Dwór mgieł i furii. Saga Dwór cierni i róż. Tom 2 (barwione brzegi)

„Dwór Mgieł i Furii” Sarah J. Maas to był mój absolutny numer jeden tej serii. Nie tylko wiele wyjaśnił ten tom, ale też poprowadził historię w nowym kierunku. Podczas lektury miałam łzy w oczach, ciarki na plecach i szybciej bijące serce, czyli wszystko, co potrzeba dobrej książce. Najzwyczajniej w świecie rozkoszowałam się niesamowicie dobrą historią i to nie po raz pierwszy. Nadal nie pamiętam, który to mój reread tej serii, ale wydaje mi się, że im więcej sięgam po ten tom, to więcej z niego wyciągam. Krótkie, legendarne już hasło „To jedz” pozostanie w mojej pamięci na zawsze, a jego głębokie znaczenie zrozumie tylko ten, kto ma tę czytelniczą przygodę za sobą. Te dwa proste słowa niosą ze sobą ładunek emocjonalny, którego nie sposób opisać. Nawet jeśli „Dwór Cierni i Róż” nie do końca Ci się spodobał, mam ogromną nadzieję, że dasz szansę tej części. Gwarantuję, że przepadniesz tak jak ja.

Akcja książki rzuca nas w rzeczywistość “po wydarzeniach pod Górą”. Historia trafnie obrazuje, jak bolesna i trudna bywa próba sklejania życia po traumie. Okrutna władczyni zostawiła ślady nie tylko na psychice Feyry, ale też Tamlina oraz, jak się wkrótce okazuje, samego Rhysanda. Początek opowieści snuje się dość leniwie, skupiając się na powolnej odbudowie Dworu Wiosny. Widzimy gasnącą w oczach Feyrę, którą straumatyzowany Tamlin próbuje chronić, zamykając ją w „złotej klatce”. Wybawieniem staje się Rhysand. Wiedziony telepatycznym, niemym błaganiem dziewczyny, przybywa jej na ratunek.

Kocham to co działo się po tych wydarzeniach w dworze Wiosny. To, co Rhysand pokazuje głównej bohaterce, można nazwać rajem, nie tylko dla jej zniszczonego ciała, ale też potrzaskanej duszy. W tym miejscu poznajemy plejadę genialnych postaci drugoplanowych, w których zakochałam się od pierwszego wejrzenia. W dalszej części autorka genialnie kreśli drogę Feyry do odzyskania wewnętrznego spokoju oraz proces nauki używania nowych, potężnych mocy, które będą niezbędne w obliczu nadciągającej wojny.

„Dwór mgieł i furii” to jedna z tych książek, po których naprawdę trudno wrócić do rzeczywistości. Pierwszy tom serii bardzo mi się podobał, ale dopiero tutaj poczułam, że Sarah J. Maas rozwinęła skrzydła i pokazała pełnię możliwości swojego świata. To nie jest już tylko historia o klątwie, magii i romantycznym zauroczeniu. To opowieść o bólu, odzyskiwaniu siebie, wolności i relacjach, które potrafią zarówno leczyć, jak i niszczyć. Czy nie mam racji? Z przyjemnością spotkałam się po raz kolejny z bohaterami, za którymi się stęskniłam, chociaż nie miałam wcześniej możliwości, aby się o tym przekonać. Wypatruje informacji o autorce, a także o tym, kiedy pojawią się nowe książki. Dziś wybieramy się wspólnie na wycieczkę do Prythianu.

Główną bohaterką opowieści autorstwa Sarah J. Maas pod tytułem „Dwór mgieł i furii” jest Feyra po wydarzeniach spod Góry nie jest już tą samą dziewczyną. Choć ocaliła Prythian i zapłaciła za to najwyższą cenę, zwycięstwo nie przynosi jej ukojenia. Koszmary nie pozwalają zapomnieć o przeszłości, a rany, których nie widać gołym okiem, okazują się znacznie trudniejsze do zagojenia niż te zadane przez wrogów. Żyjąc na Dworze Wiosny u boku Tamlina, Feyra coraz wyraźniej dostrzega, że życie, o którym kiedyś marzyła, nie daje jej szczęścia. Otoczona troską i bezpieczeństwem, czuje się jednocześnie ograniczana i pozbawiana możliwości decydowania o własnym losie. W świecie pełnym magii, politycznych intryg i narastających zagrożeń zaczyna zadawać sobie pytanie, kim naprawdę jest i czego pragnie od życia. Sytuację dodatkowo komplikuje dawna umowa zawarta z Rhysandem, potężnym władcą Dworu Nocy. Gdy Feyra trafia do jego krainy, odkrywa miejsce zupełnie inne od tego, czego się spodziewała. Wraz z kolejnymi dniami poznaje sekrety Prythianu, nowych sprzymierzeńców oraz prawdy, które zmieniają jej spojrzenie na wiele osób i wydarzeń. Co jeszcze czeka dziewczynę?

„Dwór mgieł i furii” to nie tylko kontynuacja świetnej historii, ale przede wszystkim opowieść o odnajdywaniu siebie po najtrudniejszych doświadczeniach. Sarah J. Maas stworzyła książkę pełną emocji, która pokazuje, że nawet po największym zwycięstwie można czuć się zagubionym i złamanym. To historia o tym, że prawdziwa siła nie polega wyłącznie na pokonywaniu wrogów, ale również na zmierzeniu się z własnym bólem, lękami i pragnieniami. Akcja rozwija się płynnie, pojawiają się intrygi, tajemnice i sceny, od których trudno się oderwać. A zakończenie? Absolutny emocjonalny chaos. Ostatnie rozdziały sprawiły, że natychmiast miałam ochotę sięgnąć po kolejny tom. „Dwór mgieł i furii” jest przykładem idealnej kontynuacji, mroczniejszej, bardziej emocjonalnej i zdecydowanie bardziej uzależniającej niż pierwszy tom. To historia, która wciąga nie tylko romansem, ale przede wszystkim bohaterami i emocjami, jakie wywołuje. Po skończeniu tej książki miałam klasycznego kaca książkowego i przez kilka dni nie potrafiłam przestać myśleć o Prythianie. Jeśli ktoś pokochał pierwszy tom, tutaj przepadnie całkowicie.

Po wydarzeniach opisanych w pierwszym tomie cyklu, czyli „Dwór cierni i róż” Feyra nie potrafi wrócić do równowagi – nie potrafi cieszyć się odzyskaną wolnością, w nocy dręczą ją koszmary, a sama myśl o malowaniu przyprawia ją o mdłości. Ukochany Tamlin, władca Dworu Wiosny, fae Wysokiego Rodu, otacza ją luksusem i troską. Pomóc jej przystosować się do nowej roli na Dworze ma kapłanka Iantha, przyjaciółka i doradczyni Tamlina. Przygotowania do ślubu Feyri i Tamlina trwają, podczas gdy Rhysand, książę Dworu Nocy upomina się o spłatę długu. Zgodnie z umową zawartą pod Górą, w trakcie prób wymyślonych przez Amaranthę, Rhysand pomógł dziewczynie w zamian za spędzenie z nim tygodnia w miesiącu. Wszystko wskazuje na to, że Rysand pragnie się odegrać na Tamlinie, wykorzystując do tego celu Feyrę. Wkrótce okazuje się, że zagrożenie ze strony króla Hybernii, który „planuje swoją kampanię mającą na celu odzyskanie krain leżących na południe od muru od ponad stu lat” nie minęło. Aby chronić mieszkające za murem siostry, Feyra podejmuje współpracę z Rhysandem, przy okazji odkrywając głęboko skrywane tajemnice Tamlina i Rhysanda. Jakie tajemnice odkryje Feyra i czy uda się powstrzymać króla?

„Dwór mgieł i furii” to drugi tom bestsellerowej serii Sary J. Maas „Dwór cierni i róż”.

Podobnie, jak pierwszy tom, ten również klasyfikowany jest jako romantasy. Tym razem, zdecydowanie zgadzam się z tą klasyfikacją, jest magicznie, jest mrocznie i jest...zmysłowo.

Już na wstępie tej części recenzji, pragnę donieść, że moim zdaniem ten tom oparł się klątwie drugiego tomu. Moim zdaniem jest dużo bardziej dopracowany, zarówno w warstwie fabularnej, jak i warsztatowej. W tym tomie, mam wrażenie, dzieje się więcej. Akcje są bardziej dynamiczne, choć podobnie, jak w poprzednim tomie, nie brakuje zaskakujących zwrotów akcji. Również podobnie, jak w poprzednim tomie, w niektórych momentach można poczuć podobne zagubienie, jakie prezentuje główna bohaterka i wraz z nią, zastanawiać się: kto jest wrogiem, a kto jest sprzymierzeńcem? W tym tomie, również nie zabrakło trudnych tematów, pojawia się zespół stresu pourazowego, depresja, nie zabraknie również trudnych wątków rodzinnych, takich jak przemoc, zazdrość wśród rodzeństwa. Oczywiście pojawiają się również pozytywne motywy, takie jak przyjaźń i lojalność, taka niemalże aż po grób, odpowiedzialność za swoich poddanych.

Jako że powieść klasyfikowana jest jako romantasy, nie mogło zabraknąć wątku romantycznego. Moim zdaniem ten wątek został dobrze poprowadzony, mamy tu zarówno enemies-to-lovers, slow burn, w którym aż powietrze się jarzy od napięcia, a gdy w końcu następuje kulminacja – dzieje się i to dużo. Miejcie na uwadze fakt, że w powieści występują sceny skierowane do pełnoletnich czytelników, gorące i działające na wyobraźnię.

Maas ciekawie wykreowała swoich bohaterów. Do gustu przypadła mi ewolucja Feyrii – po wskrzeszeniu otrzymała moce wszystkich siedmiu dworów. Ciekawie było obserwować, jak uczy się panować zarówno nad nowym ciałem, teraz już ciałem fae, a nie człowieka, jak i nad mocami otrzymanymi od Wysokich Lordów Prythianu.

W tym tomie na pierwszy plan, poza Feyrą wysunął się Rhysand – początkowo arogancki, nieprzystępny, bezwzględny manipulator, z każdym kolejnym rozdziałem pokazywał inne oblicze. To nie była przemiana, która nastąpiła z minuty na minutę, raczej maska noszona przez księcia coraz bardziej opadała.

Przyjaciele Rhysanda, tzw. „Wewnętrzny Krąg” wzbudził we mnie wiele ciepłych uczuć. Więź pomiędzy Morrigan (Mor), Cassianem, Azrielem i Amren jest czymś wyjątkowym, wykraczającym poza ramy przyjaźni. Grupę mężczyzn scaliła przeszłość pełna przemocy i traum, którą dzielili w wojskowych obozach treningowych Illyrian. Mor i teraz już kobieca „wersja” Amren dołączył później do „Wewnętrznego Kręgu”. Podobnie jak mężczyźni, każda z nich nosi w sobie traumę z przeszłości, zwłaszcza los Mor mocno mnie zabolał.

Po przeczytaniu tego tomu coraz lepiej rozumiem fenomen serii – mocno wciąga. Wam polecam poznać ten tom (a jeśli nie czytaliście poprzedniego, to również pierwszy tom serii), a ja uciekam czytać tom trzeci.