wierzcie mi, ja, już dorosła dawno kobieta, również miałam wielką frajdę z tej lektury i cieszę się, że mogłam objąć pozycję patronatem.

Ta książka to idealna propozycja dla osób, które chcą zacząć swoją przygodę z mitologią Słowian w sposób delikatny, nie być przytoczonymi regułkami tylko otrzymać wierzę w przystępny, fabularyzowany sposób.